Mahābhārata · Adhyāya 12.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.236.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपराक्रमः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.१ ॥
Welche Lebensführung, welches Verhalten, welches Wissen und welche Tapferkeit besitzt, wer jene höchste Stätte Brahmans erreicht, die jenseits der Natur liegt und ewig ist?
12.236.2
मोक्षधर्मेषु नियतो लध्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं तत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२ ॥
Ein Mensch, der in den Lehren der Befreiung beständig ist, wenig isst und seine Sinne bezwungen hat, erreicht jene höchste Stätte Brahmans, die jenseits der Natur liegt und ewig ist.
12.236.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जैगीषव्यस्य संवादमसितस्य च भारत ॥ १२.२३६.३ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen Jaigīṣavya und Asita, o Bhārata.
12.236.4
महादेवान्तरे वृत्तं देव्याश्चैवान्तरे तथा ।
यथावच्छृणु राजेन्द्र ज्ञानदं पापनाशनम् ॥ १२.२३६.४ ॥
Höre, wie es sich wirklich zwischen Mahādeva und der Göttin zugetragen hat, o Herrscher der Könige; es schenkt Erkenntnis und vernichtet die Sünde.
12.236.5
जैगीषव्यं नहाप्रज्ञं धर्नाणामागतागमम् ।
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमसितो देवलोऽब्रवीत् ॥ १२.२३६.५ ॥
Zu Jaigīṣavya—der nicht unvernünftig war, die Gelübde kannte, weder zornig noch erfreut wurde—sprach Asita Devala.
12.236.6
न प्रीमसे बन्द्यमानो निन्द्यमानो न कुप्यसे ।
का ते प्रज्ञा कुतश्चैषा किं ते तस्याः परायणम् ॥ १२.२३६.६ ॥
Wenn man dich lobt, freust du dich nicht, und wenn man dich tadelt, zürnst du nicht. Was ist deine Weisheit, und woher stammt sie? Was ist ihr höchstes Ziel für dich?
12.236.7
इति तेनानुयुक्तः स तमृपाच महातपाः ।
महद्वाक्यप्रसंदिग्धं पुष्कलार्थपदं शुचि ॥ १२.२३६.७ ॥
So von ihm befragt, sprach jener an großer Askese zu ihm mit tiefgründigen, gewichtigen Worten, reich an Bedeutung und rein.
12.236.8
या यतियौ परा निष्ठा या शान्तिः पुण्यकर्मणाम् ।
तां तेऽहं सं प्रवक्ष्यामि यां मां पृच्छसि वै द्विज ॥ १२.२३६.८ ॥
Die höchste Festigkeit der Asketen und der Friede derer, die tugendhafte Taten vollbringen — wonach du mich fragst, o Zweimalgeborener, das werde ich dir vollständig darlegen.
12.236.9
निन्वत्सु वा सप्ता नित्यं प्रशंसत्सु च देवल ।
निहवन्ति च ये तेषां समयं सुकृतं च यत् ॥ १२.२३६.९ ॥
O Devala, diejenigen, die stets unter Schmähern und Lobrednern weilen und ihre Übereinkunft und ihre gute Tat leugnen —
12.236.10
उक्ताश्च न विवक्ष्यन्ति वक्तारमहिते हितम् ।
प्रतिहन्तुं न चेच्छन्ति हन्तारं वै मनीषिणः ॥ १२.२३६.१० ॥
Auch wenn man sie anspricht, wollen sie dem Sprechenden nicht antworten, ob er Schädliches oder Heilsames sagt; und die Weisen wünschen nicht, dem Schläger mit einem Schlag zu vergelten.
12.236.11
नाप्राप्तमनुशोचन्ति प्राप्तकालानि कुर्वते ।
न चातीतानि शोचन्ति न चैतान्प्रतिजानते ॥ १२.२३६.११ ॥
Sie trauern nicht um das, was nicht erreicht wurde; wenn die rechte Zeit kommt, handeln sie. Auch um das Vergangene trauern sie nicht, und sie erkennen diese Dinge nicht als die ihren an.
12.236.12
संप्राप्तानां च पूज्यानां कामादर्थेषु देवल ।
यथोपपत्तिं कुर्वन्ति शक्तिमन्तो धृतव्रताः ॥ १२.२३६.१२ ॥
O Devala, gegenüber den verehrungswürdigen Gästen, die eintreffen, und selbst in Angelegenheiten des Reichtums, von Begierde bewegt, handeln die Fähigen und in Gelübden Festen angemessen.
12.236.13
पक्वविद्या महाप्राज्ञा जितक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
मनसा कर्मणा वाचा नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१३ ॥
Die in Wissen Gereiften, von großer Weisheit, die den Zorn besiegt und die Sinne bezwungen haben, tun niemandem Unrecht in Gedanken, Tat oder Rede.
12.236.14
अनीर्षवो न चोन्योन्यं विहिंसन्ति कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ते धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३६.१४ ॥
Frei von Neid schaden sie einander niemals; und die Standhaften grämen sich niemals über den Wohlstand anderer.
12.236.15
निन्दाप्रशंसे चात्यर्थं न वदन्ति परस्य च ।
न च निन्दाप्रशंसाभ्यां विक्रियन्ते कदाचन ॥ १२.२३६.१५ ॥
Sie sprechen über andere nicht übermäßig, weder tadelnd noch lobend, und werden durch Tadel oder Lob niemals erschüttert.
12.236.16
सर्वतश्च प्रशान्ता ये सर्वभूतहिते रताः ।
न कुध्यन्ति स हृष्यन्ति नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१६ ॥
Wer von allen Seiten ruhig ist und am Wohl aller Wesen Freude hat, zürnt nicht, freut sich nicht und tut niemandem Unrecht.
12.236.17
विमुच्य हृदयग्रन्थिं चङ्कम्यन्ते यथासुखम् ।
न चैषां बान्धवाः सन्ति ये चान्येषां च बान्धवाः ॥ १२.२३६.१७ ॥
Nachdem sie den Knoten des Herzens gelöst haben, wandern sie mühelos umher; sie haben keine Verwandten, und sie sind auch niemandes Verwandte.
12.236.18
अमित्राश्च न सन्त्येषां ये चामित्रा न कस्यचित् ।
य एवं कुर्वते मर्त्याः सुखं जीवन्ति सर्वदा ॥ १२.२३६.१८ ॥
Sie haben keine Feinde, und wer niemandes Feind ist, ist auch nicht ihr Feind. Die Sterblichen, die so handeln, leben stets glücklich.
12.236.19
ये धर्मं चानुरुध्यन्ते धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ।
ये ह्यतो विच्युता मार्गात्ते हृष्यन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.१९ ॥
Die besten der Zweimalgeborenen, die das Dharma kennen und ihm folgen, und jene, die von diesem Pfad abfallen, freuen sich und sind zugleich erregt.
12.236.20
आस्थितस्तमहं मार्गमसूयिष्यामि कं कथम् ।
निन्द्यमानः प्रशस्तो वा हृष्येयं केन हेतुना ॥ १२.२३६.२० ॥
Auf diesem Pfad stehend, wen und wie sollte ich tadeln? Getadelt oder gepriesen, aus welchem Grund sollte ich mich freuen?
12.236.21
यद्यदिच्छन्ति तत्तस्मादधिगच्छन्ति मानवाः ।
न मे निन्दाप्रशंसाभ्यां ह्रासवृद्धी भविष्यतः ॥ १२.२३६.२१ ॥
Die Menschen erlangen aus eben dieser Quelle, was immer sie wünschen. Tadel und Lob werden mir weder Abnahme noch Zunahme bringen.
12.236.22
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य तत्त्ववित् ।
विषस्येवोद्विजेन्नित्यं संमानस्य विचक्षणः ॥ १२.२३६.२२ ॥
Wer die Wahrheit kennt, soll sich am Verachtetwerden sättigen wie an Nektar, und der Klarsichtige soll vor Ehre stets zurückschrecken wie vor Gift.
12.236.23
अवज्ञातः सुखं शेते इह चामुत्र चोभयोः ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो योऽवमन्ता स बुध्यते ॥ १२.२३६.२३ ॥
Wer verachtet wird, ruht glücklich, hier wie dort; wer von allen Sünden befreit ist und verachtet, der erkennt.
12.236.24
परां गतिं च ये केचित्प्रार्थयन्ति मनीषिणः ।
एतद्व्रतं समाश्रित्य सुखमेधन्ति ते जनाः ॥ १२.२३६.२४ ॥
Jene Weisen, die nach dem höchsten Ziel streben, gedeihen in Glück, nachdem sie dieses Gelübde angenommen haben.
12.236.25
सर्वतश्च समाहृत्य क्रतून्सर्वाञ्जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२५ ॥
Wer, nachdem er von allen Seiten alle Opfer gesammelt und seine Sinne bezwungen hat, erreicht den höchsten Zustand Brahmans, ewig und jenseits der Natur (prakṛti).
12.236.26
नास्य देवा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
पदमन्ववरोहन्ति प्राप्तस्य परमां गतिम् ॥ १२.२३६.२६ ॥
Weder Götter noch Gandharvas, weder Piśācas noch Rākṣasas folgen den Spuren dessen, der das höchste Ziel erreicht hat.
12.236.27
एतच्छ्रुत्वा मुनेस्तस्य वचनं देवलस्तथा ।
तदधीनो भवच्छिष्यः सर्वद्वन्द्वविनिष्ठितः ॥ १२.२३६.२७ ॥
Als Devala diese Worte des Weisen gehört hatte, wurde auch er sein gehorsamer Schüler und verweilte jenseits aller Gegensätze.
12.236.28
अथान्यत्तु पुरावृतं जैगीषव्यस्य धीमतः ।
शृणु राजन्नवहितः सर्वज्ञानसमन्वितः ॥ १२.२३६.२८ ॥
Nun, o König, der du mit allem Wissen begabt bist, höre aufmerksam eine andere alte Erzählung des weisen Jaigīṣavya.
12.236.29
यमाहुः सर्वलोकेशं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
अष्टमूर्ति जगन्मूर्तिमिष्टसंधिविभूषितम्
यं प्राप्ता न विषीदन्ति न शोचन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.२९ ॥
Ihn nennt man den Herrn aller Welten, verehrt von allen Welten, von achtfacher Gestalt, dessen Gestalt die Welt ist, geschmückt mit den ersehnten Verbindungen; wer ihn erlangt hat, verzagt nicht, trauert nicht und zittert nicht.
12.236.30
यस्य स्वाभाविकी शक्तिरिदं विश्वं चराचरम् ।
याति सज्जति सर्वात्मा स देवः परमेश्वरः ॥ १२.२३६.३० ॥
Dessen angeborene Kraft dieses ganze bewegliche und unbewegliche Weltall in Bewegung und Bindung setzt, jener Gott, der das Selbst aller ist, ist der höchste Herr.
12.236.31
मेरोरुत्तरपूर्वे तु सर्वरत्नविभूषिते ।
अचिन्त्ये विमले स्थाने सर्वर्तुकुसुमान्विते ॥ १२.२३६.३१ ॥
Im Nordosten des Meru, mit allen Juwelen geschmückt, an einem unvorstellbaren und reinen Ort, erfüllt von Blumen aller Jahreszeiten.
12.236.32
वृक्षैश्च शोभिते नित्यं दिव्यवायुसमीरिते ।
नानाभूतगणैर्युक्तः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.३२ ॥
Stets mit Bäumen geschmückt, von göttlichen Winden bewegt, mit vielen Scharen von Wesen vereint, von allen Göttern verehrt.
12.236.33
तत्र विद्याधरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
लोकपालाः समुद्राश्च नद्यः शैलाः सरांसि च ॥ १२.२३६.३३ ॥
Dort sind die Scharen der Vidyādharas, die Scharen der Gandharvas und Apsaras, die Hüter der Welten, die Ozeane, Flüsse, Berge und Seen.
12.236.34
ऋषयो वालखिल्याश्च यज्ञाः स्तोभाह्वयास्तथा ।
उपासांचक्रिरे देवं प्रजानां पतयस्तथा ॥ १२.२३६.३४ ॥
Die Weisen, die Vālakhilyas, die Opfer, jene mit Namen Stobha, und ebenso die Herren der Geschöpfe verehrten jenen Gott.
12.236.35
तत्र रुद्रो महादेवो देव्या चैव सहोमया ।
आस्ते वृषध्वजः श्रीमान्सोमसूर्याग्निलोचनः ॥ १२.२३६.३५ ॥
Dort wohnt Rudra, der große Gott, zusammen mit der Göttin Umā; der Stierbanner, der Glanzvolle, dessen Augen Mond, Sonne und Feuer sind.
12.236.36
तत्रैवं देवमालोक्य देवी धात्री विभावरी ।
उमा देवी परेशानमपृच्छद्विनयान्विता ॥ १२.२३६.३६ ॥
Dort, nachdem sie den Gott so erblickt hatte, fragte die Göttin Umā, die Nährerin, gleich der Nacht, voller Demut, den höchsten Herrn.
12.236.37
अर्थः कोऽथार्थशक्तिः का भगवन्ब्रूहि मेऽर्थितः ।
तयैवं परिपृष्टोऽसौ प्राह देवो महेश्वरः ॥ १२.२३६.३७ ॥
Was ist artha, und was ist die Kraft des artha? O Gesegneter, sage es mir, ich bitte dich. So befragt, sprach der Gott Maheśvara.
12.236.38
अर्थोऽहमर्थशक्तिस्त्वं भोक्ताऽहं भोज्यमेव च ।
रूपं विद्धि महाभागे प्रकृतिस्त्वं परो ह्यहम् ॥ १२.२३६.३८ ॥
Ich bin der artha, du bist die Kraft des artha; ich bin der Genießende, und ich bin auch das Genossene. Erkenne dies als die Gestalt, o Hochgesegnete: du bist die Ur-Natur, und ich bin der Höchste.
12.236.39
अहं विष्णुरहं ब्रह्मा ह्यहं यज्ञस्तथैव च ।
आवयोर्न च भेदोऽस्ति परमार्थस्ततोऽबले।
तथापि विद्मस्ते भेदं किं मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३६.३९ ॥
Ich bin Viṣṇu, ich bin Brahmā, und ich bin auch das Opfer. Zwischen uns beiden gibt es keinen Unterschied; das ist die höchste Wahrheit. Doch, o Sanfte, wir kennen deinen Unterschied — warum fragst du mich?
12.236.40
एवमुक्ता ततः प्राह ह्यधिकं ह्येतयोर्वद ।
श्रेष्ठं वेद महादेव नम इत्येव भामिनी ॥ १२.२३६.४० ॥
So angesprochen, sprach die strahlende Dame: O großer Gott, sage mir, welcher von diesen beiden höher ist; ich weiß, was das Beste ist — ‚Verneigung.‘
12.236.41
तदन्तरे स्थितो विद्वान्वसुरूपो महामुनिः ।
जैगीषव्यः स्मयन्प्राह ह्यर्थ इत्येव नादयन् ॥ १२.२३६.४१ ॥
Inzwischen sprach der gelehrte große Weise Jaigīṣavya, der dort in der Gestalt eines Vasu stand, lächelnd — ‚artha‘, so, das Wort widerhallen lassend.
12.236.42
श्रेष्ठोन्योऽस्मान्महीपिण्डा तल्लीना शक्तिरापरा ।
मुद्रिकादिविशेषेण विस्तृता संभृतेति च ॥ १२.२३६.४२ ॥
Höher als diese ist ein anderes — eine zweite Kraft, in jener Erdmasse verborgen, die durch besondere Mittel wie den Siegelring ausgebreitet und gesammelt wird.
12.236.43
तच्छ्रुत्वा वचनं देवी कोसावित्यब्रवीद्रुषा ।
वाक्यमस्याद्य संभङ्क्त्वा प्रोक्तवानिति शंकरम् ॥ १२.२३६.४३ ॥
Als die Göttin dies hörte, sprach sie zornig: »Wer ist er?« Nachdem er heute sein Wort gebrochen hat, hat er so zu Śaṅkara gesprochen.
12.236.44
तच्छ्रुत्वा निर्गतो धीमानाश्रमं स्वं महामुनिः ।
स्थानात्स्वर्गगणे विद्वान्योगैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.२३६.४४ ॥
Als er dies gehört hatte, verließ der weise große Weise seine eigene Einsiedelei; gelehrt, vom Ort der himmlischen Scharen, war er mit der Meisterschaft des Yoga begabt.
12.236.45
ततः प्रहस्य भगवान्सर्वपापहरो हरः ।
प्राह देवीं प्रशान्तात्मा जैगीषव्यो महामुनिः ॥ १२.२३६.४५ ॥
Dann sprach der Gesegnete Hara, der alle Sünden tilgt, lachend zur Göttin; der große Weise Jaigīṣavya, friedvollen Geistes, sprach.
12.236.46
भक्तो मम सखा चैव शिष्यश्चात्र महामुनिः ।
जैगीषव्य इति ख्यातः प्रोक्त्वासा निर्गतः शुभे ॥ १२.२३६.४६ ॥
Dieser ist mein Verehrer, Freund und auch Schüler; hier ist der große Weise als Jaigīṣavya bekannt. O Glückverheißende, nachdem er dies gesagt hatte, ging er fort.
12.236.47
तच्छ्रुत्वा साऽथ संक्रुद्धा न न्याय्यं तेन वै कृतम् ।
विकृताऽहं त्वया देव मुनिना च तथाकृता ॥ १२.२३६.४७ ॥
Als sie dies hörte, wurde sie sehr zornig; was er tat, war nicht recht. O Gott, du und der Weise habt mich so gekränkt.
12.236.48
अतज्ञादयदेवेश मध्ये प्राप्तं न तच्छ्रुतम् ।
तच्छ्रुत्वा भगवानाह महादेवः पिनाकधृत् ॥ १२.२३६.४८ ॥
O Herr der Götter, durch Unwissenheit kam mitten dazwischen, was du nicht gehört hattest. Als er dies hörte, sprach der Gesegnete Mahādeva, der Träger des Pināka-Bogens.
12.236.49
निरपेक्षो मुनिर्योगी मामुपाश्रित्य संस्थितः ।
निर्द्वन्द्वः सततं धीमान्समरूपस्वभावधृत् ॥ १२.२३६.४९ ॥
Der Weise, frei von Verlangen und Yogin, verweilt in mir als seine Zuflucht; frei von den Gegensatzpaaren, stets weise, eine gleichförmige Gestalt und Natur tragend.
12.236.50
तस्मात्क्षमस्व तं देवि रक्षितव्यस्त्वया च सः ॥ १२.२३६.५० ॥
Darum, o Göttin, vergib ihm; und er ist von dir zu beschützen.
12.236.51
इत्युक्ता प्राह सा देवी मुनेस्तस्य महात्मनः ।
निराशत्वमहं द्रष्टुमिच्छाम्यन्तकनाशन ॥ १२.२३६.५१ ॥
So angesprochen sprach die Göttin zu jenem großherzigen Weisen: O Vernichter des Todes, ich wünsche, seine Hoffnungslosigkeit zu sehen.
12.236.52
तथेति चोक्त्वा तां देवो वृषमारुह्य सत्वरम् ।
देवगन्धर्वसङ्घैश्च स्तूयमानो जगत्पतिः ॥ १२.२३६.५२ ॥
Er sprach zu ihr: 'So sei es', und der Gott bestieg rasch den Stier und zog davon, gepriesen von Scharen der Götter und Gandharvas, der Herr der Welt.
12.236.53
अजरामरशुद्धात्मा यत्रास्ते स महामुनिः ।
इतस्ततः समाहृत्य वीरसंघैर्महायशाः ॥ १२.२३६.५३ ॥
Wo jener große Weise wohnt, alterslos, unsterblich, reinen Geistes, versammelte der Ruhmreiche Scharen von Helden von hier und dort.
12.236.54
देहप्रावरणार्थं वै संसरन्स तदा मुनिः ।
प्रत्युद्गम्य महादेवं यथार्हं प्रतिपूज्य च।
पुनः स पूर्ववत्कथां सूच्या सूत्रेण सूचयत् ॥ १२.२३६.५४ ॥
Da ging der Weise, der umherzog, um seinen Körper zu bedecken, dem großen Gott entgegen, ehrte ihn gebührend und nähte dann, wie zuvor, die Erzählung mit Nadel und Faden.
12.236.55
तमाह भगवाञ्शंभुः किं प्रदास्यामि ते मुने ।
वृणीष्व मत्तः सर्वं त्वं जैगीषव्य यदीच्छसि ॥ १२.२३६.५५ ॥
Der erhabene Śambhu sprach zu ihm: »O Weiser, was soll ich dir geben? Jaigīṣavya, erbitte von mir, was du wünschst, als Gabe.«
12.236.56
नावलोकयमानस्तु देवदेवं महामुनिः ।
अनवाप्तं न पश्यामि त्वत्तो गोवृषभध्वज।
कृतार्थः परिपूर्णोऽहं यत्ते कार्यं तु गम्यताम् ॥ १२.२३६.५६ ॥
Den Gott der Götter anblickend, sprach der große Weise: »O Stierbannerträger, ich sehe nichts, was ich nicht von dir erlangt hätte. Ich bin vollendet und erfüllt; möge dein Werk voranschreiten.«
12.236.57
प्रहसंस्तु पुनः शर्वो वृणीष्वेति तमब्रवीत् ।
अवश्यं हि वरो प्रत्तः श्राव्यं वरमनुत्तमम् ॥ १२.२३६.५७ ॥
Da lachte Śarva und sprach wieder zu ihm: »Wähle! Gewiss werde ich dir eine Gabe gewähren, eine höchste Gabe, die es wert ist, gehört zu werden.«
12.236.58
जैगीषव्यस्तमाहेदं श्रोतव्यं च त्वया मम ।
सूचीमनु महादेव सूत्रं समनुगच्छतः ॥ १२.२३६.५८ ॥
Jaigīṣavya sprach zu ihm: »O großer Gott, du sollst dies von mir hören, wie der Faden der Nadel folgt.«
12.236.59
ततः प्रहस्य भगवान्गौरीमालोक्य शङ्करः ।
स्वस्थानं प्रययौ हृष्टः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.५९ ॥
Da lachte der erhabene Śaṅkara, blickte auf Gaurī und, erfreut und von allen Göttern verehrt, begab sich in seine eigene Wohnstätte.
12.236.60
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
निर्द्वन्द्वा योगिनो नित्याः सर्वशस्ते स्वयंभुवः ॥ १२.२३६.६० ॥
O König, dies wurde dir erzählt, weil du fragst. Die Yogis sind frei von den Gegensatzpaaren, ewig und in jeder Hinsicht selbstexistent.