महाभारत · अध्याय 12.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.236.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपराक्रमः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.१ ॥
कोणत्या आचरणाचा, कोणत्या व्यवहाराचा, कोणत्या विद्येचा आणि कोणत्या पराक्रमाचा माणूस प्रकृतीपलीकडील, ध्रुव अशा ब्रह्माचे ते परम स्थान प्राप्त करतो?
12.236.2
मोक्षधर्मेषु नियतो लध्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं तत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२ ॥
मोक्षधर्मात निष्ठ असलेला, अल्प आहार करणारा आणि इंद्रियजयी माणूस प्रकृतीपलीकडील, ध्रुव अशा ब्रह्माचे ते परम स्थान प्राप्त करतो.
12.236.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जैगीषव्यस्य संवादमसितस्य च भारत ॥ १२.२३६.३ ॥
येथेही लोक हा प्राचीन इतिहास सांगतात—जैगीषव्य आणि असित यांचा संवाद, हे भारत.
12.236.4
महादेवान्तरे वृत्तं देव्याश्चैवान्तरे तथा ।
यथावच्छृणु राजेन्द्र ज्ञानदं पापनाशनम् ॥ १२.२३६.४ ॥
महादेव आणि देवी यांच्यात घडलेले यथावत ऐक, हे राजेंद्र—ते ज्ञान देणारे आणि पापनाशक आहे.
12.236.5
जैगीषव्यं नहाप्रज्ञं धर्नाणामागतागमम् ।
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमसितो देवलोऽब्रवीत् ॥ १२.२३६.५ ॥
जैगीषव्य—जो अप्रज्ञ नव्हता, व्रते जाणणारा, जो रागावत नव्हता आणि हर्षितही होत नव्हता—त्याला असित देवल म्हणाला.
12.236.6
न प्रीमसे बन्द्यमानो निन्द्यमानो न कुप्यसे ।
का ते प्रज्ञा कुतश्चैषा किं ते तस्याः परायणम् ॥ १२.२३६.६ ॥
स्तुती केली जात असताना तू आनंदत नाहीस, निंदा होत असताना रागावत नाहीस. तुझी ही प्रज्ञा कशी आहे, ती कुठून आली? तिचे परम ध्येय तुझ्यासाठी काय आहे?
12.236.7
इति तेनानुयुक्तः स तमृपाच महातपाः ।
महद्वाक्यप्रसंदिग्धं पुष्कलार्थपदं शुचि ॥ १२.२३६.७ ॥
अशा प्रकारे त्याने विचारले असता ते महातपस्वी त्याला म्हणाले—गंभीर आणि महान वचनांनी भरलेले, अर्थपूर्ण आणि पवित्र शब्दांत.
12.236.8
या यतियौ परा निष्ठा या शान्तिः पुण्यकर्मणाम् ।
तां तेऽहं सं प्रवक्ष्यामि यां मां पृच्छसि वै द्विज ॥ १२.२३६.८ ॥
यतींची जी परम निष्ठा आणि पुण्यकर्मींची जी शांती आहे—जे तू मला विचारतोस—हे द्विजा, ते मी तुला सविस्तर सांगेन.
12.236.9
निन्वत्सु वा सप्ता नित्यं प्रशंसत्सु च देवल ।
निहवन्ति च ये तेषां समयं सुकृतं च यत् ॥ १२.२३६.९ ॥
हे देवला, जे निंदा करणाऱ्यांमध्ये आणि स्तुती करणाऱ्यांमध्ये नेहमी असतात आणि जे त्यांचा करार आणि त्यांचे सत्कर्म नाकारतात—
12.236.10
उक्ताश्च न विवक्ष्यन्ति वक्तारमहिते हितम् ।
प्रतिहन्तुं न चेच्छन्ति हन्तारं वै मनीषिणः ॥ १२.२३६.१० ॥
त्यांच्याशी बोलले गेले तरी, बोलणारा हितकारक किंवा अहितकारक जे बोलेल त्याला ते उत्तर देऊ इच्छित नाहीत; आणि ज्ञानी लोक मारणाऱ्याला प्रत्युत्तर म्हणून मारू इच्छित नाहीत.
12.236.11
नाप्राप्तमनुशोचन्ति प्राप्तकालानि कुर्वते ।
न चातीतानि शोचन्ति न चैतान्प्रतिजानते ॥ १२.२३६.११ ॥
जे मिळाले नाही त्यासाठी ते शोक करीत नाहीत; योग्य वेळ आल्यावर ते कर्म करतात. जे गेले त्याचाही ते शोक करीत नाहीत, आणि यांना आपले म्हणून स्वीकारतही नाहीत.
12.236.12
संप्राप्तानां च पूज्यानां कामादर्थेषु देवल ।
यथोपपत्तिं कुर्वन्ति शक्तिमन्तो धृतव्रताः ॥ १२.२३६.१२ ॥
हे देवला, आलेल्या पूज्य व्यक्तींप्रती आणि इच्छेमुळे धनविषयांतही, सामर्थ्यवान आणि व्रतात दृढ असलेले लोक योग्य रीतीनेच वागतात.
12.236.13
पक्वविद्या महाप्राज्ञा जितक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
मनसा कर्मणा वाचा नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१३ ॥
परिपक्व विद्या असलेले, महाप्राज्ञ, क्रोधजयी, इंद्रियजयी लोक मन, कर्म आणि वाणीने कोणाचाही अपराध करीत नाहीत.
12.236.14
अनीर्षवो न चोन्योन्यं विहिंसन्ति कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ते धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३६.१४ ॥
मत्सरहीन लोक एकमेकांना कधी त्रास देत नाहीत; धीर लोक इतरांची समृद्धी पाहून कधी संतप्त होत नाहीत.
12.236.15
निन्दाप्रशंसे चात्यर्थं न वदन्ति परस्य च ।
न च निन्दाप्रशंसाभ्यां विक्रियन्ते कदाचन ॥ १२.२३६.१५ ॥
ते इतरांची अतिशय निंदा किंवा स्तुती करीत नाहीत, आणि निंदा किंवा स्तुतीने कधीही विचलित होत नाहीत.
12.236.16
सर्वतश्च प्रशान्ता ये सर्वभूतहिते रताः ।
न कुध्यन्ति स हृष्यन्ति नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१६ ॥
जे सर्वतोपरी शांत आणि सर्व प्राण्यांच्या हितात रत असतात, ते कुद्ध होत नाहीत, हर्षितही होत नाहीत, आणि कोणाचाही अपराध करीत नाहीत.
12.236.17
विमुच्य हृदयग्रन्थिं चङ्कम्यन्ते यथासुखम् ।
न चैषां बान्धवाः सन्ति ये चान्येषां च बान्धवाः ॥ १२.२३६.१७ ॥
हृदयाची गाठ सोडून ते सुखाने विहार करतात; त्यांना नातेवाईक नाहीत, आणि इतरांचेही नातेवाईक त्यांचे नाहीत.
12.236.18
अमित्राश्च न सन्त्येषां ये चामित्रा न कस्यचित् ।
य एवं कुर्वते मर्त्याः सुखं जीवन्ति सर्वदा ॥ १२.२३६.१८ ॥
त्यांना शत्रू नाहीत; जे कोणाचेही शत्रू नाहीत, तेही त्यांचे शत्रू नाहीत. असे आचरण करणारे मनुष्य नेहमी सुखाने जगतात.
12.236.19
ये धर्मं चानुरुध्यन्ते धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ।
ये ह्यतो विच्युता मार्गात्ते हृष्यन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.१९ ॥
धर्मज्ञ श्रेष्ठ द्विज जे धर्माचे अनुसरण करतात आणि जे या मार्गापासून च्युत होतात, ते हर्षित होतात आणि उद्विग्नही होतात.
12.236.20
आस्थितस्तमहं मार्गमसूयिष्यामि कं कथम् ।
निन्द्यमानः प्रशस्तो वा हृष्येयं केन हेतुना ॥ १२.२३६.२० ॥
त्या मार्गावर स्थित असलेला मी कोणाची आणि कशी निंदा करू? निंदित किंवा प्रशंसित झालो तर कोणत्या कारणाने मी हर्षित होऊ?
12.236.21
यद्यदिच्छन्ति तत्तस्मादधिगच्छन्ति मानवाः ।
न मे निन्दाप्रशंसाभ्यां ह्रासवृद्धी भविष्यतः ॥ १२.२३६.२१ ॥
मानव जे जे इच्छितात, तेथूनच ते ते मिळवतात. निंदा आणि प्रशंसेने माझी हानी किंवा वृद्धी होणार नाही.
12.236.22
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य तत्त्ववित् ।
विषस्येवोद्विजेन्नित्यं संमानस्य विचक्षणः ॥ १२.२३६.२२ ॥
तत्त्वज्ञाने अपमानाला अमृतासारखे मानून तृप्त व्हावे; विचक्षणाने सन्मानाला सदैव विषासारखे समजून त्यापासून उद्विग्न असावे.
12.236.23
अवज्ञातः सुखं शेते इह चामुत्र चोभयोः ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो योऽवमन्ता स बुध्यते ॥ १२.२३६.२३ ॥
अवमानित झालेला इहलोकी व परलोकी दोन्ही ठिकाणी सुखाने निजतो; सर्व पापांपासून मुक्त होऊन जो अवमान करतो तो बोध पावतो.
12.236.24
परां गतिं च ये केचित्प्रार्थयन्ति मनीषिणः ।
एतद्व्रतं समाश्रित्य सुखमेधन्ति ते जनाः ॥ १२.२३६.२४ ॥
जे कोणी मनीषी परम गतीची इच्छा करतात, ते या व्रताचा आश्रय घेऊन सुखाने वाढतात.
12.236.25
सर्वतश्च समाहृत्य क्रतून्सर्वाञ्जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२५ ॥
जो सर्व बाजूंनी सर्व यज्ञांचे संकलन करून इंद्रियांवर विजय मिळवतो, तो प्रकृतीच्या पलीकडील, अचल अशा ब्रह्माचे परम स्थान प्राप्त करतो.
12.236.26
नास्य देवा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
पदमन्ववरोहन्ति प्राप्तस्य परमां गतिम् ॥ १२.२३६.२६ ॥
परम गती प्राप्त झालेल्याच्या पावलांचा मागोवा देव, गंधर्व, पिशाच किंवा राक्षस घेऊ शकत नाहीत.
12.236.27
एतच्छ्रुत्वा मुनेस्तस्य वचनं देवलस्तथा ।
तदधीनो भवच्छिष्यः सर्वद्वन्द्वविनिष्ठितः ॥ १२.२३६.२७ ॥
त्या मुनींचे हे वचन ऐकून देवलही त्यांच्या अधीन शिष्य होऊन सर्व द्वंद्वांच्या पलीकडे स्थिर झाला.
12.236.28
अथान्यत्तु पुरावृतं जैगीषव्यस्य धीमतः ।
शृणु राजन्नवहितः सर्वज्ञानसमन्वितः ॥ १२.२३६.२८ ॥
आता, हे राजा, सर्व ज्ञानांनी युक्त असलेल्या तू लक्षपूर्वक ऐक—बुद्धिमान जैगीषव्याची आणखी एक पूर्वकथा.
12.236.29
यमाहुः सर्वलोकेशं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
अष्टमूर्ति जगन्मूर्तिमिष्टसंधिविभूषितम्
यं प्राप्ता न विषीदन्ति न शोचन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.२९ ॥
ज्याला सर्व लोकांचा स्वामी, सर्व लोकांनी नमस्कारलेला, अष्टमूर्ती, जगत् ज्याचे रूप, इष्ट संधींनी अलंकृत असे म्हणतात; ज्याला प्राप्त झालेले लोक खिन्न होत नाहीत, शोक करत नाहीत आणि भयभीतही होत नाहीत.
12.236.30
यस्य स्वाभाविकी शक्तिरिदं विश्वं चराचरम् ।
याति सज्जति सर्वात्मा स देवः परमेश्वरः ॥ १२.२३६.३० ॥
ज्याच्या स्वाभाविक शक्तीने हे चराचर विश्व गती घेते आणि आसक्त होते, तो सर्वात्मा देव परमेश्वर आहे.
12.236.31
मेरोरुत्तरपूर्वे तु सर्वरत्नविभूषिते ।
अचिन्त्ये विमले स्थाने सर्वर्तुकुसुमान्विते ॥ १२.२३६.३१ ॥
मेरूच्या उत्तर-पूर्वेस, सर्व रत्नांनी विभूषित, अचिंत्य व निर्मळ स्थानी, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी युक्त अशा ठिकाणी.
12.236.32
वृक्षैश्च शोभिते नित्यं दिव्यवायुसमीरिते ।
नानाभूतगणैर्युक्तः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.३२ ॥
वृक्षांनी सदा शोभणारे, दिव्य वायूने हलणारे, अनेक भूतगणांनी युक्त, सर्व देवांनी नमस्कृत.
12.236.33
तत्र विद्याधरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
लोकपालाः समुद्राश्च नद्यः शैलाः सरांसि च ॥ १२.२३६.३३ ॥
तेथे विद्याधरांचे गण, गंधर्व आणि अप्सरांचे गण, लोकपाल, समुद्र, नद्या, पर्वत आणि सरोवरे आहेत.
12.236.34
ऋषयो वालखिल्याश्च यज्ञाः स्तोभाह्वयास्तथा ।
उपासांचक्रिरे देवं प्रजानां पतयस्तथा ॥ १२.२३६.३४ ॥
ऋषी, वालखिल्य, यज्ञ, स्तोभ नावाचे गण आणि प्रजापती यांनी त्या देवाची उपासना केली.
12.236.35
तत्र रुद्रो महादेवो देव्या चैव सहोमया ।
आस्ते वृषध्वजः श्रीमान्सोमसूर्याग्निलोचनः ॥ १२.२३६.३५ ॥
तेथे रुद्र महादेव देवी उमेसह राहतो; तो वृषभध्वज, श्रीमान, ज्याचे नेत्र सोम, सूर्य आणि अग्नी आहेत.
12.236.36
तत्रैवं देवमालोक्य देवी धात्री विभावरी ।
उमा देवी परेशानमपृच्छद्विनयान्विता ॥ १२.२३६.३६ ॥
तेथे त्या देवाला असे पाहून, धात्री व विभावरी अशी देवी उमा विनयाने परमेश्वराला विचारू लागली.
12.236.37
अर्थः कोऽथार्थशक्तिः का भगवन्ब्रूहि मेऽर्थितः ।
तयैवं परिपृष्टोऽसौ प्राह देवो महेश्वरः ॥ १२.२३६.३७ ॥
अर्थ म्हणजे काय, अर्थशक्ती म्हणजे काय? हे भगवन्, मला सांगा, मी विनंती करते. अशा प्रकारे विचारले असता ते देव महेश्वर म्हणाले.
12.236.38
अर्थोऽहमर्थशक्तिस्त्वं भोक्ताऽहं भोज्यमेव च ।
रूपं विद्धि महाभागे प्रकृतिस्त्वं परो ह्यहम् ॥ १२.२३६.३८ ॥
मी अर्थ आहे, तू अर्थशक्ती आहेस; मी भोक्ता आहे आणि भोज्यही मीच आहे. हे महाभागे, याला रूप म्हणून जाण: तू प्रकृती आहेस, आणि मीच परम आहे.
12.236.39
अहं विष्णुरहं ब्रह्मा ह्यहं यज्ञस्तथैव च ।
आवयोर्न च भेदोऽस्ति परमार्थस्ततोऽबले।
तथापि विद्मस्ते भेदं किं मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३६.३९ ॥
मी विष्णू आहे, मी ब्रह्मा आहे, आणि मीच यज्ञही आहे. आपल्या दोघांमध्ये भेद नाही; हाच परमार्थ आहे. हे अबले, तरीही आम्ही तुझा भेद जाणतो — मला का विचारतेस?
12.236.40
एवमुक्ता ततः प्राह ह्यधिकं ह्येतयोर्वद ।
श्रेष्ठं वेद महादेव नम इत्येव भामिनी ॥ १२.२३६.४० ॥
असे सांगितल्यावर ती भामिनी म्हणाली: हे महादेवा, या दोघांपैकी जो अधिक श्रेष्ठ आहे तो सांगा; श्रेष्ठ काय आहे ते मला ठाऊक आहे — 'नमः'.
12.236.41
तदन्तरे स्थितो विद्वान्वसुरूपो महामुनिः ।
जैगीषव्यः स्मयन्प्राह ह्यर्थ इत्येव नादयन् ॥ १२.२३६.४१ ॥
त्यावेळी तेथे उभे असलेले, वसुरूप विद्वान महामुनी जैगीषव्य हसत म्हणाले — 'अर्थ' असे, तो शब्द घुमवत.
12.236.42
श्रेष्ठोन्योऽस्मान्महीपिण्डा तल्लीना शक्तिरापरा ।
मुद्रिकादिविशेषेण विस्तृता संभृतेति च ॥ १२.२३६.४२ ॥
यांच्याहून श्रेष्ठ दुसरे एक आहे — त्या महीपिंडात लीन झालेली दुसरी शक्ती; मुद्रिकेसारख्या विशेष साधनांनी ती विस्तारली आणि एकत्र केली जाते.
12.236.43
तच्छ्रुत्वा वचनं देवी कोसावित्यब्रवीद्रुषा ।
वाक्यमस्याद्य संभङ्क्त्वा प्रोक्तवानिति शंकरम् ॥ १२.२३६.४३ ॥
हे ऐकून देवी रागाने म्हणाली, 'तो कोण?' आज त्याचे वचन मोडून त्याने शंकराला असे सांगितले.
12.236.44
तच्छ्रुत्वा निर्गतो धीमानाश्रमं स्वं महामुनिः ।
स्थानात्स्वर्गगणे विद्वान्योगैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.२३६.४४ ॥
हे ऐकून तो बुद्धिमान महामुनी आपल्या आश्रमातून निघून गेला; तो स्वर्गगणांच्या स्थानापासून विद्वान व योगैश्वर्याने युक्त होता.
12.236.45
ततः प्रहस्य भगवान्सर्वपापहरो हरः ।
प्राह देवीं प्रशान्तात्मा जैगीषव्यो महामुनिः ॥ १२.२३६.४५ ॥
मग हसून भगवान, सर्व पापांचा हर्ता हर, देवीला म्हणाला; शांतचित्त महामुनी जैगीषव्य म्हणाला.
12.236.46
भक्तो मम सखा चैव शिष्यश्चात्र महामुनिः ।
जैगीषव्य इति ख्यातः प्रोक्त्वासा निर्गतः शुभे ॥ १२.२३६.४६ ॥
हा माझा भक्त, मित्र आणि शिष्यही आहे; येथे तो महामुनी जैगीषव्य नावाने प्रसिद्ध आहे. हे शुभे, असे सांगून तो निघून गेला.
12.236.47
तच्छ्रुत्वा साऽथ संक्रुद्धा न न्याय्यं तेन वै कृतम् ।
विकृताऽहं त्वया देव मुनिना च तथाकृता ॥ १२.२३६.४७ ॥
हे ऐकून ती अत्यंत संतापली; त्याने जे केले ते न्याय्य नव्हते. हे देवा, तू आणि मुनीने मला असे अपमानित केले आहे.
12.236.48
अतज्ञादयदेवेश मध्ये प्राप्तं न तच्छ्रुतम् ।
तच्छ्रुत्वा भगवानाह महादेवः पिनाकधृत् ॥ १२.२३६.४८ ॥
हे देवेशा, अज्ञानामुळे तू ऐकले नाहीस ते मध्येच आले. हे ऐकून भगवान महादेव, पिनाकधारी, म्हणाले.
12.236.49
निरपेक्षो मुनिर्योगी मामुपाश्रित्य संस्थितः ।
निर्द्वन्द्वः सततं धीमान्समरूपस्वभावधृत् ॥ १२.२३६.४९ ॥
निरपेक्ष, मुनी आणि योगी असा तो मला शरण येऊन स्थित आहे; द्वंद्वरहित, सदैव बुद्धिमान, समान रूप व स्वभाव धारण करणारा.
12.236.50
तस्मात्क्षमस्व तं देवि रक्षितव्यस्त्वया च सः ॥ १२.२३६.५० ॥
म्हणून हे देवी, त्याला क्षमा कर; आणि त्याचे रक्षण तूच करायचे आहे.
12.236.51
इत्युक्ता प्राह सा देवी मुनेस्तस्य महात्मनः ।
निराशत्वमहं द्रष्टुमिच्छाम्यन्तकनाशन ॥ १२.२३६.५१ ॥
असे सांगितल्यावर ती देवी त्या महात्मा मुनीबद्दल म्हणाली: हे अंतकाचा नाश करणाऱ्या, मला त्याची निराशता पाहण्याची इच्छा आहे.
12.236.52
तथेति चोक्त्वा तां देवो वृषमारुह्य सत्वरम् ।
देवगन्धर्वसङ्घैश्च स्तूयमानो जगत्पतिः ॥ १२.२३६.५२ ॥
'तसेच होवो' असे तिला सांगून देव वृषभावर त्वरेने आरूढ झाला; देव आणि गंधर्वांच्या समूहांनी स्तुती केली जात जगत्पती गेला.
12.236.53
अजरामरशुद्धात्मा यत्रास्ते स महामुनिः ।
इतस्ततः समाहृत्य वीरसंघैर्महायशाः ॥ १२.२३६.५३ ॥
जरामरणरहित, शुद्धात्मा असा तो महामुनी जिथे राहतो, तिथे इकडे-तिकडे वीरांचे समूह एकत्र करून तो महायशस्वी.
12.236.54
देहप्रावरणार्थं वै संसरन्स तदा मुनिः ।
प्रत्युद्गम्य महादेवं यथार्हं प्रतिपूज्य च।
पुनः स पूर्ववत्कथां सूच्या सूत्रेण सूचयत् ॥ १२.२३६.५४ ॥
देह झाकण्यासाठी फिरत असलेला तो मुनी तेव्हा महादेवाला सामोरा जाऊन, यथोचित पूजा करून, पूर्वीप्रमाणेच सुईने आणि धाग्याने कथा शिवू लागला.
12.236.55
तमाह भगवाञ्शंभुः किं प्रदास्यामि ते मुने ।
वृणीष्व मत्तः सर्वं त्वं जैगीषव्य यदीच्छसि ॥ १२.२३६.५५ ॥
भगवान शंभू त्यांना म्हणाले: हे मुनी, मी तुला काय देऊ? जैगीषव्या, तुला जे हवे ते माझ्याकडून वर म्हणून माग.
12.236.56
नावलोकयमानस्तु देवदेवं महामुनिः ।
अनवाप्तं न पश्यामि त्वत्तो गोवृषभध्वज।
कृतार्थः परिपूर्णोऽहं यत्ते कार्यं तु गम्यताम् ॥ १२.२३६.५६ ॥
महामुनी जैगीषव्य देवदेवाकडे पाहत म्हणाले: हे गोवृषभध्वजा, तुझ्याकडून न मिळालेले काही मला दिसत नाही. मी कृतार्थ व परिपूर्ण आहे; तुझे जे कार्य आहे ते पुढे जाओ.
12.236.57
प्रहसंस्तु पुनः शर्वो वृणीष्वेति तमब्रवीत् ।
अवश्यं हि वरो प्रत्तः श्राव्यं वरमनुत्तमम् ॥ १२.२३६.५७ ॥
मग हसत शर्व पुन्हा त्यांना म्हणाले: माग. निश्चितच मी तुला वर देईन, उत्तम आणि ऐकण्यायोग्य वर.
12.236.58
जैगीषव्यस्तमाहेदं श्रोतव्यं च त्वया मम ।
सूचीमनु महादेव सूत्रं समनुगच्छतः ॥ १२.२३६.५८ ॥
जैगीषव्य त्यांना म्हणाले: हे महादेवा, तुम्ही माझ्याकडून हे ऐकावे, सुईच्या मागे धागा जातो तसे.
12.236.59
ततः प्रहस्य भगवान्गौरीमालोक्य शङ्करः ।
स्वस्थानं प्रययौ हृष्टः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.५९ ॥
मग भगवान शंकर हसले, गौरीकडे पाहिले, आणि आनंदाने, सर्व देवांनी वंदिलेले असे आपल्या स्थानाकडे गेले.
12.236.60
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
निर्द्वन्द्वा योगिनो नित्याः सर्वशस्ते स्वयंभुवः ॥ १२.२३६.६० ॥
हे राजा, तू विचारतोस म्हणून हे तुला सांगितले. योगी द्वंद्वातीत, नित्य आणि सर्वप्रकारे स्वयंभू आहेत.