மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.236.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपराक्रमः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.१ ॥
எத்தகைய நடத்தை உடையவன், எத்தகைய ஒழுக்கம் உடையவன், எத்தகைய கல்வி உடையவன், எத்தகைய வீரம் உடையவன் பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட, நிலையான, பிரம்மத்தின் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்?
12.236.2
मोक्षधर्मेषु नियतो लध्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं तत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२ ॥
மோட்சதர்மங்களில் நிலைத்தவனும், குறைவாக உண்பவனும், புலன்களை வென்றவனும் பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட, நிலையான, பிரம்மத்தின் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.236.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जैगीषव्यस्य संवादमसितस्य च भारत ॥ १२.२३६.३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கிறார்கள்—ஜைகீஷவ்யருக்கும் அசிதருக்கும் இடையிலான உரையாடல், பாரதா.
12.236.4
महादेवान्तरे वृत्तं देव्याश्चैवान्तरे तथा ।
यथावच्छृणु राजेन्द्र ज्ञानदं पापनाशनम् ॥ १२.२३६.४ ॥
மகாதேவருக்கும் தேவிக்கும் இடையில் நடந்ததை அப்படியே கேள், அரசர்களின் தலைவனே—அது ஞானத்தை அளித்து பாவத்தை அழிக்கும்.
12.236.5
जैगीषव्यं नहाप्रज्ञं धर्नाणामागतागमम् ।
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमसितो देवलोऽब्रवीत् ॥ १२.२३६.५ ॥
ஜைகீஷவ்யர்—அறிவற்றவர் அல்ல, விரதங்களை அறிந்தவர், கோபமும் மகிழ்ச்சியும் அடையாதவர்—அவரிடம் அசித தேவலர் சொன்னார்.
12.236.6
न प्रीमसे बन्द्यमानो निन्द्यमानो न कुप्यसे ।
का ते प्रज्ञा कुतश्चैषा किं ते तस्याः परायणम् ॥ १२.२३६.६ ॥
புகழப்படும்போது நீ மகிழ்வதில்லை, இகழப்படும்போது கோபிப்பதுமில்லை. உன் இந்த ஞானம் எத்தகையது, எங்கிருந்து வந்தது? அதன் இறுதி நோக்கம் உனக்கு என்ன?
12.236.7
इति तेनानुयुक्तः स तमृपाच महातपाः ।
महद्वाक्यप्रसंदिग्धं पुष्कलार्थपदं शुचि ॥ १२.२३६.७ ॥
இவ்வாறு அவரால் கேட்கப்பட்டபோது, பெரும் தவம் செய்த அவர் அவரிடம் சொன்னார் — ஆழ்ந்த பொருள் நிறைந்த, மிகுந்த அர்த்தமுள்ள, தூய்மையான சொற்களால்.
12.236.8
या यतियौ परा निष्ठा या शान्तिः पुण्यकर्मणाम् ।
तां तेऽहं सं प्रवक्ष्यामि यां मां पृच्छसि वै द्विज ॥ १२.२३६.८ ॥
துறவிகளின் உயர்ந்த நிலைப்பாடும், புண்ணியச் செயலாளர்களின் அமைதியும் எது — அதை நான் உனக்கு முழுமையாக உரைப்பேன், நீ என்னிடம் கேட்பதை, ஓ துவிஜனே.
12.236.9
निन्वत्सु वा सप्ता नित्यं प्रशंसत्सु च देवल ।
निहवन्ति च ये तेषां समयं सुकृतं च यत् ॥ १२.२३६.९ ॥
ஓ தேவலா, எப்போதும் நிந்திப்பவர்களிலும் புகழ்பவர்களிலும், அவர்களின் ஒப்பந்தத்தையும் அவர்களின் நற்செயலையும் மறுப்பவர்கள் —
12.236.10
उक्ताश्च न विवक्ष्यन्ति वक्तारमहिते हितम् ।
प्रतिहन्तुं न चेच्छन्ति हन्तारं वै मनीषिणः ॥ १२.२३६.१० ॥
அவர்களிடம் பேசப்பட்டால், பேசுபவர் அது நன்மை தருவதோ தீமை தருவதோ, அவருக்கு மறுமொழி கூற விரும்புவதில்லை; ஞானிகள் தாக்குபவனைத் திருப்பித் தாக்க விரும்புவதுமில்லை.
12.236.11
नाप्राप्तमनुशोचन्ति प्राप्तकालानि कुर्वते ।
न चातीतानि शोचन्ति न चैतान्प्रतिजानते ॥ १२.२३६.११ ॥
கிடைக்காததைக் குறித்து அவர்கள் துயருறுவதில்லை; வந்த காலத்தில் செயலாற்றுகிறார்கள். கடந்தவற்றைக் குறித்தும் துயருறுவதில்லை, இவற்றைத் தம்முடையவையாக ஏற்றுக்கொள்வதுமில்லை.
12.236.12
संप्राप्तानां च पूज्यानां कामादर्थेषु देवल ।
यथोपपत्तिं कुर्वन्ति शक्तिमन्तो धृतव्रताः ॥ १२.२३६.१२ ॥
ஓ தேவலா, வந்தடைந்த மதிப்புக்குரியவர்களுக்கும், விருப்பத்தின் காரணமாக செல்வ விஷயங்களிலும், ஆற்றல் மிக்கவர்களும் விரதங்களில் உறுதியானவர்களும் தகுந்த வழியிலேயே நடந்துகொள்கிறார்கள்.
12.236.13
पक्वविद्या महाप्राज्ञा जितक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
मनसा कर्मणा वाचा नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१३ ॥
முழுமையான அறிவுடையோர், மிக்க ஞானிகள், சினத்தை வென்றவர்கள், புலன்களை அடக்கியவர்கள், மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் யாருக்கும் தீங்கிழைப்பதில்லை.
12.236.14
अनीर्षवो न चोन्योन्यं विहिंसन्ति कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ते धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३६.१४ ॥
பொறாமையற்றவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஒருபோதும் துன்புறுத்துவதில்லை; தீரர்கள் பிறரின் செழிப்பைக் கண்டு ஒருபோதும் வருந்துவதில்லை.
12.236.15
निन्दाप्रशंसे चात्यर्थं न वदन्ति परस्य च ।
न च निन्दाप्रशंसाभ्यां विक्रियन्ते कदाचन ॥ १२.२३६.१५ ॥
அவர்கள் பிறரை அதிகமாகப் பழிப்பதும் புகழ்வதும் இல்லை; பழிச்சொல்லாலும் புகழ்ச்சியாலும் ஒருபோதும் கலக்கமடைவதில்லை.
12.236.16
सर्वतश्च प्रशान्ता ये सर्वभूतहिते रताः ।
न कुध्यन्ति स हृष्यन्ति नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१६ ॥
எங்கும் அமைதியுடையவர்களும், எல்லா உயிர்களின் நலனில் மகிழ்பவர்களுமானோர் சினம் கொள்வதில்லை, மகிழ்ச்சி அடைவதுமில்லை, யாருக்கும் தீங்கிழைப்பதுமில்லை.
12.236.17
विमुच्य हृदयग्रन्थिं चङ्कम्यन्ते यथासुखम् ।
न चैषां बान्धवाः सन्ति ये चान्येषां च बान्धवाः ॥ १२.२३६.१७ ॥
இதயத்தின் முடிச்சை அவிழ்த்து அவர்கள் விரும்பியவாறு உலவுகின்றனர்; அவர்களுக்கு உறவினர் இல்லை, பிறருக்கு உறவினரான எவரும் அவர்களுக்கும் இல்லை.
12.236.18
अमित्राश्च न सन्त्येषां ये चामित्रा न कस्यचित् ।
य एवं कुर्वते मर्त्याः सुखं जीवन्ति सर्वदा ॥ १२.२३६.१८ ॥
அவர்களுக்குப் பகைவர் இல்லை; யாருக்கும் பகைவராக இல்லாதவர்களும் அவர்களுக்குப் பகைவராக இல்லை. இவ்வாறு செயல்படும் மனிதர்கள் எப்போதும் இன்பமாக வாழ்கின்றனர்.
12.236.19
ये धर्मं चानुरुध्यन्ते धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ।
ये ह्यतो विच्युता मार्गात्ते हृष्यन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.१९ ॥
தர்மத்தை அறிந்த சிறந்த த்விஜர்கள் எவர் தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறார்களோ, எவர் இந்த வழியிலிருந்து விலகுகிறார்களோ, அவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்; நடுங்கவும் செய்கிறார்கள்.
12.236.20
आस्थितस्तमहं मार्गमसूयिष्यामि कं कथम् ।
निन्द्यमानः प्रशस्तो वा हृष्येयं केन हेतुना ॥ १२.२३६.२० ॥
அந்தப் பாதையில் நின்றிருக்கும் நான் யாரை, எப்படி நிந்திப்பேன்? நிந்திக்கப்பட்டாலும் புகழப்பட்டாலும் எந்தக் காரணத்தால் மகிழ்வேன்?
12.236.21
यद्यदिच्छन्ति तत्तस्मादधिगच्छन्ति मानवाः ।
न मे निन्दाप्रशंसाभ्यां ह्रासवृद्धी भविष्यतः ॥ १२.२३६.२१ ॥
மனிதர்கள் எதையெல்லாம் விரும்புகிறார்களோ, அதிலிருந்தே அதை அடைகிறார்கள். நிந்தை, புகழ்ச்சி இவற்றால் எனக்கு குறைவோ பெருக்கமோ ஏற்படாது.
12.236.22
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य तत्त्ववित् ।
विषस्येवोद्विजेन्नित्यं संमानस्य विचक्षणः ॥ १२.२३६.२२ ॥
தத்துவம் அறிந்தவன் அவமானத்தை அமிர்தம் போல் உண்டு திருப்தியடைய வேண்டும்; அறிவாளி மரியாதையை எப்போதும் விஷம் போல் கண்டு அஞ்ச வேண்டும்.
12.236.23
अवज्ञातः सुखं शेते इह चामुत्र चोभयोः ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो योऽवमन्ता स बुध्यते ॥ १२.२३६.२३ ॥
அவமதிக்கப்பட்டவன் இங்கும் அங்கும் இரண்டிலும் சுகமாகத் தங்குகிறான்; எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அவமதிப்பவனாக இருந்தாலும் அவன் உணர்ந்து கொள்கிறான்.
12.236.24
परां गतिं च ये केचित्प्रार्थयन्ति मनीषिणः ।
एतद्व्रतं समाश्रित्य सुखमेधन्ति ते जनाः ॥ १२.२३६.२४ ॥
எந்த ஞானிகள் உயர்ந்த நிலையை விரும்புகிறார்களோ, அவர்கள் இந்த விரதத்தை ஏற்று சுகத்தில் செழிக்கிறார்கள்.
12.236.25
सर्वतश्च समाहृत्य क्रतून्सर्वाञ्जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२५ ॥
எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அனைத்து யாகங்களையும் ஒன்று சேர்த்து, புலன்களை வென்றவன் பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட, நிலையான, பிரம்மனின் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.236.26
नास्य देवा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
पदमन्ववरोहन्ति प्राप्तस्य परमां गतिम् ॥ १२.२३६.२६ ॥
உயர்ந்த கதியை அடைந்தவனின் அடிச்சுவடைப் பின்தொடர தேவர்களும் இல்லை, கந்தர்வர்களும் இல்லை, பிசாசுகளும் இல்லை, ராட்சசர்களும் இல்லை.
12.236.27
एतच्छ्रुत्वा मुनेस्तस्य वचनं देवलस्तथा ।
तदधीनो भवच्छिष्यः सर्वद्वन्द्वविनिष्ठितः ॥ १२.२३६.२७ ॥
முனிவரின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தேவலனும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்த சீடனாகி, எல்லா இருமைகளுக்கும் அப்பால் நிலைபெற்றான்.
12.236.28
अथान्यत्तु पुरावृतं जैगीषव्यस्य धीमतः ।
शृणु राजन्नवहितः सर्वज्ञानसमन्वितः ॥ १२.२३६.२८ ॥
இப்போது, அரசே, அறிவு நிறைந்த நீ கவனமாகக் கேள்; ஞானியான ஜைகீஷவ்யரின் வேறொரு பழைய வரலாற்றை.
12.236.29
यमाहुः सर्वलोकेशं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
अष्टमूर्ति जगन्मूर्तिमिष्टसंधिविभूषितम्
यं प्राप्ता न विषीदन्ति न शोचन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.२९ ॥
எல்லா உலகங்களின் தலைவன் என்றும், எல்லா உலகங்களும் வணங்கும் அவன் என்றும், எட்டு வடிவினன், உலகமே உருவானவன், விரும்பத்தக்க சந்திகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன் என்றும் சொல்லப்படுபவனை அடைந்தவர்கள் வருந்துவதில்லை, துயரடைவதில்லை, அஞ்சுவதுமில்லை.
12.236.30
यस्य स्वाभाविकी शक्तिरिदं विश्वं चराचरम् ।
याति सज्जति सर्वात्मा स देवः परमेश्वरः ॥ १२.२३६.३० ॥
எவனுடைய இயல்பான சக்தியால் அசைவனவும் அசையாதனவுமாகிய இந்த உலகம் இயங்குகிறதோ, இணைந்து நிலைக்கிறதோ, அந்த எல்லாவற்றின் ஆன்மாவான தேவனே பரமேஸ்வரன்.
12.236.31
मेरोरुत्तरपूर्वे तु सर्वरत्नविभूषिते ।
अचिन्त्ये विमले स्थाने सर्वर्तुकुसुमान्विते ॥ १२.२३६.३१ ॥
மேருவின் வடகிழக்கில், எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சிந்திக்க முடியாத, தூய்மையான இடத்தில், எல்லா பருவங்களின் மலர்களும் நிறைந்த இடத்தில்.
12.236.32
वृक्षैश्च शोभिते नित्यं दिव्यवायुसमीरिते ।
नानाभूतगणैर्युक्तः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.३२ ॥
மரங்களால் எப்போதும் அழகுற்றது, தெய்வீகக் காற்றால் அசைக்கப்பட்டது, பல பூத கணங்களுடன் கூடியது, எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டது.
12.236.33
तत्र विद्याधरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
लोकपालाः समुद्राश्च नद्यः शैलाः सरांसि च ॥ १२.२३६.३३ ॥
அங்கே வித்யாதரர் கூட்டங்கள், கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள், லோகபாலர்கள், கடல்கள், ஆறுகள், மலைகள், ஏரிகள் உள்ளன.
12.236.34
ऋषयो वालखिल्याश्च यज्ञाः स्तोभाह्वयास्तथा ।
उपासांचक्रिरे देवं प्रजानां पतयस्तथा ॥ १२.२३६.३४ ॥
ரிஷிகள், வாலகில்யர்கள், யஜ்ஞங்கள், அதுபோல ஸ்தோபம் என்ற பெயருடையவர்கள், பிரஜாபதிகள் ஆகியோர் அந்த தேவனை உபாசித்தனர்.
12.236.35
तत्र रुद्रो महादेवो देव्या चैव सहोमया ।
आस्ते वृषध्वजः श्रीमान्सोमसूर्याग्निलोचनः ॥ १२.२३६.३५ ॥
அங்கே ருத்ரன் மகாதேவர் தேவி உமையுடன் வீற்றிருக்கிறார்; அவர் விருஷபக் கொடியுடையவர், ஸ்ரீமான், சந்திரன், சூரியன், அக்னி ஆகியவை அவரது கண்களாகக் கொண்டவர்.
12.236.36
तत्रैवं देवमालोक्य देवी धात्री विभावरी ।
उमा देवी परेशानमपृच्छद्विनयान्विता ॥ १२.२३६.३६ ॥
அங்கே இவ்வாறு தேவனைக் கண்டு, தாங்கும் தேவியும் இரவைப் போன்றவளுமான தேவி உமை, பணிவுடன் பரமேசுவரனிடம் கேட்டாள்.
12.236.37
अर्थः कोऽथार्थशक्तिः का भगवन्ब्रूहि मेऽर्थितः ।
तयैवं परिपृष्टोऽसौ प्राह देवो महेश्वरः ॥ १२.२३६.३७ ॥
பொருள் என்றால் என்ன, பொருள்-சக்தி என்றால் என்ன? பகவானே, எனக்குச் சொல்லுங்கள், நான் வேண்டுகிறேன். இவ்வாறு வினவப்பட்டு, அந்த தேவன் மகேश்வரன் கூறினார்.
12.236.38
अर्थोऽहमर्थशक्तिस्त्वं भोक्ताऽहं भोज्यमेव च ।
रूपं विद्धि महाभागे प्रकृतिस्त्वं परो ह्यहम् ॥ १२.२३६.३८ ॥
நான் பொருள், நீ பொருள்-சக்தி; நான் அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவதும் நானே. ஓ மகாபாகியே, இதை வடிவமாக அறிவாயாக: நீ பிரகிருதி, நானே பரம்.
12.236.39
अहं विष्णुरहं ब्रह्मा ह्यहं यज्ञस्तथैव च ।
आवयोर्न च भेदोऽस्ति परमार्थस्ततोऽबले।
तथापि विद्मस्ते भेदं किं मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३६.३९ ॥
நான் விஷ்ணு, நான் பிரம்மா, நானே யக்ஞமும். நமக்கிடையே வேறுபாடு இல்லை; இதுவே பரமார்த்தம். ஓ அபலே, இருந்தும் உன் வேறுபாட்டை நாம் அறிவோம் — ஏன் என்னிடம் கேட்கிறாய்?
12.236.40
एवमुक्ता ततः प्राह ह्यधिकं ह्येतयोर्वद ।
श्रेष्ठं वेद महादेव नम इत्येव भामिनी ॥ १२.२३६.४० ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த பாமினி கூறினாள்: ஓ மகாதேவா, இவ்விருவரில் எது உயர்ந்தது என்று சொல்லுங்கள்; சிறந்தது எதுவென்று நான் அறிவேன் — 'நமஸ்' என்று.
12.236.41
तदन्तरे स्थितो विद्वान्वसुरूपो महामुनिः ।
जैगीषव्यः स्मयन्प्राह ह्यर्थ इत्येव नादयन् ॥ १२.२३६.४१ ॥
அதற்கிடையில் நின்றுகொண்டிருந்த, வசு-வடிவான அறிஞரும் மகாமுனியுமான ஜைகீஷவ்யர் புன்னகைத்து கூறினார் — 'அர்த்தம்' என்று, அந்தச் சொல்லை எதிரொலிக்கச் செய்தபடி.
12.236.42
श्रेष्ठोन्योऽस्मान्महीपिण्डा तल्लीना शक्तिरापरा ।
मुद्रिकादिविशेषेण विस्तृता संभृतेति च ॥ १२.२३६.४२ ॥
இவற்றை விட உயர்ந்தது வேறொன்று உண்டு — அந்த மகீபிண்டத்தில் ஒடுங்கிய மற்றொரு சக்தி; முத்திரை மோதிரம் போன்ற சிறப்பு வழிகளால் அது விரிவடைந்து ஒன்றுசேர்க்கப்படுகிறது.
12.236.43
तच्छ्रुत्वा वचनं देवी कोसावित्यब्रवीद्रुषा ।
वाक्यमस्याद्य संभङ्क्त्वा प्रोक्तवानिति शंकरम् ॥ १२.२३६.४३ ॥
அதைக் கேட்ட தேவி கோபத்துடன் 'அவன் யார்?' என்றாள்; இன்று அவருடைய சொல்லை மீறி சங்கரரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
12.236.44
तच्छ्रुत्वा निर्गतो धीमानाश्रमं स्वं महामुनिः ।
स्थानात्स्वर्गगणे विद्वान्योगैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.२३६.४४ ॥
இதைக் கேட்டு ஞானியான அந்த மகாமுனி தன் ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்டார்; அவர் விண்ணுலகக் கணங்களின் இடத்திலிருந்து அறிந்தவர், யோக ஐசுவரியம் நிறைந்தவர்.
12.236.45
ततः प्रहस्य भगवान्सर्वपापहरो हरः ।
प्राह देवीं प्रशान्तात्मा जैगीषव्यो महामुनिः ॥ १२.२३६.४५ ॥
பின்னர் சிரித்து பகவான், அனைத்து பாவங்களையும் போக்கும் ஹரன் தேவியிடம் கூறினார்; அமைதியான மனமுடைய மகாமுனி ஜைகீஷவ்யர் அவ்வாறு சொன்னார்.
12.236.46
भक्तो मम सखा चैव शिष्यश्चात्र महामुनिः ।
जैगीषव्य इति ख्यातः प्रोक्त्वासा निर्गतः शुभे ॥ १२.२३६.४६ ॥
இவர் என் பக்தன், நண்பன், சீடரும் ஆவார்; இங்கு மகாமுனி ஜைகீஷவ்யர் என்று புகழ்பெற்றவர். மங்களமானவளே, இவ்வாறு கூறிவிட்டு அவர் புறப்பட்டார்.
12.236.47
तच्छ्रुत्वा साऽथ संक्रुद्धा न न्याय्यं तेन वै कृतम् ।
विकृताऽहं त्वया देव मुनिना च तथाकृता ॥ १२.२३६.४७ ॥
அதைக் கேட்ட அவள் மிகவும் கோபமடைந்தாள்; அவன் செய்தது நியாயமற்றது. தேவா, நீரும் முனிவரும் என்னை இவ்வாறு அவமதித்தீர்கள்.
12.236.48
अतज्ञादयदेवेश मध्ये प्राप्तं न तच्छ्रुतम् ।
तच्छ्रुत्वा भगवानाह महादेवः पिनाकधृत् ॥ १२.२३६.४८ ॥
தேவேசா, அறியாமையால் நீ கேட்காத அது இடையில் வந்துவிட்டது. அதைக் கேட்டு பகவான் மகாதேவர், பினாகத்தைத் தாங்குபவர், கூறினார்.
12.236.49
निरपेक्षो मुनिर्योगी मामुपाश्रित्य संस्थितः ।
निर्द्वन्द्वः सततं धीमान्समरूपस्वभावधृत् ॥ १२.२३६.४९ ॥
பற்றற்றவரும், முனிவரும், யோகியுமான அவர் என்னை அடைக்கலமாகக் கொண்டு நிலைத்திருக்கிறார்; இருமைகளைக் கடந்தவர், எப்போதும் ஞானமுள்ளவர், சம வடிவும் சம இயல்பும் கொண்டவர்.
12.236.50
तस्मात्क्षमस्व तं देवि रक्षितव्यस्त्वया च सः ॥ १२.२३६.५० ॥
ஆகையால் தேவி, அவனை மன்னிப்பாயாக; அவனை நீயே காக்க வேண்டும்.
12.236.51
इत्युक्ता प्राह सा देवी मुनेस्तस्य महात्मनः ।
निराशत्वमहं द्रष्टुमिच्छाम्यन्तकनाशन ॥ १२.२३६.५१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தேவி அந்த மகாத்மா முனியைக் குறித்துக் கூறினாள்: அந்தகனை அழிப்பவனே, அவனது பற்றின்மையை நான் காண விரும்புகிறேன்.
12.236.52
तथेति चोक्त्वा तां देवो वृषमारुह्य सत्वरम् ।
देवगन्धर्वसङ्घैश्च स्तूयमानो जगत्पतिः ॥ १२.२३६.५२ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அவளிடம் கூறி, தேவன் விரைவாக ரிஷபத்தில் ஏறினார்; தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கூட்டமாக அவரைத் துதித்துக்கொண்டிருக்க, உலகநாதன் சென்றார்.
12.236.53
अजरामरशुद्धात्मा यत्रास्ते स महामुनिः ।
इतस्ततः समाहृत्य वीरसंघैर्महायशाः ॥ १२.२३६.५३ ॥
அஜரனும், அமரனும், தூய ஆத்மாவுமான அந்த மகாமுனி எங்கு வசிக்கிறாரோ, அங்கிருந்தும் இங்கிருந்தும் வீரர் கூட்டங்களைத் திரட்டி, அந்த மகா புகழுடையவர்.
12.236.54
देहप्रावरणार्थं वै संसरन्स तदा मुनिः ।
प्रत्युद्गम्य महादेवं यथार्हं प्रतिपूज्य च।
पुनः स पूर्ववत्कथां सूच्या सूत्रेण सूचयत् ॥ १२.२३६.५४ ॥
உடலை மூடுவதற்காக அலைந்து திரிந்த அந்த முனிவர், அப்போது மகாதேவரை எதிர்கொண்டு, தகுந்த முறையில் வணங்கி, பின்பு முன்பு போலவே ஊசியாலும் நூலாலும் கதையைத் தைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
12.236.55
तमाह भगवाञ्शंभुः किं प्रदास्यामि ते मुने ।
वृणीष्व मत्तः सर्वं त्वं जैगीषव्य यदीच्छसि ॥ १२.२३६.५५ ॥
பகவான் சம்பு அவரிடம் கூறினார்: முனிவரே, உனக்கு நான் என்ன தர வேண்டும்? ஜைகீஷவ்யா, நீ விரும்புவதை எல்லாம் என்னிடம் கேள்.
12.236.56
नावलोकयमानस्तु देवदेवं महामुनिः ।
अनवाप्तं न पश्यामि त्वत्तो गोवृषभध्वज।
कृतार्थः परिपूर्णोऽहं यत्ते कार्यं तु गम्यताम् ॥ १२.२३६.५६ ॥
மகாமுனிவர் ஜைகீஷவ்யா தேவதேவனை நோக்கி கூறினார்: கோவிருஷபத்வஜனே, உன்னிடமிருந்து அடையப்படாதது எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் நிறைவடைந்தவனும் முழுமையடைந்தவனுமாவேன்; உன் செயல் தொடரட்டும்.
12.236.57
प्रहसंस्तु पुनः शर्वो वृणीष्वेति तमब्रवीत् ।
अवश्यं हि वरो प्रत्तः श्राव्यं वरमनुत्तमम् ॥ १२.२३६.५७ ॥
பின்னர் சிரித்தபடி சர்வன் அவரிடம்: கேள் என்றார். நிச்சயமாக நான் உனக்கு வரம் தருவேன், மிகச்சிறந்த, கேட்கத்தக்க ஒரு வரம்.
12.236.58
जैगीषव्यस्तमाहेदं श्रोतव्यं च त्वया मम ।
सूचीमनु महादेव सूत्रं समनुगच्छतः ॥ १२.२३६.५८ ॥
ஜைகீஷவ்யா அவரிடம் கூறினார்: மகாதேவனே, நீ எனக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டும்; ஊசியைப் பின்தொடரும் நூல் போல.
12.236.59
ततः प्रहस्य भगवान्गौरीमालोक्य शङ्करः ।
स्वस्थानं प्रययौ हृष्टः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.५९ ॥
பின்னர் பகவான் சங்கரர் சிரித்து, கௌரியை நோக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் அனைத்து தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டவராய்த் தம் இடத்திற்குச் சென்றார்.
12.236.60
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
निर्द्वन्द्वा योगिनो नित्याः सर्वशस्ते स्वयंभुवः ॥ १२.२३६.६० ॥
அரசனே, நீ கேட்டதால் இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. யோகிகள் இருமைகளைக் கடந்தவர்கள், நித்தியமானவர்கள், எல்லா வகையிலும் சுயம்பூக்கள்.