ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.237.1
प्रियः सर्वस्य लोकस्य सर्वसत्वाभिनन्दितः ।
गुणैः सर्वैरुपेतश्च को न्वस्ति भुवि मानवः ॥ १२.२३७.१ ॥
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଏପରି କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ଅଛି?
12.237.2
अत्र ते वर्तयिष्यामि पृच्छतो भरतर्षभ ।
उग्रसेनस्य संवादं नारदे केशवस्य च ॥ १२.२३७.२ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଚାରୁଥିବା ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଉଗ୍ରସେନ, ନାରଦ ଓ କେଶବ (କୃଷ୍ଣ) ଙ୍କ ସଂବାଦ ମୁଁ କହିବି।
12.237.3
यस्य संकल्पते लोको नारदस्य प्रकीर्तने ।
मन्ये स गुणसंपन्नो ब्रूहि तन्मम पृच्छतः ॥ १२.२३७.३ ॥
ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଲୋକ ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକମତ ହୁଏ, ସେ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ; ପଚାରୁଥିବା ମୋତେ ତାହା କୁହନ୍ତୁ।
12.237.4
कुकुराधिप यान्मन्ये शृणु तान्मे विवक्षतः ।
नारदस्य गुणान्साधून्संक्षेपेण नराधिप ॥ १२.२३७.४ ॥
ହେ କୁକୁରାଧିପ, ନାରଦଙ୍କ ଯେଉଁ ସତ୍ ଗୁଣ ମୁଁ ମାନେ, ତାହା ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ହେ ନରାଧିପ, ଶୁଣନ୍ତୁ।
12.237.5
न चारित्रनिमित्तोऽस्याहंकारो देहपातनः ।
अभिन्नश्रुतचारित्रस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.५ ॥
ତାଙ୍କଠାରେ ଆଚରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅହଙ୍କାର ନାହିଁ, ଯାହା ଦେହପତନ ଘଟାଏ; ତାଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଆଚରଣ ଅଭିନ୍ନ, ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.6
अरतिः क्रोधचापल्ये भयं नैतानि नारदे ।
अदीर्घसूत्रः शूरश्च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.६ ॥
ନାରଦଙ୍କଠାରେ ଅରତି, କ୍ରୋଧ, ଚପଳତା ଓ ଭୟ ନାହିଁ; ସେ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଶୂର; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.7
उपास्यो नारदो बाढं वाचि नास्य व्यतिक्रमः ।
कामतो यदि वा लोभात्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.७ ॥
ନାରଦ ଉପାସ୍ୟ; ତାଙ୍କ ବାଣୀରେ କେବେ ବି ତ୍ରୁଟି ନ ଥାଏ, ତାହା କାମରୁ ହେଉ ବା ଲୋଭରୁ। ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.8
अध्यात्मविधितत्त्वज्ञः क्षान्तः शक्तो जितेन्द्रियः ।
ऋजुश्च सत्यवादी च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.८ ॥
ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ବିଧିର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା, କ୍ଷମାଶୀଳ, ସମର୍ଥ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟୀ, ସରଳ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ — ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.9
तेजसा यशसा बुद्ध्या ज्ञानेन विनयेन च ।
जन्मना तपसा वृद्धस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.९ ॥
ତେଜ, ଯଶ, ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ବିନୟ, ଜନ୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଯେ ବୃଦ୍ଧ — ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.10
सुशीलः सुखसंवेशः सुभोजः स्वादरः शुचिः ।
सुवाक्यश्चाप्यनीर्ष्यश्च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१० ॥
ସୁଶୀଳ, ସୁଖରେ ସଙ୍ଗ ରଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସହଜରେ ତୃପ୍ତ, ସ୍ୱାଦର ଆଦର କରୁଥିବା, ଶୁଚି, ମଧୁରବାଣୀ ଓ ଈର୍ଷାହୀନ — ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.11
कल्याणं कुरुते बाढं पापमस्मिन्न विद्यते ।
न प्रीयते परानर्थैस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.११ ॥
ସେ ସଦା କଲ୍ୟାଣ କରେ; ତାଙ୍କଠାରେ ପାପ ମିଳେ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟର ଅନର୍ଥରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ନାହିଁ — ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.12
वेदश्रूतिभिराख्यानैरर्थानभिजिगीषति ।
तितिक्षुरनवज्ञश्च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१२ ॥
ବେଦ, ଶ୍ରୁତି ଓ ଆଖ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଥ ଜିତିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ସହନଶୀଳ ଓ କାହାକୁ ଅବଜ୍ଞା ନ କରୁଥିବା — ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.13
समत्वाच्च प्रियो नास्ति नाप्रियश्च कथंचन ।
मनोऽनुकूलवादी च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१३ ॥
ସମତ୍ୱ ହେତୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେହି ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି, କେହି ଅପ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ମନକୁ ଅନୁକୂଳ କଥା କହୁଥିବାରୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.237.14
बहुश्रुतश्चित्रकथः पण्डितोऽनलसोऽशठः ।
अदीनोऽक्रोधनोऽलुब्धस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१४ ॥
ବହୁଶ୍ରୁତ, ବିଚିତ୍ର କଥା କହୁଥିବା, ପଣ୍ଡିତ, ଆଳସ୍ୟହୀନ, ଛଳହୀନ, ଦୀନତାହୀନ, କ୍ରୋଧହୀନ ଓ ଲୋଭହୀନ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.237.15
नार्थे धने वा कामे वा भूतपूर्वोऽस्य विग्रहः ।
दोषाश्चास्य समुच्छिन्नास्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१५ ॥
ଅର୍ଥ, ଧନ କିମ୍ବା କାମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ପୂର୍ବରୁ କେବେ ବିବାଦ ହୋଇନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଦୋଷସବୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.237.16
दृढभक्तिरनिन्द्यात्मा श्रुतवाननृशंसवान् ।
वीतसंमोहदोषश्च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१६ ॥
ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି, ନିର୍ଦୋଷ ଆତ୍ମା, ଶ୍ରୁତବାନ, ଦୟାଳୁ ଓ ମୋହଦୋଷରହିତ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.237.17
असक्तः सर्वसङ्गेषु सक्तात्मेव च लक्ष्यते ।
अदीर्घसंशयो वाग्मी तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१७ ॥
ସମସ୍ତ ସଂଗରେ ଅସକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆସକ୍ତ ଆତ୍ମା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ତାଙ୍କର ସଂଶୟ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଦୂର ହୁଏ, ସେ ବାଗ୍ମୀ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.237.18
समाधिर्नास्य कामार्थै नात्मानं स्तौति कर्हिचित् ।
अनीर्षुर्मृदुसंवादस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१८ ॥
ତାଙ୍କ ସମାଧି କାମ କିମ୍ବା ଧନରେ ବିଚଳିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେ କେବେ ନିଜର ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଈର୍ଷାହୀନ, ମୃଦୁ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବା; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
12.237.19
नाहंकारे मुक्तिरस्य चारित्रे बुद्धिरास्थिता ।
वेदार्थविद्विभागेन यज्ञविद्योगवित्कविः।
भक्तिमान्य सदा विद्वांस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.१९ ॥
ଅହଙ୍କାରରେ ଏହାର ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ଆଚରଣରେ ଏହାର ବୁଦ୍ଧି ସ୍ଥିର। ବେଦାର୍ଥଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞବିଦ୍ୟା ଓ ଯୋଗଜ୍ଞ କବି, ଭକ୍ତିମାନ ଓ ସଦା ବିଦ୍ୱାନ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.20
त्रिगुणं गुणभोक्तारं पञ्चयज्ञात्मकं तथा ।
यथावत्स विजानाति तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.२० ॥
ତ୍ରିଗୁଣ, ଗୁଣଭୋକ୍ତା ଓ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞସ୍ୱରୂପକୁ ଯଥାବତ୍ ଯେ ଜାଣେ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.21
कल्याणं कुरुते बाढं पापमस्मिन्न विद्यते ।
न प्रीयते परानर्थैस्तस्मात्सर्वत्र पूज्यते ॥ १२.२३७.२१ ॥
ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲ୍ୟାଣ କରେ; ତାହାଙ୍କଠାରେ ପାପ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟର ସ୍ୱାର୍ଥରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.22
लोकस्य विविधं चित्तं प्रेक्षते चाप्यकुत्सयन् ।
संसर्गविद्याकुशलस्तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.२२ ॥
ଜଗତର ବିବିଧ ଚିତ୍ତକୁ ସେ ନିନ୍ଦା ନ କରି ଦେଖେ; ସଂସର୍ଗବିଦ୍ୟାରେ କୁଶଳୀ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.23
नासूयत्यागमं कंचित्स्वनयेनोपजीवति ।
अबन्ध्यकालोऽवश्यात्मा तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.२३ ॥
କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ରପରମ୍ପରାକୁ ସେ ଈର୍ଷା କରେ ନାହିଁ; ନିଜ ନୀତିରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରେ; ତାହାର ସମୟ ବୃଥା ଯାଏ ନାହିଁ; ସେ ଆତ୍ମସଂଯମୀ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.24
कृतश्रमः कृतप्रज्ञो न च तृप्तः समाधितः ।
नित्ययुक्तोऽप्रमत्तश्च तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.२४ ॥
ଯିଏ ଶ୍ରମ କରିଛି, ଯାହାର ପ୍ରଜ୍ଞା ସିଦ୍ଧ, ଯେ ସମାଧିରେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତ ନୁହେଁ, ଯେ ସଦା ଯୁକ୍ତ ଓ ଅପ୍ରମତ୍ତ; ତେଣୁ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ।
12.237.25
नापत्रपश्च युक्तश्च नियुक्तः श्रेयसे परैः ।
अभेत्ता परगुह्यानां तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.२५ ॥
ଯିଏ ଲଜ୍ଜାହୀନ ନୁହେଁ, ସଂଯମୀ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଗୁପ୍ତ କଥା ଭାଙ୍ଗେ ନାହିଁ, ସେ ସେଥିପାଇଁ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଏ।
12.237.26
न हृष्यत्यर्थलाभेषु नालाभे तु व्यथत्यपि ।
स्थिरबुद्धिरसक्तात्मा तस्मात्सर्वत्र पूजितः ॥ १२.२३७.२६ ॥
ଯିଏ ଧନ ଲାଭରେ ହର୍ଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ, କ୍ଷତିରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ସ୍ଥିର ଏବଂ ଆତ୍ମା ଅସକ୍ତ, ସେ ସେଥିପାଇଁ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଏ।
12.237.27
तं सर्वगुणसंपन्नं दक्षं शुचिमनामयम् ।
कालज्ञं च प्रियज्ञं च कः प्रियं न करिष्यति ॥ १२.२३७.२७ ॥
ସର୍ବଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ, ଦକ୍ଷ, ଶୁଚି, ନିର୍ଦୋଷ, କାଳ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଜାଣିଥିବା ତାହା ପ୍ରତି କିଏ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବ ନାହିଁ?
12.237.28
इत्युक्तः संप्रशस्यैनमुग्रसेनो गतो गृहात् ।
आस्ते कृष्णस्तथैकान्ते पर्यङ्के रत्नभूषिते ॥ १२.२३७.२८ ॥
ଏପରି କହି, ତାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଉଗ୍ରସେନ ଘରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଏକାନ୍ତରେ ରତ୍ନଭୂଷିତ ପଲଙ୍କ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
12.237.29
कदाचित्तत्र भगवान्प्रविवेश महामुनिः ।
तमभ्यर्च्य यथान्यायं तूष्णीमास्ते जनार्दनः ॥ १२.२३७.२९ ॥
ଏକଦା ସେଠାକୁ ଭଗବାନ ମହାମୁନି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମୌନ ରହି ବସିଲେ।
12.237.30
तं खिन्नमिव संलक्ष्य केशवं वाक्यमब्रवीत् ।
किमिदं केशव तव वैमनस्यं जनार्दन।
अभूतपूर्वं गोविन्द तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२३७.३० ॥
ତାଙ୍କୁ ଖିନ୍ନ ପରି ଦେଖି କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ କେଶବ, ତୁମର ଏହି ଉଦାସୀନତା କଣ? ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖାଯାଇ ନାହିଁ; ତାହା ମୋତେ ବୁଝାଇ କୁହନ୍ତୁ।'
12.237.31
नासुहृत्परमं मेऽद्य नापदोऽर्हति वेदितुम् ।
अपण्डितो वापि सुहृत्पण्डितो वाऽप्यनात्मवान् ॥ १२.२३७.३१ ॥
ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର ସେ ନୁହେଁ ଯିଏ ବିପଦ ଜାଣିବାର ଯୋଗ୍ୟ। ଅପଣ୍ଡିତ ହେଉ କି ପଣ୍ଡିତ, ଆତ୍ମସଂଯମହୀନ ସେ (ମିତ୍ର ନୁହେଁ)।
12.237.32
स त्वं सुहृच्च विद्वांश्च जितात्मा श्रोतुमर्हसि ।
अप्येतद्धृदि यद्दुःखं तद्भवाञ्श्रोतुमर्हति ॥ १२.२३७.३२ ॥
ଆପଣ ହିଁ ମିତ୍ର, ବିଦ୍ୱାନ ଏବଂ ଆତ୍ମସଂଯମୀ; ତେଣୁ ଶୁଣିବାର ଯୋଗ୍ୟ। ମୋ ହୃଦୟରେ ଥିବା ସେହି ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଶୁଣିବାର ଯୋଗ୍ୟ।
12.237.33
दास्यमैश्वर्यवादेन ज्ञातीनां च करोम्यहम् ।
द्विषन्ति सततं क्रुद्धा ज्ञातिसंबन्धिवान्धवाः ॥ १२.२३७.३३ ॥
ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଦାବିରେ ମୁଁ ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କର ସେବା କରେ; ତଥାପି କ୍ରୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାତି, ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ସର୍ବଦା ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି।
12.237.34
दिव्या अपि तथा भोगा दत्तास्तेषां मया पृथक् ।
तथाऽपि च द्विषन्तो मां वर्तन्ते च परस्परम् ॥ १२.२३७.३४ ॥
ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି; ତଥାପି ସେମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ମଧ୍ୟ ଘୃଣା କରନ୍ତି।
12.237.35
अनायसेन शस्त्रेण परिमृज्यानुमृज्य च ।
जिह्वामुद्धर चैतेषां न वक्ष्यन्ति ततः परम् ॥ १२.२३७.३५ ॥
ଲୁହା ବ୍ୟତୀତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ଜିଭକୁ ଭଲ ଭାବରେ ପୋଛି, ପୁଣି ପୋଛି ଉପାଡ଼ି ଦିଅ; ତା'ପରେ ସେମାନେ ଆଉ କହିବେ ନାହିଁ।
12.237.36
भगवानुवाच ।
अनायसं कथं विन्द्यां शस्त्रं मुनिवरोत्तम।
येनषामुद्धरे जिह्वां ब्रूहि तन्मे यथातथम् ॥ १२.२३७.३६ ॥
ଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ, ଲୁହା ବ୍ୟତୀତ ଅସ୍ତ୍ର ମୁଁ କିପରି ପାଇବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ ଉପାଡ଼ି ପାରିବି? ତାହା ମୋତେ ଯଥାର୍ଥ କହନ୍ତୁ।
12.237.37
गोहिरण्यं च वासांसि रत्नाद्यं यद्धनं बहु ।
आस्ये प्रक्षिप चैतेषां शस्त्रमेतदनायसम् ॥ १२.२३७.३७ ॥
ଗାଈ, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ରତ୍ନ ଆଦି ଯେଉଁ ବହୁ ଧନ ଅଛି, ତାକୁ ଏମାନଙ୍କ ମୁଖରେ ପକାଅ; ଏହା ହିଁ ଅନାୟସ ଅସ୍ତ୍ର।
12.237.38
सुहृत्संबन्धिमित्राणां गुरूणां स्वजनस्य च ।
आख्यातं शस्त्रमेतद्धि तेन च्छिन्धि पुनः पुनः ॥ १२.२३७.३८ ॥
ସୁହୃଦ, ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ମିତ୍ର, ଗୁରୁ ଓ ସ୍ୱଜନଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥିତ ଏହା ହିଁ ଅସ୍ତ୍ର; ତାହା ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର ଛେଦନ କର।
12.237.39
तवैश्वर्यप्रदानानि श्लाध्यमेषां वचांसि च ।
समर्थं त्वामभिज्ञाय प्रवदन्ति च ते नराः ॥ १२.२३७.३९ ॥
ତୁମ୍ଭର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦାନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଏମାନଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଅଛି; ତୁମେ ସମର୍ଥ ବୋଲି ଜାଣି ସେ ଲୋକମାନେ ଏପରି କହନ୍ତି।
12.237.40
ततः प्रहस्य भगवान्संपूज्य च महामुनिम् ।
तथाऽकरोन्महातेजा मुनिवाक्येन चोदितः ॥ १२.२३७.४० ॥
ତା'ପରେ ମହାତେଜା ଭଗବାନ ହସି, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ମୁନିବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସେପରି କଲେ।
12.237.41
एवंप्रभावो ब्रह्मर्षिर्नारदो मुनिसत्तमः ।
पृष्टवानसि यन्मां त्वं तदुक्तं राजसत्तम ॥ १२.२३७.४१ ॥
ଏପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ନାରଦ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ ତାହା କୁହାଯାଇଛି, ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
12.237.42
सर्वधर्महिते युक्ताः सत्यधर्मपरायणाः ।
लोकप्रियत्वं गच्छन्ति ज्ञानविज्ञानकोविदाः ॥ १२.२३७.४२ ॥
ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ହିତରେ ନିଯୁକ୍ତ, ସତ୍ୟଧର୍ମରେ ପରାୟଣ, ଜ୍ଞାନ-ବିଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଲୋକମାନେ ଜଗତର ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି।