مهابهاراتا · أدهيايا 12.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.239.1
प्रत्याहारं तु वक्ष्यामि शर्वर्यादौ गतेऽहनि ।
यथेदं कुरुतेऽध्यात्मं सुसूक्ष्मं विश्वमीश्वरः ॥ १२.२३९.१ ॥
سأتحدث عن الانكفاف (پراتياهارا) الذي يحدث عند بداية الليل بعد انقضاء النهار، كما يُحدث الرب في الباطن هذا الكون اللطيف جدًا.
12.239.2
दिवि सूर्यस्तथा सप्त दहन्ति शिखिनोऽर्चिषः ।
सर्वमेतत्तदाऽर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते जगत् ॥ १२.२३९.२ ॥
في السماء تحرق الشمس والألسنة السبعة من النار؛ فيمتلئ كل ذلك بتلك اللهب، ويتوهج العالم.
12.239.3
पृथिव्यां यानि भूतानि जङ्गमानि ध्रुवाणि च ।
तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च ॥ १२.२३९.३ ॥
فكل الكائنات على الأرض، المتحركة والثابتة، تذوب أولًا ثم تبلغ طبيعة الأرض.
12.239.4
ततः प्रलीने सर्वास्मिन्स्थावरे जङ्गमे तथा ।
अकाष्ठा निस्तृणा भूमिर्दृश्यते कूर्मपृष्ठवत् ॥ १२.२३९.४ ॥
ثم، إذا تلاشى كل شيء، الساكن والمتحرك، تبدو الأرض خالية من الخشب والعشب كظهر السلحفاة.
12.239.5
भूमेरपि गुणं गन्धमाप आददते यदा ।
आत्तगन्धा तदा भूमिः प्रलयत्वाय कल्पते ॥ १२.२३९.५ ॥
حين تأخذ المياه أيضًا صفة الرائحة من الأرض، تصبح الأرض، بعد أن فقدت رائحتها، مهيأة للفناء.
12.239.6
आपस्तत्र प्रतिष्ठन्ते ऊर्मिमत्यो महास्वनाः ।
सर्वमेवेदमापूर्य तिष्ठन्ति च चरन्ति च ॥ १२.२३९.६ ॥
هناك تستقر المياه، مليئة بالأمواج وذات هدير عظيم؛ تملأ كل هذا، فتسكن وتجري في آن.
12.239.7
अपामपि गुणांस्तात ज्योतिराददते यदा ।
आपस्तदा त्वात्तगुणा ज्योतिः षूपरमन्ति वै ॥ १२.२३९.७ ॥
يا بني العزيز، حين يأخذ النور (النار) صفات الماء، فإن الماء يفقد صفاته ويهدأ مستقرًا في النور.
12.239.8
यदाऽऽदित्यं स्थितं मध्ये गूहन्ति शिखिनोऽर्चिषः ।
सर्वमेवेदमर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते नमः ॥ १२.२३९.८ ॥
حين تحجب ألسنة النار الشمس الواقفة في وسط السماء، فإن كل هذا، المملوء بالأشعة، يتوهج في السماء.
12.239.9
ज्योतिषोऽपि गुणं रूपं वायुराददते यदा ।
प्रशाम्यति ततो ज्योतिर्वायुर्दोधूयते महान् ॥ १२.२३९.९ ॥
حين تأخذ الريح صفة النور (النار) وصورته، فإن النور يهدأ، ثم تهتز الريح العظيمة بعنف.
12.239.10
ततस्तु मूलमासाद्य वायुः संभवमात्मनः ।
अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक्च दोधवीति दिशो दश ॥ १२.२३९.१० ॥
ثم تبلغ الريح أصلها، فتهز الاتجاهات العشرة إلى الأسفل والأعلى والجوانب.
12.239.11
वायोरपि गुणं स्पर्शमाकाशं ग्रसते यदा ।
प्रशाम्यति तदा वायुः खं तु तिष्ठति नानदन् ॥ १२.२३९.११ ॥
حين يبتلع الفضاء صفة اللمس التي للريح، يهدأ الريح، ويبقى الفضاء ساكنًا لا يصدر صوتًا.
12.239.12
अरूपमरसस्पर्शमगन्धं न च मूर्तिमत् ।
सर्वलोकप्रणुदितं स्वं तु तिष्ठति नानदत् ॥ १२.२३९.१२ ॥
إنه بلا صورة، بلا طعم، بلا لمس، بلا رائحة، غير مجسد؛ منتشر في جميع العوالم، يبقى في طبيعته ذاتها غير مُصدر صوتًا.
12.239.13
आकाशस्य गुणं शब्दमभिव्यक्तात्मकं मनः ।
ग्रसते च यदा सोऽपि शाम्यति प्रतिसंचरे।
मनसो व्यक्तमव्यक्तं ब्राह्मः संप्रतिसंचरः ॥ १२.२३९.१३ ॥
صفة الأثير هي الصوت، الذي يسكن في العقل ذي الطبيعة الظاهرة. فإذا ابتلعه العقل سكن هو أيضاً. وعودة العقل من الظاهر إلى غير الظاهر هي الانحلال التام للبراهمن.
12.239.14
तदाऽऽत्मगुणमाविश्य मनो ग्रसति चन्द्रमाः ।
मनस्युपरते चात्मा चन्द्रमस्युपतिष्ठते ॥ १२.२३९.१४ ॥
عندئذ يدخل القمر في صفة الذات ويبتلع العقل. وعندما يسكن العقل تستقر الذات في القمر.
12.239.15
तं तु कालेन महता संकल्पं कुरुते वशे ।
चित्तं ग्रसति संकल्पस्तच्च ज्ञानमनुत्तमम् ॥ १२.२३९.१५ ॥
لكن بعد زمن طويل يضع العزم تحت سيطرته. والعزم يبتلع الفكر، وذلك هو العلم الأسمى.
12.239.16
कालो गिरति विज्ञानं कालं बलमिति श्रुतिः ।
बलं कालो ग्रसति तु तं विद्वान्कुरुते वशे ॥ १२.२३९.१६ ॥
الزمن يبتلع الفهم، والوحي يقول إن الزمن هو القوة. والزمن يبتلع القوة؛ لكن الحكيم يضعها تحت سيطرته.
12.239.17
आकाशस्य तदा घोषं तं विद्वान्कुरुतेऽऽत्मनि ।
तदव्यक्तं परं ब्रह्म तच्छाश्वतमनुत्तमम्।
एवं सर्वाणि भूतानि ब्रह्मैव प्रतिसंहरेत् ॥ १२.२३९.१७ ॥
عندئذ يضع الحكيم صوت الأثير في الذات. ذلك البراهمن غير الظاهر، الأسمى، الأبدي، الذي لا يُضاهى هو الغاية. وهكذا ينبغي أن ترد جميع الكائنات إلى البراهمن وحده.
12.239.18
यथावत्कीर्तितं सत्यमेवमेतदसंशयम् ।
बोध्यं विद्यामयं दृष्ट्वा योगिभिः परमात्मभिः ॥ १२.२३९.१८ ॥
كما بُيّن، هذا حق لا ريب فيه. وهذه الحقيقة المصنوعة من المعرفة ينبغي أن يدركها اليوغيون الذين رأوها، أولئك الذين بلغوا الذات العليا.
12.239.19
एवं विस्तारसंक्षेपौ ब्रह्माव्यक्ते पुनःपुनः ।
युगसाहस्रयोरादावहोरात्र्यास्तथैव च ॥ १२.२३९.१९ ॥
وهكذا، مرارًا وتكرارًا، يحدث الامتداد والانكماش في البراهمان وفي غير المتجلّي، عند بداية أدوار الألف يوغا، وكذلك عند بداية النهار والليل.