Mahābhārata · Adhyāya 12.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.239.1
प्रत्याहारं तु वक्ष्यामि शर्वर्यादौ गतेऽहनि ।
यथेदं कुरुतेऽध्यात्मं सुसूक्ष्मं विश्वमीश्वरः ॥ १२.२३९.१ ॥
Ich werde vom Rückzug (pratyāhāra) sprechen, der am Beginn der Nacht eintritt, wenn der Tag vergangen ist, so wie der Herr dieses überaus feine Weltall im Innern hervorbringt.
12.239.2
दिवि सूर्यस्तथा सप्त दहन्ति शिखिनोऽर्चिषः ।
सर्वमेतत्तदाऽर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते जगत् ॥ १२.२३९.२ ॥
Am Himmel brennen die Sonne und die sieben Feuerzungen; dann wird all dies von jenen Flammen erfüllt, und die Welt lodert auf.
12.239.3
पृथिव्यां यानि भूतानि जङ्गमानि ध्रुवाणि च ।
तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च ॥ १२.२३९.३ ॥
Alle Wesen auf der Erde, bewegliche wie unbewegliche, lösen sich zuerst auf und gelangen in den Zustand der Erde.
12.239.4
ततः प्रलीने सर्वास्मिन्स्थावरे जङ्गमे तथा ।
अकाष्ठा निस्तृणा भूमिर्दृश्यते कूर्मपृष्ठवत् ॥ १२.२३९.४ ॥
Wenn dann alles, das Unbewegliche wie das Bewegliche, aufgelöst ist, erscheint die Erde ohne Holz und Gras, wie der Rücken einer Schildkröte.
12.239.5
भूमेरपि गुणं गन्धमाप आददते यदा ।
आत्तगन्धा तदा भूमिः प्रलयत्वाय कल्पते ॥ १२.२३९.५ ॥
Wenn die Wasser auch die Eigenschaft des Geruchs der Erde an sich nehmen, dann wird die Erde, des Geruchs beraubt, reif für die Auflösung.
12.239.6
आपस्तत्र प्रतिष्ठन्ते ऊर्मिमत्यो महास्वनाः ।
सर्वमेवेदमापूर्य तिष्ठन्ति च चरन्ति च ॥ १२.२३९.६ ॥
Dort lagern sich die Wasser, voller Wellen und mit großem Tosen; alles dies erfüllend, stehen sie still und bewegen sich zugleich.
12.239.7
अपामपि गुणांस्तात ज्योतिराददते यदा ।
आपस्तदा त्वात्तगुणा ज्योतिः षूपरमन्ति वै ॥ १२.२३९.७ ॥
Lieber Sohn, wenn das Licht (Feuer) die Eigenschaften der Wasser aufnimmt, dann hören die Wasser, ihrer Eigenschaften beraubt, auf und ruhen im Licht.
12.239.8
यदाऽऽदित्यं स्थितं मध्ये गूहन्ति शिखिनोऽर्चिषः ।
सर्वमेवेदमर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते नमः ॥ १२.२३९.८ ॥
Wenn die Flammen des Feuers die Sonne verbergen, die in der Mitte des Himmels steht, dann flammt all dies, von Strahlen erfüllt, am Himmel auf.
12.239.9
ज्योतिषोऽपि गुणं रूपं वायुराददते यदा ।
प्रशाम्यति ततो ज्योतिर्वायुर्दोधूयते महान् ॥ १२.२३९.९ ॥
Wenn der Wind die Eigenschaft und Gestalt des Lichtes (Feuers) aufnimmt, dann erlischt das Licht, und der große Wind wird heftig bewegt.
12.239.10
ततस्तु मूलमासाद्य वायुः संभवमात्मनः ।
अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक्च दोधवीति दिशो दश ॥ १२.२३९.१० ॥
Dann erreicht der Wind seinen eigenen Ursprung und erschüttert die zehn Richtungen, unten, oben und seitwärts.
12.239.11
वायोरपि गुणं स्पर्शमाकाशं ग्रसते यदा ।
प्रशाम्यति तदा वायुः खं तु तिष्ठति नानदन् ॥ १२.२३९.११ ॥
Wenn der Raum die Eigenschaft des Tastsinns, die dem Wind zukommt, verschlingt, dann beruhigt sich der Wind, und der Raum bleibt bestehen, ohne zu tönen.
12.239.12
अरूपमरसस्पर्शमगन्धं न च मूर्तिमत् ।
सर्वलोकप्रणुदितं स्वं तु तिष्ठति नानदत् ॥ १२.२३९.१२ ॥
Er ist formlos, geschmacklos, ohne Tastbarkeit, geruchlos und nicht verkörpert; durchdrungen von allen Welten, verharrt er in seiner eigenen Natur und tönt nicht.
12.239.13
आकाशस्य गुणं शब्दमभिव्यक्तात्मकं मनः ।
ग्रसते च यदा सोऽपि शाम्यति प्रतिसंचरे।
मनसो व्यक्तमव्यक्तं ब्राह्मः संप्रतिसंचरः ॥ १२.२३९.१३ ॥
Die Eigenschaft des Äthers ist der Klang, der im Geist von manifester Natur weilt. Wenn der Geist ihn verschlingt, kommt auch dieser zur Ruhe. Die Rückkehr des Geistes vom Manifesten zum Unmanifesten ist die vollständige Wiederaufnahme Brahmans.
12.239.14
तदाऽऽत्मगुणमाविश्य मनो ग्रसति चन्द्रमाः ।
मनस्युपरते चात्मा चन्द्रमस्युपतिष्ठते ॥ १२.२३९.१४ ॥
Dann tritt der Mond in die Eigenschaft des Selbst ein und verschlingt den Geist. Wenn der Geist zur Ruhe gekommen ist, weilt das Selbst im Mond.
12.239.15
तं तु कालेन महता संकल्पं कुरुते वशे ।
चित्तं ग्रसति संकल्पस्तच्च ज्ञानमनुत्तमम् ॥ १२.२३९.१५ ॥
Nach langer Zeit aber bringt es den Entschluss unter seine Gewalt. Der Entschluss verschlingt das Denken, und das ist das höchste Wissen.
12.239.16
कालो गिरति विज्ञानं कालं बलमिति श्रुतिः ।
बलं कालो ग्रसति तु तं विद्वान्कुरुते वशे ॥ १२.२३९.१६ ॥
Die Zeit verschlingt das Verstehen; die Schrift sagt, Zeit sei Macht. Die Zeit verschlingt die Macht; doch der Weise bringt sie unter seine Gewalt.
12.239.17
आकाशस्य तदा घोषं तं विद्वान्कुरुतेऽऽत्मनि ।
तदव्यक्तं परं ब्रह्म तच्छाश्वतमनुत्तमम्।
एवं सर्वाणि भूतानि ब्रह्मैव प्रतिसंहरेत् ॥ १२.२३९.१७ ॥
Dann setzt der Weise den Klang des Äthers in das Selbst. Jener unmanifeste, höchste, ewige, unübertroffene Brahman ist das Ziel. So soll man alle Wesen allein in Brahman zurückführen.
12.239.18
यथावत्कीर्तितं सत्यमेवमेतदसंशयम् ।
बोध्यं विद्यामयं दृष्ट्वा योगिभिः परमात्मभिः ॥ १२.२३९.१८ ॥
Wie es verkündet wurde, ist dies wahr, ohne Zweifel. Diese aus Wissen bestehende Wahrheit ist von den Yogins zu erkennen, die sie geschaut haben, den höchsten Seelen.
12.239.19
एवं विस्तारसंक्षेपौ ब्रह्माव्यक्ते पुनःपुनः ।
युगसाहस्रयोरादावहोरात्र्यास्तथैव च ॥ १२.२३९.१९ ॥
So gibt es immer wieder Ausdehnung und Zusammenziehung in Brahman und im Unmanifesten, zu Beginn der Perioden von tausend Yugas und ebenso zu Beginn von Tag und Nacht.