மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.239.1
प्रत्याहारं तु वक्ष्यामि शर्वर्यादौ गतेऽहनि ।
यथेदं कुरुतेऽध्यात्मं सुसूक्ष्मं विश्वमीश्वरः ॥ १२.२३९.१ ॥
இரவின் தொடக்கத்திலும், பகல் கழிந்த பின்னரும் நிகழும் பிரத்யாகாரத்தை நான் கூறுவேன். ஈசுவரன் இந்த மிக நுட்பமான உலகை எவ்வாறு உள்ளுக்குள் செய்கிறானோ அவ்வாறே.
12.239.2
दिवि सूर्यस्तथा सप्त दहन्ति शिखिनोऽर्चिषः ।
सर्वमेतत्तदाऽर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते जगत् ॥ १२.२३९.२ ॥
வானில் சூரியனும், ஏழு தீச்சுடர்களும் எரிக்கின்றன. அப்போது இவை அனைத்தும் அந்த ஒளிச்சுடர்களால் நிறைந்து உலகம் எரிந்து ஒளிர்கிறது.
12.239.3
पृथिव्यां यानि भूतानि जङ्गमानि ध्रुवाणि च ।
तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च ॥ १२.२३९.३ ॥
பூமியில் உள்ள அசையும், அசையாத எல்லா உயிரினங்களும் முதலில் ஒடுங்கி, பூமித்தன்மையை அடைகின்றன.
12.239.4
ततः प्रलीने सर्वास्मिन्स्थावरे जङ्गमे तथा ।
अकाष्ठा निस्तृणा भूमिर्दृश्यते कूर्मपृष्ठवत् ॥ १२.२३९.४ ॥
அப்போது நிலையானவையும் அசைவனவையுமான அனைத்தும் ஒடுங்கியபின், பூமி மரமும் புல்லும் இல்லாமல் ஆமையின் முதுகு போல் தெரிகிறது.
12.239.5
भूमेरपि गुणं गन्धमाप आददते यदा ।
आत्तगन्धा तदा भूमिः प्रलयत्वाय कल्पते ॥ १२.२३९.५ ॥
நீர் பூமியின் குணமான மணத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளும்போது, மணத்தை இழந்த பூமி பிரளயத்துக்குத் தகுதியாகிறது.
12.239.6
आपस्तत्र प्रतिष्ठन्ते ऊर्मिमत्यो महास्वनाः ।
सर्वमेवेदमापूर्य तिष्ठन्ति च चरन्ति च ॥ १२.२३९.६ ॥
அங்கே அலைகள் நிறைந்த, பெரும் ஒலியுடைய நீர்கள் நிலைபெறுகின்றன. இவை அனைத்தையும் நிரப்பி நிற்கின்றன, அசைகின்றன.
12.239.7
अपामपि गुणांस्तात ज्योतिराददते यदा ।
आपस्तदा त्वात्तगुणा ज्योतिः षूपरमन्ति वै ॥ १२.२३९.७ ॥
அன்பு மகனே, நெருப்பு நீரின் குணங்களை எடுத்துக்கொள்ளும்போது, நீர் தன் குணங்களை இழந்து நெருப்பில் அடங்கி அமைதியாகிறது.
12.239.8
यदाऽऽदित्यं स्थितं मध्ये गूहन्ति शिखिनोऽर्चिषः ।
सर्वमेवेदमर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते नमः ॥ १२.२३९.८ ॥
வானின் நடுவில் நிற்கும் சூரியனை நெருப்புச் சுடர்களும் கதிர்களும் மறைக்கும்போது, இவையனைத்தும் கதிர்களால் நிரம்பி வானம் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறது.
12.239.9
ज्योतिषोऽपि गुणं रूपं वायुराददते यदा ।
प्रशाम्यति ततो ज्योतिर्वायुर्दोधूयते महान् ॥ १२.२३९.९ ॥
வாயு நெருப்பின் குணத்தையும் வடிவத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளும்போது, நெருப்பு அடங்குகிறது; பின்னர் பெரிய காற்று கடுமையாக அசைகிறது.
12.239.10
ततस्तु मूलमासाद्य वायुः संभवमात्मनः ।
अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक्च दोधवीति दिशो दश ॥ १२.२३९.१० ॥
பின்னர் காற்று தன் மூலத்தை அடைந்து, கீழும் மேலும் குறுக்காகவும் பத்துத் திசைகளையும் அதிரச்செய்கிறது.
12.239.11
वायोरपि गुणं स्पर्शमाकाशं ग्रसते यदा ।
प्रशाम्यति तदा वायुः खं तु तिष्ठति नानदन् ॥ १२.२३९.११ ॥
ஆகாயம் காற்றின் குணமான தொடுதலை விழுங்கும்போது, காற்று அடங்குகிறது; ஆகாயம் ஒலியின்றி நிலைத்திருக்கிறது.
12.239.12
अरूपमरसस्पर्शमगन्धं न च मूर्तिमत् ।
सर्वलोकप्रणुदितं स्वं तु तिष्ठति नानदत् ॥ १२.२३९.१२ ॥
அது உருவமற்றது, சுவையற்றது, தொடுதலற்றது, மணமற்றது, உருவம் கொண்டதல்ல; அனைத்து உலகங்களிலும் பரவி, தன் இயல்பிலேயே ஒலியின்றி நிலைக்கிறது.
12.239.13
आकाशस्य गुणं शब्दमभिव्यक्तात्मकं मनः ।
ग्रसते च यदा सोऽपि शाम्यति प्रतिसंचरे।
मनसो व्यक्तमव्यक्तं ब्राह्मः संप्रतिसंचरः ॥ १२.२३९.१३ ॥
ஆகாயத்தின் குணம் ஒலி; அது வெளிப்பட்ட இயல்புடைய மனத்தில் உள்ளது. மனம் அதை விழுங்கும்போது அதுவும் அடங்குகிறது. மனம் வெளிப்பட்டதிலிருந்து வெளிப்படாததற்குத் திரும்புவது பிரம்மத்தின் முழுமையான மீள்சுருக்கம்.
12.239.14
तदाऽऽत्मगुणमाविश्य मनो ग्रसति चन्द्रमाः ।
मनस्युपरते चात्मा चन्द्रमस्युपतिष्ठते ॥ १२.२३९.१४ ॥
அப்போது சந்திரன் ஆன்மாவின் குணத்தில் புகுந்து மனத்தை விழுங்குகிறான். மனம் அடங்கியபின் ஆன்மா சந்திரனில் நிலைபெறுகிறது.
12.239.15
तं तु कालेन महता संकल्पं कुरुते वशे ।
चित्तं ग्रसति संकल्पस्तच्च ज्ञानमनुत्तमम् ॥ १२.२३९.१५ ॥
ஆனால் நீண்ட காலத்தில் அது சங்கல்பத்தை வசப்படுத்துகிறது. சங்கல்பம் சித்தத்தை விழுங்குகிறது; அதுவே மிக உயர்ந்த ஞானம்.
12.239.16
कालो गिरति विज्ञानं कालं बलमिति श्रुतिः ।
बलं कालो ग्रसति तु तं विद्वान्कुरुते वशे ॥ १२.२३९.१६ ॥
காலம் விஞ்ஞானத்தை விழுங்குகிறது; காலமே பலம் என்று சுருதி கூறுகிறது. பலத்தை காலம் விழுங்குகிறது; ஆனால் அறிஞன் அதை வசப்படுத்துகிறான்.
12.239.17
आकाशस्य तदा घोषं तं विद्वान्कुरुतेऽऽत्मनि ।
तदव्यक्तं परं ब्रह्म तच्छाश्वतमनुत्तमम्।
एवं सर्वाणि भूतानि ब्रह्मैव प्रतिसंहरेत् ॥ १२.२३९.१७ ॥
அப்போது அறிஞன் ஆகாயத்தின் ஒலியை தன் ஆன்மாவுக்குள் வசப்படுத்துகிறான். அது வெளிப்படாத, உயர்ந்த, நித்தியமான, மிக உயர்ந்த பிரம்மம். இவ்வாறே எல்லா உயிர்களையும் பிரம்மத்திலேயே ஒடுக்க வேண்டும்.
12.239.18
यथावत्कीर्तितं सत्यमेवमेतदसंशयम् ।
बोध्यं विद्यामयं दृष्ट्वा योगिभिः परमात्मभिः ॥ १२.२३९.१८ ॥
சொல்லப்பட்டபடியே இது உண்மை; இதில் ஐயமில்லை. அறிவுமயமான இதை பரமாத்மாவை அடைந்த யோகியர் கண்டு அறிய வேண்டும்.
12.239.19
एवं विस्तारसंक्षेपौ ब्रह्माव्यक्ते पुनःपुनः ।
युगसाहस्रयोरादावहोरात्र्यास्तथैव च ॥ १२.२३९.१९ ॥
இவ்வாறு பிரம்மத்திலும் அவ்யக்தத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் விரிவும் சுருக்கமும் நிகழ்கின்றன; ஆயிரம் யுகங்களின் தொடக்கத்திலும், பகல் இரவின் தொடக்கத்திலும் அவ்வாறே.