Mahābhārata · Adhyāya 12.254
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.254.1
मनः प्रसृजते भावं बुद्धिरध्यवसायिनी ।
हृदयं प्रियाप्रिये वेद त्रिविधा कर्मवेदना ॥ १२.२५४.१ ॥
La mente produce el estado; el intelecto que determina lo resuelve; el corazón conoce lo agradable y lo desagradable; la percepción de la acción es triple.
12.254.2
इन्द्रियेभ्यः परा ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा परो मतः ॥ १२.२५४.२ ॥
Más allá de los sentidos están sus objetos; más allá de los objetos, la mente; más allá de la mente, el intelecto; y más allá del intelecto, se considera superior el yo.
12.254.3
बुद्धिरात्मा मनुष्यस्य बुद्धिरेवात्मनो गतिः ।
यदा विकुरुते भाव तदा भवति सा मनः ॥ १२.२५४.३ ॥
El intelecto es el yo del hombre, y el intelecto es solo el camino del yo; cuando altera un estado, se convierte en mente.
12.254.4
इन्द्रियाणां पृथग्भावाद्बुद्धिर्विक्रियतेऽसकृत् ।
शृण्वती भवति श्रोत्रं स्पृशती स्पर्श उच्यते ॥ १२.२५४.४ ॥
Por la diferencia de los sentidos, el intelecto se modifica repetidamente: al oír se hace oído; al tocar se llama tacto.
12.254.5
पश्यती भवते दृष्टी रसती रसनं भवेत् ।
जिघ्रती भवति घ्राणं बुद्धिर्विक्रियते पृथक् ॥ १२.२५४.५ ॥
Al ver se hace vista; al saborear, lengua; al oler, nariz: así el intelecto se modifica por separado.
12.254.6
इन्द्रियाणीति तान्याहुस्तेष्वदृश्योऽधितिष्ठति ।
तिष्ठती पुरुषे बुद्धिस्त्रिषु भावेषु वर्तते ॥ १२.२५४.६ ॥
Estos se llaman sentidos; en ellos reside lo invisible; el intelecto que permanece en la persona opera en los tres estados.
12.254.7
कदाचिल्लभते प्रीतिं कदाचिदपि शोचति ।
न सुखेन न दुःखेन कदाचिदिह युज्यते ॥ १२.२५४.७ ॥
A veces obtiene alegría y a veces también se aflige; ni por el placer ni por el dolor se une jamás aquí.
12.254.8
सेयं भावात्मिका भावांस्त्रीनेताननुवर्तते ।
सरितां सागरो भर्ता महावेलामिवोर्मिमान् ॥ १२.२५४.८ ॥
Esta inteligencia, de naturaleza de estados, sigue estos tres estados, como el océano, señor de los ríos, sigue la gran orilla con sus olas.
12.254.9
यदा प्रार्थयते किंचित्तदा भवति सा मनः ।
अधिष्ठानानि वै बुद्ध्यां पृथगेतानि संस्मरेत।
इन्द्रियाण्येवमेतानि विजेतव्यानि कृत्स्नशः ॥ १२.२५४.९ ॥
Cuando desea algo, eso se convierte en mente. Estos asientos deben recordarse por separado en el intelecto; estos sentidos han de ser conquistados por completo de esta manera.
12.254.10
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण यद्यदाऽनुविधीयते ।
अविभागगता बुद्धिर्भावे मनसि वर्तते।
प्रवर्तमानं तु रजः सत्वमप्यनुवर्तते ॥ १२.२५४.१० ॥
Todas estas cosas, en orden debido, siguen lo que se ordena; el intelecto, llegado al estado indiviso, permanece en la condición de la mente. Pero el sattva también sigue al rajas activo.
12.254.11
ये चैव भावा वर्तन्ते सर्व एष्वेव ते त्रिषु ।
अन्वर्थाः संप्रवर्तन्ते रथनेमिमरा इव ॥ १२.२५४.११ ॥
Todos los estados que existen están en estos tres; conforme a su sentido, proceden como los radios en el aro de la rueda de un carro.
12.254.12
प्रदीपार्थं मनः कुर्यादिन्द्रियैर्बुद्धिसत्तमैः ।
निश्चरद्भिर्यथायोगमुदासीनैर्यदृच्छया ॥ १२.२५४.१२ ॥
Uno debe hacer de la mente una lámpara, con los sentidos —los mejores de los intelectos— que se mueven hacia afuera, según corresponda, indiferentes y por azar.
12.254.13
एवं स्वभावमेवेदमिति विद्वान्न मुह्यति ।
अशोचन्नप्रहृष्यन्हि नित्यं विगतमत्सरः ॥ १२.२५४.१३ ॥
Sabiendo que esto es simplemente la naturaleza de las cosas, el sabio no se deja confundir. Nunca se aflige ni se alegra, y está libre de envidia.
12.254.14
न चात्मा शक्यते द्रष्टुमिन्द्रियैः कामगोचरैः ।
प्रवर्तमानैरनयैर्दुर्धर्षैरकृतात्मभिः ॥ १२.२५४.१४ ॥
El ātman no puede verse por los sentidos que vagan entre los deseos, activos en caminos injustos, indomables y sin disciplina.
12.254.15
तेषां तु मनसा रश्मीन्यदा सम्यङ्क्तियच्छति ।
तदा प्रकाशतेऽस्यात्मा दीपदीप्ता यथाऽऽकृतिः ॥ १२.२५४.१५ ॥
Cuando la mente sujeta correctamente sus riendas, entonces su yo resplandece, como una figura iluminada por una lámpara.
12.254.16
सर्वेषामेव भूतानां मनस्युपरते यथा ।
प्रकाशं भवते सर्वं तथेदमुपधार्यताम् ॥ १२.२५४.१६ ॥
Como cuando la mente de todos los seres está en reposo todo se vuelve claro, así debe entenderse esto.
12.254.17
यथा वारिचरः पक्षी न लिप्यति जले चरन् ।
विमुक्तात्मा तथा योगी गुणदोषैर्न लिप्यते ॥ १२.२५४.१७ ॥
Como el ave que se mueve en el agua no se mancha al moverse en ella, así el yogui de ātman liberado no se mancha por cualidades y defectos.
12.254.18
एवमेव कृतप्रज्ञो न दोषैर्विषयांश्चरन् ।
असज्जमानः सर्वेषु कथंचन न लिप्यते ॥ १२.२५४.१८ ॥
De la misma manera, el hombre de sabiduría firme, que se mueve entre los objetos de los sentidos sin apegarse a ninguno, de ningún modo se mancha con los defectos.
12.254.19
त्यक्त्वा पूर्वकृतं कर्म रतिर्यस्य सदाऽऽत्मनि ।
सर्वभूतात्मभूतस्य गुणवर्गेष्वसज्जतः ॥ १२.२५४.१९ ॥
Habiendo abandonado las acciones realizadas antes, aquel cuyo deleite está siempre en el yo, que se ha vuelto el yo de todos los seres y no se aferra a las clases de cualidades.
12.254.20
सत्वमात्मा प्रसरति गुणान्वाऽपि कदाचन ।
न गुणा विदुरात्मानं गुणान्वेद स सर्वदा ॥ १२.२५४.२० ॥
Ni la sattva, ni el yo, ni las cualidades se extienden jamás; las cualidades no conocen al yo, pero él siempre conoce las cualidades.
12.254.21
परिद्रष्टा गुणानां च परिस्रष्टा यथातथम् ।
क्षेतक्षेत्रज्ञयोरेतदन्तरं विद्धि सूक्ष्मयोः ॥ १२.२५४.२१ ॥
El observador de las cualidades y quien verdaderamente las abandona: conoce esta diferencia entre los dos sutiles, el campo y el conocedor del campo.
12.254.22
सृजतेऽत्र गुणानेक एको न सृजते गुणान् ।
पृथग्भूतौ प्रकृत्या तौ संप्रयुक्तौ च सर्वदा ॥ १२.२५४.२२ ॥
Aquí uno crea las cualidades, y el otro, solo, no crea las cualidades; los dos son distintos por naturaleza, y sin embargo siempre están unidos.
12.254.23
यथा मत्स्योऽद्भिरन्यः स्यात्संप्रयुक्तौ तथैव तौ ।
मशकोदुम्बरौ वाऽपि संप्रयुक्तौ यथा सह ॥ १२.२५४.२३ ॥
Como el pez es distinto del agua pero está unido a ella, así están unidos aquellos dos; o como el mosquito y el insecto udumbara están unidos juntos.
12.254.24
इषीका वा यथा मुञ्जे पृथक्च सह चैव च ।
तथैव सहितावेतावन्योन्यस्मिन्प्रतिष्ठितौ ॥ १२.२५४.२४ ॥
Como una caña de junco en la hierba munja está separada y a la vez junta, así estos dos, unidos, se sostienen el uno en el otro.