மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.254
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.254.1
मनः प्रसृजते भावं बुद्धिरध्यवसायिनी ।
हृदयं प्रियाप्रिये वेद त्रिविधा कर्मवेदना ॥ १२.२५४.१ ॥
மனம் உணர்வை உருவாக்குகிறது; தீர்மானிக்கும் புத்தி அதைத் தீர்மானிக்கிறது; இதயம் இனியதையும் இனியதற்கு மாறானதையும் அறிகிறது; செயலின் உணர்வு மூன்று வகைப்பட்டது.
12.254.2
इन्द्रियेभ्यः परा ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा परो मतः ॥ १२.२५४.२ ॥
புலன்களுக்கு அப்பால் பொருள்கள்; பொருள்களுக்கு அப்பால் மனம்; மனத்திற்கு அப்பால் புத்தி; புத்திக்கு அப்பால் ஆத்மா என்று கருதப்படுகிறது.
12.254.3
बुद्धिरात्मा मनुष्यस्य बुद्धिरेवात्मनो गतिः ।
यदा विकुरुते भाव तदा भवति सा मनः ॥ १२.२५४.३ ॥
மனிதனின் ஆத்மா புத்தியே; புத்தியே ஆத்மாவின் நிலை; அது உணர்வை மாற்றும்போது அதுவே மனமாகிறது.
12.254.4
इन्द्रियाणां पृथग्भावाद्बुद्धिर्विक्रियतेऽसकृत् ।
शृण्वती भवति श्रोत्रं स्पृशती स्पर्श उच्यते ॥ १२.२५४.४ ॥
புலன்கள் தனித்தனியாக இருப்பதால் புத்தி மீண்டும் மீண்டும் மாறுகிறது; கேட்கும்போது அது செவியாகிறது, தொடும்போது அது தொடுஉணர்வு எனப்படுகிறது.
12.254.5
पश्यती भवते दृष्टी रसती रसनं भवेत् ।
जिघ्रती भवति घ्राणं बुद्धिर्विक्रियते पृथक् ॥ १२.२५४.५ ॥
பார்க்கும்போது அது பார்வையாகிறது, சுவைக்கும்போது நாக்காகிறது; முகரும்போது மூக்காகிறது — இவ்வாறு புத்தி தனித்தனியாக மாறுகிறது.
12.254.6
इन्द्रियाणीति तान्याहुस्तेष्वदृश्योऽधितिष्ठति ।
तिष्ठती पुरुषे बुद्धिस्त्रिषु भावेषु वर्तते ॥ १२.२५४.६ ॥
அவற்றை புலன்கள் என்கின்றனர்; அவற்றின்மேல் காண முடியாதது ஆட்சி செய்கிறது; மனிதனில் நிலைத்த புத்தி மூன்று நிலைகளிலும் நடக்கிறது.
12.254.7
कदाचिल्लभते प्रीतिं कदाचिदपि शोचति ।
न सुखेन न दुःखेन कदाचिदिह युज्यते ॥ १२.२५४.७ ॥
சிலநேரம் அவன் மகிழ்ச்சியைப் பெறுகிறான், சிலநேரம் துயருறுகிறான்; இங்கே அவன் ஒருபோதும் இன்பத்தாலோ துன்பத்தாலோ பிணைக்கப்படுவதில்லை.
12.254.8
सेयं भावात्मिका भावांस्त्रीनेताननुवर्तते ।
सरितां सागरो भर्ता महावेलामिवोर्मिमान् ॥ १२.२५४.८ ॥
பாவங்களின் இயல்பான இந்த அறிவு இம்மூன்று நிலைகளையும் பின்தொடர்கிறது; நதிகளின் தலைவனான கடல் அலைகளுடன் பெருங்கரையைப் பின்தொடர்வதுபோல்.
12.254.9
यदा प्रार्थयते किंचित्तदा भवति सा मनः ।
अधिष्ठानानि वै बुद्ध्यां पृथगेतानि संस्मरेत।
इन्द्रियाण्येवमेतानि विजेतव्यानि कृत्स्नशः ॥ १२.२५४.९ ॥
அவன் எதையேனும் விரும்பும்போது அது மனமாகிறது. இந்த அதிட்டானங்களை அறிவில் தனித்தனியாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; இவ்வாறு இப்புலன்களை முழுமையாக வெல்ல வேண்டும்.
12.254.10
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण यद्यदाऽनुविधीयते ।
अविभागगता बुद्धिर्भावे मनसि वर्तते।
प्रवर्तमानं तु रजः सत्वमप्यनुवर्तते ॥ १२.२५४.१० ॥
அனைத்தும் முறையாக எது எதற்கு இணங்கி நடக்கின்றனவோ, அவிபாகத்தை அடைந்த அறிவு மனத்தின் நிலையில் நிலைபெறுகிறது. ஆனால் செயல்படும் ரஜஸைத் தொடர்ந்து சத்துவமும் செல்கிறது.
12.254.11
ये चैव भावा वर्तन्ते सर्व एष्वेव ते त्रिषु ।
अन्वर्थाः संप्रवर्तन्ते रथनेमिमरा इव ॥ १२.२५४.११ ॥
எந்த நிலைகள் இருக்கின்றனவோ அவை அனைத்தும் இம்மூன்றிலேயே உள்ளன; தங்கள் பொருளுக்கேற்ப அவை தேர்ச் சக்கரத்தின் விளிம்பின் ஆரங்களைப் போல் தோன்றி நடைபெறுகின்றன.
12.254.12
प्रदीपार्थं मनः कुर्यादिन्द्रियैर्बुद्धिसत्तमैः ।
निश्चरद्भिर्यथायोगमुदासीनैर्यदृच्छया ॥ १२.२५४.१२ ॥
விளக்கைப் போல் மனத்தை ஆக்க வேண்டும்; சிறந்த அறிவுடைய புலன்களுடன், வெளியே செல்பவையாகவும், தக்கவாறு, பற்றற்று, தற்செயலாக (இயங்குபவையாகவும்) இருக்கட்டும்.
12.254.13
एवं स्वभावमेवेदमिति विद्वान्न मुह्यति ।
अशोचन्नप्रहृष्यन्हि नित्यं विगतमत्सरः ॥ १२.२५४.१३ ॥
இது இயல்பே என்று அறிந்த அறிஞன் மயங்குவதில்லை. அவன் எப்போதும் துயருறுவதுமில்லை, மகிழ்வதுமில்லை; பொறாமையிலிருந்து விடுபட்டவனாக இருக்கிறான்.
12.254.14
न चात्मा शक्यते द्रष्टुमिन्द्रियैः कामगोचरैः ।
प्रवर्तमानैरनयैर्दुर्धर्षैरकृतात्मभिः ॥ १२.२५४.१४ ॥
ஆசைப் பொருள்களில் திரியும், தீய வழியில் செல்லும், அடக்க முடியாத, தன்னடக்கமற்ற புலன்களால் ஆன்மாவைக் காண இயலாது.
12.254.15
तेषां तु मनसा रश्मीन्यदा सम्यङ्क्तियच्छति ।
तदा प्रकाशतेऽस्यात्मा दीपदीप्ता यथाऽऽकृतिः ॥ १२.२५४.१५ ॥
மனத்தால் அவற்றின் கடிவாளங்களை ஒழுங்காகப் பிடித்துக் கட்டுப்படுத்தும்போது, விளக்கால் ஒளிரும் உருவம் போல் அவனது ஆன்மா வெளிப்படுகிறது.
12.254.16
सर्वेषामेव भूतानां मनस्युपरते यथा ।
प्रकाशं भवते सर्वं तथेदमुपधार्यताम् ॥ १२.२५४.१६ ॥
எல்லா உயிர்களுடைய மனமும் அடங்கும்போது அனைத்தும் ஒளிர்வதுபோல், இதையும் அவ்வாறே அறிந்து கொள்.
12.254.17
यथा वारिचरः पक्षी न लिप्यति जले चरन् ।
विमुक्तात्मा तथा योगी गुणदोषैर्न लिप्यते ॥ १२.२५४.१७ ॥
நீரில் திரியும் பறவை நீரில் இருந்தும் அதில் ஒட்டாதது போல், விடுதலை பெற்ற ஆன்மாவுடைய யோகி குணங்களாலும் குற்றங்களாலும் கறைபடுவதில்லை.
12.254.18
एवमेव कृतप्रज्ञो न दोषैर्विषयांश्चरन् ।
असज्जमानः सर्वेषु कथंचन न लिप्यते ॥ १२.२५४.१८ ॥
அதுபோலவே உறுதியான ஞானமுடையவன், புலன்பொருள்களில் திரிந்தாலும், எவற்றிலும் ஒட்டாமல் இருப்பதால் எந்தக் குற்றத்தாலும் கறைபடுவதில்லை.
12.254.19
त्यक्त्वा पूर्वकृतं कर्म रतिर्यस्य सदाऽऽत्मनि ।
सर्वभूतात्मभूतस्य गुणवर्गेष्वसज्जतः ॥ १२.२५४.१९ ॥
முன்பு செய்த கர்மத்தைத் துறந்து, எப்போதும் ஆத்மாவிலேயே மகிழ்ச்சி கொண்டு, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக ஆனவனும், குணக் கூட்டங்களில் பற்றில்லாதவனுமானவனுக்கு…
12.254.20
सत्वमात्मा प्रसरति गुणान्वाऽपि कदाचन ।
न गुणा विदुरात्मानं गुणान्वेद स सर्वदा ॥ १२.२५४.२० ॥
சத்துவம், ஆத்மா அல்லது குணங்கள் எப்போதும் பரவுவதில்லை; குணங்கள் ஆத்மாவை அறிவதில்லை, அவனோ எப்போதும் குணங்களை அறிகிறான்.
12.254.21
परिद्रष्टा गुणानां च परिस्रष्टा यथातथम् ।
क्षेतक्षेत्रज्ञयोरेतदन्तरं विद्धि सूक्ष्मयोः ॥ १२.२५४.२१ ॥
குணங்களைப் பார்ப்பவனும், உண்மையாக அவற்றைக் கைவிடுபவனும் — க்ஷேத்ரம் மற்றும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் என்ற இரு நுட்பமானவர்களின் இந்த வேறுபாட்டை அறிவாயாக.
12.254.22
सृजतेऽत्र गुणानेक एको न सृजते गुणान् ।
पृथग्भूतौ प्रकृत्या तौ संप्रयुक्तौ च सर्वदा ॥ १२.२५४.२२ ॥
இங்கே ஒருவன் குணங்களைப் படைக்கிறான்; ஒருவன் குணங்களைப் படைப்பதில்லை; அவ்விருவரும் இயல்பால் வேறுபட்டவர்கள், ஆனாலும் எப்போதும் இணைந்திருக்கிறார்கள்.
12.254.23
यथा मत्स्योऽद्भिरन्यः स्यात्संप्रयुक्तौ तथैव तौ ।
मशकोदुम्बरौ वाऽपि संप्रयुक्तौ यथा सह ॥ १२.२५४.२३ ॥
மீன் நீரிலிருந்து வேறானது போல, அவ்விருவரும் இணைந்திருக்கிறார்கள்; அதுபோலவே அவ்விருவரும். அல்லது கொசுவும் உதும்பரமும் ஒன்றாக இணைந்திருப்பது போல.
12.254.24
इषीका वा यथा मुञ्जे पृथक्च सह चैव च ।
तथैव सहितावेतावन्योन्यस्मिन्प्रतिष्ठितौ ॥ १२.२५४.२४ ॥
முஞ்ச புல்லில் நாணல் குச்சி எவ்வாறு வேறாகவும் ஒன்றாகவும் இருக்கிறதோ, அதுபோலவே இவ்விருவரும் ஒன்றாக இணைந்து ஒருவரில் ஒருவர் நிலைபெற்றிருக்கிறார்கள்.