ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.271
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.271.1
शरीरमापदश्चैव न विदन्त्यविहिंसकाः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१ ॥
ಅಹಿಂಸಕರು ದೇಹವನ್ನೂ ಆಪತ್ತುಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಯರು. ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸದವನ ದೇಹಯಾತ್ರೆ ಹೇಗೆ ಸಾಗುವುದು?
12.271.2
यथा शरीरं न म्लायेन्नैव मृत्युवशं भवेत् ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.२ ॥
ದೇಹ ಬಾಡದೆ ಮೃತ್ಯುವಿನ ವಶವಾಗದಂತೆ, ಸಮರ್ಥನು ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
12.271.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रजानामनुकम्पार्थं गीतं राज्ञा विचख्युना ॥ १२.२७१.३ ॥
ಇದರ ಕುರಿತು ಪ್ರಜೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಗಾಗಿ ವಿಚಕ್ಷಣನಾದ ರಾಜನು ಹಾಡಿದ ಈ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಜನರು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.271.4
छिन्नस्थूणं वृपं दृष्ट्वा विरावं च गवां भृशम् ।
गोगृहे यज्ञवाटे च प्रेक्षमाणः स पार्थिवः ॥ १२.२७१.४ ॥
ಮುರಿದ ಕಂಬದ ಎತ್ತನ್ನೂ ಹಸುಗಳ ತೀವ್ರ ಕೂಗನ್ನೂ ಕಂಡು, ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞವಾಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ರಾಜ.
12.271.5
स्वस्ति गोभ्योऽस्तु लोकेषु ततो निर्वचनं कृतम् ।
हिंसायां हि प्रवृत्तायामाशीरेषा तु कल्पिता ॥ १२.२७१.५ ॥
ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗಲಿ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆ ಆಗ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಹಿಂಸೆ ಪ್ರವೃತ್ತವಾದಾಗ ಈ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಯಿತು.
12.271.6
अव्यवस्थितमर्यादैर्विमूढैर्नास्तिकैर्नरैः ।
संशयात्मभिरव्यक्तैर्हिंसा समनुदर्शिता ॥ १२.२७१.६ ॥
ಮರ್ಯಾದೆಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗದ, ಮೂಢರಾದ, ನಾಸ್ತಿಕರಾದ, ಸಂಶಯಾತ್ಮರಾದ, ಅವ್ಯಕ್ತರಾದ ಜನರಿಂದ ಹಿಂಸೆ ಸಮರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
12.271.7
सर्वकर्मग्वहिंसां हि धर्मात्मा मनुरब्रवीत् ।
कामकाराद्विहिंसन्ति बहिर्वेद्यां पशून्नराः ॥ १२.२७१.७ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಮನು ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಆಸೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ವೇದಿಯ ಹೊರಗೆ ಪಶುಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.271.8
तस्मात्प्रमाणतः कार्यो धर्मः सूक्ष्मो विजानता ।
अहिंसा ह्येव सर्वेभ्यो धर्मेभ्यो ज्यायसी मता ॥ १२.२७१.८ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಮಾಣಾನುಸಾರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವನು ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಗಿಂತ ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.271.9
उपोष्य संशितो भूत्वा हित्वा वेदकृतां शुचिः ।
आचार इत्यनाचारः कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.२७१.९ ॥
ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ, ನಿಯಮಬದ್ಧನಾಗಿ, ವೇದವಿಹಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶುದ್ಧನಾದವನ ಆಚಾರವೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಅನಾಚಾರವೇ. ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯ ದೀನರು ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
12.271.10
यदि च्छिन्दन्ति वृक्षांश्च यूपांश्चोद्दिश्य मानवाः ।
वृथा मांसानि खादन्ति नैप धर्मः प्रशस्यते ॥ १२.२७१.१० ॥
ಮನುಷ್ಯರು ಯೂಪಗಳಿಗಾಗಿ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿಂದರೆ, ಇದು ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೊಗಳಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
12.271.11
सुरां मत्स्यान्मधु मांसमासवं कृसरौदनम् ।
धूर्तैः प्रवर्तितं ह्येतन्नैतद्वेदेषु कल्पितम्।
कामान्मोहाच्च लोभाच्च लौल्यमेतत्प्रवर्तितम् ॥ १२.२७१.११ ॥
ಮದ್ಯ, ಮೀನು, ಜೇನು, ಮಾಂಸ, ಆಸವ, ಎಳ್ಳಿನೊಡನೆ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ — ಇವು ಧೂರ್ತರಿಂದ ಪ್ರಚಲಿತವಾದವು; ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆಸೆ, ಮೋಹ, ಲೋಭದಿಂದ ಈ ಲೌಲ್ಯ ಹರಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.271.12
विष्णुमेवाभिजानन्ति सर्वयज्ञेषु ब्राह्मणाः ।
पायसैः सुमनोभिश्च तस्यैव यजनं स्मृतम् ॥ १२.२७१.१२ ॥
ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಿಷ್ಣುವನ್ನೇ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಪಾಯಸ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುವುದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.271.13
यज्ञियाश्चैव ये वृक्षा वेदेषु परिकल्पिताः ।
यच्चापि किंचित्कर्तव्यमन्यच्चोक्षैः सुसंस्कृतम्।
महासत्वैः शुद्धभावैः सर्वं देवार्हमेव तत् ॥ १२.२७१.१३ ॥
ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾದ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಇತರ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲವೂ, ಮಹಾತ್ಮರು ಶುದ್ಧ ಭಾವದಿಂದ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲವೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೇ.
12.271.14
शरीरमापदश्चापि विवदन्त्यविहंसतः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१४ ॥
ದೇಹ ಮತ್ತು ಆಪತ್ತುಗಳೂ ಸಹ ವಿವಾದ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಯಾರನ್ನೂ ಹಿಂಸಿಸದೆ, ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸದವನ ದೇಹಯಾತ್ರೆ ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ?
12.271.15
यथा शरीरं न ग्लायेन्नेयान्मृत्युवशं यथा ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.१५ ॥
ದೇಹ ಬಳಲದಂತೆ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ವಶಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ, ಸಮರ್ಥನು ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.