Mahābhārata · Adhyāya 12.271
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.271.1
शरीरमापदश्चैव न विदन्त्यविहिंसकाः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१ ॥
Os não violentos não conhecem o corpo nem as calamidades. Como se realizará a jornada do corpo para quem nada empreende?
12.271.2
यथा शरीरं न म्लायेन्नैव मृत्युवशं भवेत् ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.२ ॥
Assim como o corpo não murcha nem cai sob o poder da morte, assim o capaz deve dedicar-se à ação e praticar o dharma.
12.271.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रजानामनुकम्पार्थं गीतं राज्ञा विचख्युना ॥ १२.२७१.३ ॥
Sobre este ponto também citam esta antiga história, cantada por um rei sábio por compaixão aos seus súditos.
12.271.4
छिन्नस्थूणं वृपं दृष्ट्वा विरावं च गवां भृशम् ।
गोगृहे यज्ञवाटे च प्रेक्षमाणः स पार्थिवः ॥ १२.२७१.४ ॥
Ao ver o touro com o poste partido e os fortes mugidos das vacas, aquele rei, olhando pelo estábulo e pelo recinto do sacrifício.
12.271.5
स्वस्ति गोभ्योऽस्तु लोकेषु ततो निर्वचनं कृतम् ।
हिंसायां हि प्रवृत्तायामाशीरेषा तु कल्पिता ॥ १२.२७१.५ ॥
Então foi feita a declaração: «Que haja bem-estar para as vacas e boa sorte nos mundos!» Quando a violência já havia começado, esta bênção foi concebida.
12.271.6
अव्यवस्थितमर्यादैर्विमूढैर्नास्तिकैर्नरैः ।
संशयात्मभिरव्यक्तैर्हिंसा समनुदर्शिता ॥ १२.२७१.६ ॥
A violência foi mostrada por homens de limites instáveis, iludidos e descrentes, de alma cheia de dúvida e obscuros.
12.271.7
सर्वकर्मग्वहिंसां हि धर्मात्मा मनुरब्रवीत् ।
कामकाराद्विहिंसन्ति बहिर्वेद्यां पशून्नराः ॥ १२.२७१.७ ॥
O justo Manu declarou que em todas as ações a não violência é, de fato, o supremo. Os homens, movidos pelo desejo, ferem os animais fora do altar sacrificial.
12.271.8
तस्मात्प्रमाणतः कार्यो धर्मः सूक्ष्मो विजानता ।
अहिंसा ह्येव सर्वेभ्यो धर्मेभ्यो ज्यायसी मता ॥ १२.२७१.८ ॥
Portanto, quem conhece o dharma sutil deve praticá-lo segundo a autoridade das escrituras. Só a não violência é considerada superior a todos os deveres.
12.271.9
उपोष्य संशितो भूत्वा हित्वा वेदकृतां शुचिः ।
आचार इत्यनाचारः कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.२७१.९ ॥
Chamar de boa conduta aquele que, após jejuar e se controlar, abandona os ritos védicos para se purificar, é má conduta. Os miseráveis que buscam recompensa assim procedem.
12.271.10
यदि च्छिन्दन्ति वृक्षांश्च यूपांश्चोद्दिश्य मानवाः ।
वृथा मांसानि खादन्ति नैप धर्मः प्रशस्यते ॥ १२.२७१.१० ॥
Se homens derrubam árvores para fazer postes sacrificiais e comem carne em vão, isso não é louvado como dharma.
12.271.11
सुरां मत्स्यान्मधु मांसमासवं कृसरौदनम् ।
धूर्तैः प्रवर्तितं ह्येतन्नैतद्वेदेषु कल्पितम्।
कामान्मोहाच्च लोभाच्च लौल्यमेतत्प्रवर्तितम् ॥ १२.२७१.११ ॥
Licor, peixe, mel, carne, bebida fermentada e arroz cozido com gergelim foram introduzidos por embusteiros; não são prescritos nos Vedas. Essa cobiça se espalhou pelo desejo, pela ilusão e pela ganância.
12.271.12
विष्णुमेवाभिजानन्ति सर्वयज्ञेषु ब्राह्मणाः ।
पायसैः सुमनोभिश्च तस्यैव यजनं स्मृतम् ॥ १२.२७१.१२ ॥
Em todos os sacrifícios, os brâmanes reconhecem somente Viṣṇu; seu culto com arroz-doce e belas flores é lembrado.
12.271.13
यज्ञियाश्चैव ये वृक्षा वेदेषु परिकल्पिताः ।
यच्चापि किंचित्कर्तव्यमन्यच्चोक्षैः सुसंस्कृतम्।
महासत्वैः शुद्धभावैः सर्वं देवार्हमेव तत् ॥ १२.२७१.१३ ॥
As árvores aptas ao sacrifício prescritas nos Vedas, e tudo o mais que deve ser feito, tudo bem purificado, feito pelos de grande alma e de disposição pura, é de fato digno dos deuses.
12.271.14
शरीरमापदश्चापि विवदन्त्यविहंसतः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१४ ॥
O corpo e as calamidades também disputam. Como terá êxito a jornada do corpo daquele que não fere e não inicia nenhuma ação?
12.271.15
यथा शरीरं न ग्लायेन्नेयान्मृत्युवशं यथा ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.१५ ॥
Assim como o corpo não deve enfraquecer nem cair no poder da morte, assim o capaz deve se dedicar às ações e praticar o dharma.