மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.271
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.271.1
शरीरमापदश्चैव न विदन्त्यविहिंसकाः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१ ॥
அகிம்சையாளர்கள் உடலையும் துன்பங்களையும் அறியார்கள். எந்தச் செயலையும் தொடங்காதவனுக்கு உடலின் வாழ்க்கைப் பயணம் எப்படி நிறைவேறும்?
12.271.2
यथा शरीरं न म्लायेन्नैव मृत्युवशं भवेत् ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.२ ॥
உடல் வாடாமலும் மரண வசப்படாமலும் இருக்கும்படி, ஆற்றல் உள்ளவன் செயல்களில் ஈடுபட்டு தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கட்டும்.
12.271.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रजानामनुकम्पार्थं गीतं राज्ञा विचख्युना ॥ १२.२७१.३ ॥
இவ்விஷயத்தில் மக்கள்மேல் இரக்கம் கொள்ளும் பொருட்டு ஒரு அறிவுள்ள அரசன் பாடிய இந்தப் பழங்கதையை மக்கள் மேற்கோள் காட்டுகின்றனர்.
12.271.4
छिन्नस्थूणं वृपं दृष्ट्वा विरावं च गवां भृशम् ।
गोगृहे यज्ञवाटे च प्रेक्षमाणः स पार्थिवः ॥ १२.२७१.४ ॥
உடைந்த தூணுடைய காளையையும், பசுக்களின் கடும் கதறலையும் கண்டு, பசுக்கொட்டிலிலும் யாகச் சாலையிலும் நோக்கிய அந்த அரசன்.
12.271.5
स्वस्ति गोभ्योऽस्तु लोकेषु ततो निर्वचनं कृतम् ।
हिंसायां हि प्रवृत्तायामाशीरेषा तु कल्पिता ॥ १२.२७१.५ ॥
பசுக்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், உலகங்களில் மங்களம் உண்டாகட்டும் என்ற சொல் அப்போது சொல்லப்பட்டது. வன்முறை நடைபெற்றபோது இந்த ஆசி கற்பிக்கப்பட்டது.
12.271.6
अव्यवस्थितमर्यादैर्विमूढैर्नास्तिकैर्नरैः ।
संशयात्मभिरव्यक्तैर्हिंसा समनुदर्शिता ॥ १२.२७१.६ ॥
ஒழுங்கு நெறிகள் நிலைபெறாத, மயக்கமுற்ற, நாத்திகரான, ஐயம் கொண்ட, தெளிவற்ற மனிதர்களால் வன்முறை காட்டப்பட்டது.
12.271.7
सर्वकर्मग्वहिंसां हि धर्मात्मा मनुरब्रवीत् ।
कामकाराद्विहिंसन्ति बहिर्वेद्यां पशून्नराः ॥ १२.२७१.७ ॥
தர்மாத்மா மனு அனைத்துச் செயல்களிலும் அகிம்சையே உயர்ந்தது என்று கூறினார். விருப்பத்தின் வசத்தால் வேதிக்கு வெளியே மனிதர்கள் விலங்குகளைக் கொல்கின்றனர்.
12.271.8
तस्मात्प्रमाणतः कार्यो धर्मः सूक्ष्मो विजानता ।
अहिंसा ह्येव सर्वेभ्यो धर्मेभ्यो ज्यायसी मता ॥ १२.२७१.८ ॥
ஆகையால் பிரமாணத்தின்படி நுட்பமான தர்மத்தை அறிந்தவன் அதைச் செய்ய வேண்டும். எல்லா தர்மங்களிலும் அகிம்சையே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
12.271.9
उपोष्य संशितो भूत्वा हित्वा वेदकृतां शुचिः ।
आचार इत्यनाचारः कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.२७१.९ ॥
உபவாசமிருந்து, கட்டுப்பாடுடன் இருந்து, வேதம் விதித்த செயல்களைத் துறந்து தூய்மையாகுபவனின் நடத்தை என்று சொல்லப்படுவது, அதுவும் தவறான நடத்தையே. பலனை விரும்பும் பரிதாபமானவர்கள் இவ்வாறு செய்கின்றனர்.
12.271.10
यदि च्छिन्दन्ति वृक्षांश्च यूपांश्चोद्दिश्य मानवाः ।
वृथा मांसानि खादन्ति नैप धर्मः प्रशस्यते ॥ १२.२७१.१० ॥
மனிதர்கள் யூபங்களுக்காக மரங்களை வெட்டி, வீணாக இறைச்சியை உண்பார்களானால், இது தர்மம் எனப் புகழப்படுவதில்லை.
12.271.11
सुरां मत्स्यान्मधु मांसमासवं कृसरौदनम् ।
धूर्तैः प्रवर्तितं ह्येतन्नैतद्वेदेषु कल्पितम्।
कामान्मोहाच्च लोभाच्च लौल्यमेतत्प्रवर्तितम् ॥ १२.२७१.११ ॥
மதுபானம், மீன், தேன், இறைச்சி, ஆசவம், எள்ளுடன் சமைத்த அன்னம் — இவை வஞ்சகர்களால் பரப்பப்பட்டவை; வேதங்களில் இவை விதிக்கப்படவில்லை. காமம், மயக்கம், பேராசை ஆகியவற்றால் இந்த ஆசை பரப்பப்பட்டது.
12.271.12
विष्णुमेवाभिजानन्ति सर्वयज्ञेषु ब्राह्मणाः ।
पायसैः सुमनोभिश्च तस्यैव यजनं स्मृतम् ॥ १२.२७१.१२ ॥
எல்லா யாகங்களிலும் பிராமணர்கள் விஷ்ணுவையே அறிகின்றனர். பாயசத்தாலும் நல்ல மலர்களாலும் அவருக்கே வழிபாடு நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.271.13
यज्ञियाश्चैव ये वृक्षा वेदेषु परिकल्पिताः ।
यच्चापि किंचित्कर्तव्यमन्यच्चोक्षैः सुसंस्कृतम्।
महासत्वैः शुद्धभावैः सर्वं देवार्हमेव तत् ॥ १२.२७१.१३ ॥
வேதங்களில் யாகத்திற்குரியவை என்று நிர்ணயிக்கப்பட்ட மரங்களும், செய்யத்தக்க வேறு எதுவும் நன்கு தூய்மைப்படுத்தப்பட்டவை அனைத்தும், மகாத்மாக்களாலும் தூய மனமுடையோராலும் செய்யப்படுபவை அனைத்தும் தேவர்களுக்குத் தகுதியானவையே.
12.271.14
शरीरमापदश्चापि विवदन्त्यविहंसतः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१४ ॥
உடலும் துன்பங்களும் கூட (இதில்) வாதிடுகின்றன. எவரும் துன்புறுத்தாமல், எந்தச் செயலையும் தொடங்காதவனின் உடல் வாழ்க்கைப் பயணம் எப்படி நிறைவேறும்?
12.271.15
यथा शरीरं न ग्लायेन्नेयान्मृत्युवशं यथा ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.१५ ॥
உடல் சோர்வடையாமலும் மரணத்தின் வசத்திற்குச் செல்லாமலும் இருக்கும் வண்ணம், ஆற்றலுள்ளவன் செயல்களில் ஈடுபட்டு தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.