Mahābhārata · Adhyāya 12.271
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.271.1
शरीरमापदश्चैव न विदन्त्यविहिंसकाः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१ ॥
Die Gewaltlosen kennen weder den Körper noch die Unglücksfälle. Wie soll die Lebensfahrt des Körpers für den gelingen, der nichts unternimmt?
12.271.2
यथा शरीरं न म्लायेन्नैव मृत्युवशं भवेत् ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.२ ॥
So wie der Körper nicht verwelkt und nicht in die Gewalt des Todes gerät, so soll der Tüchtige sich dem Handeln widmen und den Dharma üben.
12.271.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रजानामनुकम्पार्थं गीतं राज्ञा विचख्युना ॥ १२.२७१.३ ॥
Auch hierzu führt man diese alte Geschichte an, die ein weiser König aus Mitgefühl für seine Untertanen gesungen hat.
12.271.4
छिन्नस्थूणं वृपं दृष्ट्वा विरावं च गवां भृशम् ।
गोगृहे यज्ञवाटे च प्रेक्षमाणः स पार्थिवः ॥ १२.२७१.४ ॥
Als er den Stier mit dem zerbrochenen Pfosten und das laute Brüllen der Kühe sah, blickte jener König im Kuhstall und im Opferbezirk umher.
12.271.5
स्वस्ति गोभ्योऽस्तु लोकेषु ततो निर्वचनं कृतम् ।
हिंसायां हि प्रवृत्तायामाशीरेषा तु कल्पिता ॥ १२.२७१.५ ॥
Dann wurde die Formel ausgesprochen: „Heil den Kühen, Wohlergehen in den Welten!“ Als die Gewalt überhandgenommen hatte, wurde dieser Segen ersonnen.
12.271.6
अव्यवस्थितमर्यादैर्विमूढैर्नास्तिकैर्नरैः ।
संशयात्मभिरव्यक्तैर्हिंसा समनुदर्शिता ॥ १२.२७१.६ ॥
Gewalt wurde von Menschen gelehrt und vorgeführt, deren Grenzen unbestimmt, die verblendet und ungläubig waren, deren Seele voller Zweifel und die unklar waren.
12.271.7
सर्वकर्मग्वहिंसां हि धर्मात्मा मनुरब्रवीत् ।
कामकाराद्विहिंसन्ति बहिर्वेद्यां पशून्नराः ॥ १२.२७१.७ ॥
Der rechtschaffene Manu verkündete, dass in allen Handlungen Gewaltlosigkeit wahrlich das Höchste ist. Aus Begierde verletzen die Menschen Tiere außerhalb des Opferaltars.
12.271.8
तस्मात्प्रमाणतः कार्यो धर्मः सूक्ष्मो विजानता ।
अहिंसा ह्येव सर्वेभ्यो धर्मेभ्यो ज्यायसी मता ॥ १२.२७१.८ ॥
Daher soll der, der das feine Dharma kennt, es gemäß der Autorität der Schrift üben. Allein die Gewaltlosigkeit gilt als höher als alle Pflichten.
12.271.9
उपोष्य संशितो भूत्वा हित्वा वेदकृतां शुचिः ।
आचार इत्यनाचारः कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.२७१.९ ॥
Wer fastet, sich zügelt, die vedischen Riten aufgibt und so rein wird, dessen Verhalten als rechtes Verhalten zu bezeichnen, ist Fehlverhalten. Elende, die Lohn suchen, tun dies.
12.271.10
यदि च्छिन्दन्ति वृक्षांश्च यूपांश्चोद्दिश्य मानवाः ।
वृथा मांसानि खादन्ति नैप धर्मः प्रशस्यते ॥ १२.२७१.१० ॥
Wenn Menschen Bäume fällen, um Opferpfähle zu machen, und sinnlos Fleisch essen, so wird dies nicht als Dharma gepriesen.
12.271.11
सुरां मत्स्यान्मधु मांसमासवं कृसरौदनम् ।
धूर्तैः प्रवर्तितं ह्येतन्नैतद्वेदेषु कल्पितम्।
कामान्मोहाच्च लोभाच्च लौल्यमेतत्प्रवर्तितम् ॥ १२.२७१.११ ॥
Branntwein, Fisch, Honig, Fleisch, gegorenes Getränk und mit Sesam gekochter Reis wurden von Betrügern eingeführt; die Veden schreiben dies nicht vor. Diese Gier wurde durch Begierde, Verblendung und Habgier verbreitet.
12.271.12
विष्णुमेवाभिजानन्ति सर्वयज्ञेषु ब्राह्मणाः ।
पायसैः सुमनोभिश्च तस्यैव यजनं स्मृतम् ॥ १२.२७१.१२ ॥
In allen Opfern erkennen die Brahmanen allein Viṣṇu; sein Kult mit Milchreis und schönen Blumen wird überliefert.
12.271.13
यज्ञियाश्चैव ये वृक्षा वेदेषु परिकल्पिताः ।
यच्चापि किंचित्कर्तव्यमन्यच्चोक्षैः सुसंस्कृतम्।
महासत्वैः शुद्धभावैः सर्वं देवार्हमेव तत् ॥ १२.२७१.१३ ॥
Die für das Opfer geeigneten Bäume, die in den Veden vorgeschrieben sind, und alles andere, was zu tun ist, alles gut gereinigt, von den Großmütigen und Reinherzigen getan, ist wahrlich der Götter würdig.
12.271.14
शरीरमापदश्चापि विवदन्त्यविहंसतः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१४ ॥
Auch Körper und Unglücksfälle streiten darüber. Wie wird der Lebensweg des Körpers gelingen für den, der nicht schadet und kein Werk beginnt?
12.271.15
यथा शरीरं न ग्लायेन्नेयान्मृत्युवशं यथा ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.१५ ॥
So wie der Körper nicht ermatten und nicht in die Gewalt des Todes geraten soll, so soll der Fähige sich dem Handeln widmen und das Dharma üben.