ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.271
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.271.1
शरीरमापदश्चैव न विदन्त्यविहिंसकाः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१ ॥
ଅହିଂସକମାନେ ଶରୀର ଓ ବିପଦ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେ କୌଣସି କର୍ମ ଆରମ୍ଭ କରେ ନାହିଁ, ତାର ଶରୀରଯାତ୍ରା କିପରି ସିଦ୍ଧ ହେବ?
12.271.2
यथा शरीरं न म्लायेन्नैव मृत्युवशं भवेत् ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.२ ॥
ଶରୀର ଶୁଖି ନ ଯାଉ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ବଶ ନ ହେଉ, ସେପରି ସମର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି କର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇ ଧର୍ମାଚରଣ କରୁ।
12.271.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रजानामनुकम्पार्थं गीतं राज्ञा विचख्युना ॥ १२.२७१.३ ॥
ଏ ବିଷୟରେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ପାଇଁ ଜଣେ ବିଚକ୍ଷଣ ରାଜା ଗାଇଥିବା ଏହି ପୁରାତନ ଇତିହାସକୁ ଲୋକେ ଉଦାହରଣ ଦିଅନ୍ତି।
12.271.4
छिन्नस्थूणं वृपं दृष्ट्वा विरावं च गवां भृशम् ।
गोगृहे यज्ञवाटे च प्रेक्षमाणः स पार्थिवः ॥ १२.२७१.४ ॥
ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଖୁଣ୍ଟିର ଷଣ୍ଢ ଓ ଗାଈମାନଙ୍କର ତୀବ୍ର ଡାକ ଦେଖି, ଗୋଶାଳା ଓ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ଚାହୁଁଥିବା ସେ ରାଜା।
12.271.5
स्वस्ति गोभ्योऽस्तु लोकेषु ततो निर्वचनं कृतम् ।
हिंसायां हि प्रवृत्तायामाशीरेषा तु कल्पिता ॥ १२.२७१.५ ॥
ଗାଈମାନଙ୍କର କଲ୍ୟାଣ ହେଉ, ଲୋକମାନଙ୍କରେ ଶୁଭ ହେଉ ବୋଲି ସେତେବେଳେ ଘୋଷଣା କରାଗଲା। ହିଂସା ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେବାବେଳେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ କଳ୍ପିତ ହେଲା।
12.271.6
अव्यवस्थितमर्यादैर्विमूढैर्नास्तिकैर्नरैः ।
संशयात्मभिरव्यक्तैर्हिंसा समनुदर्शिता ॥ १२.२७१.६ ॥
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅସ୍ଥିର, ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼, ନାସ୍ତିକ, ସଂଶୟାତ୍ମା ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଂସା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲା।
12.271.7
सर्वकर्मग्वहिंसां हि धर्मात्मा मनुरब्रवीत् ।
कामकाराद्विहिंसन्ति बहिर्वेद्यां पशून्नराः ॥ १२.२७१.७ ॥
ଧର୍ମାତ୍ମା ମନୁ ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ଅହିଂସାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହିଛନ୍ତି। କାମନାବଶରେ ମଣିଷ ବେଦି ବାହାରେ ପଶୁଙ୍କୁ ହିଂସା କରନ୍ତି।
12.271.8
तस्मात्प्रमाणतः कार्यो धर्मः सूक्ष्मो विजानता ।
अहिंसा ह्येव सर्वेभ्यो धर्मेभ्यो ज्यायसी मता ॥ १२.२७१.८ ॥
ତେଣୁ ପ୍ରମାଣ ଅନୁସାରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାହା ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସମସ୍ତ ଧର୍ମଠାରୁ ଅହିଂସା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନାଯାଇଛି।
12.271.9
उपोष्य संशितो भूत्वा हित्वा वेदकृतां शुचिः ।
आचार इत्यनाचारः कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.२७१.९ ॥
ଉପବାସ କରି, ସଂଯମୀ ହୋଇ, ବେଦବିହିତ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତାହାର ଆଚାର କହିବା ଅନାଚାର। ଫଳେଚ୍ଛୁ ଦୀନ ଲୋକେ ଏହା କରନ୍ତି।
12.271.10
यदि च्छिन्दन्ति वृक्षांश्च यूपांश्चोद्दिश्य मानवाः ।
वृथा मांसानि खादन्ति नैप धर्मः प्रशस्यते ॥ १२.२७१.१० ॥
ମଣିଷମାନେ ଯୂପ ପାଇଁ ଗଛ କାଟନ୍ତି ଏବଂ ବୃଥା ମାଂସ ଖାଆନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଧର୍ମ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
12.271.11
सुरां मत्स्यान्मधु मांसमासवं कृसरौदनम् ।
धूर्तैः प्रवर्तितं ह्येतन्नैतद्वेदेषु कल्पितम्।
कामान्मोहाच्च लोभाच्च लौल्यमेतत्प्रवर्तितम् ॥ १२.२७१.११ ॥
ସୁରା, ମାଛ, ମହୁ, ମାଂସ, ଆସବ ଓ ତିଳ ସହ ରାନ୍ଧା ଭାତ — ଏଗୁଡ଼ିକ ଧୂର୍ତ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚଳିତ; ବେଦରେ ଏସବ ବିହିତ ନୁହେଁ। କାମ, ମୋହ ଓ ଲୋଭରୁ ଏହି ଲାଳସା ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଛି।
12.271.12
विष्णुमेवाभिजानन्ति सर्वयज्ञेषु ब्राह्मणाः ।
पायसैः सुमनोभिश्च तस्यैव यजनं स्मृतम् ॥ १२.२७१.१२ ॥
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେବଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ପାୟସ ଓ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲରେ ତାଙ୍କରି ପୂଜା ସ୍ମୃତ ହୋଇଛି।
12.271.13
यज्ञियाश्चैव ये वृक्षा वेदेषु परिकल्पिताः ।
यच्चापि किंचित्कर्तव्यमन्यच्चोक्षैः सुसंस्कृतम्।
महासत्वैः शुद्धभावैः सर्वं देवार्हमेव तत् ॥ १२.२७१.१३ ॥
ବେଦରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବୃକ୍ଷ, କରିବାକୁ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଯାହା କିଛି, ଭଲ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା ସବୁ, ମହାତ୍ମା ଓ ଶୁଦ୍ଧଭାବ ବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃତ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ।
12.271.14
शरीरमापदश्चापि विवदन्त्यविहंसतः ।
कथं यात्रा शरीरस्य निरारम्भस्य सेत्स्यते ॥ १२.२७१.१४ ॥
ଶରୀର ଓ ଆପଦ ମଧ୍ୟ ବିବାଦ କରନ୍ତି। ଯେ ହିଂସା କରେ ନାହିଁ ଓ କୌଣସି କର୍ମ ଆରମ୍ଭ କରେ ନାହିଁ, ତାହାର ଦେହଯାତ୍ରା କିପରି ସିଦ୍ଧ ହେବ?
12.271.15
यथा शरीरं न ग्लायेन्नेयान्मृत्युवशं यथा ।
तथा कर्मसु वर्तेत समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.२७१.१५ ॥
ଶରୀର କ୍ଲାନ୍ତ ନ ହେଉ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ବଶରେ ନ ଯାଉ, ସେହିପରି ସମର୍ଥ ଲୋକ କର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇ ଧର୍ମର ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ।