மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.289
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.289.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
अस्मिन्वृत्रवधे तात विवक्षा मम जायते ॥ १२.२८९.१ ॥
பிதாமகரே, மகா ஞானியே, அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவரே! அன்பனே, வ்ருத்ரனின் வதத்தைப் பற்றி எனக்கு கேட்க ஆவல் எழுகிறது.
12.289.2
ज्वरेण मोहितो वृत्रः कथितस्ते जनाधिप ।
निहतो वासवेनेह वज्रेणेति ममानघ ॥ १२.२८९.२ ॥
மக்களின் அதிபதியே, நீர் கூறியபடி, காய்ச்சலால் மயக்கமுற்ற வ்ருத்ரன் இங்கே வாசவன் இந்திரனால் வஜ்ரத்தால் கொல்லப்பட்டான். பாவமற்றவரே, எனக்கு இவ்வாறே தெரியும்.
12.289.3
कथमेष महाप्राज्ञ ज्वरः प्रादुर्बभूव ह ।
ज्वरोत्पत्तिं निपुणतः श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १२.२८९.३ ॥
மகா ஞானியே, இந்தக் காய்ச்சல் எப்படித் தோன்றியது? பிரபுவே, காய்ச்சலின் தோற்றத்தை நுணுக்கமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.289.4
शृणु राजञ्ज्वरस्येमं संभवं लोकविश्रुतम् ।
विस्तरं चास्य वक्ष्यामि यादृशश्चैव भारत ॥ १२.२८९.४ ॥
அரசே, உலகப் புகழ்பெற்ற இந்தக் காய்ச்சலின் தோற்றத்தைக் கேள். பாரதனே, அதன் விரிவையும் அது எத்தகையது என்பதையும் நான் கூறுவேன்.
12.289.5
पुरा मेरोर्महाराज शृङ्गं त्रैलोक्यविश्रुतम् ।
ज्योतिष्कं नाम सावित्रं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ १२.२८९.५ ॥
மகா அரசே, முற்காலத்தில் மேருவின் சிகரம் இருந்தது; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அதன் பெயர் ஜ்யோதிஷ்கம்; அது சாவித்திரருக்கு உரியது; எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
12.289.6
अप्रमेयमनाधृष्यं सर्वलोकेषु भारत ।
तत्र देवो गिरितटे हेमधातुविभूषिते ॥ १२.२८९.६ ॥
பாரதனே, அது எல்லா உலகங்களிலும் அளவிட முடியாததும் வெல்ல முடியாததுமாக இருந்தது. அங்கே, பொன் தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மலைச்சரிவில் தேவன் வீற்றிருந்தான்.
12.289.7
पर्यङ्क इव विभ्राजन्नुपविष्टो बभूव ह ।
शैलराजसुता चास्य नित्यं पार्श्वे स्थिता बभौ।
तथा देवा महात्मानो वसवश्चामितौजसः ॥ १२.२८९.७ ॥
அவர் ஒரு கட்டிலைப் போல ஒளிர்ந்தபடி அமர்ந்திருந்தார். மலைகளின் அரசனின் மகள் எப்போதும் அவர் அருகில் நின்று பிரகாசித்தாள். அவ்வாறே மகாத்மாக்களான தேவர்களும், அளவற்ற ஆற்றலுடைய வசுக்களும் (அங்கிருந்தனர்).
12.289.8
तथैव च महात्मानावश्विनौ भिषजां वरौ ।
तथा वैश्रवणो राजा गुह्यकैरभिसंवृतः ॥ १२.२८९.८ ॥
அவ்வாறே மகாத்மாக்களும், மருத்துவர்களில் சிறந்தவர்களுமான இரு அஸ்வினிகளும் (அங்கிருந்தனர்). அவ்வாறே குஹ்யகர்களால் சூழப்பட்ட அரசன் வைசிரவணனும் (குபேரனும் அங்கிருந்தான்).
12.289.9
यक्षाणामीश्वरः श्रीमान्कैलासनिलयः प्रभुः ।
शङ्खपद्मनिधिभ्यां च लक्ष्म्या परमया सह।
उपासन्त महात्मानमुशना च महाकविः ॥ १२.२८९.९ ॥
யக்ஷர்களின் ஈசுவரனும், செல்வம் நிறைந்தவனும், கைலாசத்தில் வசிக்கும் பிரபுவுமான அவன், சங்கநிதி, பதுமநிதி ஆகியவற்றுடனும் பரம லட்சுமியுடனும் (அங்கிருந்தான்). மகாகவி உசனஸும் அந்த மகாத்மாவை வழிபட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
12.289.10
सनत्कुमारप्रमुखास्तथैव च महर्षयः ।
अङ्गिरः प्रमुखाश्चैव तथा देवर्षयोऽपरे ॥ १२.२८९.१० ॥
சனத்குமாரர் முதன்மையாகக் கொண்ட மகரிஷிகளும், அவ்வாறே அங்கிரஸ் முதன்மையாகக் கொண்டவர்களும், மற்ற தேவரிஷிகளும் (அங்கிருந்தனர்).
12.289.11
विश्वावसुश्च गन्धर्वस्तथा नारदपर्वतौ ।
अप्सरोगणसङ्घाश्च समाजग्मुरनेकशः ॥ १२.२८९.११ ॥
கந்தர்வன் விசுவாவசுவும், நாரதரும் பர்வதரும் (அங்கிருந்தனர்). அப்சரஸ் கணங்களின் கூட்டங்களும் பலவகையாக அங்கு கூடியிருந்தன.
12.289.12
ववौ सुखः शिवो वायुर्नानागन्धवहः शुचिः ।
सर्वर्तुकुसुमोपेताः पुष्पवन्तो द्रुमास्तथा ॥ १२.२८९.१२ ॥
இனிமையான, மங்களகரமான, தூய்மையான காற்று பலவகையான நறுமணங்களைச் சுமந்து வீசியது. அவ்வாறே எல்லாப் பருவங்களின் மலர்களுடன் பூத்த மரங்களும் (இருந்தன).
12.289.13
तथा विद्याधराश्चैव सिद्धाश्चैव तपोधनाः ।
महादेवं पशुपतिं पर्युपासन्त भारत ॥ १२.२८९.१३ ॥
அதுபோலவே வித்யாதரர்களும் சித்தர்களும் தவச் செல்வர்களும் பசுபதியாகிய மஹாதேவரைச் சூழ்ந்து உபாசித்தனர், பாரதா.
12.289.14
भूतानि च महाराज नानारूपधराण्यथ ।
राक्षसाश्च महारौद्राः पिशाचाश्च महाबलाः ॥ १२.२८९.१४ ॥
மஹாராஜனே, பலவித உருவங்கள் தாங்கிய பூதங்களும், மிகவும் கொடிய ராட்சசர்களும், மஹாபலம் கொண்ட பிசாசர்களும் அங்கே இருந்தனர்.
12.289.15
बहुरूपधरा हृष्टा नानाप्रहरणोद्यताः ।
देवस्यानुचरास्तत्र तस्थिरे चानलोपमाः ॥ १२.२८९.१५ ॥
பல உருவங்கள் தாங்கி, மகிழ்ச்சியுடன், பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தி, தேவனின் பணியாளர்கள் அங்கே நெருப்புக்கு ஒப்பாக நின்றனர்.
12.289.16
नन्दी च भगवांस्तत्र देवस्यानुमते स्थितः ।
प्रगृह्य ज्वलितं शूलं दीप्यमानं स्वतेजसा ॥ १२.२८९.१६ ॥
அங்கே பகவான் நந்தியும் தேவனின் அனுமதியுடன் நின்றிருந்தார்; எரியும் சூலத்தை ஏந்தி, தன் சொந்த ஒளியால் பிரகாசித்தபடி.
12.289.17
गङ्गा च सरितां श्रेष्ठा सर्वतीर्थजलोद्भवा ।
पर्युपासत तं देव रूपिणी कुरुनन्दन ॥ १२.२८९.१७ ॥
ஆறுகளில் சிறந்த கங்கை, எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நீரிலிருந்து தோன்றியவள், உருவம் கொண்டு அந்தத் தேவனை உபாசித்தாள், குருநந்தனா.
12.289.18
स एवं भगवांस्तत्र पूज्यमानः सुरर्षिभिः ।
देवैश्च सुमहातेजा महादेवो व्यतिष्ठत ॥ १२.२८९.१८ ॥
இவ்வாறு அங்கே தேவர்களாலும் ரிஷிகளாலும் பூஜிக்கப்பட்டவராய், மிகுந்த தேஜஸ் கொண்ட பகவான் மஹாதேவர் நின்றார்.
12.289.19
कस्यचित्त्वथ कालस्य दक्षो नाम प्रजापतिः ।
पूर्वोक्तेन विधानेन यक्ष्यमाणोऽन्वपद्यत ॥ १२.२८९.१९ ॥
ஒரு காலத்தில் தக்ஷன் என்ற பெயருடைய பிரஜாபதி, முன்பு கூறப்பட்ட முறைப்படி யாகம் செய்யத் தொடங்கினான்.
12.289.20
ततस्तस्य मखं देवाः सर्वे शक्रपुरोगमाः ।
गमनाय समागम्य बुद्धिमापेदिरे तदा ॥ १२.२८९.२० ॥
அப்போது இந்திரன் தலைமையிலான அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றுகூடி அவனுடைய யாகத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்தனர்.
12.289.21
ते विमानैर्महात्मानो ज्वलनार्कसमप्रभैः ।
देवस्यानुमतेऽगच्छन्गङ्गाद्वारमिति श्रुतिः ॥ १२.२८९.२१ ॥
அக்கினி மற்றும் சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுடைய விமானங்களில் அந்த மகாத்மாக்கள் தேவனின் அனுமதியுடன் கங்காத்வாரத்திற்குச் சென்றனர் என்று கேள்விப்பட்டோம்.
12.289.22
प्रस्थिता देवता दृष्ट्वा शैलराजसुता तदा ।
उवाच वचनं साध्वी देवं पशुपतिं पतिम् ॥ १२.२८९.२२ ॥
தேவர்கள் புறப்படுவதைக் கண்ட மலைராஜனின் மகள், அப்போது நற்குணமுள்ள அவள், தன் கணவனாகிய பசுபதி தேவனிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்.
12.289.23
भगवन्क्वनु यान्त्येते देवाः शक्रपुरोगमाः ।
ब्रूहि तत्त्वेन तत्त्वज्ञ संशयो मे महानयम् ॥ १२.२८९.२३ ॥
பகவானே, இந்திரன் தலைமையில் இந்த தேவர்கள் எங்கே செல்கின்றனர்? தத்துவ அறிந்தவரே, உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்; இது என் பெரிய சந்தேகம்.
12.289.24
दक्षो नाम महाभागे प्रजानां पतिरुत्तमः ।
हयमेधेन जयते तत्र यान्ति दिवौकसः ॥ १२.२८९.२४ ॥
மகாபாக்கியவதியே, பிரஜைகளின் சிறந்த தலைவன் தக்ஷன் என்ற பெயருடையவன்; அவன் அஸ்வமேத யாகத்தால் வெற்றி பெறுகிறான்; அங்கேயே தேவர்கள் செல்கின்றனர்.
12.289.25
यज्ञमेतं महादेव किमर्थं नाधिगच्छति ।
केन वा प्रतिषेधेन गमनं ते न विद्यते ॥ १२.२८९.२५ ॥
மகாதேவரே, இந்த யாகம் உங்களுக்கு ஏன் கிடைப்பதில்லை? அல்லது எந்தத் தடையால் உங்கள் செல்லுதல் நிகழவில்லை?
12.289.26
सुरैरेव महाभागे पूर्वमेतदनुष्ठितम् ।
यज्ञेषु सर्वेषु मम न भाग उपकल्पितः ॥ १२.२८९.२६ ॥
மகாபாக்கியவதியே, முன்பு தேவர்களே இதைச் செய்தனர். எல்லா யாகங்களிலும் எனக்குப் பங்கு ஏற்படுத்தப்படவில்லை.
12.289.27
पूर्वोपायोपपन्नेन मार्गेण वरवर्णिनि ।
न मे सुराः प्रयच्छन्ति भागं यज्ञस्य धर्मतः ॥ १२.२८९.२७ ॥
அழகிய நிறமுடையவளே, முன்பு வகுக்கப்பட்ட வழியின்படி தேவர்கள் எனக்கு யாகத்தின் பங்கை தருமப்படி கொடுப்பதில்லை.
12.289.28
भगवन्सर्वभूतेषु प्रभावाभ्यधिको गुणैः ।
अजय्यश्चाप्यधृष्यश्च तेजसा यशसा श्रिया ॥ १२.२८९.२८ ॥
பகவானே, எல்லா உயிர்களிலும் குணங்களாலும் மகிமையாலும் மேலானவர் நீர். வெல்லப்பட முடியாதவர், தேஜஸ், புகழ், செல்வத்தால் அசைக்கப்பட முடியாதவர்.
12.289.29
अनेन ते महाभाग प्रतिषेधेन भागतः ।
अतीव दुःखमुत्पन्नं वेपथुश्च ममानघ ॥ १२.२८९.२९ ॥
மகாபாக்கியனே, பாவமற்றவனே, உன் பங்கு மறுக்கப்பட்டதால் எனக்குப் பெரும் துயரம் உண்டாகியது; என் உடலும் நடுங்குகிறது.
12.289.30
एवमुक्त्वा तु सा देवी देवं पशुपतिं पतिम् ।
तुष्णींभूताऽभवद्राजन्दह्यमानेन चेतसा ॥ १२.२८९.३० ॥
அரசே, இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவி பசுபதியான தன் கணவர் தேவனிடம் வாய்மூடினாள்; அவளது மனம் எரிந்துகொண்டிருந்தது.
12.289.31
अथ देव्या मतं ज्ञात्वा हृद्गतं यच्चिकीर्षितम् ।
स समाज्ञापयामास तिष्ठ त्वमिति नन्दिनम् ॥ १२.२८९.३१ ॥
அப்போது தேவியின் உள்ளத்திலிருந்த விருப்பத்தை அறிந்து, அவர் நந்தியிடம், 'நீ இங்கேயே இரு' என்று ஆணையிட்டார்.
12.289.32
ततो योगबलं कृत्वा सर्वयोगेश्वरेश्वरः ।
तं यज्ञं स महातेजा भीमैरनुचरैस्तदा ॥ १२.२८९.३२ ॥
அப்போது அனைத்து யோகங்களின் தலைவர்களுக்கும் தலைவரான அந்த மகாதேஜஸ்வி யோக வலிமையைப் பயன்படுத்தி, அப்போது பயங்கர அனுசரர்களுடன்…
12.289.33
सहसा घातयामास देवदेवः पिनाकधृत् ।
केचिन्नादानमुञ्चन्त केचिद्धासांश्च चक्रिरे ॥ १२.२८९.३३ ॥
தேவர்களின் தேவனான பினாகதாரி திடீரென்று (அதை) அழித்தார். சிலர் கூக்குரல் எழுப்பினர், சிலர் சிரித்தனர்.
12.289.34
रुधिरेणापरे राजंस्तत्राग्निं समवाकिरन् ।
केचिद्यूपान्समुत्पाट्य व्याक्षिपन्विकृताननाः ॥ १२.२८९.३४ ॥
ஓ அரசே, வேறு சிலர் அங்கே நெருப்பின்மேல் இரத்தத்தை வீசினர். சிலர் யூபங்களைப் பிடுங்கி, வக்கிரமான முகத்துடன் எங்கும் வீசினர்.
12.289.35
आस्यैरन्ये चाग्रसन्त तथैव परिचारकान् ।
ततः स यज्ञो नृपतेर्वध्यमानः समन्ततः ॥ १२.२८९.३५ ॥
வேறு சிலர் வாயால் பணியாளர்களையும் அவ்வாறே விழுங்கினர். பின்னர், அரசனின் அந்த யாகம் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாக்கப்பட்டு…
12.289.36
आस्थाय मृगरूपं वै स्वमेवाभ्यगमत्तदा ।
तं तु यज्ञं तथारूपं गच्छन्तमुपलभ्य सः ॥ १२.२८९.३६ ॥
அப்போது அவன் மான் உருவம் எடுத்து தன் (இடத்திற்கே) சென்றான். அப்படி உருவத்துடன் செல்லும் அந்த யாகத்தைக் கண்டு அவர்…
12.289.37
धनुरादाय बाणेन तदान्वसरत प्रभुः ।
ततस्तस्य सुरेशस्य क्रोधादमिततेजसः ॥ १२.२८९.३७ ॥
வில்லை எடுத்து அம்பால் அந்தப் பிரபு அதைத் துரத்தினான். பின்னர் அந்த தேவேசனின், அளவற்ற ஒளியுடையவனின், கோபத்திலிருந்து…
12.289.38
ललाटात्प्रसृतो घोरः स्वेदबिन्दुर्बभूव ह ।
तस्मिन्यतितमात्रे च स्वेदबिन्दौ तदा भुवि ॥ १२.२८९.३८ ॥
நெற்றியிலிருந்து ஒரு பயங்கர வியர்வைத் துளி வெளிப்பட்டு உருவானது. அந்த வியர்வைத் துளி பூமியில் விழுந்த உடனே…
12.289.39
प्रादुर्बभूव सुमहानग्निः कालानलोपमः ।
तत्र चाजायत तदा पुरुषः पुरुषर्षभ ॥ १२.२८९.३९ ॥
அப்போது காலாக்னிக்கு ஒப்பான மிகப் பெரிய நெருப்பு தோன்றியது. அங்கே, ஓ புருஷ சிரேஷ்டனே, அப்போது ஒரு புருஷன் பிறந்தான்.
12.289.40
ह्रस्वोऽतिमात्रं रक्ताक्षो हरिश्मश्रुर्विभीषणः ।
ऊर्ध्वकेशोऽतिरोमाङ्गः श्येनोलूकस्तथैव च ॥ १२.२८९.४० ॥
அவன் மிகவும் குள்ளமானவன், சிவந்த கண்களும் பொன்னிற தாடியும் கொண்ட பயங்கரமானவன்; மேல் நோக்கி நின்ற கேசமும் மிகுந்த உரோமமும் கொண்டவன்; பருந்தையும் ஆந்தையையும் ஒத்தவன், அவ்வாறே.
12.289.41
करालकृष्णवर्णश्च रक्तवासास्तथैव च ।
तं यज्ञं सुमहासत्वोऽदहत्कक्षमिवानलः ॥ १२.२८९.४१ ॥
பயங்கரமான கரிய நிறமும், சிவப்பு ஆடையும் கொண்டவன், அவ்வாறே. அந்த மகா வலிமையானவன் அந்த யாகத்தை உலர்ந்த புல்லை நெருப்பு எரிப்பது போல எரித்தான்.
12.289.42
व्यचरत्सर्वतो देवान्प्राद्रवत्स ऋषींस्तथा ।
देवाश्चाप्याद्रवन्सर्वे ततो भीता दिशो दश ॥ १२.२८९.४२ ॥
அவன் எல்லாப் பக்கமும் தேவர்களிடையே உலாவினான்; அவ்வாறே ரிஷிகளையும் தாக்கினான். அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் பயந்து பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்.
12.289.43
तेन तस्मिन्विचरता पुरुषेण विशांपते ।
पृथिवी ह्यचलद्राजन्नतीव भरतर्षभ ॥ १२.२८९.४३ ॥
ஓ மக்களின் தலைவனே, அங்கு சஞ்சரித்த அந்த புருஷனால் பூமி மிகவும் நடுங்கியது, ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, ஓ அரசனே.
12.289.44
हाहाभूतं जगत्सर्वमुपलक्ष्य तदा प्रभुः ।
पितामहो महादेवं दर्शयन्प्रत्यभाषत ॥ १२.२८९.४४ ॥
அப்போது அனைத்து உலகமும் அலறலால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்ட பிரபுவான பிதாமகர், மகாதேவனுக்கு எடுத்துக்காட்டியபடி பதிலளித்தார்.
12.289.45
भवतोपि सुराः सर्वे भागं दास्यन्ति वै प्रभो ।
क्रियतां प्रतिसंहारः सर्वदेवेश्वर त्वया ॥ १२.२८९.४५ ॥
ஓ பிரபுவே, உமக்கும் எல்லா தேவர்களும் பங்கு அளிப்பார்கள். ஓ அனைத்து தேவர்களின் ஈசுவரனே, நீர் இதை மீளப்பெறச் செய்யும்.
12.289.46
इमा हि देवताः सर्वा ऋषयश्च परंतप ।
तव क्रोधान्महादेव न शान्तिमुपलेभिरे ॥ १२.२८९.४६ ॥
ஓ பரந்தபா, இந்த தேவர்கள் அனைவரும், ரிஷிகளும், ஓ மகாதேவா, உனது கோபத்தால் அமைதி பெறவில்லை.
12.289.47
यश्चैष पुरुषो जातः स्वेदात्ते विबुधोत्तम ।
ज्वरो नामैष धर्मज्ञ लोकेषु प्रचरिष्यति ॥ १२.२८९.४७ ॥
ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, உனது வியர்வையிலிருந்து பிறந்த இந்த புருஷன் ஜுரம் என்ற பெயருடன், ஓ தர்மஞானியே, உலகங்களில் சஞ்சரிப்பான்.
12.289.48
एकीभूतस्य न त्वस्य धारणे तेजसः प्रभो ।
समर्था सकला पृथ्वी बहुधा सृज्यतामयम् ॥ १२.२८९.४८ ॥
ஓ பிரபுவே, ஒன்றாகத் திரண்ட இந்த தேஜஸைத் தாங்குவதற்கு முழு பூமியும் சக்தியற்றது. இது பல வகைகளில் படைக்கப்படட்டும்.
12.289.49
इत्युक्तो ब्रह्मणा देवो भागे चापि प्रकल्पिते ।
भगवन्तं तथेत्याह ब्रह्माणममितौजसम् ॥ १२.२८९.४९ ॥
பிரம்மாவால் இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, பங்கு ஒதுக்கப்பட்ட தேவன், அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட பிரம்மாவிடம் 'அவ்வாறே' என்றார்.
12.289.50
परां च प्रीतिमगमदुत्स्मयंश्च पिनाकधृत् ।
अवाप च तदा भागं यथोक्तं ब्रह्मणा भवः ॥ १२.२८९.५० ॥
பினாகம் ஏந்தியவர் மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்து, புன்னகைத்தவாறு, பிரம்மா கூறியபடி அப்போதே தனது பங்கைப் பெற்றார்.
12.289.51
ज्वरं च सर्वधर्मज्ञो बहुधा व्यसृजत्तदा ।
शान्त्यर्थं सर्वभूतानां शृणु तच्चापि पुत्रक ॥ १२.२८९.५१ ॥
எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவர் அப்போது பல வகையான காய்ச்சலை உண்டாக்கினார்; எல்லா உயிர்களின் அமைதிக்காக. மகனே, அதையும் கேள்.
12.289.52
शीर्षाभितापो नागानां पर्वतानां शिलाजतु ।
अपां तु नीलिकां विद्धि निर्मोकं भुजगेषु च ॥ १२.२८९.५२ ॥
நாகங்களின் தலைவெப்பம், மலைகளின் சிலாஜது; நீரின் நீலநிறத்தை அறி, பாம்புகளின் தோல் உரிப்பும் அதுவே.
12.289.53
खोरकः सौरभेयाणामूषरं पृथिवीतले ।
पशूनामपि धर्मज्ञ दृष्टिप्रत्यवरोधनम् ॥ १२.२८९.५३ ॥
பசுக்களின் குளம்புநோயும், பூமியின் மேற்பரப்பில் உவர் நிலமும்; தர்மம் அறிந்தவனே, விலங்குகளின் பார்வைத் தடையும்.
12.289.54
रन्ध्रागतमथाश्वानां शिखोद्भेदश्च बर्हिणाम् ।
नेत्ररोगः कोकिलानां ज्वरः प्रोक्तो महात्मना ॥ १२.२८९.५४ ॥
குதிரைகளின் துளைகள் வழி நுழையும் நோய், மயில்களின் சிகை வெடிப்பு, குயில்களின் கண்நோய், காய்ச்சல்—இவற்றை மகாத்மா கூறினார்.
12.289.55
अवीनां पित्तभेदश्च सर्वेषामिति नः श्रुतम् ।
शुकानामपि सर्वेषां हिक्किका प्रोच्यते ज्वरः ॥ १२.२८९.५५ ॥
ஆடுகளுக்குப் பித்தக் கோளாறு வருகிறது என்று நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். எல்லாக் கிளிகளுக்கும் விக்கல் காய்ச்சல் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.289.56
शार्दूलष्वथ धर्मज्ञ श्रमो ज्वर इहोच्यते ।
मानुषेषु तु धर्मज्ञ ज्वरो नामैष विश्रुतः ॥ १२.२८९.५६ ॥
புலிகளில் இது சோர்வுக் காய்ச்சல் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் மனிதர்களிடம் இதுவே ஜ்வரம் என்ற பெயரால் பிரசித்தமானது, தர்மம் அறிந்தவனே.
12.289.57
मरणे जन्मनि तथा मध्ये चाविशते नरम् ।
एतन्माहेश्वरं तेजो ज्वरो नाम सुदारुणः ॥ १२.२८९.५७ ॥
மரணத்தின்போது, பிறப்பின்போது, இடையிலும் இது மனிதனுள் புகுகிறது. இது மகேஸ்வரனின் தேஜஸ்; ஜ்வரம் என்ற பெயருடைய மிகக் கொடியது.
12.289.58
नमस्यश्चैव मान्यश्च सर्वप्राणिभिरीश्वरः ।
अनेन हि समाविष्टो वृत्रो धर्मभूतां वरः ॥ १२.२८९.५८ ॥
எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கத்தக்கவரும் மதிக்கத்தக்கவரும் ஈசுவரனே. இதனால் பீடிக்கப்பட்ட விருத்திரன், தர்மவான்களில் சிறந்தவனாக இருந்தும் (துன்புற்றான்).
12.289.59
व्यजृम्भत ततः शक्रस्तस्मै वज्रमवासृजत् ।
प्रविश्य बज्रं वृत्रं च दारयामासं भारत ॥ १२.२८९.५९ ॥
பின்னர் இந்திரன் வளர்ந்து அவன்மேல் வஜ்ரத்தை எறிந்தான். பாரதனே, வஜ்ரம் உட்புகுந்து விருத்திரனைப் பிளந்தது.
12.289.60
दारितश्च स वज्रेण महायोगी महासुरः ।
जगाम परमं स्थानं विष्णोरमिततेजसः ॥ १२.२८९.६० ॥
வஜ்ரத்தால் பிளக்கப்பட்ட அந்த மகாயோகியான மகாசுரன், அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைந்தான்.
12.289.61
विष्णुभक्त्या हि तेनेदं जगद्व्याप्तमभूत्पुरा ।
तस्माच्च निहतो युद्धे विष्णोः स्थानमवाप्तवान् ॥ १२.२८९.६१ ॥
முன்பு விஷ்ணு பக்தியால் அவன் இவ்வுலகம் முழுவதையும் வியாபித்திருந்தான். ஆகையால் போரில் கொல்லப்பட்டு விஷ்ணுவின் இடத்தை அடைந்தான்.
12.289.62
इत्येष वृत्रमाश्रित्य ज्वरस्य महतो मया ।
विस्तरः कथितः पुत्र किमन्यत्प्रब्रवीमि ते ॥ १२.२८९.६२ ॥
இவ்வாறு விருத்திரனை அடிப்படையாகக் கொண்டு மாபெரும் காய்ச்சலின் விரிவை நான் உனக்குச் சொன்னேன். மகனே, இனி வேறு என்ன சொல்வேன்?
12.289.63
इमां ज्वरोत्पत्तिमदीनमानसः ।
पठेत्सदा यः सुसमाहितो नरः।
विमुक्तरोगः स सुखी मुदा युतो ।
लभेत कामान्स यथा मनीषितान् ॥ १२.२८९.६३ ॥
ஒருவன் கலங்காத மனத்துடனும் நன்கு ஒருமுகப்பட்டும் இந்த ஜ்வரோத்பத்தியை எப்போதும் ஓதினால், அவன் நோயிலிருந்து விடுபட்டு, இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் பெற்று, விரும்பிய விருப்பங்களை அடைவான்.