مهابهاراتا · أدهيايا 12.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.29.1
स कथं काञ्चनष्ठीवी सृञ्जयस्य सुतोऽभवत् ।
पर्वतेन किमथे वा दत्तस्तेन ममार च ॥ १२.२९.१ ॥
كيف صار ذلك الذي يبصق الذهب ابنًا لسرينجايا؟ ولأي غرض أعطاه بارفاتا، وكيف مات؟
12.29.2
यदा वर्षसहस्रायुस्तदा भवति मानवः ।
कथमप्राप्तकौमारः सृञ्जयस्य सुतो मृतः ॥ १२.२९.२ ॥
عندما يكون عمر الإنسان ألف عام، فحينئذٍ يكون موجودًا؛ فكيف مات ابن سرينجايا دون أن يبلغ الصبا؟
12.29.3
उताहो नाममात्रं वै सुवर्णष्ठीविनोऽभवत् ।
कथं वा काञ्चनष्ठीवीत्येतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.२९.३ ॥
أم كان ذلك الباصق للذهب بالاسم فحسب؟ أريد أن أعرف كيف دُعي «كانتشانا ششتيفي» (باصق الذهب).
12.29.4
अत्र ते वर्णयिष्यामि यथावृत्तं जनेश्वर ।
नारदः पर्वतश्चैव द्वावृवी लोकसत्तमौ ॥ १२.२९.४ ॥
هنا، يا سيد البشر، سأصف لك ما جرى كما وقع. ناراда وبارفاتا، أفضل اثنين في العوالم—
12.29.5
मातुलो भागिनेयश्च देवलोकादिहागतौ ।
विहर्तुकामौ संप्रीत्या मानुषेषु पुरा विभो ॥ १२.२९.५ ॥
جاء العم من جهة الأم وابن الأخت إلى هنا من عالم الآلهة، راغبين في التجوال بمودة بين البشر، يا عظيم القدرة، في الزمن القديم.
12.29.6
हविःपवित्रभोज्येन देवभोज्येन चैव हि ।
नारदो मातुलस्तत्र भागिनेयश्च पर्वतः ॥ १२.२९.६ ॥
يتغذيان بطعام نقيّ كالقربان ولائق بالآلهة: هناك كان ناراда العم من جهة الأم وبارفاتا ابن الأخت.
12.29.7
तावुभौ तपसोपेताववनीतलचारिणौ ।
भुञ्जानौ मानुषान्भोगान्यथावत्पर्यधावताम् ॥ १२.२९.७ ॥
كان الاثنان، المتسلحان بالتقشف، يجوبان سطح الأرض، يتمتعان بملذات البشر كما ينبغي.
12.29.8
प्रीतिमन्तौ मुदा युक्तौ समयं चैव चक्रतुः ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.८ ॥
امتلأ الاثنان بالمودة واتحدا في الفرح، فعقدا عهدًا: أيُّ عزمٍ ينشأ في القلب، مبارَكًا كان أو غير مبارك.
12.29.9
अन्योन्यस्य च आख्येयो मृषा शापोऽन्यथा भवेत् ।
तौ तथेति प्रतिज्ञाय महर्षी लोकपूजितौ ॥ १२.२९.९ ॥
يجب أن يخبر كلٌّ منهما الآخر، وإلا جلبت الكذبة لعنة. فقال الاثنان العظيمان من الحكماء، المكرّمان في العوالم: «ليكن كذلك»، وعاهدا.
12.29.10
सृञ्जयं श्वैत्यमभ्येत्य राजानमिदमूचतुः ।
आवां भवति वत्स्यावः कंचित्कालं हिताय ते ॥ १२.२९.१० ॥
ذهب الاثنان إلى الملك سرنجايا من سلالة شايبيا، وقالا: «سنقيم هنا زمنًا لخيرك».
12.29.11
यथावत्पृथिवीपाल आवयोः प्रगुणीभव ।
तथेति कृत्वा राजा तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.११ ॥
«أيها حامي الأرض، كن مستعدًا لنا نحن الاثنين كما ينبغي». فقال الملك: «ليكن كذلك»، وأكرمهما وخدمهما.
12.29.12
ततः कदाचित्तौ राजा महात्मानौ तपोधनौ ।
अब्रवीत्परमप्रीतः सुतेयं देवरूपिणी ॥ १२.२९.१२ ॥
ثم قال الملك يومًا، وقد سُرّ غاية السرور، للزاهدين العظيمين الروح: «هذه ابنتي، ذات هيئة إلهية».
12.29.13
एकैव मम कन्यैषा युवां परिचरिष्यति ।
दर्शनीयानवद्याङ्गी शीलवृत्तसमाहिता।
सुकुमारी कुमारी च पझकिञ्जल्कसुप्रभा ॥ १२.२९.१३ ॥
هذه ابنتي الوحيدة؛ ستخدمكما كلاكما. إنها جميلة المنظر، سليمة الأعضاء، متماسكة في الخلق والسلوك. إنها رقيقة، عذراء، مشرقة كخيوط زهرة اللوتس.
12.29.14
परमं सौम्यमित्युक्तं ताभ्यां राजा शशास ताम् ।
कन्ये विप्रावुपचर देववत्पितृवच्च ह ॥ १२.२९.१४ ॥
«حسنًا جدًا»، قال الاثنان. فأوصاها الملك: «يا ابنتي، اخدمي هذين البرهمانيين كما تخدمين الإله وكما تخدمين الأب».
12.29.15
सा तु कन्या तथेत्युक्त्वा पितरं धर्मचारिणी ।
यथानिदेशं राज्ञस्तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.१५ ॥
فقالت الفتاة التي تسلك الدهرما لأبيها: «فليكن ذلك»، وبحسب أمر الملك أكرمتهما وخدمتهما.
12.29.16
तस्यास्तेनोपचारेण रूपेणाप्रतिमेन च ।
नारदं हृच्छयस्तूर्णं सहसैवाभ्यपद्यत ॥ १२.२९.१६ ॥
بخدمتها وجمالها الذي لا مثيل له، استيقظت الرغبة الكامنة في قلب ناراداً فجأة وسريعاً.
12.29.17
ववृधे हि ततस्तस्य हृदि कामो महात्मनः ।
यथा शुक्लस्य पक्षस्य प्रवृत्तौ चन्द्रमाः शनैः ॥ १२.२९.१७ ॥
ثم نما الشهوة في قلب ذلك العظيم النفس، كما ينمو القمر ببطء في تقدّم الشطر الأبيض من الشهر.
12.29.18
न च तं भागिनेयाय पर्वताय महात्मने ।
शशंस मन्मथं तीव्रं व्रीडमानः स धर्मवित् ॥ १२.२९.१८ ॥
ولم يبح الخبير بالدهرما، إذ كان يشعر بالحياء، لابن أخته العظيم النفس بارفاتا بشهوته الشديدة.
12.29.19
तपसा चेङ्गितैश्चैव पर्वतोऽथ बुबोध तम् ।
कामार्तं नारदं क्रुद्धः शशापैनं ततो भृशम् ॥ १२.२९.१९ ॥
عرفه بارفاتا بتقشفه وإشاراته، فغضب ولعن النارادا المعذّب بالشهوة لعنةً شديدة.
12.29.20
कृत्वा समयमव्यग्रो भवान्वै सहितो मया ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.२० ॥
بعد أن تعقد معي عهدًا فاطمئنّ: أيّ عزم يخطر في قلبك، مبارك كان أو غير مبارك،
12.29.21
अन्योन्यस्य स आख्येय इति तद्वै मृषा कृतम् ।
भवता वचनं ब्रह्मंस्तस्मादेष शपाम्यहम् ॥ १२.२९.२१ ॥
لقد جعلتَ تلك الكلمة كذبًا: 'ينبغي أن يُخبر أحدهما الآخر'. لذلك، أيها البراهمي، ألعنك.
12.29.22
न हि कामं प्रवर्तन्तं भवानाचष्ट मे पुरा ।
सुकुमार्यां कुमार्यां ते तस्मान्नैष क्षमाम्यहम् ॥ १२.२९.२२ ॥
لم تُخبرني من قبل بالشهوة التي نشأت فيك نحو تلك الفتاة الرقيقة. لذلك لا أغفر لك هذا.
12.29.23
ब्रह्मचारी गुरुर्यस्मात्तपस्वी ब्राह्मणश्च सन् ।
अकार्षीः समयभ्रंशमावाभ्यां यः कृतो मिथः ॥ १२.२९.२३ ॥
وأنت برهماتشاري ومعلّم وزاهد وبراهمي، ومع ذلك نقضتَ العهد الذي عقدناه بيننا.
12.29.24
शप्स्ये तस्मात्सुसंक्रुद्धो भवन्तं तं निबोध मे ॥ १२.२९.२४ ॥
لذلك، وأنا شديد الغضب، سألعنك. فاسمع ذلك مني.
12.29.25
सुकुमारी च ते भार्या भविष्यति न संशयः ।
वानरत्वं च ते कन्या विवाहात्प्रभृति प्रभो।
संद्रक्ष्यन्ति नराश्चान्ये स्वरूपेण विनाकृतम् ॥ १२.२९.२५ ॥
ستكون زوجتك رقيقة دون شك. أيها السيد، ومنذ الزواج ستكون ابنتك ذات طبيعة قرد؛ وسيراها الآخرون محرومة من صورتها الحقيقية.
12.29.26
स तद्वाक्यं तु विज्ञाय नारदः पर्वतं तथा ।
अशपत्तमपि क्रोधाद्भागिनेयं स मातुलः ॥ १२.२९.२६ ॥
فهم نارادا تلك الكلمات، فلعن بغضب بارفاتا أيضاً — ابن أخته، ذلك الخال.
12.29.27
तपसा ब्रह्मचर्येण सत्येन च दमेन च ।
युक्तोऽपि नित्यधर्मश्च न वै स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ १२.२९.२७ ॥
وإن كنت متصفاً بالتقشف والعفة والصدق والضبط، وثابتاً على الدارما الدائمة، فإنك لن تنال السماء بالتأكيد.
12.29.28
तौ तु शावा भृशं क्रुद्धौ परस्परममर्षणौ ।
प्रतिजग्मतुहृन्योन्यं क्रुद्धाविव गजोत्तमौ ॥ १२.२९.२८ ॥
اشتد الغضب بالشبلين فلم يحتمل أحدهما الآخر، فاندفعا نحو بعضهما كفيلين عظيمين غاضبين.
12.29.29
पर्वतः पृथिवीं कृत्स्नां विचचार महामतिः ।
पूज्यमानो यथान्यांयं तेजसा स्वेन भारत ॥ १२.२९.२९ ॥
جال بارفاتا، ذو العقل الكبير، في الأرض كلها مكرَّماً كما ينبغي بنوره الخاص، يا بهاراتا.
12.29.30
अथ तामलभत्कन्यां नारदः सृञ्जयात्मजाम् ।
धर्मेण विप्रप्रवरः सुकुमारीमनिन्दिताम् ॥ १२.२९.३० ॥
ثم نال نارادا، أفضل البراهمة، بحق الدارما تلك الفتاة، ابنة سرينجايا، الرقيقة الطاهرة التي لا عيب فيها.
12.29.31
सा तु कन्या यथाशापं नारदं तं ददर्श ह ।
पाणिग्रहणमन्त्राणां नियोगादेव नारदम् ॥ १२.२९.३१ ॥
فنظرت تلك الفتاة، وفق اللعنة، إلى نارادا وحده، بحكم تعاويذ الزواج.
12.29.32
सुकुमारी च देवर्षि वानरप्रतिमाननम् ।
नैवावमन्यत तदा प्रीतिमत्येव चाभवत् ॥ १२.२९.३२ ॥
ولم تحتقر الفتاة الرقيقة الحكيم الإلهي ذا الوجه القردي، بل امتلأت محبة.
12.29.33
उपतस्थे च भर्तारं न चान्यं मनसाऽप्यगात् ।
देवं मुनीं वा यक्षं वा पतित्वे पतिवत्सला ॥ १२.२९.३३ ॥
خدمت زوجها ولم تذهب بقلبها إلى غيره، لا إلى إله ولا إلى حكيم ولا إلى ياكشا؛ وهي المحبة لزوجها، ظلت وفية لسيدها.
12.29.34
ततः कदाचिद्भगवान्पर्वतोऽनुचचार ह ।
वनं विरहितं किंचित्तत्रापश्यत्स नारदम् ॥ १२.२९.३४ ॥
ثم تجوّل ذات مرة المبارك بارفاتا في غابة قاحلة، فرأى هناك نارادا.
12.29.35
ततोऽभिवाद्य प्रोवाच नारदं पर्वतस्तदा ।
भवान्प्रसादं कुरुतात्स्वर्गादेशाय ये प्रभो ॥ १२.२९.३५ ॥
فحيّا بارفاتا نارادا ثم قال له: «أيها السيد، امنحني رضاك من أجل أمر السماء.»
12.29.36
तमुवाच ततो दृष्ट्वा पर्वतं नारदस्तथा ।
कृताञ्जलिमुपासीनं दीनं दीनतरः स्वयम् ॥ १२.२९.३६ ॥
فلما رأى نارادا بارفاتا جالساً مطبق الكفين، وقد صار هو نفسه أشد تواضعاً منه، كلّمه.
12.29.37
त्वयाऽहं प्रथमं शप्तो वानरस्त्वं भविष्यसि ।
इत्युक्तेन मया पश्चाच्छप्तस्तवमपि मत्सरात् ॥ १२.२९.३७ ॥
لقد لعنتني أولاً بأنك ستصبح قردًا، ولما قيل ذلك لعنتك أنا أيضًا بدافع الحسد.
12.29.38
अद्यप्रभृति वै वासं स्वर्गे नावाप्स्यसीति ह ।
तव नैतद्विसदृशं पुत्रस्थाने हि मे भवान् ॥ १२.२९.३८ ॥
من اليوم فصاعدًا لن تنال مسكنًا في السماء. هذا السلوك منك غير لائق، فأنت بمنزلة ابن لي.
12.29.39
निवर्तयेतां तौ शापावन्योन्येन तदा मुनी ॥ १२.२९.३९ ॥
فليرفع هذان الحكيمان لعنتيهما كلٌّ عن الآخر حينئذٍ.
12.29.40
श्रीसमृद्धं तदा दृष्ट्वा नारदं देवरूपिणम् ।
सुकुमारी प्रदुद्राव परपुंसविशङ्कया ॥ १२.२९.४० ॥
فلما رأت ناراداً غنياً بالجلال ذا هيئة إلهية، فرّت الرقيقة ظانةً أنه رجل غريب.
12.29.41
तां पर्वतस्ततो दृष्ट्वा प्रद्रवन्तीमनिन्दिताम् ।
अब्रवीत्तव भर्तैष नात्र कार्या विचारणा ॥ १२.२९.४१ ॥
فقال بارفاتا حين رأى البريئة تفرّ: «هذا زوجك؛ لا ينبغي هنا تردد.»
12.29.42
ऋषिः परमधर्मात्मा नारदो भगवान्प्रभुः ।
तवैवाभेद्यहृदयो मा ते भूदत्र संशयः ॥ १२.२९.४२ ॥
الحكيم نارادا، الصالح الروح أعظم الصلاح، المبارك والسيد، قلبه غير منقسم نحوك؛ فلا يكن في هذا شك.
12.29.43
सानुनीता बहुविधं पर्वतेन महात्मना ।
शापदोषं च तं भर्तुः श्रुत्वा प्रकृतिमागता।
पर्वतोऽथ ययौ स्वर्गं नारदोऽभ्यगमद्गृहान् ॥ १२.२९.४३ ॥
وقد هدّأها بروح طيبة الجليل بَرْفَتَا بطرق شتى، وسمعت ذنب لعنة زوجها، فعادت إلى حالها الطبيعية. ثم مضى بَرْفَتَا إلى السماء، وعاد نارادا إلى بيته.
12.29.44
प्रत्यक्षकर्ता सर्वस्य नारदो भगवानृषिः ।
एष वक्ष्यति ते पृष्टो यथावृत्तं नरोत्तम ॥ १२.२९.४४ ॥
الحكيم الجليل نارادا هو الشاهد العيان على كل شيء. يا أفضل الرجال، حين تسأله سيخبرك بما جرى كما وقع.