மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.29.1
स कथं काञ्चनष्ठीवी सृञ्जयस्य सुतोऽभवत् ।
पर्वतेन किमथे वा दत्तस्तेन ममार च ॥ १२.२९.१ ॥
அவன் பொன் உமிழ்பவனாக எப்படி ஸ்ருஞ்சயனின் மகனானான்? பர்வதனால் எதற்காக அவன் கொடுக்கப்பட்டான், அவன் ஏன் இறந்தான்?
12.29.2
यदा वर्षसहस्रायुस्तदा भवति मानवः ।
कथमप्राप्तकौमारः सृञ्जयस्य सुतो मृतः ॥ १२.२९.२ ॥
மனிதனுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுள் இருக்கும்போது அவன் இருக்கிறான்; அப்படியானால் இளமை அடையாமலேயே ஸ்ருஞ்சயனின் மகன் எப்படி இறந்தான்?
12.29.3
उताहो नाममात्रं वै सुवर्णष्ठीविनोऽभवत् ।
कथं वा काञ्चनष्ठीवीत्येतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.२९.३ ॥
அல்லது அவன் வெறும் பெயரளவில்தான் பொன் உமிழ்பவனாக இருந்தானா? அவன் 'காஞ்சனஷ்டீவீ' என்று எப்படி அழைக்கப்பட்டான் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
12.29.4
अत्र ते वर्णयिष्यामि यथावृत्तं जनेश्वर ।
नारदः पर्वतश्चैव द्वावृवी लोकसत्तमौ ॥ १२.२९.४ ॥
மக்களின் அரசே, இங்கு நடந்தவாறே உனக்கு விவரிப்பேன். நாரதரும் பர்வதரும் இருவரும் உலகில் சிறந்தவர்கள்.
12.29.5
मातुलो भागिनेयश्च देवलोकादिहागतौ ।
विहर्तुकामौ संप्रीत्या मानुषेषु पुरा विभो ॥ १२.२९.५ ॥
மாமனும் மருமகனும் தேவலோகத்திலிருந்து இங்கு வந்தனர். ஓ வலிமைமிக்கவனே, முன்பு அவர்கள் மக்களிடையே அன்புடன் உலவ விரும்பினர்.
12.29.6
हविःपवित्रभोज्येन देवभोज्येन चैव हि ।
नारदो मातुलस्तत्र भागिनेयश्च पर्वतः ॥ १२.२९.६ ॥
ஹவிஸைப் போல் தூய்மையான, தேவர்களுக்குரிய உணவாலேயே—அங்கு நாரதர் மாமன், பர்வதர் மருமகன்.
12.29.7
तावुभौ तपसोपेताववनीतलचारिणौ ।
भुञ्जानौ मानुषान्भोगान्यथावत्पर्यधावताम् ॥ १२.२९.७ ॥
தவத்தால் நிறைந்த அவ்விருவரும் பூமியின் பரப்பில் சஞ்சரித்து, மனிதர்களின் இன்பங்களை முறையாக அனுபவித்தபடி அலைந்து திரிந்தனர்.
12.29.8
प्रीतिमन्तौ मुदा युक्तौ समयं चैव चक्रतुः ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.८ ॥
அன்பு நிறைந்தவர்களாய், மகிழ்ச்சியுடன் அவ்விருவரும் ஓர் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டனர்: உள்ளத்தில் எழும் எந்த எண்ணமும், நல்லதோ தீயதோ, (அதை ஒருவருக்கொருவர் சொல்ல வேண்டும்).
12.29.9
अन्योन्यस्य च आख्येयो मृषा शापोऽन्यथा भवेत् ।
तौ तथेति प्रतिज्ञाय महर्षी लोकपूजितौ ॥ १२.२९.९ ॥
ஒருவருக்கொருவர் அதைச் சொல்ல வேண்டும்; இல்லையேல் பொய்யால் சாபம் உண்டாகும். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று உறுதி கூறி, உலகம் போற்றிய அந்த இரு மகரிஷிகளும் வாக்களித்தனர்.
12.29.10
सृञ्जयं श्वैत्यमभ्येत्य राजानमिदमूचतुः ।
आवां भवति वत्स्यावः कंचित्कालं हिताय ते ॥ १२.२९.१० ॥
சைப்ய சृஞ்சயன் என்ற அரசனிடம் அணுகி அவ்விருவரும் இவ்வாறு கூறினர்: 'உன் நன்மைக்காக நாங்கள் இருவரும் சிறிது காலம் இங்கே தங்குவோம்.'
12.29.11
यथावत्पृथिवीपाल आवयोः प्रगुणीभव ।
तथेति कृत्वा राजा तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.११ ॥
'பூமியைக் காப்பவனே, எங்களுக்காக முறையாக ஏற்பாடு செய்துகொள்.' 'அப்படியே' என்று கூறி அரசன் அவ்விருவரையும் மரியாதையுடன் வரவேற்று பணிவிடை செய்தான்.
12.29.12
ततः कदाचित्तौ राजा महात्मानौ तपोधनौ ।
अब्रवीत्परमप्रीतः सुतेयं देवरूपिणी ॥ १२.२९.१२ ॥
பின்னர் ஒருகாலத்தில் அரசன், மிகவும் மகிழ்ந்து, அந்த இரு மகாத்மாக்களும் தவச் செல்வர்களுமான இருவரிடம் கூறினான்: 'இவள் என் மகள், தெய்வ வடிவினள்.'
12.29.13
एकैव मम कन्यैषा युवां परिचरिष्यति ।
दर्शनीयानवद्याङ्गी शीलवृत्तसमाहिता।
सुकुमारी कुमारी च पझकिञ्जल्कसुप्रभा ॥ १२.२९.१३ ॥
என் ஒரே மகள் இவள்; இவள் உங்கள் இருவருக்கும் பணிவிடை செய்வாள். இவள் காண இனியவள், குறையற்ற அங்கங்களை உடையவள், நற்குணத்திலும் நடத்தையிலும் அடக்கம் உடையவள். இவள் மென்மையானவள், கன்னிப்பெண், தாமரைத் தாதின் ஒளியைப் போன்றவள்.
12.29.14
परमं सौम्यमित्युक्तं ताभ्यां राजा शशास ताम् ।
कन्ये विप्रावुपचर देववत्पितृवच्च ह ॥ १२.२९.१४ ॥
'மிக நல்லது' என்று அவ்விருவரும் கூறினர். அப்போது அரசன் அவளுக்குக் கட்டளையிட்டான்: 'மகளே, இந்த இரு அந்தணர்களுக்கும் தெய்வத்தைப் போலவும் தந்தையைப் போலவும் பணிவிடை செய்.'
12.29.15
सा तु कन्या तथेत्युक्त्वा पितरं धर्मचारिणी ।
यथानिदेशं राज्ञस्तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.१५ ॥
அந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் கன்னி, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று தன் தந்தையிடம் கூறினாள். அரசனின் கட்டளைப்படி அவ்விருவரையும் மரியாதையுடன் உபசரித்து பணிவிடை செய்தாள்.
12.29.16
तस्यास्तेनोपचारेण रूपेणाप्रतिमेन च ।
नारदं हृच्छयस्तूर्णं सहसैवाभ्यपद्यत ॥ १२.२९.१६ ॥
அவளுடைய அந்த பணிவிடையாலும், ஒப்பற்ற அழகாலும், நாரதருடைய இதயத்தில் இருந்த காமம் உடனடியாக திடீரென்று பற்றிக்கொண்டது.
12.29.17
ववृधे हि ततस्तस्य हृदि कामो महात्मनः ।
यथा शुक्लस्य पक्षस्य प्रवृत्तौ चन्द्रमाः शनैः ॥ १२.२९.१७ ॥
அப்போது அந்த மகாத்மாவின் இதயத்தில் காமம் வளர்ந்தது; வளர்பிறையின் தொடக்கத்தில் சந்திரன் மெல்ல வளர்வது போல.
12.29.18
न च तं भागिनेयाय पर्वताय महात्मने ।
शशंस मन्मथं तीव्रं व्रीडमानः स धर्मवित् ॥ १२.२९.१८ ॥
தர்மத்தை அறிந்த அவர் வெட்கப்பட்டு, தன் மருமகனான மகாத்மா பர்வதருக்கு தன் தீவிரமான காமத்தைச் சொல்லவில்லை.
12.29.19
तपसा चेङ्गितैश्चैव पर्वतोऽथ बुबोध तम् ।
कामार्तं नारदं क्रुद्धः शशापैनं ततो भृशम् ॥ १२.२९.१९ ॥
தவத்தாலும் குறிப்புகளாலும் பர்வதர் அவனை அறிந்தார். காமத்தால் வாடிய நாரதரை கோபமுற்று அவர் மிகக் கடுமையாக சபித்தார்.
12.29.20
कृत्वा समयमव्यग्रो भवान्वै सहितो मया ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.२० ॥
நீர் என்னுடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்து, கவலையின்றி இருப்பீராக. இதயத்தில் எழும் எந்த சங்கல்பமும், நல்லதோ கெட்டதோ,
12.29.21
अन्योन्यस्य स आख्येय इति तद्वै मृषा कृतम् ।
भवता वचनं ब्रह्मंस्तस्मादेष शपाम्यहम् ॥ १२.२९.२१ ॥
'ஒருவருக்கொருவர் சொல்ல வேண்டும்' என்ற அந்த வாக்கை நீர் பொய்யாக்கினீர். ஆகையால், பிராமணரே, நான் உம்மை சபிக்கிறேன்.
12.29.22
न हि कामं प्रवर्तन्तं भवानाचष्ट मे पुरा ।
सुकुमार्यां कुमार्यां ते तस्मान्नैष क्षमाम्यहम् ॥ १२.२९.२२ ॥
நீர் முன்பு உம்முள் எழுந்த காமத்தை, உமது அந்த மென்மையான கன்னியைப் பற்றி, என்னிடம் சொல்லவில்லை. ஆகையால் இதை நான் பொறுக்கமாட்டேன்.
12.29.23
ब्रह्मचारी गुरुर्यस्मात्तपस्वी ब्राह्मणश्च सन् ।
अकार्षीः समयभ्रंशमावाभ्यां यः कृतो मिथः ॥ १२.२९.२३ ॥
நீர் பிரம்மசாரியும், குருவும், தபஸ்வியும், பிராமணரும் ஆவீர். ஆயினும் நமக்கிடையே செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையை முறித்தீர்.
12.29.24
शप्स्ये तस्मात्सुसंक्रुद्धो भवन्तं तं निबोध मे ॥ १२.२९.२४ ॥
ஆகையால், மிகவும் கோபமுற்று நான் உம்மை சபிப்பேன். அதை என்னிடமிருந்து கேளும்.
12.29.25
सुकुमारी च ते भार्या भविष्यति न संशयः ।
वानरत्वं च ते कन्या विवाहात्प्रभृति प्रभो।
संद्रक्ष्यन्ति नराश्चान्ये स्वरूपेण विनाकृतम् ॥ १२.२९.२५ ॥
உன் மனைவி நிச்சயமாக மென்மையானவளாக இருப்பாள்; ஐயமில்லை. பிரபுவே, திருமணத்திலிருந்தே உன் மகள் குரங்கின் தன்மை கொண்டவளாக இருப்பாள்; மற்ற மனிதர்களும் அவளை அவளுடைய உண்மை வடிவம் இழந்தவளாகக் காண்பார்கள்.
12.29.26
स तद्वाक्यं तु विज्ञाय नारदः पर्वतं तथा ।
अशपत्तमपि क्रोधाद्भागिनेयं स मातुलः ॥ १२.२९.२६ ॥
அந்த வார்த்தையை உணர்ந்த நாரதர், கோபத்தால் பர்வதரையும் சபித்தார் — தன் மருமகனை, அந்த மாமன் அவ்வாறு.
12.29.27
तपसा ब्रह्मचर्येण सत्येन च दमेन च ।
युक्तोऽपि नित्यधर्मश्च न वै स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ १२.२९.२७ ॥
தவம், பிரம்மசரியம், சத்தியம், தமம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருந்தாலும், நித்ய தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், நீ நிச்சயமாக சொர்க்கத்தை அடையமாட்டாய்.
12.29.28
तौ तु शावा भृशं क्रुद्धौ परस्परममर्षणौ ।
प्रतिजग्मतुहृन्योन्यं क्रुद्धाविव गजोत्तमौ ॥ १२.२९.२८ ॥
அந்த இரண்டு குட்டிகளும் மிகவும் கோபமடைந்து, ஒருவரை ஒருவர் பொறுக்காதவர்களாக இருந்தனர்; கோபமுற்ற இரண்டு சிறந்த யானைகள் போல ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து விரைந்தனர்.
12.29.29
पर्वतः पृथिवीं कृत्स्नां विचचार महामतिः ।
पूज्यमानो यथान्यांयं तेजसा स्वेन भारत ॥ १२.२९.२९ ॥
மகாமதியுடைய பர்வதர் முழு பூமியிலும் சஞ்சரித்தார்; தன் சொந்த தேஜஸால் முறையாக வணங்கப்பட்டவராய், ஓ பாரதா.
12.29.30
अथ तामलभत्कन्यां नारदः सृञ्जयात्मजाम् ।
धर्मेण विप्रप्रवरः सुकुमारीमनिन्दिताम् ॥ १२.२९.३० ॥
பின்னர், சிறந்த பிராமணரான நாரதர், தர்மப்படி சிருஞ்ஜயனின் மகளைப் பெற்றார் — அந்த மென்மையான, குற்றமற்ற கன்னிகையை.
12.29.31
सा तु कन्या यथाशापं नारदं तं ददर्श ह ।
पाणिग्रहणमन्त्राणां नियोगादेव नारदम् ॥ १२.२९.३१ ॥
அந்தக் கன்னி சாபத்தின்படி அந்த நாரதரையே கண்டாள்; பாணிக்கிரஹண மந்திரங்களின் கட்டளையால் நாரதரையே.
12.29.32
सुकुमारी च देवर्षि वानरप्रतिमाननम् ।
नैवावमन्यत तदा प्रीतिमत्येव चाभवत् ॥ १२.२९.३२ ॥
மென்மையான அந்தக் கன்னி, குரங்கு போன்ற முகமுள்ள அந்தத் தேவரிஷியை அப்போதும் இகழவில்லை; மாறாக அன்பு நிறைந்தவளானாள்.
12.29.33
उपतस्थे च भर्तारं न चान्यं मनसाऽप्यगात् ।
देवं मुनीं वा यक्षं वा पतित्वे पतिवत्सला ॥ १२.२९.३३ ॥
அவள் கணவனைப் பணிந்தாள்; மனத்தாலும் வேறொருவரை நாடவில்லை — தேவனோ, முனிவரோ, யக்ஷனோ; கணவனிடம் அன்புள்ள அவள் பதிவிரதையாக இருந்தாள்.
12.29.34
ततः कदाचिद्भगवान्पर्वतोऽनुचचार ह ।
वनं विरहितं किंचित्तत्रापश्यत्स नारदम् ॥ १२.२९.३४ ॥
பின்பு ஒருமுறை பகவான் பர்வதர் ஒரு வெறிச்சோடிய காட்டில் சுற்றித் திரிந்தார்; அங்கே அவர் நாரதரைக் கண்டார்.
12.29.35
ततोऽभिवाद्य प्रोवाच नारदं पर्वतस्तदा ।
भवान्प्रसादं कुरुतात्स्वर्गादेशाय ये प्रभो ॥ १२.२९.३५ ॥
பின்பு பர்வதர் நாரதரை வணங்கி, "பிரபுவே, நீங்கள் சொர்க்கத்தின் கட்டளைக்காக அருள்புரியுங்கள்" என்றார்.
12.29.36
तमुवाच ततो दृष्ट्वा पर्वतं नारदस्तथा ।
कृताञ्जलिमुपासीनं दीनं दीनतरः स्वयम् ॥ १२.२९.३६ ॥
அப்போது நாரதர், கைகூப்பி அமர்ந்திருந்த பர்வதரைக் கண்டு, தாமே அவரை விடவும் பணிவுடன் அவரிடம் சொன்னார்.
12.29.37
त्वयाऽहं प्रथमं शप्तो वानरस्त्वं भविष्यसि ।
इत्युक्तेन मया पश्चाच्छप्तस्तवमपि मत्सरात् ॥ १२.२९.३७ ॥
நீ முதலில் என்னைச் சபித்தாய்: நீ குரங்காவாய் என்று. அப்படிச் சொல்லப்பட்டபின் நானும் பொறாமையால் உன்னைச் சபித்தேன்.
12.29.38
अद्यप्रभृति वै वासं स्वर्गे नावाप्स्यसीति ह ।
तव नैतद्विसदृशं पुत्रस्थाने हि मे भवान् ॥ १२.२९.३८ ॥
இன்று முதல் நீ சொர்க்கத்தில் வாசத்தைப் பெறமாட்டாய். உன் இச்செயல் பொருத்தமற்றது; நீ எனக்குப் புதல்வன் இடத்தில் இருக்கிறாய்.
12.29.39
निवर्तयेतां तौ शापावन्योन्येन तदा मुनी ॥ १२.२९.३९ ॥
அப்போது அந்த இரு முனிவர்களும் தங்கள் சாபங்களை ஒருவருக்கொருவர் திரும்பப் பெறட்டும்.
12.29.40
श्रीसमृद्धं तदा दृष्ट्वा नारदं देवरूपिणम् ।
सुकुमारी प्रदुद्राव परपुंसविशङ्कया ॥ १२.२९.४० ॥
அப்போது செல்வத்தால் நிறைந்த, தெய்வ உருவம் கொண்ட நாரதரைக் கண்டு, அந்த மென்மையான பெண் அயலானைப் பற்றிய சந்தேகத்தால் ஓடினாள்.
12.29.41
तां पर्वतस्ततो दृष्ट्वा प्रद्रवन्तीमनिन्दिताम् ।
अब्रवीत्तव भर्तैष नात्र कार्या विचारणा ॥ १२.२९.४१ ॥
அப்போது பர்வதர் ஓடும் அந்தக் குற்றமற்ற பெண்ணைக் கண்டு கூறினார்: "இவரே உன் கணவர்; இதில் ஐயப்பட வேண்டாம்."
12.29.42
ऋषिः परमधर्मात्मा नारदो भगवान्प्रभुः ।
तवैवाभेद्यहृदयो मा ते भूदत्र संशयः ॥ १२.२९.४२ ॥
நாரதர் என்னும் முனிவர் மிக்க தர்மாத்மாவும், பகவானும், பிரபுவும் ஆவார்; அவரது இதயம் உன்மீது பிளவுபடாதது. இதில் உனக்கு ஐயம் வேண்டாம்.
12.29.43
सानुनीता बहुविधं पर्वतेन महात्मना ।
शापदोषं च तं भर्तुः श्रुत्वा प्रकृतिमागता।
पर्वतोऽथ ययौ स्वर्गं नारदोऽभ्यगमद्गृहान् ॥ १२.२९.४३ ॥
மகாத்மாவான பர்வதரால் பலவகையில் சமாதானப்படுத்தப்பட்டவளும், கணவனின் சாபக் குற்றத்தைக் கேட்டவளுமான அவள் தன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினாள். பின்னர் பர்வதர் சுவர்க்கத்திற்குச் சென்றார்; நாரதர் தம் இல்லத்திற்கு வந்தார்.
12.29.44
प्रत्यक्षकर्ता सर्वस्य नारदो भगवानृषिः ।
एष वक्ष्यति ते पृष्टो यथावृत्तं नरोत्तम ॥ १२.२९.४४ ॥
பகவான் ரிஷி நாரதர் அனைத்திற்கும் நேரில் கண்டவர். ஓ நரோத்தமா, நீ கேட்கும்போது அவர் நடந்தது போலவே உனக்குச் சொல்வார்.