ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.29.1
स कथं काञ्चनष्ठीवी सृञ्जयस्य सुतोऽभवत् ।
पर्वतेन किमथे वा दत्तस्तेन ममार च ॥ १२.२९.१ ॥
ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛିଟାଉଥିବା ପୁତ୍ର କିପରି ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ? ପର୍ବତ କେଉଁ କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ କିପରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ?
12.29.2
यदा वर्षसहस्रायुस्तदा भवति मानवः ।
कथमप्राप्तकौमारः सृञ्जयस्य सुतो मृतः ॥ १२.२९.२ ॥
ଯେତେବେଳେ ମଣିଷର ଆୟୁ ହଜାର ବର୍ଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ରହେ; ତେବେ କୌମାର୍ଯ୍ୟ ନ ପାଇ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର କିପରି ମରିଲେ?
12.29.3
उताहो नाममात्रं वै सुवर्णष्ठीविनोऽभवत् ।
कथं वा काञ्चनष्ठीवीत्येतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.२९.३ ॥
ଅଥବା ସେ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛିଟାଉଥିଲେ କି? 'କାଞ୍ଚନଷ୍ଠୀବୀ' ବୋଲି ସେ କିପରି ଅଭିହିତ ହେଲେ, ତାହା ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.29.4
अत्र ते वर्णयिष्यामि यथावृत्तं जनेश्वर ।
नारदः पर्वतश्चैव द्वावृवी लोकसत्तमौ ॥ १२.२९.४ ॥
ହେ ଜନେଶ୍ବର, ଏଠାରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ନାରଦ ଓ ପର୍ବତ, ଉଭୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
12.29.5
मातुलो भागिनेयश्च देवलोकादिहागतौ ।
विहर्तुकामौ संप्रीत्या मानुषेषु पुरा विभो ॥ १२.२९.५ ॥
ମାମୁଁ ଓ ଭାଣିଜା, ଉଭୟେ ଦେବଲୋକରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ହେ ବିଭୋ, ପୂର୍ବେ ସେମାନେ ସ୍ନେହରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିହାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ।
12.29.6
हविःपवित्रभोज्येन देवभोज्येन चैव हि ।
नारदो मातुलस्तत्र भागिनेयश्च पर्वतः ॥ १२.२९.६ ॥
ହବିଷ୍ୟ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ହିଁ—ସେଠାରେ ନାରଦ ମାମୁଁ ଓ ପର୍ବତ ଭାଣିଜା ଥିଲେ।
12.29.7
तावुभौ तपसोपेताववनीतलचारिणौ ।
भुञ्जानौ मानुषान्भोगान्यथावत्पर्यधावताम् ॥ १२.२९.७ ॥
ତପସ୍ୟାରେ ଯୁକ୍ତ ସେହି ଦୁଇଜଣ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ବିଚରଣ କରି, ମନୁଷ୍ୟଭୋଗ ଯଥାବତ୍ ଭୋଗ କରି ଘୂରୁଥିଲେ।
12.29.8
प्रीतिमन्तौ मुदा युक्तौ समयं चैव चक्रतुः ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.८ ॥
ପ୍ରୀତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଯୁକ୍ତ ସେହି ଦୁଇଜଣ ଏକ ସମ୍ଝୋତା କଲେ: ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ସଂକଳ୍ପ ଉଠେ, ଶୁଭ ହେଉ କି ଅଶୁଭ।
12.29.9
अन्योन्यस्य च आख्येयो मृषा शापोऽन्यथा भवेत् ।
तौ तथेति प्रतिज्ञाय महर्षी लोकपूजितौ ॥ १२.२९.९ ॥
ପରସ୍ପରକୁ ତାହା ଜଣାଇବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ମିଥ୍ୟାରୁ ଶାପ ହେବ। 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ଲୋକପୂଜିତ ସେହି ଦୁଇ ମହର୍ଷି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
12.29.10
सृञ्जयं श्वैत्यमभ्येत्य राजानमिदमूचतुः ।
आवां भवति वत्स्यावः कंचित्कालं हिताय ते ॥ १२.२९.१० ॥
ଶୈବ୍ୟ ସୃଞ୍ଜୟ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେହି ଦୁଇଜଣ କହିଲେ: 'ତୁମ ହିତ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ କିଛି ସମୟ ଏଠାରେ ରହିବୁ।'
12.29.11
यथावत्पृथिवीपाल आवयोः प्रगुणीभव ।
तथेति कृत्वा राजा तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.११ ॥
'ହେ ପୃଥିବୀପାଳକ, ଆମ ପାଇଁ ଯଥାବତ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ।' 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ରାଜା ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସତ୍କାର କରି ସେବା କଲେ।
12.29.12
ततः कदाचित्तौ राजा महात्मानौ तपोधनौ ।
अब्रवीत्परमप्रीतः सुतेयं देवरूपिणी ॥ १२.२९.१२ ॥
ତା'ପରେ ଏକଦା ସେହି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେହି ଦୁଇ ମହାତ୍ମା ତପୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏ ମୋର କନ୍ୟା, ଦେବରୂପିଣୀ।'
12.29.13
एकैव मम कन्यैषा युवां परिचरिष्यति ।
दर्शनीयानवद्याङ्गी शीलवृत्तसमाहिता।
सुकुमारी कुमारी च पझकिञ्जल्कसुप्रभा ॥ १२.२९.१३ ॥
ମୋ ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ଏହି; ତୁମେ ଦୁଇ ଜଣ ଏହାଙ୍କ ସେବା ପାଇବ। ସେ ଦର୍ଶନୀୟା, ନିର୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟା, ଶୀଳ ଓ ଆଚରଣରେ ସଂଯମୀ। ସେ କୋମଳା, କୁମାରୀ, ପଦ୍ମକେଶରପରି ଦୀପ୍ତିମତୀ।
12.29.14
परमं सौम्यमित्युक्तं ताभ्यां राजा शशास ताम् ।
कन्ये विप्रावुपचर देववत्पितृवच्च ह ॥ १२.२९.१४ ॥
'ଅତି ଉତ୍ତମ' ବୋଲି ସେମାନେ ଦୁହେଁ କହିଲେ। ତେବେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ: 'ହେ କନ୍ୟା, ଏହି ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଓ ପିତାଙ୍କ ପରି ସେବା କର।'
12.29.15
सा तु कन्या तथेत्युक्त्वा पितरं धर्मचारिणी ।
यथानिदेशं राज्ञस्तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.१५ ॥
ସେ ଧର୍ମାଚରଣକାରିଣୀ କନ୍ୟା, 'ସେହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ପିତାଙ୍କୁ କହିଲା। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ସେ ଦୁହିଙ୍କୁ ସତ୍କାର କରି ସେବା କଲା।
12.29.16
तस्यास्तेनोपचारेण रूपेणाप्रतिमेन च ।
नारदं हृच्छयस्तूर्णं सहसैवाभ्यपद्यत ॥ १२.२९.१६ ॥
ତାଙ୍କ ସେହି ସେବା ଓ ଅନୁପମ ରୂପରେ ନାରଦଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିବା କାମ ତୁରନ୍ତ ଓ ହଠାତ୍ ଜାଗିଲା।
12.29.17
ववृधे हि ततस्तस्य हृदि कामो महात्मनः ।
यथा शुक्लस्य पक्षस्य प्रवृत्तौ चन्द्रमाः शनैः ॥ १२.२९.१७ ॥
ତେବେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ହୃଦୟରେ କାମ ବଢ଼ିଲା; ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ିଲା ପରି।
12.29.18
न च तं भागिनेयाय पर्वताय महात्मने ।
शशंस मन्मथं तीव्रं व्रीडमानः स धर्मवित् ॥ १२.२९.१८ ॥
ଧର୍ମଜ୍ଞ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ନିଜ ଭାଣିଜା ମହାତ୍ମା ପର୍ବତଙ୍କୁ ନିଜର ତୀବ୍ର କାମନା କହିଲେ ନାହିଁ।
12.29.19
तपसा चेङ्गितैश्चैव पर्वतोऽथ बुबोध तम् ।
कामार्तं नारदं क्रुद्धः शशापैनं ततो भृशम् ॥ १२.२९.१९ ॥
ତପସ୍ୟା ଓ ସଙ୍କେତରେ ପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। କାମାର୍ତ୍ତ ନାରଦଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଶାପ ଦେଲେ।
12.29.20
कृत्वा समयमव्यग्रो भवान्वै सहितो मया ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.२० ॥
ଆପଣ ମୋ ସହିତ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରୁହନ୍ତୁ। ହୃଦୟରେ ଯେ କୌଣସି ସଂକଳ୍ପ ଉଠେ, ଶୁଭ ହେଉ ବା ଅଶୁଭ,
12.29.21
अन्योन्यस्य स आख्येय इति तद्वै मृषा कृतम् ।
भवता वचनं ब्रह्मंस्तस्मादेष शपाम्यहम् ॥ १२.२९.२१ ॥
'ପରସ୍ପରକୁ କହିବାକୁ ହେବ' — ଏହି ବଚନକୁ ଆପଣ ମିଛ କଲେ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉଛି।
12.29.22
न हि कामं प्रवर्तन्तं भवानाचष्ट मे पुरा ।
सुकुमार्यां कुमार्यां ते तस्मान्नैष क्षमाम्यहम् ॥ १२.२९.२२ ॥
ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ସେହି ସୁକୁମାରୀ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଉଠୁଥିବା କାମନା କହିନଥିଲେ। ତେଣୁ ମୁଁ ଏହାକୁ କ୍ଷମା କରୁନାହିଁ।
12.29.23
ब्रह्मचारी गुरुर्यस्मात्तपस्वी ब्राह्मणश्च सन् ।
अकार्षीः समयभ्रंशमावाभ्यां यः कृतो मिथः ॥ १२.२९.२३ ॥
ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୁରୁ, ତପସ୍ୱୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତି ଭାଙ୍ଗିଲେ।
12.29.24
शप्स्ये तस्मात्सुसंक्रुद्धो भवन्तं तं निबोध मे ॥ १२.२९.२४ ॥
ତେଣୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବି। ତାହା ମୋଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
12.29.25
सुकुमारी च ते भार्या भविष्यति न संशयः ।
वानरत्वं च ते कन्या विवाहात्प्रभृति प्रभो।
संद्रक्ष्यन्ति नराश्चान्ये स्वरूपेण विनाकृतम् ॥ १२.२९.२५ ॥
ତୁମ ପତ୍ନୀ ନିଃସନ୍ଦେହରେ ସୁକୁମାରୀ ହେବ। ହେ ପ୍ରଭୋ, ବିବାହରୁ ହିଁ ତୁମ କନ୍ୟା ବାନର-ସ୍ୱଭାବ ବିଶିଷ୍ଟା ହେବ; ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାକୁ ତାର ନିଜ ରୂପ ବିହୀନ ଦେଖିବେ।
12.29.26
स तद्वाक्यं तु विज्ञाय नारदः पर्वतं तथा ।
अशपत्तमपि क्रोधाद्भागिनेयं स मातुलः ॥ १२.२९.२६ ॥
ସେହି ବାକ୍ୟ ବୁଝି ନାରଦ କ୍ରୋଧରେ ପର୍ବତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ — ନିଜ ଭାଣିଜାକୁ, ସେହି ମାମୁଁ।
12.29.27
तपसा ब्रह्मचर्येण सत्येन च दमेन च ।
युक्तोऽपि नित्यधर्मश्च न वै स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ १२.२९.२७ ॥
ତପ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଓ ଦମରେ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟଧର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇବ ନାହିଁ।
12.29.28
तौ तु शावा भृशं क्रुद्धौ परस्परममर्षणौ ।
प्रतिजग्मतुहृन्योन्यं क्रुद्धाविव गजोत्तमौ ॥ १२.२९.२८ ॥
ସେହି ଦୁଇ ଶାବକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ସହ୍ୟ ନକରି, କ୍ରୋଧିତ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ପରି ପରସ୍ପର ଉପରେ ଝାସ ଦେଲେ।
12.29.29
पर्वतः पृथिवीं कृत्स्नां विचचार महामतिः ।
पूज्यमानो यथान्यांयं तेजसा स्वेन भारत ॥ १२.२९.२९ ॥
ମହାମତି ପର୍ବତ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ବିଚରଣ କଲେ; ନିଜ ତେଜରେ ଯଥୋଚିତ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ, ହେ ଭାରତ।
12.29.30
अथ तामलभत्कन्यां नारदः सृञ्जयात्मजाम् ।
धर्मेण विप्रप्रवरः सुकुमारीमनिन्दिताम् ॥ १२.२९.३० ॥
ତା'ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରଦ ଧର୍ମାନୁସାରେ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ପାଇଲେ — ସେହି ସୁକୁମାରୀ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କନ୍ୟାକୁ।
12.29.31
सा तु कन्या यथाशापं नारदं तं ददर्श ह ।
पाणिग्रहणमन्त्राणां नियोगादेव नारदम् ॥ १२.२९.३१ ॥
ସେହି କନ୍ୟା ଶାପାନୁସାରେ ସେହି ନାରଦଙ୍କୁ ହିଁ ଦେଖିଲା; ପାଣିଗ୍ରହଣ ମନ୍ତ୍ରର ନିଯୋଗରୁ ନାରଦଙ୍କୁ।
12.29.32
सुकुमारी च देवर्षि वानरप्रतिमाननम् ।
नैवावमन्यत तदा प्रीतिमत्येव चाभवत् ॥ १२.२९.३२ ॥
ସୁକୁମାରୀ ସେହି ଦେବର୍ଷିଙ୍କୁ, ବାନରମୁଖା ତାଙ୍କୁ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଅବମାନନା କଲା ନାହିଁ; ବରଂ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
12.29.33
उपतस्थे च भर्तारं न चान्यं मनसाऽप्यगात् ।
देवं मुनीं वा यक्षं वा पतित्वे पतिवत्सला ॥ १२.२९.३३ ॥
ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସେବା କଲା; ମନରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଗଲା ନାହିଁ — ଦେବତା, ମୁନି ବା ଯକ୍ଷ ହେଉ; ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳା ସେ ପତିବ୍ରତା ରହିଲା।
12.29.34
ततः कदाचिद्भगवान्पर्वतोऽनुचचार ह ।
वनं विरहितं किंचित्तत्रापश्यत्स नारदम् ॥ १२.२९.३४ ॥
ତା'ପରେ ଥରେ ଭଗବାନ ପର୍ବତ ଏକ ନିର୍ଜନ ବନରେ ବୁଲୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
12.29.35
ततोऽभिवाद्य प्रोवाच नारदं पर्वतस्तदा ।
भवान्प्रसादं कुरुतात्स्वर्गादेशाय ये प्रभो ॥ १२.२९.३५ ॥
ତା'ପରେ ପର୍ବତ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ — "ହେ ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱର୍ଗର ଆଦେଶ ପାଇଁ ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।"
12.29.36
तमुवाच ततो दृष्ट्वा पर्वतं नारदस्तथा ।
कृताञ्जलिमुपासीनं दीनं दीनतरः स्वयम् ॥ १२.२९.३६ ॥
ତା'ପରେ ନାରଦ କରଯୋଡ଼ି ବସିଥିବା ପର୍ବତଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଦୀନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
12.29.37
त्वयाऽहं प्रथमं शप्तो वानरस्त्वं भविष्यसि ।
इत्युक्तेन मया पश्चाच्छप्तस्तवमपि मत्सरात् ॥ १२.२९.३७ ॥
ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ଅଭିଶାପ ଦେଲ ଯେ ତୁମେ ବାନର ହେବ। ଏପରି କୁହାଯିବା ପରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଈର୍ଷାରୁ ତୁମକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲି।
12.29.38
अद्यप्रभृति वै वासं स्वर्गे नावाप्स्यसीति ह ।
तव नैतद्विसदृशं पुत्रस्थाने हि मे भवान् ॥ १२.२९.३८ ॥
ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ ପାଇବ ନାହିଁ। ତୁମ ଏ ଆଚରଣ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ମୋ ପୁତ୍ରର ସ୍ଥାନରେ ଅଛ।
12.29.39
निवर्तयेतां तौ शापावन्योन्येन तदा मुनी ॥ १२.२९.३९ ॥
ସେତେବେଳେ ସେହି ଦୁଇ ମୁନି ପରସ୍ପରର ଅଭିଶାପ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରନ୍ତୁ।
12.29.40
श्रीसमृद्धं तदा दृष्ट्वा नारदं देवरूपिणम् ।
सुकुमारी प्रदुद्राव परपुंसविशङ्कया ॥ १२.२९.४० ॥
ସେତେବେଳେ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧ, ଦେବରୂପୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ସୁକୁମାରୀ ପରପୁରୁଷର ସନ୍ଦେହରେ ପଳାଇଲା।
12.29.41
तां पर्वतस्ततो दृष्ट्वा प्रद्रवन्तीमनिन्दिताम् ।
अब्रवीत्तव भर्तैष नात्र कार्या विचारणा ॥ १२.२९.४१ ॥
ତେବେ ପର୍ବତ ପଳାଉଥିବା ସେହି ନିର୍ଦୋଷା ନାରୀକୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ଏ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ; ଏଥିରେ ବିଚାର କରିବାର ନାହିଁ।"
12.29.42
ऋषिः परमधर्मात्मा नारदो भगवान्प्रभुः ।
तवैवाभेद्यहृदयो मा ते भूदत्र संशयः ॥ १२.२९.४२ ॥
ନାରଦ ନାମକ ସେହି ଋଷି ପରମ ଧର୍ମାତ୍ମା, ଭଗବାନ ଓ ପ୍ରଭୁ; ତୁମ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଭେଦ୍ୟ। ଏଥିରେ ତୁମର ସନ୍ଦେହ ନ ହେଉ।
12.29.43
सानुनीता बहुविधं पर्वतेन महात्मना ।
शापदोषं च तं भर्तुः श्रुत्वा प्रकृतिमागता।
पर्वतोऽथ ययौ स्वर्गं नारदोऽभ्यगमद्गृहान् ॥ १२.२९.४३ ॥
ମହାତ୍ମା ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀର ଶାପଦୋଷ ଶୁଣି ସେ ନିଜ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଆସିଲା। ତା'ପରେ ପର୍ବତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନାରଦ ନିଜ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ।
12.29.44
प्रत्यक्षकर्ता सर्वस्य नारदो भगवानृषिः ।
एष वक्ष्यति ते पृष्टो यथावृत्तं नरोत्तम ॥ १२.२९.४४ ॥
ଭଗବାନ ଋଷି ନାରଦ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସାକ୍ଷୀ। ହେ ନରୋତ୍ତମ, ପଚରାଗଲେ ସେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି ତୁମକୁ କହିବେ।