Mahābhārata · Adhyāya 12.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.29.1
स कथं काञ्चनष्ठीवी सृञ्जयस्य सुतोऽभवत् ।
पर्वतेन किमथे वा दत्तस्तेन ममार च ॥ १२.२९.१ ॥
Wie wurde jener Goldspeiende der Sohn Sṛñjayas? Wozu gab ihn Parvata, und wie starb er?
12.29.2
यदा वर्षसहस्रायुस्तदा भवति मानवः ।
कथमप्राप्तकौमारः सृञ्जयस्य सुतो मृतः ॥ १२.२९.२ ॥
Wenn ein Mensch tausend Jahre Lebenszeit hat, dann ist er; wie also starb der Sohn Sṛñjayas, ohne das Jünglingsalter erreicht zu haben?
12.29.3
उताहो नाममात्रं वै सुवर्णष्ठीविनोऽभवत् ।
कथं वा काञ्चनष्ठीवीत्येतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १२.२९.३ ॥
Oder war er nur dem Namen nach ein Goldspeier? Ich möchte wissen, wie er 'Goldspeier' genannt wurde.
12.29.4
अत्र ते वर्णयिष्यामि यथावृत्तं जनेश्वर ।
नारदः पर्वतश्चैव द्वावृवी लोकसत्तमौ ॥ १२.२९.४ ॥
Hier, o Herr der Menschen, will ich dir schildern, wie es sich zutrug. Nārada und Parvata, die beiden Besten der Welten—
12.29.5
मातुलो भागिनेयश्च देवलोकादिहागतौ ।
विहर्तुकामौ संप्रीत्या मानुषेषु पुरा विभो ॥ १२.२९.५ ॥
Der Onkel mütterlicherseits und der Neffe waren aus der Welt der Götter hierher gekommen, aus Lust, liebevoll unter den Menschen umherzuwandeln, o Mächtiger, in früherer Zeit.
12.29.6
हविःपवित्रभोज्येन देवभोज्येन चैव हि ।
नारदो मातुलस्तत्र भागिनेयश्च पर्वतः ॥ १२.२९.६ ॥
Genährt mit Speise, so rein wie die Opfergabe und den Göttern würdig: dort war Nārada der Onkel mütterlicherseits und Parvata der Neffe.
12.29.7
तावुभौ तपसोपेताववनीतलचारिणौ ।
भुञ्जानौ मानुषान्भोगान्यथावत्पर्यधावताम् ॥ १२.२९.७ ॥
Diese beiden, mit Askese begabt, wanderten über die Oberfläche der Erde und genossen die menschlichen Freuden, wie es sich gehörte.
12.29.8
प्रीतिमन्तौ मुदा युक्तौ समयं चैव चक्रतुः ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.८ ॥
Voller Zuneigung und in Freude vereint, schlossen die beiden ein Abkommen: Welcher Entschluss auch immer im Herzen entstand, ob heilsam oder unheilvoll.
12.29.9
अन्योन्यस्य च आख्येयो मृषा शापोऽन्यथा भवेत् ।
तौ तथेति प्रतिज्ञाय महर्षी लोकपूजितौ ॥ १२.२९.९ ॥
Jeder soll es dem anderen sagen, sonst bringt die Lüge einen Fluch. Mit den Worten »So sei es« gaben die beiden großen Weisen, von den Welten verehrt, ihr Versprechen.
12.29.10
सृञ्जयं श्वैत्यमभ्येत्य राजानमिदमूचतुः ।
आवां भवति वत्स्यावः कंचित्कालं हिताय ते ॥ १२.२९.१० ॥
Sie traten vor König Sṛñjaya aus dem Geschlecht der Śaibya und sprachen: »Wir beide werden hier einige Zeit zu deinem Wohl verweilen.«
12.29.11
यथावत्पृथिवीपाल आवयोः प्रगुणीभव ।
तथेति कृत्वा राजा तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.११ ॥
»O Beschützer der Erde, sei für uns beide gebührend bereit.« Mit den Worten »So sei es« ehrte der König die beiden und diente ihnen.
12.29.12
ततः कदाचित्तौ राजा महात्मानौ तपोधनौ ।
अब्रवीत्परमप्रीतः सुतेयं देवरूपिणी ॥ १२.२९.१२ ॥
Dann sprach der König einmal, sehr erfreut, zu jenen beiden großherzigen Asketen: »Dies ist meine Tochter, göttlich an Gestalt.«
12.29.13
एकैव मम कन्यैषा युवां परिचरिष्यति ।
दर्शनीयानवद्याङ्गी शीलवृत्तसमाहिता।
सुकुमारी कुमारी च पझकिञ्जल्कसुप्रभा ॥ १२.२९.१३ ॥
Dies ist meine einzige Tochter; sie wird euch beide bedienen. Sie ist anzusehen, makellos an Gliedern, in Charakter und Wandel gesammelt. Sie ist zart, eine Jungfrau, strahlend wie das Staubgefäß eines Lotus.
12.29.14
परमं सौम्यमित्युक्तं ताभ्यां राजा शशास ताम् ।
कन्ये विप्रावुपचर देववत्पितृवच्च ह ॥ १२.२९.१४ ॥
»Sehr gut«, sagten die beiden. Da unterwies sie der König: »Tochter, diene diesen beiden Brahmanen wie einem Gott und wie einem Vater.«
12.29.15
सा तु कन्या तथेत्युक्त्वा पितरं धर्मचारिणी ।
यथानिदेशं राज्ञस्तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥ १२.२९.१५ ॥
Das dharma-übende Mädchen sprach zu ihrem Vater: »So sei es«, und gemäß dem Befehl des Königs ehrte sie die beiden und diente ihnen.
12.29.16
तस्यास्तेनोपचारेण रूपेणाप्रतिमेन च ।
नारदं हृच्छयस्तूर्णं सहसैवाभ्यपद्यत ॥ १२.२९.१६ ॥
Durch ihren Dienst und ihre unvergleichliche Schönheit erwachte das im Herzen Nāradas ruhende Begehren schnell und plötzlich.
12.29.17
ववृधे हि ततस्तस्य हृदि कामो महात्मनः ।
यथा शुक्लस्य पक्षस्य प्रवृत्तौ चन्द्रमाः शनैः ॥ १२.२९.१७ ॥
Da wuchs das Begehren im Herzen jenes Hochherzigen, wie der Mond langsam wächst im Verlauf der hellen Monatshälfte.
12.29.18
न च तं भागिनेयाय पर्वताय महात्मने ।
शशंस मन्मथं तीव्रं व्रीडमानः स धर्मवित् ॥ १२.२९.१८ ॥
Und der Kenner des dharma, von Scham erfüllt, erzählte seinem Neffen, dem hochherzigen Parvata, sein heftiges Begehren nicht.
12.29.19
तपसा चेङ्गितैश्चैव पर्वतोऽथ बुबोध तम् ।
कामार्तं नारदं क्रुद्धः शशापैनं ततो भृशम् ॥ १२.२९.१९ ॥
Durch seine Askese und seine Zeichen erkannte Parvata ihn; zornig verfluchte er den von Begierde geplagten Nārada heftig.
12.29.20
कृत्वा समयमव्यग्रो भवान्वै सहितो मया ।
यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाऽशुभः ॥ १२.२९.२० ॥
Nachdem du mit mir einen Vertrag geschlossen hast, bleibe gelassen: welcher Entschluss auch immer in deinem Herzen entsteht, ob günstig oder ungünstig,
12.29.21
अन्योन्यस्य स आख्येय इति तद्वै मृषा कृतम् ।
भवता वचनं ब्रह्मंस्तस्मादेष शपाम्यहम् ॥ १२.२९.२१ ॥
Du hast jenes Wort, 'einander soll man es mitteilen', zur Lüge gemacht. Darum, o Brahmane, verfluche ich dich.
12.29.22
न हि कामं प्रवर्तन्तं भवानाचष्ट मे पुरा ।
सुकुमार्यां कुमार्यां ते तस्मान्नैष क्षमाम्यहम् ॥ १२.२९.२२ ॥
Du hast mir früher nicht von dem Verlangen erzählt, das in dir für jene zarte Jungfrau aufstieg. Darum vergebe ich dies nicht.
12.29.23
ब्रह्मचारी गुरुर्यस्मात्तपस्वी ब्राह्मणश्च सन् ।
अकार्षीः समयभ्रंशमावाभ्यां यः कृतो मिथः ॥ १२.२९.२३ ॥
Obwohl du ein Brahmacārin, ein Lehrer, ein Asket und ein Brahmane bist, hast du den Vertrag gebrochen, den wir beide geschlossen haben.
12.29.24
शप्स्ये तस्मात्सुसंक्रुद्धो भवन्तं तं निबोध मे ॥ १२.२९.२४ ॥
Darum werde ich dich, sehr zornig, verfluchen. Höre es von mir.
12.29.25
सुकुमारी च ते भार्या भविष्यति न संशयः ।
वानरत्वं च ते कन्या विवाहात्प्रभृति प्रभो।
संद्रक्ष्यन्ति नराश्चान्ये स्वरूपेण विनाकृतम् ॥ १२.२९.२५ ॥
Deine Gattin wird zweifellos zart sein. O Herr, von der Hochzeit an wird deine Tochter Affennatur haben; andere Männer werden sie ihrer eigenen Gestalt beraubt sehen.
12.29.26
स तद्वाक्यं तु विज्ञाय नारदः पर्वतं तथा ।
अशपत्तमपि क्रोधाद्भागिनेयं स मातुलः ॥ १२.२९.२६ ॥
Nārada verstand diese Worte und verfluchte im Zorn auch Parvata — seinen Neffen, jener Onkel mütterlicherseits.
12.29.27
तपसा ब्रह्मचर्येण सत्येन च दमेन च ।
युक्तोऽपि नित्यधर्मश्च न वै स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ १२.२९.२७ ॥
Obwohl du mit Askese, keuscher Disziplin, Wahrheit und Selbstbeherrschung ausgestattet und stets im Dharma beständig bist, wirst du gewiss den Himmel nicht erlangen.
12.29.28
तौ तु शावा भृशं क्रुद्धौ परस्परममर्षणौ ।
प्रतिजग्मतुहृन्योन्यं क्रुद्धाविव गजोत्तमौ ॥ १२.२९.२८ ॥
Jene beiden Jungen, heftig erzürnt und einander unduldsam, stürzten aufeinander zu wie zwei zornige Prachtelefanten.
12.29.29
पर्वतः पृथिवीं कृत्स्नां विचचार महामतिः ।
पूज्यमानो यथान्यांयं तेजसा स्वेन भारत ॥ १२.२९.२९ ॥
Der großsinnige Parvata wanderte über die ganze Erde, wie es sich gebührt von seinem eigenen Glanz geehrt, o Bhārata.
12.29.30
अथ तामलभत्कन्यां नारदः सृञ्जयात्मजाम् ।
धर्मेण विप्रप्रवरः सुकुमारीमनिन्दिताम् ॥ १२.२९.३० ॥
Dann erlangte Nārada, der beste der Brahmanen, gemäß dem Dharma jene Jungfrau, die Tochter Sṛñjayas, zart und untadelig.
12.29.31
सा तु कन्या यथाशापं नारदं तं ददर्श ह ।
पाणिग्रहणमन्त्राणां नियोगादेव नारदम् ॥ १२.२९.३१ ॥
Jene Jungfrau sah gemäß dem Fluch eben jenen Nārada, durch die Vorschrift der Hochzeitsmantras.
12.29.32
सुकुमारी च देवर्षि वानरप्रतिमाननम् ।
नैवावमन्यत तदा प्रीतिमत्येव चाभवत् ॥ १२.२९.३२ ॥
Und die zarte Jungfrau verachtete den göttlichen Weisen mit dem affenähnlichen Antlitz nicht; vielmehr erfüllte sie sich mit Zuneigung.
12.29.33
उपतस्थे च भर्तारं न चान्यं मनसाऽप्यगात् ।
देवं मुनीं वा यक्षं वा पतित्वे पतिवत्सला ॥ १२.२९.३३ ॥
Sie diente ihrem Gatten und ging nicht einmal im Geiste zu einem anderen, sei es Gott, Weiser oder Yakṣa; liebend ihren Gatten, blieb sie ihrem Herrn treu.
12.29.34
ततः कदाचिद्भगवान्पर्वतोऽनुचचार ह ।
वनं विरहितं किंचित्तत्रापश्यत्स नारदम् ॥ १२.२९.३४ ॥
Dann wanderte einst der gesegnete Parvata durch einen einsamen Wald, und dort sah er Nārada.
12.29.35
ततोऽभिवाद्य प्रोवाच नारदं पर्वतस्तदा ।
भवान्प्रसादं कुरुतात्स्वर्गादेशाय ये प्रभो ॥ १२.२९.३५ ॥
Dann grüßte Parvata und sprach zu Nārada: "Herr, erweise mir deine Gunst für den Befehl des Himmels."
12.29.36
तमुवाच ततो दृष्ट्वा पर्वतं नारदस्तथा ।
कृताञ्जलिमुपासीनं दीनं दीनतरः स्वयम् ॥ १२.२९.३६ ॥
Da sprach Nārada, als er Parvata mit gefalteten Händen sitzen sah, selbst noch demütiger, zu ihm.
12.29.37
त्वयाऽहं प्रथमं शप्तो वानरस्त्वं भविष्यसि ।
इत्युक्तेन मया पश्चाच्छप्तस्तवमपि मत्सरात् ॥ १२.२९.३७ ॥
Du hast mich zuerst verflucht: Du würdest ein Affe werden. Als das gesagt war, habe ich dich aus Neid ebenfalls verflucht.
12.29.38
अद्यप्रभृति वै वासं स्वर्गे नावाप्स्यसीति ह ।
तव नैतद्विसदृशं पुत्रस्थाने हि मे भवान् ॥ १२.२९.३८ ॥
Von heute an wirst du im Himmel keine Wohnstätte erlangen. Dein Verhalten ist nicht angemessen, denn du stehst mir an Sohnes statt.
12.29.39
निवर्तयेतां तौ शापावन्योन्येन तदा मुनी ॥ १२.२९.३९ ॥
Dann sollten jene beiden Weisen ihre Flüche gegenseitig zurücknehmen.
12.29.40
श्रीसमृद्धं तदा दृष्ट्वा नारदं देवरूपिणम् ।
सुकुमारी प्रदुद्राव परपुंसविशङ्कया ॥ १२.२९.४० ॥
Als sie Nārada sah, reich an Glanz und von göttlicher Gestalt, floh die Zarte aus Verdacht gegen einen fremden Mann.
12.29.41
तां पर्वतस्ततो दृष्ट्वा प्रद्रवन्तीमनिन्दिताम् ।
अब्रवीत्तव भर्तैष नात्र कार्या विचारणा ॥ १२.२९.४१ ॥
Da sprach Parvata, als er die Makellose fliehen sah: "Dies ist dein Gatte; daran ist nicht zu zweifeln."
12.29.42
ऋषिः परमधर्मात्मा नारदो भगवान्प्रभुः ।
तवैवाभेद्यहृदयो मा ते भूदत्र संशयः ॥ १२.२९.४२ ॥
Der Weise Nārada, von höchst rechtschaffener Seele, erhaben und Herr, hat ein ungeteiltes Herz für dich; daran möge kein Zweifel sein.
12.29.43
सानुनीता बहुविधं पर्वतेन महात्मना ।
शापदोषं च तं भर्तुः श्रुत्वा प्रकृतिमागता।
पर्वतोऽथ ययौ स्वर्गं नारदोऽभ्यगमद्गृहान् ॥ १२.२९.४३ ॥
Von dem großherzigen Parvata auf vielerlei Weise besänftigt und die Schuld des Fluches ihres Gatten vernommen, kehrte sie in ihren natürlichen Zustand zurück. Dann ging Parvata zum Himmel, und Nārada kam in sein Haus.
12.29.44
प्रत्यक्षकर्ता सर्वस्य नारदो भगवानृषिः ।
एष वक्ष्यति ते पृष्टो यथावृत्तं नरोत्तम ॥ १२.२९.४४ ॥
Der ehrwürdige Weise Nārada ist Augenzeuge aller Dinge. O Bester der Menschen, wenn du ihn fragst, wird er dir berichten, so wie es sich zutrug.