மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.293
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.293.1
अतत्त्वज्ञस्य शास्त्राणां संततं संशयात्मनः ।
अकृतव्यवसायस्य श्रेयो ब्रूहि पितामह ॥ १२.२९३.१ ॥
சாஸ்திரங்களின் தத்துவத்தை அறியாதவனும், எப்போதும் ஐயத்தில் மனம் கொண்டவனும், உறுதியான தீர்மானம் செய்யாதவனுமாகிய எனக்கு உயர்ந்த நன்மை எது? பிதாமகரே, சொல்லுங்கள்.
12.293.2
गुरुपूजा च सततं वृद्धानां पर्युपासनम् ।
श्रवणं चैव विद्यानां कूटस्थं श्रेय उच्यते ॥ १२.२९३.२ ॥
ஆசிரியரை வணங்குதல், முதியோரை எப்போதும் சேவித்தல், கல்விகளைக் கேட்டல் — இவையே நிலையான உயர்ந்த நன்மை என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.293.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गालवस्य च संवादं देवर्षेर्नारदस्य च ॥ १२.२९३.३ ॥
இது பற்றி மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றையும் சொல்கிறார்கள் — காலவருக்கும் தேவரிஷி நாரதருக்கும் இடையிலான உரையாடலை.
12.293.4
वीतमोहक्लमं विप्रं ज्ञानतृप्तं जितेन्द्रियः ।
श्रेयस्कामो यतान्मानं नारदं गालवोऽब्रवीत् ॥ १२.२९३.४ ॥
மயக்கமும் சோர்வும் நீங்கியவரும், ஞானத்தால் நிறைவுற்றவரும், புலன்களை வென்றவரும், உயர்ந்த நன்மையை விரும்பித் தன்னை அடக்கியவருமான அந்த முனிவர் நாரதரிடம் காலவர் சொன்னார்.
12.293.5
यैः कैश्चित्संमतो लोके गुणैश्च पुरुषो नृषु ।
भवत्यनपगान्सर्वांस्तान्गुणाँल्लक्षयामहे ॥ १२.२९३.५ ॥
எந்தெந்த குணங்களால் மனிதன் உலகில் மனிதர்களிடையே மதிப்புக்குரியவனாகிறானோ, அந்த நீங்காத குணங்களை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம்.
12.293.6
भवानेवंविधोऽस्माकं संशयं छेत्तुमर्हति ।
अमूढश्चिरमूढानां लोकतत्त्वमजानताम् ॥ १२.२९३.६ ॥
நீங்கள் இத்தகையவர்; எனவே எங்கள் ஐயத்தை அறுக்கத் தகுதியுடையவர். நீங்கள் மயக்கமற்றவர்; நீண்டநாள் மயக்கத்தில் இருந்து உலகத் தத்துவத்தை அறியாதவர்களாகிய எங்களுக்கு நீங்கள் உதவ வேண்டும்.
12.293.7
ज्ञाने ह्येवं प्रवृत्तिः स्यात्कार्याणामविशेषतः ।
यत्कार्यं न व्यवस्यामस्तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.२९३.७ ॥
அறிவில்தான் இவ்வாறு செயல்களின் போக்கு அமையும், வேறுபாடின்றி. எந்தக் கடமையை நாங்கள் உறுதிசெய்ய இயலவில்லையோ, அதைத் தாங்கள் சொல்லத் தகுதியுடையவர்.
12.293.8
भगवन्नाश्रमाः सर्वे पृथगाचारदर्शिनः ।
इदं श्रेय इदं श्रेय इति सर्वे प्रबोधिताः ॥ १२.२९३.८ ॥
ஐயனே, எல்லா ஆசிரமங்களும் தனித்தனி ஒழுக்கங்களைக் காட்டுகின்றன. 'இதுவே நன்மை, இதுவே நன்மை' என்று அனைவரும் போதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
12.293.9
तांस्तु विप्रस्थितानदृष्ट्वा शास्त्रैः शास्त्राभिनन्दिनः ।
स्वशास्त्रैः पिरतुष्टाश्च श्रेयो नोपलभामहे ॥ १२.२९३.९ ॥
சாத்திரங்களை மகிழ்ந்து ஏற்கும் அவர்களை, அறிஞர்களாக விலகி நிற்பவர்களைப் பார்த்தும், தங்கள் சாத்திரங்களால் நிறைவுற்றவர்களாயும், நாம் நன்மையை அடையவில்லை.
12.293.10
शास्त्रं यदि भवेदेकं श्रेयो व्यक्तं भवेत्तदा ।
शास्त्रैश्च बहुभिर्भूयः श्रेयो गुह्यं प्रवेशितम् ॥ १२.२९३.१० ॥
ஒரே சாத்திரம் இருந்திருந்தால், அப்போது நன்மை தெளிவாக இருந்திருக்கும். ஆனால் பல சாத்திரங்களால் நன்மை மீண்டும் மறைபொருளாகப் புகுத்தப்பட்டுள்ளது.
12.293.11
एतस्मात्कारणाच्छ्रेयो गहनं प्रतिभाति मे ।
ब्रवीतु भगवांस्तन्मे उपसन्नोस्म्यधीहि भो ॥ १२.२९३.११ ॥
இந்தக் காரணத்தால் நன்மை எனக்கு ஆழமானதாகத் தோன்றுகிறது. பகவான் அதை எனக்குச் சொல்லட்டும்; நான் அணுகி வந்துள்ளேன், ஐயா, எனக்குப் போதியுங்கள்.
12.293.12
आश्रमास्तात चत्वारो यथा संकल्पिताः पृथक् ।
तान्सर्वाननुपश्य त्वं समाश्रित्यैव गालव ॥ १२.२९३.१२ ॥
அன்பனே, நான்கு ஆசிரமங்கள் எவ்வாறு தனித்தனியாக நிறுவப்பட்டுள்ளனவோ, அவை அனைத்தையும் நீ கவனித்துப் பார், கால்வா, அவற்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டு.
12.293.13
तेषांतेषां तथाहि त्वमाश्रमाणां ततस्ततः ।
नानारूपं गुणोद्देशं पश्य विप्रस्थितं पृथक् ॥ १२.२९३.१३ ॥
ஒவ்வொரு ஆசிரமத்தின் பல்வேறு வடிவங்களையும், அவற்றின் குண நோக்கங்களையும், அந்தணர்களால் தனித்தனியாக நிறுவப்பட்டவற்றையும் நீ பார்.
12.293.14
न यान्ति चैव ते सम्यगभिप्रेतमसंशयम् ।
अन्येऽपश्यंस्तथा सम्यगाश्रमाणां परां गतिम् ॥ १२.२९३.१४ ॥
அவர்கள் விரும்பிய இலக்கை முழுமையாக அடைவதில்லை, இதில் ஐயமில்லை. மற்றவர்கள் ஆசிரமங்களின் உயர்ந்த கதியை நன்கு கண்டனர்.
12.293.15
यत्तु निःश्रेयसं सम्यक्तच्चैवासंशयात्मकम् ।
अनुग्रहं च मित्राणाममित्राणां च निग्रहम् ॥ १२.२९३.१५ ॥
உண்மையான உயர் நன்மையாவது ஐயமற்ற இயல்புடையது: நண்பர்களுக்கு அருளும், பகைவர்களை அடக்குதலும்.
12.293.16
संग्रहं च त्रिवर्गस्य श्रेय आहुर्मनीषिणः ।
निवृत्तिः कर्मणः पापात्सततं पुण्यशीलता ॥ १२.२९३.१६ ॥
மூன்று புருஷார்த்தங்களின் சேகரிப்பும் நன்மையே என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்; பாவச் செயலிலிருந்து விலகுதலும், எப்போதும் புண்ணிய நற்பண்பும் நன்மையே.
12.293.17
सद्भिश्च समुदाचारः श्रेय एतदसंशयम् ।
मार्दवं सर्वभूतेषु व्यवहारेषु चार्जवम् ॥ १२.२९३.१७ ॥
நல்லோருடன் நல்லொழுக்கமும் நன்மையே, இதில் ஐயமில்லை; எல்லா உயிர்களிடத்தும் மென்மையும், நடத்தையில் நேர்மையும்.
12.293.18
वाक्चैव मधुरा प्रोक्ता श्रेय एतदसंशयम् ।
देवताभ्यः पितृभ्यश्च संविभागोऽतिथिष्वपि ॥ १२.२९३.१८ ॥
இனிய சொல்லும் நன்மையென்று கூறப்பட்டது, இதில் ஐயமில்லை; தேவர்கள், பிதிரர்கள், விருந்தினர்களுக்குப் பங்களித்தலும்.
12.293.19
असंत्यागश्च भूत्यानां श्रेय एतदसंशयम् ।
सत्यस्य वचनं श्रेयः सत्यज्ञानं तु दुष्करम् ॥ १२.२९३.१९ ॥
உதவுவோரைக் கைவிடாமை நன்மையே, இதில் ஐயமில்லை. உண்மையைப் பேசுவது நன்மை; ஆனால் உண்மையை அறிவது கடினம்.
12.293.20
यद्भूतहितमत्यन्तमेतत्सत्यं ब्रवीम्यहम् ।
अहंकारस्य च त्यागः प्रमादस्य च निग्रहः ॥ १२.२९३.२० ॥
உயிர்களுக்கு மிகவும் நன்மை தருவதை இந்த உண்மையாகச் சொல்கிறேன்: அகங்காரத்தைக் கைவிடுதலும், மறதியை அடக்குதலும்.
12.293.21
संतोषश्चैकचर्या च कूटस्थं श्रेय उच्यते ।
धर्मेण वेदाध्ययनं वेदाङ्गानां तथैव च ॥ १२.२९३.२१ ॥
மனநிறைவும், தனித்த சாதனையும், மாறாத ஆன்மாவும் நன்மை என்று சொல்லப்படுகின்றன. தர்மத்துடன் வேதம் கற்றலும், வேதாங்கங்களைக் கற்றலும் அவ்வாறே.
12.293.22
ज्ञानार्थानां च जिज्ञासा श्रेय एतदसंशयम् ।
शब्दरूपरसस्पर्शान्सह गन्धेन केवलान् ॥ १२.२९३.२२ ॥
அறிவின் பொருள்கள் பற்றிய விசாரணை நன்மை; இதில் ஐயமில்லை. ஒலி, வடிவம், சுவை, தொடுதல், மணம் ஆகியவற்றை வெறுமனே...
12.293.23
नात्यर्थमुपसेवेत श्रेयसोर्थी कथंचन ॥ १२.२९३.२३ ॥
நன்மையை விரும்புபவன் எவ்வகையிலும் (புலன்களை) மிகையாக நுகரக்கூடாது.
12.293.24
नक्तंचर्यां दिवास्वप्नमालस्यं पैशुनं मदम् ।
अतियोगमयोगं च श्रेयसोर्थी परित्यजेत् ॥ १२.२९३.२४ ॥
இரவில் அலைதல், பகலில் உறங்குதல், சோம்பல், புறம் பேசுதல், மதம், மிகைக் கூட்டு, குறைக் கூட்டு — நன்மை விரும்புபவன் இவற்றைக் கைவிட வேண்டும்.
12.293.25
आत्मोत्कर्षं न मार्गेत परेषां परिनिन्दया ।
स्वगुणैरेव मार्गेति विप्रकर्षं पृथग्जनात् ॥ १२.२९३.२५ ॥
பிறரை நிந்தித்து தனது உயர்வை நாடக்கூடாது; சாதாரண மக்களிலிருந்து வேறுபட்டு, தனது சொந்த குணங்களாலேயே சிறப்பை நாட வேண்டும்.
12.293.26
निर्गुणास्त्वेव भूयिष्ठमात्मसंभाविता नराः ।
दोषैरन्यान्गुणवतः क्षिपन्त्यात्मगुणक्षयात् ॥ १२.२९३.२६ ॥
குணமற்றவர்களாக இருந்தும் பெரும்பாலான மனிதர்கள் தங்களையே உயர்வாக எண்ணுகிறார்கள்; தங்கள் குணம் குறைவதால் குணவான்களை குறைகளால் பழிக்கிறார்கள்.
12.293.27
अनूच्यमानास्तु पुनस्ते मन्यन्ते महाजनात् ।
गुणवत्तरमात्मानं स्वेन मानेन दर्पिताः ॥ १२.२९३.२७ ॥
ஆனால் பெரியோர்களால் மீண்டும் புகழப்படும்போது, தங்கள் சொந்த பெருமையால் கர்வமடைந்து தங்களையே மேலும் குணவானாக எண்ணுகிறார்கள்.
12.293.28
अब्रुवन्कस्यचिन्निन्दामात्मपूजामवर्णयन् ।
विपश्चिद्गुणसंपन्नः प्राप्नोत्येव महद्यशः ॥ १२.२९३.२८ ॥
யாரையும் நிந்திக்காமலும், தன்னைத்தானே புகழாமலும் இருக்கும் குணசம்பன்னனான அறிஞன் உண்மையாகவே பெரும் புகழை அடைகிறான்.
12.293.29
अब्रुवन्वाऽतिसुरभिर्गन्धः सुमनसां शुचिः ।
तथैवाव्याहरन्भाति विमलो भानुरम्बरे ॥ १२.२९३.२९ ॥
பேசாமலேயே மலர்களின் மிகுந்த நறுமணமும் தூய்மையான வாசனையும் பரவுகின்றன; அதுபோல, ஒன்றும் அறிவிக்காமல் தூய சூரியன் வானில் ஒளிர்கிறான்.
12.293.30
एव मादीनि चान्यानि परित्यक्तानि मेधया ।
ज्वलन्ति यशसा लोके यानि न व्याहरन्ति च ॥ १२.२९३.३० ॥
இவ்வாறே மற்றவையும், அறிவால் விடப்பட்டவையும், ஒன்றும் பேசாதவையுமான அவை உலகில் புகழால் ஒளிர்கின்றன.
12.293.31
न लोके दीप्यते मूर्खः केवलात्मप्रशंसया ।
अपि चापिहितः श्वभ्रे कृतविद्यः प्रकाशते ॥ १२.२९३.३१ ॥
வெறும் தன்னைப் புகழ்வதால் மூடன் உலகில் ஒளிர்வதில்லை; குழியில் மறைந்திருந்தாலும் கற்றவன் பிரகாசிக்கிறான்.
12.293.32
असदुच्चैरपि प्रोक्तः शब्दः समुपशाम्यति ।
दीप्यते त्वेव लोकेषु शनैरपि सुभाषितम् ॥ १२.२९३.३२ ॥
வெற்றுச் சொல் உரத்துச் சொல்லப்பட்டாலும் அடங்கிவிடும்; நல்ல சொல் மெதுவாகச் சொல்லப்பட்டாலும் உலகில் ஒளிர்கிறது.
12.293.33
मूढानामवलिप्तानामसारं भाषितं बहु ।
दर्शयत्यन्तरात्मानमग्निरूपमिवांशुमान् ॥ १२.२९३.३३ ॥
மூடர்களும் செருக்குள்ளவர்களும் பேசும் பல வீணான சொற்கள், அக்னி வடிவில் விளங்கும் சூரியனைப் போல, அவர்களின் உள்ளத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
12.293.34
एतस्मात्कारणात्प्रज्ञां मृगयन्ते पृथग्विधाम् ।
प्रज्ञालाभो हि भूतानामुत्तमः प्रतिभाति मे ॥ १२.२९३.३४ ॥
இதனால்தான் மக்கள் பல வகையான ஞானத்தை நாடுகின்றனர்; உயிர்களுக்கு ஞானம் பெறுவதே மிக உயர்ந்தது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
12.293.35
नापृष्टः कस्यचिद्ब्रूयान्नाप्यन्यायेन पृच्छतः ।
जानन्नपि च मेधावी जडवत्समुपाविशेत् ॥ १२.२९३.३५ ॥
கேட்கப்படாமல் யாரிடமும் பேசக்கூடாது; அநியாயமாகக் கேட்பவரிடமும் பேசக்கூடாது; அறிஞன் அறிந்திருந்தாலும் மரம்போல் அமர்ந்திருக்கட்டும்.
12.293.36
ततो वासं परीक्षेत धर्मनित्येषु साधुषु ।
मनुष्येषु वदान्येषु स्वधर्मनिरतेषु च ॥ १२.२९३.३६ ॥
பின்னர், எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்த சான்றோர்களிடமும், கொடையாளிகளிடமும், தன் தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களிடமும் வாழ்வதற்குரிய இடத்தை ஆராய வேண்டும்.
12.293.37
चतुर्णां यत्र वर्णानां धर्मव्यतिकरो भवेत् ।
न तत्र वासं कुर्वीत श्रेयोर्थी वै कथंचन ॥ १२.२९३.३७ ॥
நான்கு வர்ணங்களிலும் தர்மம் கலக்கப்படும் இடத்தில், நன்மையை விரும்புபவன் எவ்வகையிலும் வசிக்கக் கூடாது.
12.293.38
निरारम्भोऽप्ययमिह यथालब्धोपजीवनः ।
पुण्यं पुण्येषु विमलं पापं पापेषु चाप्नुयात् ॥ १२.२९३.३८ ॥
இங்கு செயலற்றவனாக இருந்தாலும், கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழ்பவன், புண்ணியவான்களிடையே தூய்மையான புண்ணியத்தையும், பாவிகளிடையே பாவத்தையும் அடைகிறான்.
12.293.39
अपामग्नेस्तथेन्दोश्च स्पर्शं वेदयते यथा ।
तथा पश्यामहे स्पर्शमुभयोः पुण्यपापयोः ॥ १२.२९३.३९ ॥
நீர், நெருப்பு, சந்திரன் ஆகியவற்றின் தொடுதலை உணர்வது போல, புண்ணியம் மற்றும் பாவம் ஆகிய இரண்டின் தொடுதலையும் நாம் காண்கிறோம்.
12.293.40
अपश्यन्तोऽन्यविषयं भुञ्जते विघसाशिनः ।
भुञ्जानाश्चान्यविषयान्विषयान्विद्धि कर्मणाम् ॥ १२.२९३.४० ॥
பிறருடைய பொருளைக் காணாமல், யாகத்தில் எஞ்சியதை உண்பவர்கள் அனுபவிக்கின்றனர்; பிற பொருட்களை அனுபவிப்பவற்றை கர்மங்களின் விளைவுகள் என்று அறிக.
12.293.41
यत्रागमयमानानामसत्कारेण पृच्छताम् ।
प्रब्रूयाद्ब्रह्माणो धर्मं त्यजेत्तं देशमात्मवान् ॥ १२.२९३.४१ ॥
எங்கே காத்திருப்பவர்களும் கேட்பவர்களும் அவமதிப்புடன் நடத்தப்பட, பிராமணர்கள் தர்மத்தைக் கற்றுக்கொடுப்பார்களோ, அங்கே தன்னடக்கமுள்ளவன் அந்த நாட்டைக் கைவிட வேண்டும்.
12.293.42
शिष्योषाध्यायिका वृत्तिर्यत्र स्यात्सुसमाहिता ।
यथावच्छास्त्रसंपन्ना कस्तं देशं परित्यजेत् ॥ १२.२९३.४२ ॥
சீடர்–ஆசிரியர் வாழ்க்கை முறை நன்கு ஒழுங்குபட்டு, சாஸ்திரம் முறையாக நிறைவேறும் இடத்தை யார் கைவிடுவான்?
12.293.43
आकाशस्था ध्रुवं यत्र दोषं ब्रूयुर्विपश्चिताम् ।
आत्मपूजाभिकामो वै को वसेत्तत्र पण्डितः ॥ १२.२९३.४३ ॥
வானில் நிற்கும் தேவர்களே அறிஞர்களின் குற்றங்களைத் திட்டமாகச் சொல்லும் இடத்தில், தன் மரியாதையை விரும்பும் எந்த அறிஞன் வாழ்வான்?
12.293.44
यत्र संलोडिता लुब्धैः प्रायशो धर्मसेतवः ।
प्रदीप्तमिव चेलान्तं कस्तं देशं न संत्यजेत् ॥ १२.२९३.४४ ॥
பேராசையாளர்களால் தர்மப் பாலங்கள் பெரும்பாலும் கலக்கப்பட்ட இடத்தை, தீப்பற்றிய துணியின் நுனியை விடுவது போல், எவன் விட்டுவிடமாட்டான்?
12.293.45
यत्र धर्ममनाशङ्काश्चरेयुर्वीतमत्सराः ।
भवेत्तत्र वसेच्चैव पुण्यशीलेषु साधुषु ॥ १२.२९३.४५ ॥
அச்சமின்றி, பொறாமையின்றி தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் இடத்தில், புண்ணிய நடத்தையுள்ள நல்லவர்களிடையே வாழவேண்டும்.
12.293.46
धर्ममर्थनिमित्तं च चरेयुर्यत्र मानवाः ।
न ताननुवसेज्जातु ते हि पापकृतो जनाः ॥ १२.२९३.४६ ॥
லாபத்திற்காகவே தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதர்கள் இருக்கும் இடத்தில், அவர்களுடன் ஒருபோதும் வாழக்கூடாது; அவர்கள் பாவிகள்.
12.293.47
कर्मणां यत्र पापेन वर्तन्ते जीवितेप्सवः ।
व्यवधावेत्ततस्तूर्णं ससर्पाच्छरणादिव ॥ १२.२९३.४७ ॥
உயிர் வாழ ஆசைப்பட்டு பாவச் செயல்களால் வாழ்பவர்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து, பாம்பு உள்ள தங்குமிடத்திலிருந்து ஓடுவது போல் விரைவாக ஓடிவிட வேண்டும்.
12.293.48
येन खट्वां समारूढः कर्मणाऽनुशयी भवेत् ।
आदितस्तन्न कर्तव्यमिच्छता भवमात्मनः ॥ १२.२९३.४८ ॥
எந்தச் செயலால் ஒருவன் கட்டிலில் ஏறி (மரணப் படுக்கையில்) வருந்துபவனாக ஆவானோ, தன் நன்மையை விரும்புபவன் அதை ஆரம்பத்திலிருந்தே செய்யக்கூடாது.
12.293.49
यत्र राजा च राज्ञश्च पुरुषाः प्रत्यनन्तराः ।
कुटुम्बिनामग्रभुजस्त्यजेत्तद्राष्ट्रमात्मवान् ॥ १२.२९३.४९ ॥
எங்கு அரசனும் அரசனுக்கு அடுத்த மனிதர்களும் இல்லறத்தாரின் முதல் பங்கை அனுபவிக்கிறார்களோ, அந்த நாட்டை தன்னடக்கமுள்ளவன் விட்டுவிட வேண்டும்.
12.293.50
श्रोत्रियास्त्वग्रभोक्तारो धर्मनित्याः सनातनाः ।
याजनाध्यापने युक्ता यत्र तद्राष्ट्रमावसेत् ॥ १२.२९३.५० ॥
எங்கு வேதம் கற்ற அந்தணர்கள் முதல் பங்கை அனுபவித்து, எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்து, நித்தியமானவர்களாக யாகம் செய்தலிலும் கற்பித்தலிலும் ஈடுபட்டிருக்கிறார்களோ, அங்கு வாழ வேண்டும்.
12.293.51
स्वाहास्वधावषट्कारा यत्र सम्यगनुष्ठिताः ।
अजस्रं चैव वर्तन्ते वसेत्तत्राविचारयन् ॥ १२.२९३.५१ ॥
எங்கு ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வஷட்கார மந்திரங்கள் முறையாக செய்யப்பட்டு இடையறாது நடைபெறுகின்றனவோ, அங்கேயே சந்தேகமின்றி வாழ வேண்டும்.
12.293.52
अशुचीन्यत्र पश्येत ब्राह्मणान्वृत्तिकर्शितान् ।
त्यजेत्तद्राष्ट्रमासन्नमुपसृष्टमिवामिषम् ॥ १२.२९३.५२ ॥
எங்கு பிராமணர்கள் வாழ்வாதாரம் இன்மையால் மெலிந்து, தூய்மையற்ற செயல்களில் ஈடுபடுவதைக் காண்கிறானோ, அந்த நாட்டை கெட்டுப்போன இறைச்சியை விடுவது போல விட்டுவிட வேண்டும்.
12.293.53
प्रीयमाणा नरा यत्र प्रयच्छेयुरयाचिताः ।
स्वस्थचित्तो वसेत्तत्र कृतकृत्य इवात्मवान् ॥ १२.२९३.५३ ॥
எங்கு மகிழ்ச்சியுற்ற மனிதர்கள் கேட்காமலேயே கொடுக்கிறார்களோ, அங்கு மனம் அமைதியுற்ற தன்னடக்கமுள்ளவன் தன் கடமை முடிந்ததுபோல் வாழ வேண்டும்.
12.293.54
दण्डो यत्राविनीतेषु सत्कारश्च कृतात्मसु ।
चरेत्तत्र वसेच्चैव पुण्यशीलेषु साधुषु ॥ १२.२९३.५४ ॥
எங்கு ஒழுக்கமற்றவர்களுக்கு தண்டனையும் தன்னடக்கமுள்ளவர்களுக்கு மரியாதையும் கிடைக்கிறதோ, அங்கு திரியலாம்; புண்ணியசீலரான நல்லோரிடையே வாழ வேண்டும்.
12.293.55
उपसृष्टेषु दान्तेषु दुराचारेषु साधुषु ।
अविनीतेषु लुब्धेषु सुमहद्दण्डधारणम् ॥ १२.२९३.५५ ॥
துன்புறுத்தப்பட்டோர், தன்னடக்கமுடையோர், தீயொழுக்கமுடையோர், நல்லோர், பணியாதோர், பேராசையுடையோர் ஆகியோரிடையே பெரும் தண்டனையைச் செலுத்துதல்.
12.293.56
यत्र राजा धर्मनित्यो राज्यं धर्मेण पालयेत् ।
अपास्य कामान्कामेशो वसेत्तत्राविचारयन् ॥ १२.२९३.५६ ॥
எங்கு அரசன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்து தர்மத்தாலேயே அரசை ஆளுகிறானோ, அங்கு ஆசைகளை விட்டு, ஆசைகளின் தலைவனாக, ஐயமின்றி வாழ வேண்டும்.
12.293.57
यथाशीला हि राजानः सर्वान्विषयवासिनः ।
श्रेयसा योजयत्याशु श्रेयसि प्रत्युपस्थिते ॥ १२.२९३.५७ ॥
அரசர்கள் எத்தகைய நடத்தை உடையவர்களோ, அத்தகைய நாட்டில் வாழும் அனைவரும் இருப்பர்; நன்மை வந்தபோது விரைவில் அவர்களை நன்மையில் ஈடுபடுத்துவர்.
12.293.58
पृच्छतस्ते मया तात श्रेय एतदुदाहृतम् ।
न हि शक्यं प्रधानेन श्रेयः सङ्ख्यातुमात्मनः ॥ १२.२९३.५८ ॥
அன்பே, நீ கேட்டதால் நான் இந்த நன்மையை எடுத்துரைத்தேன். உண்மையில் பிரதானத்தால் கூட ஆத்மாவின் நன்மையை எண்ணி முடிக்க இயலாது.
12.293.59
एवं प्रवर्तमानस्य वृत्तिं प्राणिहितात्मनः ।
तपसैवेह बहुलं श्रेयो व्यक्तं भविष्यति ॥ १२.२९३.५९ ॥
இவ்வாறு உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு நடக்கும் மனிதனுக்கு, இங்கேயே தவத்தின் மூலமே பெரும் நன்மை தெளிவாக உண்டாகும்.