مهابهاراتا · أدهيايا 12.295
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.295.1
तिष्ठते मे सदा तात कौतूहलमिदं हृदि ।
तदहं श्रोतुमिच्छामि त्वत्तः कुरुपितामह ॥ १२.२९५.१ ॥
يا جدّ الكورو العزيز، يبقى في قلبي دائمًا هذا الفضول، ولذلك أريد أن أسمعه منك.
12.295.2
कथं देवर्षिरुशना सदा काव्यो महामतिः ।
असुराणां प्रियकारः सुराणामप्रिये रतः ॥ १२.२९५.२ ॥
كيف كان الحكيم الإلهي أوشاناس، كافيا ذو العقل العظيم، يعمل دائمًا لخير الأسورا ويلتذ بما يسوء الديفا؟
12.295.3
वर्धयामास तेजश्च किमर्थममितौजसाम् ।
नित्यं वैरनिबद्धाश्च दानवाः सुरसत्तमैः ॥ १२.२९५.३ ॥
لماذا زاد بهاء الأسورا ذوي القوة الهائلة؟ والدانافا المقيدون دائمًا بالعداوة مع خيرة الديفا—
12.295.4
कथं चाप्युशना प्राप शुक्रत्वममरद्युतिः ।
ऋद्धिं च स कथं प्राप्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२९५.४ ॥
وكيف نال أوشاناس، الساطع كالخالدين، مقام شوكرا؟ وكيف حاز تلك الرِّدهي؟ أخبرني بكل هذا.
12.295.5
न याति च स तेजस्वी मध्येन नभसः कथम् ।
एतदिच्छामि विज्ञातुं निखिलेन पितामह ॥ १२.२९५.५ ॥
ولماذا لا يسير ذلك الساطع عبر وسط السماء؟ أريد أن أعرف هذا كاملًا يا جدّ.
12.295.6
शृणु राजन्नवहितः सर्वमेतद्यथातथम् ।
यथामति यथा चैतच्छ्रुतपूर्वं मयाऽनघ ॥ १२.२९५.६ ॥
اسمع بانتباه أيها الملك، كل هذا كما هو، على قدر فهمي وكما سمعته من قبل، يا بلا ذنب.
12.295.7
एष भार्गवदायादो मुनिर्मान्यो दृढव्रतः ।
सुराणां विप्रियकरो निमित्ते कारणात्मके ॥ १२.२९५.७ ॥
هذا الحكيم، سليل بهرغو، المبجَّل الثابت على نذره، صار سببًا وعلّةً لما أغضب الآلهة.
12.295.8
इन्द्रोऽथ धनदो राजा यक्षरक्षोधिपः सदा ।
प्रभविष्णुश्च कोशस्य जगतश्च तथा प्रभुः ॥ १२.२९५.८ ॥
إندرا، ثم دهنده الملك، سيّد اليكشا والراكشاسا دائمًا، المالك القوي للخزينة وكذلك رب العالم.
12.295.9
तस्यात्मानमथाविश्य योगसिद्धो महामुनिः ।
रुद्ध्वा धनपतिं देवं योगेन हृतवान्वसु ॥ १२.२९५.९ ॥
فدخل الحكيم العظيم، المكتمل في اليوغا، إلى ذاته، فحبس الإله سيّد الثروة باليوغا وسلب ماله.
12.295.10
हृते धने ततः शर्म न लेभे धनदस्तथा ।
आपन्नमन्युः संविग्नः सोभ्यगात्सुरसत्तमम् ॥ १२.२९५.१० ॥
ولما سُلب المال لم يجد دهنده هو أيضًا راحة؛ فمضى، مثقلًا بالغضب والاضطراب، إلى خير الآلهة.
12.295.11
निवेदयामास तदा शिवायामिततेजसे ।
देवश्रेष्ठाय रुद्राय सौम्याय बहुरूपिणे ॥ १२.२९५.११ ॥
فرفع أمره إلى شيفا ذي البهاء اللامتناهي، خير الآلهة، رودرا الوديع متعدد الهيئات.
12.295.12
योगात्मकेनोशनसा रुद्ध्वा मम हृतं वसु ।
योगेनात्मगतं कृत्वा निःसृतश्च महातपाः ॥ १२.२९५.१२ ॥
أوشناس، الذي طبيعته اليوغا، حبس مالي باليوغا وجعله في ذاته ومضى، الزاهد العظيم.
12.295.13
एतच्छ्रुत्वा ततः क्रुद्धो महायोगी महेश्वरः ।
संरक्तनयनो राजञ्शूलमादाय तस्थिवान् ॥ १२.२९५.१३ ॥
عند سماع ذلك، غضب الماهايوغي ماهيشفارا؛ وقد احمرت عيناه، أيها الملك، فأخذ رمحه الثلاثي ووقف.
12.295.14
क्वासौ क्वासाविति प्राह गृहीत्वा परमायुधम् ।
उशना दूरतस्तस्य ह्यभूज्ज्ञात्वा चिकीर्षितम् ॥ १२.२९५.१४ ॥
قائلاً: «أين هو؟ أين هو؟» أمسك السلاح الأعظم؛ وكان أوشاناس، إذ عرف مقصده، بعيداً عنه.
12.295.15
स महायोगिनो बुद्ध्वा तं रोषं वै महात्मनः ।
गतिमागमनं वेत्ति स्थानं चैव ततः प्रभुः ॥ १२.२९५.१५ ॥
ولما أدرك الرب غضب ذلك الماهايوغي العظيم ذي النفس الكبيرة، عرف حركته ومجيئه ومكانه أيضاً.
12.295.16
संचिन्त्येग्रेण तपसा महात्मानं महेश्वरम् ।
उशना योगसिद्धात्मा शूलाग्रे प्रत्यदृश्यत ॥ १२.२९५.१६ ॥
وبعد أن تأمل في ماهيشفارا ذي النفس الكبيرة بالتقشف الأعظم، ظهر أوشاناس، الذي اكتمل وجوده باليوغا، على طرف الرمح الثلاثي.
12.295.17
विज्ञातरूपः स तदा तपः सिद्धोऽथ धन्विना ।
ज्ञात्वा शूलं च देवेशः पाणिना समनामयत् ॥ १२.२९५.१७ ॥
عندئذ عرف الرامي هيئته؛ فالمكتمل بالتقشف، وإذ عرف الرمح الثلاثي، ثنى سيد الآلهة بيده.
12.295.18
आनतेनाथ शूलेन पाणिनामिततेजसा ।
पिनाकमिति चोवाच शूलमुग्रायुधः प्रभुः ॥ १२.२९५.१८ ॥
ثم، بالرمح الثلاثي المنحني في يده ذات السطوع اللامحدود، سمّى سيد السلاح المهيب الرمح الثلاثي «بيناكا».
12.295.19
पाणिमध्यगतं दृष्ट्वा भार्गवं तमुमापतिः ।
आस्यं विवृत्य भ्रकुटिं पाणिं संप्राक्षिपच्छनैः ॥ १२.२९५.१९ ॥
لما رأى رب أوما البهرغوي (أوشاناس) في راحة يده فتح فمه، وعقد حاجبيه، وألقى يده ببطء.
12.295.20
स तु प्रविष्ट उशना कोष्ठं माहेश्वरं प्रभुः ।
व्यचरच्चापि तत्रासौ महात्मा भृगुनन्दनः ॥ १२.२९५.२० ॥
دخل ذلك الرب أوشاناس بطن الإله الأعظم، وهناك أخذ ابن بهرغو العظيم يتجول.
12.295.21
किमर्थं व्यचरद्राजन्नुशना तस्य धीमतः ।
जठरे देवदेवस्य किंचाकार्षीन्महाद्युतिः ॥ १२.२९५.२१ ॥
يا ملك، لأي غرض تجول أوشاناس الحكيم في بطن إله الآلهة؟ وماذا فعل هناك ذلك العظيم الإشراق؟
12.295.22
पुरा सोऽन्तर्जलगतः स्थाणुभूतो महाव्रतः ।
वर्षाणामभवद्राजन्प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ १२.२९५.२२ ॥
في الزمن القديم، دخل ذلك صاحب النذور العظيمة الماء وبقي ساكنًا كعمود؛ يا ملك، بقي كذلك مئات الآلاف وعشرات الملايين من السنين.
12.295.23
उदतिष्ठत्तपस्तप्त्वा दुश्चरं च महाह्रदात् ।
ततो देवातिदेवस्तं ब्रह्मा वै समसर्पत ॥ १२.२९५.२३ ॥
بعد أن أدى تقشفًا صعبًا، نهض من تلك البحيرة العظيمة؛ عندها اقترب منه براهما، إله الآلهة.
12.295.24
तपोवृद्धिमपृच्छच्च कुशलं चैवमव्ययः ।
तपः सुचीर्णमिति च प्रोवाच वृषभध्वजः ॥ १२.२९५.२४ ॥
سأل الأبدي عن نمو تقشفه وعن عافيته؛ وقال ذو راية الثور: «لقد أُدّي التقشف على أحسن وجه.»
12.295.25
तत्संयोगेन वृद्धिं चाप्यपश्यत्स तु शंकरः ।
महामतिरचिन्त्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा ॥ १२.२९५.२५ ॥
وبذلك الاتحاد رأى شانكارا أيضًا النمو. كان ذا عقل عظيم، ذا ذات لا تُدرك، مسرورًا دائمًا بالحق والدارما.
12.295.26
स तेनाढ्यो महायोगी तपसा च धनेन च ।
व्यराजत महाराज त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ॥ १२.२९५.२६ ॥
وقد أثري بذلك، بالتقشف والثروة، فتألق اليوغي العظيم، أيها الملك العظيم، ذو بأس في العوالم الثلاثة.
12.295.27
ततः पिनाकी योगात्मा ध्यानयोगं समाविशत् ।
उशना तु समुद्विग्नो निलिल्ये जठरे ततः ॥ १२.२९५.२७ ॥
ثم دخل بيناكين، الذي ذاته يوغا، في يوغا التأمل. أما أوشانس فقد اضطرب بشدة واختبأ في بطنه.
12.295.28
तुष्टाव च महायोगी देवं तत्रस्थ एव च ।
निःसारं काङ्क्षमाणः स तेन स्म प्रतिहन्यते ॥ १२.२९५.२८ ॥
وقف اليوغي العظيم هناك يمجد الإله؛ لكن من يشتهي ما لا جوهر له يُصرع به.
12.295.29
उशना तु तथोवाच जठरस्थो महामुनिः ।
प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनररिंदम् ॥ १२.२९५.२९ ॥
لكن أوشانس، الحكيم العظيم المقيم في البطن، قال هكذا مرارًا: «امنحني نعمتك»، يا قاهر الأعداء.
12.295.30
तमुवाच महादेवो गच्छ शिश्नेन मोक्षणम् ।
इति सर्वाणि स्रोतांसि रुद्ध्वा त्रिदशपुङ्गवः ॥ १२.२९५.३० ॥
فقال له مهادِيفا: «اخرج من القضيب لتنال الخلاص»؛ وقد سدّ أفضل الآلهة الثلاثين جميع المجاري،
12.295.31
अपश्यमानस्तद्द्वारं सर्वतः पिहितो मुनिः ।
पर्यक्रामद्दह्यमान इतश्चेतश्च तेजसा ॥ १२.२९५.३१ ॥
لم يجد الحكيم بابًا للخروج، وقد أُغلق من كل جانب، فراح يتجول هنا وهناك وهو يحترق بحرارته الذاتية.
12.295.32
स वै निष्क्रम्य शिश्नेन शुक्रत्वमभिपेदिवान् ।
कार्येण तेन नभसो नाध्यगच्छत मध्यतः ॥ १२.२९५.३२ ॥
خرج من ذلك العضو وبلغ هيئة المني؛ غير أنه لم يبلغ وسط السماء لتلك الغاية.
12.295.33
तत एव च देवेषु अप्रविष्टो महामुनिः ।
पौरोहित्यं च दैत्यानां शक्रतेजोविवृद्धये ॥ १२.२९५.३३ ॥
ثم لم يدخل ذلك الحكيم الكبير بين الآلهة، وتولّى كهانة الدايتيا لتعظيم قوة إندرا.
12.295.34
विनिष्क्रान्तं तु तं दृष्ट्वा ज्वलन्तमिव तेजसा ।
भवो रोषसमाविष्टः शूलोद्यतकरः स्थितः ॥ १२.२९५.३४ ॥
فلما رأى ذلك الحكيم خارجًا يتوهج كأنه نار، امتلأ بهاء (شيفا) غضبًا ووقف رافعًا الرمح ثلاثي الشعب في يده.
12.295.35
अवारयत तं देवी क्रुद्धं पशुपतिं पतिम् ।
पुत्रत्वमगमद्देव्या वारिते शंकरे च सः ॥ १२.२९५.३५ ॥
منعه إلهة زوجته الغاضب باشوباتي، فلما منعته الإلهة صار ابنًا.
12.295.36
देव्युवाच ।
हिंसनीयस्त्वया नैव मम पुत्रत्वमागतः।
न हि देवोदरात्कश्चिन्निःसृतो नाशमर्हति ॥ १२.२९५.३६ ॥
قالت الإلهة: «لا ينبغي أن تؤذيه، فقد صار ابني. فما من أحد خرج من بطن الإلهة يستحق الهلاك.»
12.295.37
ततः प्रीतो भवो देव्याः प्रहसंश्चेदमब्रवीत् ।
गच्छत्वेष यथाकाममिति राजन्पुनः पुनः ॥ १२.२९५.३७ ॥
فسُرّ بهوَ ونظر إلى الإلهة وضحك وقال: «أيها الملك، ليذهب كما يشاء»، وكرّر ذلك مرارًا.
12.295.38
ततः प्रणम्य वरदं देवं देवीमुमां तथा ।
उशना प्राप तद्धीमान्गतिमिष्टां महामुनिः ॥ १२.२९५.३८ ॥
ثم انحنى الحكيم العظيم أوشنس أمام الإله واهب النِّعم وأمام الإلهة أوما، فنال تلك الغاية المرجوة.
12.295.39
एतत्ते कथितं तात भार्गवस्य महात्मनः ।
चरितं भरतश्रेष्ठ यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२९५.३९ ॥
يا بُنيّ، لقد أُخبرتَ بهذه السيرة للحكيم العظيم من نسل بهرغو التي تسألني عنها، يا خير البهاراتا.