மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.295
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.295.1
तिष्ठते मे सदा तात कौतूहलमिदं हृदि ।
तदहं श्रोतुमिच्छामि त्वत्तः कुरुपितामह ॥ १२.२९५.१ ॥
அன்புள்ள ஐயா, குருக்களின் பிதாமகரே, என் இதயத்தில் எப்போதும் இந்த ஆர்வம் நிலைத்திருக்கிறது. ஆகவே இதை உங்களிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.295.2
कथं देवर्षिरुशना सदा काव्यो महामतिः ।
असुराणां प्रियकारः सुराणामप्रिये रतः ॥ १२.२९५.२ ॥
தேவரிஷி உசனா, பெரும் அறிவுடைய காவ்யர், எப்படி எப்போதும் அசுரர்களுக்கு நன்மை செய்பவராகவும், தேவர்களுக்கு விருப்பமில்லாததில் ஈடுபட்டவராகவும் இருந்தார்?
12.295.3
वर्धयामास तेजश्च किमर्थममितौजसाम् ।
नित्यं वैरनिबद्धाश्च दानवाः सुरसत्तमैः ॥ १२.२९५.३ ॥
அளவற்ற ஓஜஸ் உடைய அசுரர்களின் தேஜஸை ஏன் வளர்த்தார்? தேவர்களில் சிறந்தோருடன் எப்போதும் பகையில் பிணைக்கப்பட்ட தானவர்களை—
12.295.4
कथं चाप्युशना प्राप शुक्रत्वममरद्युतिः ।
ऋद्धिं च स कथं प्राप्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२९५.४ ॥
அமரர்களைப் போன்ற ஒளியுடைய உசனா எப்படி சுக்ரத்துவத்தை அடைந்தார்? அவர் செல்வத்தையும் ஆற்றலையும் எப்படிப் பெற்றார்? இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.295.5
न याति च स तेजस्वी मध्येन नभसः कथम् ।
एतदिच्छामि विज्ञातुं निखिलेन पितामह ॥ १२.२९५.५ ॥
அந்த தேஜஸ்வியான அவர் ஆகாயத்தின் நடுவே ஏன் செல்வதில்லை? இதை முழுமையாக அறிய விரும்புகிறேன், பிதாமகரே.
12.295.6
शृणु राजन्नवहितः सर्वमेतद्यथातथम् ।
यथामति यथा चैतच्छ्रुतपूर्वं मयाऽनघ ॥ १२.२९५.६ ॥
அரசே, கவனமாகக் கேள். இவை அனைத்தையும் உள்ளபடியே, என் அறிவுக்கு எட்டியபடி, நான் முன்பு கேட்டவாறே சொல்கிறேன், பாவமற்றவனே.
12.295.7
एष भार्गवदायादो मुनिर्मान्यो दृढव्रतः ।
सुराणां विप्रियकरो निमित्ते कारणात्मके ॥ १२.२९५.७ ॥
இவர் பிருகுவின் வழித்தோன்றலான முனிவர், மதிக்கத்தக்கவர், உறுதியான விரதமுடையவர்; காரணமும் நிமித்தமும் ஆனவராய் தேவர்களுக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்பவர்.
12.295.8
इन्द्रोऽथ धनदो राजा यक्षरक्षोधिपः सदा ।
प्रभविष्णुश्च कोशस्य जगतश्च तथा प्रभुः ॥ १२.२९५.८ ॥
இந்திரனும், பின்பு செல்வம் அளிப்பவனான அரசன் குபேரனும்—யக்ஷர்களுக்கும் ராக்ஷஸர்களுக்கும் எப்போதும் அதிபதி; கருவூலத்தின் வல்லமையுள்ள தலைவனும் உலகத்தின் அதிபதியுமானவன்.
12.295.9
तस्यात्मानमथाविश्य योगसिद्धो महामुनिः ।
रुद्ध्वा धनपतिं देवं योगेन हृतवान्वसु ॥ १२.२९५.९ ॥
அப்போது யோகசித்தியுடைய மகாமுனிவர் அவனது உள்ளத்தில் புகுந்து, செல்வத்தின் அதிபதி தேவனைத் யோகத்தால் கட்டுப்படுத்தி அவனது செல்வத்தைக் கவர்ந்தார்.
12.295.10
हृते धने ततः शर्म न लेभे धनदस्तथा ।
आपन्नमन्युः संविग्नः सोभ्यगात्सुरसत्तमम् ॥ १२.२९५.१० ॥
செல்வம் கவர்ந்தபின் குபேரனுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கவில்லை. கோபமும் கலக்கமும் அடைந்து அவன் தேவர்களில் சிறந்தவரிடம் சென்றான்.
12.295.11
निवेदयामास तदा शिवायामिततेजसे ।
देवश्रेष्ठाय रुद्राय सौम्याय बहुरूपिणे ॥ १२.२९५.११ ॥
அப்போது அளவற்ற ஒளியுடைய சிவனும், தேவர்களில் சிறந்த, சாந்தமான, பல உருவங்களுடைய ருத்ரனுமான அவரிடம் தெரிவித்தான்.
12.295.12
योगात्मकेनोशनसा रुद्ध्वा मम हृतं वसु ।
योगेनात्मगतं कृत्वा निःसृतश्च महातपाः ॥ १२.२९५.१२ ॥
யோகமே இயல்பாயவரான உசனஸ் என் செல்வத்தை யோகத்தால் தடுத்து, அதைத் தன்னுள் வைத்துக்கொண்டு, மகாதபஸ்வியாக வெளியேறிச் சென்றார்.
12.295.13
एतच्छ्रुत्वा ततः क्रुद्धो महायोगी महेश्वरः ।
संरक्तनयनो राजञ्शूलमादाय तस्थिवान् ॥ १२.२९५.१३ ॥
இதைக் கேட்ட பின்னர் மகாயோகியும் மகேசுவரருமான அவர் கோபமுற்றார். அரசே, சிவந்த கண்களுடன் சூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு நின்றார்.
12.295.14
क्वासौ क्वासाविति प्राह गृहीत्वा परमायुधम् ।
उशना दूरतस्तस्य ह्यभूज्ज्ञात्वा चिकीर्षितम् ॥ १२.२९५.१४ ॥
"அவன் எங்கே? அவன் எங்கே?" என்று கூறி அவர் உயர்ந்த ஆயுதத்தைப் பற்றினார். உசனஸ் அவரது எண்ணத்தை அறிந்து தொலைவில் இருந்தார்.
12.295.15
स महायोगिनो बुद्ध्वा तं रोषं वै महात्मनः ।
गतिमागमनं वेत्ति स्थानं चैव ततः प्रभुः ॥ १२.२९५.१५ ॥
அந்த மகாயோகியும் மகாத்மாவுமான அவரின் அக்கோபத்தை உணர்ந்து, அந்தப் பிரபு அவரின் நகர்வையும் வருகையையும் இருப்பிடத்தையும் அறிந்தார்.
12.295.16
संचिन्त्येग्रेण तपसा महात्मानं महेश्वरम् ।
उशना योगसिद्धात्मा शूलाग्रे प्रत्यदृश्यत ॥ १२.२९५.१६ ॥
உயர்ந்த தவத்தால் மகாத்மாவான மகேசுவரரை தியானித்து, யோகசித்தி பெற்ற உசனஸ் சூலத்தின் நுனியில் தோன்றினார்.
12.295.17
विज्ञातरूपः स तदा तपः सिद्धोऽथ धन्विना ।
ज्ञात्वा शूलं च देवेशः पाणिना समनामयत् ॥ १२.२९५.१७ ॥
அப்போது வில்லாளியால் உருவம் அறியப்பட்டவராய், தவத்தால் சித்தி பெற்ற அவர் இருக்க, சூலத்தை அறிந்து தேவேசன் கையால் அதை வளைத்தார்.
12.295.18
आनतेनाथ शूलेन पाणिनामिततेजसा ।
पिनाकमिति चोवाच शूलमुग्रायुधः प्रभुः ॥ १२.२९५.१८ ॥
அப்போது வளைந்த சூலத்தோடு, அளவிலா தேசமுடைய கையால், உக்ராயுதரான பிரபு அந்தச் சூலத்தை "பினாகம்" என்று கூறினார்.
12.295.19
पाणिमध्यगतं दृष्ट्वा भार्गवं तमुमापतिः ।
आस्यं विवृत्य भ्रकुटिं पाणिं संप्राक्षिपच्छनैः ॥ १२.२९५.१९ ॥
கையின் உள்ளங்கையில் இருந்த அந்த பார்கவரை கண்ட உமாபதி வாயைத் திறந்து புருவம் சுருக்கி மெல்ல கையை கீழே வீசினார்.
12.295.20
स तु प्रविष्ट उशना कोष्ठं माहेश्वरं प्रभुः ।
व्यचरच्चापि तत्रासौ महात्मा भृगुनन्दनः ॥ १२.२९५.२० ॥
அந்த பிரபு உசனஸ் மாகேஸ்வரரின் வயிற்றுக்குள் நுழைந்தார்; அங்கே அந்த மகாத்மா பிருகுவின் மகன் சஞ்சரித்தார்.
12.295.21
किमर्थं व्यचरद्राजन्नुशना तस्य धीमतः ।
जठरे देवदेवस्य किंचाकार्षीन्महाद्युतिः ॥ १२.२९५.२१ ॥
அரசே, அந்த அறிவாளி உசனஸ் தேவதேவரின் வயிற்றில் எதற்காக சஞ்சரித்தார்? அந்த மகாதேஜஸ்வி அங்கே என்ன செய்தார்?
12.295.22
पुरा सोऽन्तर्जलगतः स्थाणुभूतो महाव्रतः ।
वर्षाणामभवद्राजन्प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ १२.२९५.२२ ॥
முன்பொரு காலத்தில் அந்த மகாவிரதர் நீருக்குள் தூண் போல் அசையாது நின்றார்; அரசே, பல லட்சங்களும் கோடிகளுமான ஆண்டுகள் அவ்வாறே இருந்தார்.
12.295.23
उदतिष्ठत्तपस्तप्त्वा दुश्चरं च महाह्रदात् ।
ततो देवातिदेवस्तं ब्रह्मा वै समसर्पत ॥ १२.२९५.२३ ॥
கடுமையான தவத்தைச் செய்து அவர் அந்த பெரிய ஏரியிலிருந்து எழுந்தார்; அப்பொழுது தேவதேவரான பிரம்மா அவரை அணுகினார்.
12.295.24
तपोवृद्धिमपृच्छच्च कुशलं चैवमव्ययः ।
तपः सुचीर्णमिति च प्रोवाच वृषभध्वजः ॥ १२.२९५.२४ ॥
அழிவற்றவர் அவரது தவ வளர்ச்சியையும் நலத்தையும் விசாரித்தார்; 'தவம் நன்றாகச் செய்யப்பட்டது' என்று விருஷபத்வஜர் கூறினார்.
12.295.25
तत्संयोगेन वृद्धिं चाप्यपश्यत्स तु शंकरः ।
महामतिरचिन्त्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा ॥ १२.२९५.२५ ॥
அதனுடைய சேர்க்கையால் சங்கரர் வளர்ச்சியைக் கண்டார். அவர் மகா அறிவுடையவர், சிந்திக்க இயலாத ஆன்மா கொண்டவர், எப்போதும் சத்திய தர்மத்தில் மகிழ்ந்தவர்.
12.295.26
स तेनाढ्यो महायोगी तपसा च धनेन च ।
व्यराजत महाराज त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ॥ १२.२९५.२६ ॥
அதனால் தவத்தாலும் செல்வத்தாலும் வளம் பெற்ற அந்த மகாயோகி, மகாராஜாவே, மூன்று உலகங்களிலும் வீரியத்துடன் விளங்கினார்.
12.295.27
ततः पिनाकी योगात्मा ध्यानयोगं समाविशत् ।
उशना तु समुद्विग्नो निलिल्ये जठरे ततः ॥ १२.२९५.२७ ॥
பின்னர் யோகாத்மாவான பினாகி தியான யோகத்தில் நுழைந்தார். உசனாவோ மிகவும் கலங்கி, பின்னர் அவரது வயிற்றில் ஒளிந்தார்.
12.295.28
तुष्टाव च महायोगी देवं तत्रस्थ एव च ।
निःसारं काङ्क्षमाणः स तेन स्म प्रतिहन्यते ॥ १२.२९५.२८ ॥
அங்கேயே நின்று அந்த மகாயோகி தேவனைத் துதித்தார்; ஆனால் சாரமற்றதை விரும்பியவர் அவராலேயே தடுக்கப்படுகிறார்.
12.295.29
उशना तु तथोवाच जठरस्थो महामुनिः ।
प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनररिंदम् ॥ १२.२९५.२९ ॥
ஆனால் வயிற்றில் இருந்த மகாமுனி உசனாவும் அவ்வாறே பலமுறை சொன்னார்: "எனக்கு அருள் புரிவீராக", எதிரிகளை அடக்குபவரே.
12.295.30
तमुवाच महादेवो गच्छ शिश्नेन मोक्षणम् ।
इति सर्वाणि स्रोतांसि रुद्ध्वा त्रिदशपुङ्गवः ॥ १२.२९५.३० ॥
மகாதேவர் அவரிடம், "ஆண்குறி வழியாக விடுதலை பெறு" என்றார்; தேவர்களில் சிறந்தவர் எல்லா வழிகளையும் அடைத்தார்.
12.295.31
अपश्यमानस्तद्द्वारं सर्वतः पिहितो मुनिः ।
पर्यक्रामद्दह्यमान इतश्चेतश्च तेजसा ॥ १२.२९५.३१ ॥
வெளியேறும் வாயிலைக் காணாமல், எல்லாப் பக்கங்களிலும் அடைக்கப்பட்ட அந்த முனிவர், தம் தேஜஸால் எரிந்தவராய் இங்கும் அங்கும் சுற்றி அலைந்தார்.
12.295.32
स वै निष्क्रम्य शिश्नेन शुक्रत्वमभिपेदिवान् ।
कार्येण तेन नभसो नाध्यगच्छत मध्यतः ॥ १२.२९५.३२ ॥
அவர் அந்த ஆண்குறி வழியாக வெளியேறி, விந்து நிலையை அடைந்தார்; ஆனால் அந்த நோக்கத்திற்காக வானின் நடுப்பகுதியை அவர் அடையவில்லை.
12.295.33
तत एव च देवेषु अप्रविष्टो महामुनिः ।
पौरोहित्यं च दैत्यानां शक्रतेजोविवृद्धये ॥ १२.२९५.३३ ॥
பின்னர் அந்த மாமுனிவர் தேவர்களிடையே சேரவில்லை; இந்திரனின் தேஜஸை வளர்க்கும் பொருட்டு அசுரர்களின் புரோகிதராக ஆனார்.
12.295.34
विनिष्क्रान्तं तु तं दृष्ट्वा ज्वलन्तमिव तेजसा ।
भवो रोषसमाविष्टः शूलोद्यतकरः स्थितः ॥ १२.२९५.३४ ॥
தேஜஸால் எரிவது போல் வெளியேறியவரைக் கண்டு, பவன் (சிவன்) கோபத்தால் நிரம்பி, கையில் சூலத்தை உயர்த்தியவராய் நின்றார்.
12.295.35
अवारयत तं देवी क्रुद्धं पशुपतिं पतिम् ।
पुत्रत्वमगमद्देव्या वारिते शंकरे च सः ॥ १२.२९५.३५ ॥
தேவி கோபமடைந்த பசுபதியாகிய தன் கணவனைத் தடுத்தாள்; தேவி தடுத்ததால் சங்கரன் அவனுக்கு மகனாகும் நிலை உண்டானது.
12.295.36
देव्युवाच ।
हिंसनीयस्त्वया नैव मम पुत्रत्वमागतः।
न हि देवोदरात्कश्चिन्निःसृतो नाशमर्हति ॥ १२.२९५.३६ ॥
தேவி கூறினாள்: "இவனை நீ துன்புறுத்தக் கூடாது; இவன் எனக்கு மகனாக வந்துவிட்டான். தேவியின் வயிற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட எவரும் அழிவதற்கு தகுதியானவர் அல்லர்."
12.295.37
ततः प्रीतो भवो देव्याः प्रहसंश्चेदमब्रवीत् ।
गच्छत्वेष यथाकाममिति राजन्पुनः पुनः ॥ १२.२९५.३७ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த பவன், தேவியைப் பார்த்துச் சிரித்தவாறு இதைச் சொன்னான்: "ஓ அரசே, இவன் விரும்பியபடி செல்லட்டும்" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்.
12.295.38
ततः प्रणम्य वरदं देवं देवीमुमां तथा ।
उशना प्राप तद्धीमान्गतिमिष्टां महामुनिः ॥ १२.२९५.३८ ॥
அப்போது வரமளிக்கும் தேவனையும் தேவி உமையையும் வணங்கி, அறிவுள்ள மகாமுனி உசனா அந்த விரும்பிய நிலையை அடைந்தான்.
12.295.39
एतत्ते कथितं तात भार्गवस्य महात्मनः ।
चरितं भरतश्रेष्ठ यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२९५.३९ ॥
அன்பு மகனே, பார்கவரான மகாத்மாவின் இந்தச் சரிதத்தை, நீ என்னிடம் கேட்டதை, உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன், பரதர்களில் சிறந்தவனே.