Mahābhārata · Adhyāya 12.295
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.295.1
तिष्ठते मे सदा तात कौतूहलमिदं हृदि ।
तदहं श्रोतुमिच्छामि त्वत्तः कुरुपितामह ॥ १२.२९५.१ ॥
Lieber Ahn der Kurus, in meinem Herzen bleibt stets diese Neugier, und so möchte ich dies von dir hören.
12.295.2
कथं देवर्षिरुशना सदा काव्यो महामतिः ।
असुराणां प्रियकारः सुराणामप्रिये रतः ॥ १२.२९५.२ ॥
Wie war es, dass der göttliche Weise Uśanas, der Kāvya von großer Weisheit, stets den Asuras zum Wohl handelte und sich an dem erfreute, was den Devas missfiel?
12.295.3
वर्धयामास तेजश्च किमर्थममितौजसाम् ।
नित्यं वैरनिबद्धाश्च दानवाः सुरसत्तमैः ॥ १२.२९५.३ ॥
Warum steigerte er den Glanz der Asuras von unermesslicher Kraft? Und die Dānavas, stets im Hass gebunden an die Besten der Devas—
12.295.4
कथं चाप्युशना प्राप शुक्रत्वममरद्युतिः ।
ऋद्धिं च स कथं प्राप्तः सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२९५.४ ॥
Und wie erlangte Uśanas, von einem Glanz gleich dem der Unsterblichen, den Zustand des Śukra? Wie gewann er jenen Reichtum an Macht? Erzähle mir all dies.
12.295.5
न याति च स तेजस्वी मध्येन नभसः कथम् ।
एतदिच्छामि विज्ञातुं निखिलेन पितामह ॥ १२.२९५.५ ॥
Und warum zieht jener Strahlende nicht durch die Mitte des Himmels? Dies möchte ich vollständig erfahren, Ahn.
12.295.6
शृणु राजन्नवहितः सर्वमेतद्यथातथम् ।
यथामति यथा चैतच्छ्रुतपूर्वं मयाऽनघ ॥ १२.२९५.६ ॥
Höre aufmerksam zu, o König, all dies genau so, wie es ist, soweit mein Verstand reicht und wie ich es zuvor gehört habe, o Makelloser.
12.295.7
एष भार्गवदायादो मुनिर्मान्यो दृढव्रतः ।
सुराणां विप्रियकरो निमित्ते कारणात्मके ॥ १२.२९५.७ ॥
Dieser Weise, Erbe Bhṛgus, geachtet und fest in seinem Gelübde, wurde zur Ursache und zum Anlass dessen, was den Göttern missfiel.
12.295.8
इन्द्रोऽथ धनदो राजा यक्षरक्षोधिपः सदा ।
प्रभविष्णुश्च कोशस्य जगतश्च तथा प्रभुः ॥ १२.२९५.८ ॥
Indra, und dann Dhanada, der König, stets Herr der Yakṣas und Rākṣasas, mächtiger Herr des Schatzes und ebenso Herr der Welt.
12.295.9
तस्यात्मानमथाविश्य योगसिद्धो महामुनिः ।
रुद्ध्वा धनपतिं देवं योगेन हृतवान्वसु ॥ १२.२९५.९ ॥
Da drang der große Weise, im Yoga vollendet, in sein eigenes Selbst ein, hielt den Gott, Herrn des Reichtums, durch Yoga zurück und raubte seine Schätze.
12.295.10
हृते धने ततः शर्म न लेभे धनदस्तथा ।
आपन्नमन्युः संविग्नः सोभ्यगात्सुरसत्तमम् ॥ १२.२९५.१० ॥
Als der Reichtum geraubt war, fand auch Dhanada keinen Frieden; von Zorn und Unruhe gequält, ging er zum besten der Götter.
12.295.11
निवेदयामास तदा शिवायामिततेजसे ।
देवश्रेष्ठाय रुद्राय सौम्याय बहुरूपिणे ॥ १२.२९५.११ ॥
Da trug er Śiva vor, dem Gott von unermesslichem Glanz, dem besten der Götter, Rudra, dem Sanften und Vielgestaltigen.
12.295.12
योगात्मकेनोशनसा रुद्ध्वा मम हृतं वसु ।
योगेनात्मगतं कृत्वा निःसृतश्च महातपाः ॥ १२.२९५.१२ ॥
Uśanas, dessen Wesen Yoga ist, hielt meinen Reichtum durch Yoga zurück, nahm ihn in sich auf und zog davon, der große Asket.
12.295.13
एतच्छ्रुत्वा ततः क्रुद्धो महायोगी महेश्वरः ।
संरक्तनयनो राजञ्शूलमादाय तस्थिवान् ॥ १२.२९५.१३ ॥
Als er dies hörte, geriet der große Yogin Maheśvara in Zorn; mit geröteten Augen, o König, ergriff er den Dreizack und stand auf.
12.295.14
क्वासौ क्वासाविति प्राह गृहीत्वा परमायुधम् ।
उशना दूरतस्तस्य ह्यभूज्ज्ञात्वा चिकीर्षितम् ॥ १२.२९५.१४ ॥
Er rief: »Wo ist er? Wo ist er?«, und ergriff die höchste Waffe; Uśanas, der Absicht wissend, war fern von ihm.
12.295.15
स महायोगिनो बुद्ध्वा तं रोषं वै महात्मनः ।
गतिमागमनं वेत्ति स्थानं चैव ततः प्रभुः ॥ १२.२९५.१५ ॥
Da er den Zorn des großen Yogin und Großgeistigen erkannte, wusste der Herr seine Bewegung, sein Kommen und auch seinen Ort.
12.295.16
संचिन्त्येग्रेण तपसा महात्मानं महेश्वरम् ।
उशना योगसिद्धात्मा शूलाग्रे प्रत्यदृश्यत ॥ १२.२९५.१६ ॥
Nachdem er durch höchste Askese über den großen Maheśvara nachgedacht hatte, erschien Uśanas, dessen Selbst im Yoga vollendet war, an der Spitze des Dreizacks.
12.295.17
विज्ञातरूपः स तदा तपः सिद्धोऽथ धन्विना ।
ज्ञात्वा शूलं च देवेशः पाणिना समनामयत् ॥ १२.२९५.१७ ॥
Da wurde seine Gestalt vom Bogenschützen erkannt; der durch Askese Vollendete, und das Dreizack wissend, bog der Herr der Götter es mit der Hand.
12.295.18
आनतेनाथ शूलेन पाणिनामिततेजसा ।
पिनाकमिति चोवाच शूलमुग्रायुधः प्रभुः ॥ १२.२९५.१८ ॥
Dann, mit dem gebogenen Dreizack in seiner Hand von unermesslicher Strahlkraft, nannte der Herr der wilden Waffe den Dreizack »Pināka«.
12.295.19
पाणिमध्यगतं दृष्ट्वा भार्गवं तमुमापतिः ।
आस्यं विवृत्य भ्रकुटिं पाणिं संप्राक्षिपच्छनैः ॥ १२.२९५.१९ ॥
Als der Herr der Umā Bhārgava (Uśanas) in der Handfläche liegen sah, öffnete er den Mund, runzelte die Brauen und schleuderte langsam die Hand von sich.
12.295.20
स तु प्रविष्ट उशना कोष्ठं माहेश्वरं प्रभुः ।
व्यचरच्चापि तत्रासौ महात्मा भृगुनन्दनः ॥ १२.२९५.२० ॥
Jener Herr Uśanas trat in den Bauch des Großen Herrn ein, und dort begann der großherzige Sohn Bhṛgus umherzuwandern.
12.295.21
किमर्थं व्यचरद्राजन्नुशना तस्य धीमतः ।
जठरे देवदेवस्य किंचाकार्षीन्महाद्युतिः ॥ १२.२९५.२१ ॥
O König, zu welchem Zweck wanderte jener weise Uśanas im Bauch des Gottes der Götter umher? Und was tat dieser Hochstrahlende dort?
12.295.22
पुरा सोऽन्तर्जलगतः स्थाणुभूतो महाव्रतः ।
वर्षाणामभवद्राजन्प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ १२.२९५.२२ ॥
Einst ging jener Großgelobte ins Wasser und verharrte regungslos wie ein Pfahl; o König, so blieb er hunderttausende und Abermillionen von Jahren.
12.295.23
उदतिष्ठत्तपस्तप्त्वा दुश्चरं च महाह्रदात् ।
ततो देवातिदेवस्तं ब्रह्मा वै समसर्पत ॥ १२.२९५.२३ ॥
Nachdem er eine schwere Askese vollbracht hatte, erhob er sich aus jenem großen See; da näherte sich ihm Brahmā, der Gott über den Göttern.
12.295.24
तपोवृद्धिमपृच्छच्च कुशलं चैवमव्ययः ।
तपः सुचीर्णमिति च प्रोवाच वृषभध्वजः ॥ १२.२९५.२४ ॥
Der Unvergängliche fragte nach dem Wachsen seiner Askese und seinem Wohlergehen; und der Stierbannerträger sprach: »Die Askese ist gut vollbracht worden.«
12.295.25
तत्संयोगेन वृद्धिं चाप्यपश्यत्स तु शंकरः ।
महामतिरचिन्त्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा ॥ १२.२९५.२५ ॥
Durch diese Verbindung sah auch Śaṃkara Wachstum. Er von großem Verstand, von unfassbarem Wesen, stets an Wahrheit und Dharma erfreut.
12.295.26
स तेनाढ्यो महायोगी तपसा च धनेन च ।
व्यराजत महाराज त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ॥ १२.२९५.२६ ॥
Durch jenes reich geworden an Askese und Reichtum, leuchtete der große Yogin, o großer König, mächtig in den drei Welten.
12.295.27
ततः पिनाकी योगात्मा ध्यानयोगं समाविशत् ।
उशना तु समुद्विग्नो निलिल्ये जठरे ततः ॥ १२.२९५.२७ ॥
Da trat Pinākin, dessen Wesen Yoga ist, in den Yoga der Meditation ein. Uśanas aber, tief erregt, verbarg sich in seinem Bauch.
12.295.28
तुष्टाव च महायोगी देवं तत्रस्थ एव च ।
निःसारं काङ्क्षमाणः स तेन स्म प्रतिहन्यते ॥ १२.२९५.२८ ॥
Dort stehend pries der große Yogin den Gott; doch wer das Wesenlose begehrt, wird von ihm niedergeschlagen.
12.295.29
उशना तु तथोवाच जठरस्थो महामुनिः ।
प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनररिंदम् ॥ १२.२९५.२९ ॥
Uśanas aber, der große Weise im Bauch, sprach so wieder und wieder: »Erweise mir Gnade«, o Bezwinger der Feinde.
12.295.30
तमुवाच महादेवो गच्छ शिश्नेन मोक्षणम् ।
इति सर्वाणि स्रोतांसि रुद्ध्वा त्रिदशपुङ्गवः ॥ १२.२९५.३० ॥
Da sprach Mahādeva zu ihm: »Geh durch den Penis hinaus, um frei zu werden«; und der Beste unter den dreißig Göttern verschloss alle Kanäle,
12.295.31
अपश्यमानस्तद्द्वारं सर्वतः पिहितो मुनिः ।
पर्यक्रामद्दह्यमान इतश्चेतश्च तेजसा ॥ १२.२९५.३१ ॥
Da er keinen Ausgang sah und überall verschlossen war, irrte der Weise hin und her, von seiner eigenen Glut verzehrt.
12.295.32
स वै निष्क्रम्य शिश्नेन शुक्रत्वमभिपेदिवान् ।
कार्येण तेन नभसो नाध्यगच्छत मध्यतः ॥ १२.२९५.३२ ॥
Nachdem er durch jenes Glied herausgekommen war, gelangte er in den Zustand des Samens; doch zu jenem Zweck erreichte er nicht die Mitte des Himmels.
12.295.33
तत एव च देवेषु अप्रविष्टो महामुनिः ।
पौरोहित्यं च दैत्यानां शक्रतेजोविवृद्धये ॥ १२.२९५.३३ ॥
Danach trat jener große Weise nicht unter die Götter ein, und zur Steigerung der Macht Indras übernahm er das priesterliche Amt der Daityas.
12.295.34
विनिष्क्रान्तं तु तं दृष्ट्वा ज्वलन्तमिव तेजसा ।
भवो रोषसमाविष्टः शूलोद्यतकरः स्थितः ॥ १२.२९५.३४ ॥
Als er ihn wie in Feuer lodernd herauskommen sah, stand Bhava (Śiva), von Zorn erfüllt, mit dem erhobenen Dreizack in der Hand da.
12.295.35
अवारयत तं देवी क्रुद्धं पशुपतिं पतिम् ।
पुत्रत्वमगमद्देव्या वारिते शंकरे च सः ॥ १२.२९५.३५ ॥
Die Göttin hielt ihren zornentbrannten Gemahl Paśupati zurück; und als er von der Göttin und Śaṃkara zurückgehalten wurde, erlangte er die Stellung eines Sohnes.
12.295.36
देव्युवाच ।
हिंसनीयस्त्वया नैव मम पुत्रत्वमागतः।
न हि देवोदरात्कश्चिन्निःसृतो नाशमर्हति ॥ १२.२९५.३६ ॥
Die Göttin sprach: "Du darfst ihm kein Leid zufügen, denn er ist mein Sohn geworden. Gewiss verdient niemand, der dem Schoß der Göttin entsprungen ist, den Untergang."
12.295.37
ततः प्रीतो भवो देव्याः प्रहसंश्चेदमब्रवीत् ।
गच्छत्वेष यथाकाममिति राजन्पुनः पुनः ॥ १२.२९५.३७ ॥
Da lachte Bhava erfreut die Göttin an und sprach: "O König, er möge gehen, wie er will", immer wieder.
12.295.38
ततः प्रणम्य वरदं देवं देवीमुमां तथा ।
उशना प्राप तद्धीमान्गतिमिष्टां महामुनिः ॥ १२.२९५.३८ ॥
Dann verneigte sich der weise große Weise Uśanas vor dem gewährenden Gott und der Göttin Umā und erlangte jenen ersehnten Zustand.
12.295.39
एतत्ते कथितं तात भार्गवस्य महात्मनः ।
चरितं भरतश्रेष्ठ यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२९५.३९ ॥
Lieber Sohn, diese Tat des großherzigen Bhārgava, nach der du mich fragst, ist dir erzählt worden, bester der Bharatas.