مهابهاراتا · أدهيايا 12.330
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.330.1
यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३०.१ ॥
إن كانت قد قُدِّمت صدقات أو قُرِّبت قرابين أو أُدِّيت تقشفات، وكذلك خدمة للمعلمين، فأخبرني بذلك يا جدّي.
12.330.2
आत्मनाऽनर्थयुक्तेन पापे निविशते मनः ।
स कर्म कलुषं कृत्वा क्लेशे महति धीयते ॥ १२.३३०.२ ॥
من يُوقع نفسه في الشر ويُلقي قلبه في الذنب، فيفعل فعلاً مدنّساً، يُلقى في عناء عظيم.
12.330.3
दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात्क्लेशं भयाद्भयम् ।
मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकर्मिणः ॥ १२.३३०.३ ॥
من مجاعة إلى مجاعة يمضون، ومن شقاء إلى شقاء، ومن خوف إلى خوف؛ والفقراء فاعلو الذنوب ينتقلون من موتى إلى موتى.
12.330.4
उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात्स्वर्गं सुखात्सुखम् ।
श्रद्दधानाश्च दान्ताश्च धनस्याः शुभकारिणः ॥ १२.३३०.४ ॥
من عيد إلى عيد يمضون، ومن جنة إلى جنة، ومن سعادة إلى سعادة؛ والمؤمنون وضابطو أنفسهم وفاعلو الخير بأموالهم يمضون كذلك.
12.330.5
व्यालकुञ्जरदुर्गेषु सर्पचोरभयेषु च ।
हस्तावापेन गच्छन्ति नास्तिकाः किमतः परम् ॥ १२.३३०.५ ॥
في حصون الثعابين والفيلة، وفي أخطار الأفاعي واللصوص، يمضي الملحدون كأنهم رُميوا بيد؛ فماذا يُقال بعد هذا؟
12.330.6
प्रियदेवातिथेयाश्च वदान्याः प्रियसाधवः ।
क्षेम्यमात्मवता मार्गमास्थिता हस्तदक्षिणाः ॥ १२.३३०.६ ॥
محبوبون لدى الآلهة والضيوف، كرماء، محبوبون لدى الصالحين، مفتوحو الأيدي في العطاء، يثبتون على الطريق الآمن الذي سلكه ضابط نفسه.
12.330.7
पुलाका इव धान्येषु पूत्यण्डा इव पक्षिषु ।
तद्विधास्ते मनुष्येषु येषां धर्मो न कारणम् ॥ १२.३३०.७ ॥
كالتبن بين الحبوب والبيض الفاسد بين الطيور، هكذا هم بين الناس من لا يكون الدارما سببهم.
12.330.8
सुशीघ्रमपि धावन्तं विधानमनुधावति ।
शेते सह शयानेन येनयेन यथाकृतम् ॥ १२.३३०.८ ॥
حتى الذي يجري بسرعة شديدة يتبعه القدر؛ وما فعله المرء يرقد مع الراقد.
12.330.9
पापं तिष्ठति तिष्ठन्तं धावन्तमनुधावति ।
करोति कुर्वतः कर्म च्छायेवानुविधीयते ॥ १२.३३०.९ ॥
الشر يقيم مع المقيم ويجري وراء الجاري؛ وفعل الفاعل يتبعه كما يتبع الظل.
12.330.10
येनयेन यथा यद्यत्पुरा कर्म सुनिश्चितम् ।
तत्तदेव नरो भुङ्क्ते नित्यं विहितमात्मना ॥ १२.३३०.१० ॥
أي عمل قُرّر بإحكام في الزمن الماضي، بأي شكل كان، فذلك بعينه يتمتع به الإنسان، وهو ما قضاه بنفسه أبداً.
12.330.11
समानकर्मनिक्षेपं विधानपरिरक्षणम् ।
भूतग्राममिमं कालः समन्तादपकर्षति ॥ १२.३३०.११ ॥
يجرّ الزمانُ من كل جانب هذه الجماعة من الكائنات، التي تحمل وديعة الأعمال المتساوية وحراسة النظام.
12.330.12
अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च ।
स्वं कालं नातिवर्तन्ते तथा कर्म पुराकृतम् ॥ १२.३३०.१२ ॥
كما أن الأزهار والثمار، دون أن تُحَثّ، لا تتجاوز أوانها، فكذلك العمل المُنجَز سلفاً.
12.330.13
समानश्चावमानश्च लाभालाभौ जयाजयौ ।
प्रवृत्ता न निवर्तन्ते निधनान्ताः पदेपदे ॥ १२.३३०.१३ ॥
الكرامة والإهانة، والربح والخسارة، والنصر والهزيمة — ما انطلق يبلغ الموت عند كل خطوة ولا يرجع.
12.330.14
आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् ।
गर्भशय्यामुपादाय भजते पूर्वदेहिकम् ॥ १२.३३०.१४ ॥
الألم قد قضاه المرء على نفسه، والسعادة قضاها على نفسه؛ ومنذ فراش الرحم يتلقى الكائن (ثمار أعمال) جسده السابق.
12.330.15
बालो युवा वा वृद्धश्च यत्करोति शुभाशुभम् ।
तस्यांतस्यामवस्थायां भुङ्क्ते जन्मनिजन्मनि ॥ १२.३३०.१५ ॥
طفلاً كان أو شاباً أو شيخاً، فما يفعله المرء من خير أو شر، يتمتع بثمرته في كل حال من تلك الأحوال، ولادة بعد ولادة.
12.330.16
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् ।
तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति ॥ १२.३३०.१६ ॥
كما أن العجل بين ألف بقرة يجد أمه، كذلك يتبع العمل الذي سبق فعله فاعله.
12.330.17
मलिनं हि यथा वस्त्रं पश्चाच्छुध्यति वारिणा ।
उपवासैः प्रतप्तानां दीर्घं सुखमनन्तकम् ॥ १२.३३०.१७ ॥
كما يُغسل الثوب المتسخ بالماء بعد ذلك، فإن للمطهَّرين بالصيام سعادة طويلة لا نهاية لها.
12.330.18
दीर्घकालेन तपसा सेवितेन तपोवने ।
धर्मनिर्धूतपापानां संसिध्यन्ते मनोरथाः ॥ १२.३३०.१८ ॥
بالتقشف الذي يُمارَس زمنا طويلا في غابة الزهد، تتحقق أمنيات الذين نفضوا ذنوبهم بالدارما.
12.330.19
शकुनानामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
पदं यथा न दृश्येत तथा पुण्यकृतां गतिः ॥ १२.३३०.१९ ॥
كما لا يُرى أثر الطيور في السماء ولا أثر الأسماك في الماء، كذلك لا يُرى مسير أهل الأعمال الصالحة.
12.330.20
अलमन्यैरुपालब्धैः कीर्तितैश्च व्यतिक्रमैः ।
पेशलं चानुरूपं च कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.३३०.२० ॥
يكفي لوم الآخرين وذكر تجاوزاتهم. ينبغي للمرء أن يفعل ما هو لطيف ومناسب ونافع لنفسه.