Mahābhārata · Adhyāya 12.330
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.330.1
यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३०.१ ॥
Wenn Gaben gegeben, Opfer dargebracht oder Askese geübt wurde, und ebenso Dienst an den Lehrern geleistet wurde, so sage mir dies, Großvater.
12.330.2
आत्मनाऽनर्थयुक्तेन पापे निविशते मनः ।
स कर्म कलुषं कृत्वा क्लेशे महति धीयते ॥ १२.३३०.२ ॥
Wer, selbst dem Unheil verbunden, sein Herz auf Sünde richtet, wird, nachdem er eine befleckte Tat vollbracht hat, in große Not gestürzt.
12.330.3
दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात्क्लेशं भयाद्भयम् ।
मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकर्मिणः ॥ १२.३३०.३ ॥
Von Hungersnot zu Hungersnot gehen sie, von Leid zu Leid, von Furcht zu Furcht; die armen Sünder gehen von Toten zu Toten.
12.330.4
उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात्स्वर्गं सुखात्सुखम् ।
श्रद्दधानाश्च दान्ताश्च धनस्याः शुभकारिणः ॥ १२.३३०.४ ॥
Von Fest zu Fest gehen sie, von Himmel zu Himmel, von Glück zu Glück; die Gläubigen, die Selbstbeherrschten und jene, die mit ihrem Reichtum gute Werke tun, gehen ebenso.
12.330.5
व्यालकुञ्जरदुर्गेषु सर्पचोरभयेषु च ।
हस्तावापेन गच्छन्ति नास्तिकाः किमतः परम् ॥ १२.३३०.५ ॥
In den Festungen der Schlangen und Elefanten, in den Gefahren von Schlangen und Dieben, gehen die Ungläubigen wie von einer Hand geworfen; was soll man darüber hinaus sagen?
12.330.6
प्रियदेवातिथेयाश्च वदान्याः प्रियसाधवः ।
क्षेम्यमात्मवता मार्गमास्थिता हस्तदक्षिणाः ॥ १२.३३०.६ ॥
Den Göttern und Gästen lieb, freigebig, den Guten lieb, offenhändig im Geben, verweilen sie auf dem sicheren Pfad, den der Selbstbeherrschte beschreitet.
12.330.7
पुलाका इव धान्येषु पूत्यण्डा इव पक्षिषु ।
तद्विधास्ते मनुष्येषु येषां धर्मो न कारणम् ॥ १२.३३०.७ ॥
Wie Spreu unter den Körnern und faule Eier unter den Vögeln, so sind unter den Menschen diejenigen, deren Ursache nicht Dharma ist.
12.330.8
सुशीघ्रमपि धावन्तं विधानमनुधावति ।
शेते सह शयानेन येनयेन यथाकृतम् ॥ १२.३३०.८ ॥
Auch wer sehr schnell läuft, dem folgt das Schicksal; was jemand getan hat, legt sich zu dem, der sich legt.
12.330.9
पापं तिष्ठति तिष्ठन्तं धावन्तमनुधावति ।
करोति कुर्वतः कर्म च्छायेवानुविधीयते ॥ १२.३३०.९ ॥
Das Böse bleibt bei dem, der bleibt, und läuft dem nach, der läuft; die Tat des Handelnden folgt ihm wie ein Schatten.
12.330.10
येनयेन यथा यद्यत्पुरा कर्म सुनिश्चितम् ।
तत्तदेव नरो भुङ्क्ते नित्यं विहितमात्मना ॥ १२.३३०.१० ॥
Welche Handlung in früherer Zeit fest bestimmt wurde, auf welche Weise auch immer, eben das genießt der Mensch, was er selbst stets angeordnet hat.
12.330.11
समानकर्मनिक्षेपं विधानपरिरक्षणम् ।
भूतग्राममिमं कालः समन्तादपकर्षति ॥ १२.३३०.११ ॥
Die Zeit zieht diese Schar der Wesen von allen Seiten fort, die das Pfand gleicher Taten und den Schutz der Ordnung bewahrt.
12.330.12
अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च ।
स्वं कालं नातिवर्तन्ते तथा कर्म पुराकृतम् ॥ १२.३३०.१२ ॥
So wie Blumen und Früchte, ohne gedrängt zu werden, ihre eigene Zeit nicht überschreiten, so auch die früher vollbrachte Tat.
12.330.13
समानश्चावमानश्च लाभालाभौ जयाजयौ ।
प्रवृत्ता न निवर्तन्ते निधनान्ताः पदेपदे ॥ १२.३३०.१३ ॥
Ehre und Schande, Gewinn und Verlust, Sieg und Niederlage — was in Gang gesetzt ist, endet bei jedem Schritt im Tod und kehrt nicht zurück.
12.330.14
आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् ।
गर्भशय्यामुपादाय भजते पूर्वदेहिकम् ॥ १२.३३०.१४ ॥
Leid hat man sich selbst bereitet, und Glück hat man sich selbst bereitet; vom Mutterschoß an erfährt das Wesen (die Taten) seines früheren Leibes.
12.330.15
बालो युवा वा वृद्धश्च यत्करोति शुभाशुभम् ।
तस्यांतस्यामवस्थायां भुङ्क्ते जन्मनिजन्मनि ॥ १२.३३०.१५ ॥
Ob Kind, Jüngling oder Greis — was immer man an Gutem oder Bösem tut, in jedem dieser Zustände genießt man seine Frucht, Geburt um Geburt.
12.330.16
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् ।
तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति ॥ १२.३३०.१६ ॥
Wie unter tausend Kühen das Kalb seine Mutter findet, so folgt die zuvor getane Tat dem Täter nach.
12.330.17
मलिनं हि यथा वस्त्रं पश्चाच्छुध्यति वारिणा ।
उपवासैः प्रतप्तानां दीर्घं सुखमनन्तकम् ॥ १२.३३०.१७ ॥
Wie ein beschmutztes Tuch danach mit Wasser gereinigt wird, so gibt es für jene, die durch Fasten geläutert sind, lange, endlose Glückseligkeit.
12.330.18
दीर्घकालेन तपसा सेवितेन तपोवने ।
धर्मनिर्धूतपापानां संसिध्यन्ते मनोरथाः ॥ १२.३३०.१८ ॥
Durch lange im Bußwald geübte Askese werden die Wünsche derer erfüllt, deren Sünden durch den Dharma abgeschüttelt sind.
12.330.19
शकुनानामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
पदं यथा न दृश्येत तथा पुण्यकृतां गतिः ॥ १२.३३०.१९ ॥
Wie der Pfad der Vögel am Himmel und der Fische im Wasser nicht zu sehen ist, so ist auch der Weg derer, die verdienstvolle Taten vollbracht haben, nicht sichtbar.
12.330.20
अलमन्यैरुपालब्धैः कीर्तितैश्च व्यतिक्रमैः ।
पेशलं चानुरूपं च कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.३३०.२० ॥
Genug damit, andere zu tadeln und ihre Verfehlungen aufzuzählen. Man soll das tun, was angenehm, angemessen und für sich selbst heilsam ist.