ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.330
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.330.1
यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३०.१ ॥
ଯଦି ଦାନ, ଯଜ୍ଞ ବା ତପସ୍ୟା କରାଯାଇଥାଏ, ଏବଂ ସେହିପରି ଗୁରୁମାନଙ୍କ ସେବା କରାଯାଇଥାଏ, ତେବେ ତାହା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ପିତାମହ।
12.330.2
आत्मनाऽनर्थयुक्तेन पापे निविशते मनः ।
स कर्म कलुषं कृत्वा क्लेशे महति धीयते ॥ १२.३३०.२ ॥
ନିଜେ ଅନର୍ଥରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ପାପରେ ଯାହାର ମନ ନିବିଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେ କଳୁଷିତ କର୍ମ କରି ମହା କ୍ଲେଶରେ ପକାଯାଏ।
12.330.3
दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात्क्लेशं भयाद्भयम् ।
मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकर्मिणः ॥ १२.३३०.३ ॥
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷକୁ, କ୍ଲେଶରୁ କ୍ଲେଶକୁ, ଭୟରୁ ଭୟକୁ ଯାଆନ୍ତି; ପାପକର୍ମୀ ଦରିଦ୍ରମାନେ ମୃତମାନଙ୍କଠାରୁ ମୃତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।
12.330.4
उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात्स्वर्गं सुखात्सुखम् ।
श्रद्दधानाश्च दान्ताश्च धनस्याः शुभकारिणः ॥ १२.३३०.४ ॥
ଉତ୍ସବରୁ ଉତ୍ସବକୁ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ, ସୁଖରୁ ସୁଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ, ଦାନ୍ତ ଓ ଧନରେ ଶୁଭ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକେ (ସେହିପରି ଯାଆନ୍ତି)।
12.330.5
व्यालकुञ्जरदुर्गेषु सर्पचोरभयेषु च ।
हस्तावापेन गच्छन्ति नास्तिकाः किमतः परम् ॥ १२.३३०.५ ॥
ସାପ ଓ ହାତୀଙ୍କ ଦୁର୍ଗରେ, ସାପ ଓ ଚୋରଙ୍କ ଭୟରେ, ନାସ୍ତିକମାନେ ହାତରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଇଥିବା ପରି ଯାଆନ୍ତି; ଏଥିରୁ ଅଧିକ କ'ଣ କହିବି?
12.330.6
प्रियदेवातिथेयाश्च वदान्याः प्रियसाधवः ।
क्षेम्यमात्मवता मार्गमास्थिता हस्तदक्षिणाः ॥ १२.३३०.६ ॥
ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଉଦାର, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହାତରେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଥିବା ଲୋକେ ଆତ୍ମସଂଯମୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷିତ ପଥରେ ସ୍ଥିର ରହନ୍ତି।
12.330.7
पुलाका इव धान्येषु पूत्यण्डा इव पक्षिषु ।
तद्विधास्ते मनुष्येषु येषां धर्मो न कारणम् ॥ १२.३३०.७ ॥
ଧାନ ମଧ୍ୟରେ ଭୁସି ଓ ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟରେ ପଚା ଅଣ୍ଡା ପରି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କାରଣ ଧର୍ମ ନୁହେଁ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସେହିପରି।
12.330.8
सुशीघ्रमपि धावन्तं विधानमनुधावति ।
शेते सह शयानेन येनयेन यथाकृतम् ॥ १२.३३०.८ ॥
ଅତି ଦ୍ରୁତ ଧାବମାନ ଲୋକର ପଛେ ମଧ୍ୟ ବିଧାନ ଧାଏଁ; ଯିଏ ଯେପରି କରିଛି, ତାହା ତାହାସହ ଶୋଇଥାଏ।
12.330.9
पापं तिष्ठति तिष्ठन्तं धावन्तमनुधावति ।
करोति कुर्वतः कर्म च्छायेवानुविधीयते ॥ १२.३३०.९ ॥
ପାପ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସହିତ ଠିଆ ହୁଏ, ଧାବମାନ ଲୋକର ପଛେ ଧାଏଁ; କରୁଥିବା ଲୋକର କର୍ମ ଛାୟା ପରି ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
12.330.10
येनयेन यथा यद्यत्पुरा कर्म सुनिश्चितम् ।
तत्तदेव नरो भुङ्क्ते नित्यं विहितमात्मना ॥ १२.३३०.१० ॥
ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କର୍ମ ଯେପରି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜେ ସର୍ବଦା ବିହିତ କରିଥିବା ତାହା ହିଁ ଭୋଗେ।
12.330.11
समानकर्मनिक्षेपं विधानपरिरक्षणम् ।
भूतग्राममिमं कालः समन्तादपकर्षति ॥ १२.३३०.११ ॥
ସମାନ କର୍ମର ନିକ୍ଷେପ ଓ ବିଧାନର ରକ୍ଷା ଧାରଣକାରୀ ଏହି ଭୂତସମୂହକୁ କାଳ ଚାରିଆଡ଼ୁ ଟାଣି ନିଏ।
12.330.12
अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च ।
स्वं कालं नातिवर्तन्ते तथा कर्म पुराकृतम् ॥ १२.३३०.१२ ॥
ପ୍ରେରଣା ବିନା ମଧ୍ୟ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଯେପରି ନିଜ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ପୂର୍ବକୃତ କର୍ମ ମଧ୍ୟ।
12.330.13
समानश्चावमानश्च लाभालाभौ जयाजयौ ।
प्रवृत्ता न निवर्तन्ते निधनान्ताः पदेपदे ॥ १२.३३०.१३ ॥
ସମ୍ମାନ ଓ ଅପମାନ, ଲାଭ ଓ କ୍ଷତି, ଜୟ ଓ ପରାଜୟ — ଯାହା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ତାହା ପଦେ ପଦେ ମୃତ୍ୟୁରେ ଶେଷ ହୁଏ; ତାହା ଫେରେ ନାହିଁ।
12.330.14
आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् ।
गर्भशय्यामुपादाय भजते पूर्वदेहिकम् ॥ १२.३३०.१४ ॥
ନିଜ ଦ୍ୱାରା ବିହିତ ଦୁଃଖ, ନିଜ ଦ୍ୱାରା ବିହିତ ସୁଖ; ଗର୍ଭଶଯ୍ୟାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜୀବ ପୂର୍ବ ଦେହର (କର୍ମଫଳ) ଭୋଗ କରେ।
12.330.15
बालो युवा वा वृद्धश्च यत्करोति शुभाशुभम् ।
तस्यांतस्यामवस्थायां भुङ्क्ते जन्मनिजन्मनि ॥ १२.३३०.१५ ॥
ବାଳକ, ଯୁବକ ବା ବୃଦ୍ଧ — ଯେ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମ କରେ, ସେହି ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରେ।
12.330.16
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् ।
तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति ॥ १२.३३०.१६ ॥
ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ବାଛୁରୀ ଯେପରି ନିଜ ମାତାକୁ ଖୋଜି ପାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବକୃତ କର୍ମ କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
12.330.17
मलिनं हि यथा वस्त्रं पश्चाच्छुध्यति वारिणा ।
उपवासैः प्रतप्तानां दीर्घं सुखमनन्तकम् ॥ १२.३३०.१७ ॥
ମଇଳା ବସ୍ତ୍ର ଯେପରି ପରେ ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ଉପବାସରେ ତପ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଓ ଅନନ୍ତ ସୁଖ ମିଳେ।
12.330.18
दीर्घकालेन तपसा सेवितेन तपोवने ।
धर्मनिर्धूतपापानां संसिध्यन्ते मनोरथाः ॥ १२.३३०.१८ ॥
ତପୋବନରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ସେବିତ ତପସ୍ୟାରେ, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଝାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନୋରଥ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ।
12.330.19
शकुनानामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
पदं यथा न दृश्येत तथा पुण्यकृतां गतिः ॥ १२.३३०.१९ ॥
ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଓ ଜଳରେ ମାଛମାନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେହିପରି ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀମାନଙ୍କର ଗତିମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
12.330.20
अलमन्यैरुपालब्धैः कीर्तितैश्च व्यतिक्रमैः ।
पेशलं चानुरूपं च कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.३३०.२० ॥
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ନିନ୍ଦା ଓ ସେମାନଙ୍କର ଅତିକ୍ରମଣ କଥନ ଯଥେଷ୍ଟ। ନିଜ ହିତ ପାଇଁ ଯାହା ମଧୁର ଓ ଉଚିତ, ତାହା ହିଁ କରିବା ଉଚିତ।