مهابهاراتا · أدهيايا 12.340
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.340.1
गिरिशृङ्गं समारुह्य सुतो व्यासस्य भारत ।
समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत् ॥ १२.३४०.१ ॥
يا بهارata، صعد ابن فياسا قمة جبل وجلس، دون أي قيد، في مكان مستوٍ خالٍ من الناس.
12.340.2
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं यथाविधि ।
पादप्रभृतिगात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् ॥ १२.३४०.२ ॥
حفظ جسده وفق الشاستر والقاعدة، مبتدئًا بالقدمين ومتتابعًا عبر الأطراف، لأنه كان عارفًا بتسلسل اليوغا.
12.340.3
ततः स प्राङ्भुखो विद्वानादित्ये नाचिरोदिते ।
पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् ॥ १२.३४०.३ ॥
ثم جلس الحكيم متجهًا نحو الشرق، والشمس قد أشرقت للتو، وقد ضمّ يديه وقدميه، جالسًا بتواضع.
12.340.4
न तत्र पक्षिसंपातो न शब्दो नापि दर्शनम् ।
यत्र वैयासकिर्धीमान्योक्तुं समुपचक्रमे ॥ १२.३४०.४ ॥
لم يكن هناك طيران للطيور، ولا صوت، ولا حتى منظر، حيث بدأ ابن فياسا الحكيم يتكلم.
12.340.5
स ददर्श तदाऽऽत्मानं सर्वसङ्गविनिःसृतम् ।
प्रजहास ततो हासं शुकः संप्रेक्ष्य तत्परम् ॥ १२.३४०.५ ॥
فرأى نفسه حينئذٍ متحررًا من كل تعلّق، ولما رأى تلك الحال العليا ضحك شُكا.
12.340.6
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ।
महायोगेश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् ॥ १२.३४०.६ ॥
ثم لجأ إلى اليوغا من جديد لبلوغ طريق التحرر، فصار سيد اليوغا العظيم، وارتفع فمضى إلى السماء.
12.340.7
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा देवर्षि नारदं ततः ।
निवेदयामास च तं स्वं योगं परमर्षये ॥ १२.३४०.७ ॥
ثم طاف يمينًا بالحكيم الإلهي نارادا، وأخبر ذلك الحكيم الأعظم بيوغه الخاص.
12.340.8
दृष्टो मार्गः प्रवृत्तोस्मि स्वस्ति तेऽस्तु तपोधन ।
त्वत्प्रसादाद्गमिष्यामि गतिमिष्टां महाद्युते ॥ १२.३४०.८ ॥
لقد رأيت الطريق وأنا منطلق. فليكن لك السلام، يا كنز التقشف. بفضلك سأبلغ المقام المنشود، يا عظيم الإشراق.
12.340.9
नारदेनाभ्यनुज्ञातः शुको द्वैपायनात्मजः ।
अभिवाद्य पुनर्योगमास्थायाकाशमाविशत् ॥ १२.३४०.९ ॥
بعد أن نال إذن نارادا، حيّا شوكا ابن دفايبايانا، ثم استأنف اليوغا ودخل السماء.
12.340.10
कैलासपृष्ठादुत्पत्य स पपात दिवं तदा ।
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १२.३४०.१० ॥
وثب من قمة الكايلاسا، ثم هوى نحو السماء — ابن فياسا المجيد، الذي يتنقل في الهواء، الراسخ العزم.
12.340.11
तमुद्यन्तं द्विजश्रेष्ठं वैनतेयसमद्युतिम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि मनोऽमारुतरंहसम् ॥ १२.३४०.११ ॥
رأى جميع الكائنات ذلك الأفضل بين المولودين مرتين وهو يرتفع، متوهجًا كجارودا، سريعًا كالعقل والريح.
12.340.12
व्यवसायेन लोकांस्त्रीन्सर्वान्सोऽथ विचिन्तयन् ।
आस्थितो दिव्यमध्वानं पावकार्कसमप्रभः ॥ १२.३४०.१२ ॥
وهو عازم، متأملًا العوالم الثلاثة، صعد إلى الطريق الإلهي، متوهجًا كالنار والشمس.
12.340.13
तमेकमनसं यान्तमव्यग्रमकुतोभयम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि जङ्गमानीतराणि च ॥ १२.३४०.१३ ॥
رأته جميع الكائنات، المتحركة والساكنة، وهو يمضي بقلب واحد، غير مضطرب، لا يخاف من أي جهة.
12.340.14
यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तदा ।
पुष्पवर्षेश्च दिव्यैस्तमलंचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२.३४०.१४ ॥
فعبدوه حينئذٍ بحسب قدرتهم وعلى الوجه المشروع، وزيّنه سكان السماء بمطر من الزهور الإلهية.
12.340.15
तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
ऋषयश्चैव संसिद्धाः परं विस्मयमागताः ॥ १२.३४०.१५ ॥
فلما رأوه، تحيّرت جميع جماعات الغاندهارفا والأبسراس، وأصاب الحكماء الكاملين عجب عظيم.
12.340.16
अन्तरिक्षगतः कोऽयं तपसा सिद्धिमागतः ।
अधः कायोर्ध्ववक्रश्च नेत्रैः समतिवाह्यते ॥ १२.३४०.१६ ॥
من هذا الذي يمضي في السماء، وقد بلغ الكمال بالتقشف؟ جسده إلى الأسفل ووجهه إلى الأعلى، وهو يُحمل إلى الأمام بعينيه وحدهما.
12.340.17
ततः परमधर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
भास्करं समुदीक्षन्स प्राङ्भुखो वाग्यतोऽगमत्।
शब्देनाकाशमखिलं पूरयन्निव सर्वशः ॥ १२.३४०.१७ ॥
ثم مضى ذلك الرجل، الصادق الروح الأعظم عدلاً، المشهور في العوالم الثلاثة، شاخصاً ببصره إلى الشمس، ضابطاً لسانه، متجهاً نحو الشرق، كأنه يملأ السماء كلها من كل جهة بصوته.
12.340.18
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा सर्वाप्सरोगणाः ।
संभ्रान्तमनसो राजन्नासन्परमविस्मिताः।
पञ्चचूडाप्रभृतयो भृशमुत्फुल्ललोचनाः ॥ १२.३४०.१८ ॥
ولما رأينه قد أقبل عليهن فجأة، اضطربت نفوس جميع جماعات الأبسراس، يتقدمهن بانتشا-تشودا وغيرها، أيها الملك، ودهشن دهشة عظيمة، وانفتحت عيونهن على اتساعها.
12.340.19
दैवतं कतमं ह्येतदुत्तमां गतिमास्थितम् ।
सुनिश्चितमिहायाति विमुक्तमिव निःस्पृहम् ॥ १२.३४०.१९ ॥
أيُّ إلهٍ هذا الذي بلغ المقام الأسمى، ويأتي إلى هنا بعزمٍ راسخٍ كأنه متحرر خالٍ من الرغبة؟
12.340.20
ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् ।
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च यं नित्यमुपसेवतः ॥ १२.३४०.२० ॥
ثم توجه نحو الجبل المسمّى مالايا، الذي كانت أورفاشي وبورفاتشيتّي تخدمانه دائماً.
12.340.21
तस्य ब्रह्मर्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतुः परम् ।
अहो बुद्धिसमाधानं वेदाभ्यासरते द्विजे ॥ १२.३४०.२१ ॥
دُهشتا دهشةً عظيمةً من ذلك ابن الحكيم البراهمي. آه، يا لتركيز العقل عند ذلك المولود مرتين، المبتهج بدراسة الفيدا!
12.340.22
अचिरेणैव कालेन नभश्चरति चन्द्रवत् ।
पितृशुश्रूषया बुद्धिं संप्राप्तोऽयमनुत्तमाम् ॥ १२.३४०.२२ ॥
وفي وقتٍ قصير سيجوب السماء كالقمر؛ فقد نال هذا الحكمة العليا بخدمة أبيه.
12.340.23
पितृभक्तो दृढतपाः पितुः सुदयितः सुतः ।
अनन्यमनसा तेन कथं पित्रा विसर्जितः ॥ १२.३४०.२३ ॥
كيف طرده أبوه، وهو المخلص لأبيه، الثابت في التقشف، الابن الأحب إلى أبيه، ذو الفكر المنصرف إليه وحده؟
12.340.24
उर्वश्या वचनं श्रुत्वा शुकः परमधर्मवित् ।
उदैक्षत दिशः सर्वा वचने गतमानसः ॥ १२.३४०.२४ ॥
ولما سمع شُوكا، العالم بالدهرما العليا، كلام أورفاشي، نظر إلى جميع الجهات، وقد استقر عقله على ذلك القول.
12.340.25
सोऽन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् ।
विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा ॥ १२.३४०.२५ ॥
ثم نظر إلى السماء والأرض بجبالها وغاباتها وبساتينها، وإلى البحيرات والأنهار أيضًا.
12.340.26
ततो द्वैपायनसुतं बहुमानात्समन्ततः ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा निरीक्षन्ते स्म देवताः ॥ १२.३४०.२६ ॥
ثم راحت جميع الآلهة، بإجلال عظيم وأكفها مضمومة في التحية، تحدق في ابن دفايبايانا من كل جانب.
12.340.27
अब्रवीत्तास्तदा वाक्यं शुकः परमधर्मवित् ।
पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमान शुकेति वै ॥ १२.३४०.२७ ॥
فقال لهم شُكا، العارف بأسمى الدهرما: «إن تبعني أبي صائحًا: يا شُكا، يا شُكا!—
12.340.28
तस्य प्रतिवचो देयं सर्वैरेव समाहितैः ।
एतन्मे स्नेहनः सर्वे वचनं कर्तुमर्हथ ॥ १२.३४०.२८ ॥
ينبغي للجميع أن يردوا عليه بانتباه تام. أيها الأحبة، عليكم أن تلبوا طلبي هذا.
12.340.29
शुकस्य वचन श्रुत्वा दिशः सजलकाननाः ।
समुद्राः सरितः शैलाः प्रत्यूचुस्तं समन्ततः ॥ १२.३४०.२९ ॥
فلما سمعت كلام شُكا، أجابته الجهات بمياهها وغاباتها، والبحار والأنهار والجبال من كل جانب.
12.340.30
यथा ज्ञापयसे विप्र बाढमेवं भविष्यति ।
ऋषेर्व्याहरतो वाक्यं प्रतिवक्ष्यामहे वयम् ॥ १२.३४०.३० ॥
كما تُعلِمُ أيها الحكيم، فسيكون كذلك حتمًا. سنجيب على الكلام الذي يقوله الحكيم.