Mahābhārata · Adhyāya 12.340
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.340.1
गिरिशृङ्गं समारुह्य सुतो व्यासस्य भारत ।
समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत् ॥ १२.३४०.१ ॥
Ó Bhārata, o filho de Vyāsa subiu a um pico de montanha e sentou-se, sem entraves, num lugar plano e isolado.
12.340.2
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं यथाविधि ।
पादप्रभृतिगात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् ॥ १२.३४०.२ ॥
Manteve o seu corpo conforme as escrituras e a regra, começando pelos pés e seguindo em ordem pelos membros, pois conhecia a sequência do yoga.
12.340.3
ततः स प्राङ्भुखो विद्वानादित्ये नाचिरोदिते ।
पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् ॥ १२.३४०.३ ॥
Então o sábio, voltado para o leste, quando o sol mal havia nascido, ajeitou mãos e pés e sentou-se humildemente.
12.340.4
न तत्र पक्षिसंपातो न शब्दो नापि दर्शनम् ।
यत्र वैयासकिर्धीमान्योक्तुं समुपचक्रमे ॥ १२.३४०.४ ॥
Ali não havia voo de aves, nem som, nem sequer visão, onde o sábio filho de Vyāsa começou a falar.
12.340.5
स ददर्श तदाऽऽत्मानं सर्वसङ्गविनिःसृतम् ।
प्रजहास ततो हासं शुकः संप्रेक्ष्य तत्परम् ॥ १२.३४०.५ ॥
Então viu-se a si mesmo libertado de todo apego, e Śuka, contemplando aquele estado supremo, riu.
12.340.6
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ।
महायोगेश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् ॥ १२.३४०.६ ॥
Então, novamente recorrendo ao yoga para alcançar o caminho da libertação, tornando-se o grande senhor do yoga, elevou-se e passou para o céu.
12.340.7
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा देवर्षि नारदं ततः ।
निवेदयामास च तं स्वं योगं परमर्षये ॥ १२.३४०.७ ॥
Então, tendo circunvalado o sábio divino Nārada, relatou àquele grande sábio o seu próprio yoga.
12.340.8
दृष्टो मार्गः प्रवृत्तोस्मि स्वस्ति तेऽस्तु तपोधन ।
त्वत्प्रसादाद्गमिष्यामि गतिमिष्टां महाद्युते ॥ १२.३४०.८ ॥
Vi o caminho e me ponho em marcha. Que haja bem-estar para ti, ó tesouro de austeridade. Pela tua graça alcançarei a meta desejada, ó de grande brilho.
12.340.9
नारदेनाभ्यनुज्ञातः शुको द्वैपायनात्मजः ।
अभिवाद्य पुनर्योगमास्थायाकाशमाविशत् ॥ १२.३४०.९ ॥
Com a permissão de Nārada, Śuka, filho de Dvaipāyana, saudou-o, retomou o yoga e entrou no céu.
12.340.10
कैलासपृष्ठादुत्पत्य स पपात दिवं तदा ।
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १२.३४०.१० ॥
Saltando do cume do Kailāsa, então desceu em direção aos céus — o glorioso filho de Vyāsa, que se move pelo ar, firmemente resoluto.
12.340.11
तमुद्यन्तं द्विजश्रेष्ठं वैनतेयसमद्युतिम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि मनोऽमारुतरंहसम् ॥ १२.३४०.११ ॥
Todos os seres viram aquele melhor dos duas vezes nascidos elevar-se, resplandecente como Garuḍa, veloz como a mente e o vento.
12.340.12
व्यवसायेन लोकांस्त्रीन्सर्वान्सोऽथ विचिन्तयन् ।
आस्थितो दिव्यमध्वानं पावकार्कसमप्रभः ॥ १२.३४०.१२ ॥
Resoluto, contemplando os três mundos, então subiu pelo caminho divino, resplandecente como o fogo e o sol.
12.340.13
तमेकमनसं यान्तमव्यग्रमकुतोभयम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि जङ्गमानीतराणि च ॥ १२.३४०.१३ ॥
Todos os seres, móveis e imóveis, o viram seguir, de mente única, imperturbável e sem temor de nenhum lado.
12.340.14
यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तदा ।
पुष्पवर्षेश्च दिव्यैस्तमलंचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२.३४०.१४ ॥
Então, conforme sua capacidade e segundo a regra, honraram-no, e os moradores do céu o adornaram com chuvas de flores divinas.
12.340.15
तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
ऋषयश्चैव संसिद्धाः परं विस्मयमागताः ॥ १२.३४०.१५ ॥
Ao vê-lo, todas as hostes de gandharvas e apsarases ficaram espantadas, e os sábios perfeitos também foram tomados de grande admiração.
12.340.16
अन्तरिक्षगतः कोऽयं तपसा सिद्धिमागतः ।
अधः कायोर्ध्ववक्रश्च नेत्रैः समतिवाह्यते ॥ १२.३४०.१६ ॥
Quem é este que segue pelo céu, tendo alcançado a perfeição pela austeridade? Seu corpo está embaixo, o rosto voltado para cima; ele é levado adiante apenas por seus olhos.
12.340.17
ततः परमधर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
भास्करं समुदीक्षन्स प्राङ्भुखो वाग्यतोऽगमत्।
शब्देनाकाशमखिलं पूरयन्निव सर्वशः ॥ १२.३४०.१७ ॥
Então ele, de alma supremamente justa e famoso nos três mundos, fitando o sol, com a fala contida, seguiu voltado para o leste, como se enchesse todo o céu de todos os lados com seu som.
12.340.18
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा सर्वाप्सरोगणाः ।
संभ्रान्तमनसो राजन्नासन्परमविस्मिताः।
पञ्चचूडाप्रभृतयो भृशमुत्फुल्ललोचनाः ॥ १२.३४०.१८ ॥
Ao vê-lo aproximar-se de repente, todas as hostes de apsarases, lideradas por Pañcacūḍā e as demais, ó rei, ficaram com a mente agitada e muito espantadas, os olhos bem abertos.
12.340.19
दैवतं कतमं ह्येतदुत्तमां गतिमास्थितम् ।
सुनिश्चितमिहायाति विमुक्तमिव निःस्पृहम् ॥ १२.३४०.१९ ॥
Que deus é este que, tendo alcançado o estado supremo, vem aqui com firme resolução, como se libertado e isento de desejo?
12.340.20
ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् ।
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च यं नित्यमुपसेवतः ॥ १२.३४०.२० ॥
Então dirigiu-se à montanha chamada Malaya, que Urvaśī e Pūrvacitti serviam constantemente.
12.340.21
तस्य ब्रह्मर्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतुः परम् ।
अहो बुद्धिसमाधानं वेदाभ्यासरते द्विजे ॥ १२.३४०.२१ ॥
Ambas ficaram muito admiradas com aquele filho de um sábio brâmane. Ah, que concentração de intelecto naquele duas vezes nascido, deleitado no estudo do Veda!
12.340.22
अचिरेणैव कालेन नभश्चरति चन्द्रवत् ।
पितृशुश्रूषया बुद्धिं संप्राप्तोऽयमनुत्तमाम् ॥ १२.३४०.२२ ॥
Em pouco tempo ele percorrerá o céu como a lua; por servir seu pai alcançou a sabedoria suprema.
12.340.23
पितृभक्तो दृढतपाः पितुः सुदयितः सुतः ।
अनन्यमनसा तेन कथं पित्रा विसर्जितः ॥ १२.३४०.२३ ॥
Devoto de seu pai, firme na austeridade, o filho mais querido de seu pai — como foi ele despedido pelo pai, ele de mente indivisa?
12.340.24
उर्वश्या वचनं श्रुत्वा शुकः परमधर्मवित् ।
उदैक्षत दिशः सर्वा वचने गतमानसः ॥ १२.३४०.२४ ॥
Ao ouvir as palavras de Urvaśī, Śuka, conhecedor do dharma supremo, olhou para todas as direções, com a mente fixa naquelas palavras.
12.340.25
सोऽन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् ।
विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा ॥ १२.३४०.२५ ॥
Então ele contemplou o céu e a terra, com suas montanhas, florestas e bosques, e também os lagos e rios.
12.340.26
ततो द्वैपायनसुतं बहुमानात्समन्ततः ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा निरीक्षन्ते स्म देवताः ॥ १२.३४०.२६ ॥
Então todos os deuses, com grande reverência e as palmas unidas em saudação, contemplavam o filho de Dvaipāyana de todos os lados.
12.340.27
अब्रवीत्तास्तदा वाक्यं शुकः परमधर्मवित् ।
पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमान शुकेति वै ॥ १२.३४०.२७ ॥
Então Śuka, conhecedor do supremo dharma, falou-lhes: «Se meu pai me seguir, chamando «Śuka, Śuka!»—
12.340.28
तस्य प्रतिवचो देयं सर्वैरेव समाहितैः ।
एतन्मे स्नेहनः सर्वे वचनं कर्तुमर्हथ ॥ १२.३४०.२८ ॥
A ele todos devem responder com plena atenção. Queridos, devem cumprir este meu pedido.
12.340.29
शुकस्य वचन श्रुत्वा दिशः सजलकाननाः ।
समुद्राः सरितः शैलाः प्रत्यूचुस्तं समन्ततः ॥ १२.३४०.२९ ॥
Ao ouvir as palavras de Śuka, as regiões com suas águas e florestas, os oceanos, rios e montanhas responderam-lhe de todos os lados.
12.340.30
यथा ज्ञापयसे विप्र बाढमेवं भविष्यति ।
ऋषेर्व्याहरतो वाक्यं प्रतिवक्ष्यामहे वयम् ॥ १२.३४०.३० ॥
Assim como fazes saber, ó sábio, assim certamente será. Responderemos às palavras que o sábio profere.