Mahābhārata · Adhyāya 12.340
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.340.1
गिरिशृङ्गं समारुह्य सुतो व्यासस्य भारत ।
समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत् ॥ १२.३४०.१ ॥
Oh Bhārata, el hijo de Vyāsa subió a la cima de una montaña y se sentó, sin ataduras, en un lugar llano y apartado.
12.340.2
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं यथाविधि ।
पादप्रभृतिगात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् ॥ १२.३४०.२ ॥
Sostuvo su cuerpo conforme a las escrituras y a la regla, empezando por los pies y procediendo en orden por los miembros, pues conocía la secuencia del yoga.
12.340.3
ततः स प्राङ्भुखो विद्वानादित्ये नाचिरोदिते ।
पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् ॥ १२.३४०.३ ॥
Entonces el sabio, de cara al este, cuando el sol acababa de salir, compuso manos y pies y se sentó con humildad.
12.340.4
न तत्र पक्षिसंपातो न शब्दो नापि दर्शनम् ।
यत्र वैयासकिर्धीमान्योक्तुं समुपचक्रमे ॥ १२.३४०.४ ॥
Allí no había vuelo de aves, ni sonido, ni siquiera visión, donde el sabio hijo de Vyāsa comenzó a hablar.
12.340.5
स ददर्श तदाऽऽत्मानं सर्वसङ्गविनिःसृतम् ।
प्रजहास ततो हासं शुकः संप्रेक्ष्य तत्परम् ॥ १२.३४०.५ ॥
Entonces se vio a sí mismo liberado de todo apego, y Śuka, al contemplar ese estado supremo, rió.
12.340.6
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ।
महायोगेश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् ॥ १२.३४०.६ ॥
Luego, tomando de nuevo el yoga para alcanzar el camino de la liberación, convertido en gran señor del yoga, se elevó y pasó al cielo.
12.340.7
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा देवर्षि नारदं ततः ।
निवेदयामास च तं स्वं योगं परमर्षये ॥ १२.३४०.७ ॥
Entonces, habiendo circunvalado al sabio divino Nārada, le comunicó a aquel gran sabio su propio yoga.
12.340.8
दृष्टो मार्गः प्रवृत्तोस्मि स्वस्ति तेऽस्तु तपोधन ।
त्वत्प्रसादाद्गमिष्यामि गतिमिष्टां महाद्युते ॥ १२.३४०.८ ॥
He visto el camino y me pongo en marcha. Que haya bienestar para ti, oh tesoro de austeridad. Por tu gracia alcanzaré la meta deseada, oh de gran resplandor.
12.340.9
नारदेनाभ्यनुज्ञातः शुको द्वैपायनात्मजः ।
अभिवाद्य पुनर्योगमास्थायाकाशमाविशत् ॥ १२.३४०.९ ॥
Con permiso de Nārada, Śuka, hijo de Dvaipāyana, lo saludó, retomó el yoga y entró en el cielo.
12.340.10
कैलासपृष्ठादुत्पत्य स पपात दिवं तदा ।
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १२.३४०.१० ॥
Saltando desde la cima del Kailāsa, entonces descendió hacia los cielos: el glorioso hijo de Vyāsa, que se mueve por el aire, firmemente resuelto.
12.340.11
तमुद्यन्तं द्विजश्रेष्ठं वैनतेयसमद्युतिम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि मनोऽमारुतरंहसम् ॥ १२.३४०.११ ॥
Todos los seres vieron a aquel mejor de los dos veces nacidos elevarse, resplandeciente como Garuḍa, veloz como la mente y el viento.
12.340.12
व्यवसायेन लोकांस्त्रीन्सर्वान्सोऽथ विचिन्तयन् ।
आस्थितो दिव्यमध्वानं पावकार्कसमप्रभः ॥ १२.३४०.१२ ॥
Resuelto, contemplando los tres mundos, entonces se elevó por el sendero divino, resplandeciente como el fuego y el sol.
12.340.13
तमेकमनसं यान्तमव्यग्रमकुतोभयम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि जङ्गमानीतराणि च ॥ १२.३४०.१३ ॥
Todos los seres, móviles e inmóviles, lo vieron avanzar, con la mente única, imperturbable y libre de temor por cualquier lado.
12.340.14
यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तदा ।
पुष्पवर्षेश्च दिव्यैस्तमलंचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२.३४०.१४ ॥
Entonces, según su capacidad y con el rito debido, lo honraron, y los moradores del cielo lo adornaron con lluvias de flores divinas.
12.340.15
तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
ऋषयश्चैव संसिद्धाः परं विस्मयमागताः ॥ १२.३४०.१५ ॥
Al verlo, todas las huestes de gandharvas y apsarás quedaron asombradas, y los sabios perfeccionados también sintieron gran asombro.
12.340.16
अन्तरिक्षगतः कोऽयं तपसा सिद्धिमागतः ।
अधः कायोर्ध्ववक्रश्च नेत्रैः समतिवाह्यते ॥ १२.३४०.१६ ॥
¿Quién es este que avanza por el cielo, que alcanzó la perfección por la austeridad? Su cuerpo está abajo y su rostro arriba; es llevado adelante solo por sus ojos.
12.340.17
ततः परमधर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
भास्करं समुदीक्षन्स प्राङ्भुखो वाग्यतोऽगमत्।
शब्देनाकाशमखिलं पूरयन्निव सर्वशः ॥ १२.३४०.१७ ॥
Entonces él, de alma sumamente justa y famoso en los tres mundos, mirando fijamente al sol, con la palabra contenida, avanzó hacia el este, como llenando por completo el cielo con su sonido.
12.340.18
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा सर्वाप्सरोगणाः ।
संभ्रान्तमनसो राजन्नासन्परमविस्मिताः।
पञ्चचूडाप्रभृतयो भृशमुत्फुल्ललोचनाः ॥ १२.३४०.१८ ॥
Al verlo acercarse de repente, todas las huestes de apsarás, encabezadas por Pañcacūḍā y las demás, oh rey, quedaron turbadas de ánimo y muy asombradas, con los ojos muy abiertos.
12.340.19
दैवतं कतमं ह्येतदुत्तमां गतिमास्थितम् ।
सुनिश्चितमिहायाति विमुक्तमिव निःस्पृहम् ॥ १२.३४०.१९ ॥
¿Qué dios es este que, habiendo alcanzado el estado supremo, viene aquí con firme resolución, como liberado y libre de deseos?
12.340.20
ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् ।
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च यं नित्यमुपसेवतः ॥ १२.३४०.२० ॥
Entonces se dirigió hacia la montaña llamada Malaya, a la que Urvaśī y Pūrvacitti servían constantemente.
12.340.21
तस्य ब्रह्मर्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतुः परम् ।
अहो बुद्धिसमाधानं वेदाभ्यासरते द्विजे ॥ १२.३४०.२१ ॥
Ambas quedaron muy asombradas por aquel hijo de un sabio brahmán. ¡Ah, qué concentración de intelecto en aquel dos veces nacido, deleitado en el estudio del Veda!
12.340.22
अचिरेणैव कालेन नभश्चरति चन्द्रवत् ।
पितृशुश्रूषया बुद्धिं संप्राप्तोऽयमनुत्तमाम् ॥ १२.३४०.२२ ॥
En poco tiempo recorrerá el cielo como la luna; por servir a su padre ha alcanzado la sabiduría suprema.
12.340.23
पितृभक्तो दृढतपाः पितुः सुदयितः सुतः ।
अनन्यमनसा तेन कथं पित्रा विसर्जितः ॥ १२.३४०.२३ ॥
Devoto de su padre, firme en la austeridad, hijo muy querido por su padre — ¿cómo fue despedido por su padre, él de mente indivisa?
12.340.24
उर्वश्या वचनं श्रुत्वा शुकः परमधर्मवित् ।
उदैक्षत दिशः सर्वा वचने गतमानसः ॥ १२.३४०.२४ ॥
Al oír las palabras de Urvaśī, Śuka, conocedor del dharma supremo, miró hacia todas las direcciones, con la mente fija en aquellas palabras.
12.340.25
सोऽन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् ।
विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा ॥ १२.३४०.२५ ॥
Entonces contempló el cielo y la tierra con sus montañas, bosques y arboledas, y también los lagos y los ríos.
12.340.26
ततो द्वैपायनसुतं बहुमानात्समन्ततः ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा निरीक्षन्ते स्म देवताः ॥ १२.३४०.२६ ॥
Entonces todos los dioses, con gran reverencia y las palmas unidas en saludo, contemplaban al hijo de Dvaipāyana desde todos lados.
12.340.27
अब्रवीत्तास्तदा वाक्यं शुकः परमधर्मवित् ।
पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमान शुकेति वै ॥ १२.३४०.२७ ॥
Entonces Śuka, conocedor del supremo dharma, les habló: «Si mi padre me sigue llamando «¡Śuka, Śuka!»—
12.340.28
तस्य प्रतिवचो देयं सर्वैरेव समाहितैः ।
एतन्मे स्नेहनः सर्वे वचनं कर्तुमर्हथ ॥ १२.३४०.२८ ॥
A él todos deben responder con plena atención. Queridos míos, debéis cumplir esta petición mía.
12.340.29
शुकस्य वचन श्रुत्वा दिशः सजलकाननाः ।
समुद्राः सरितः शैलाः प्रत्यूचुस्तं समन्ततः ॥ १२.३४०.२९ ॥
Al oír las palabras de Śuka, las regiones con sus aguas y bosques, los océanos, los ríos y las montañas le respondieron desde todos lados.
12.340.30
यथा ज्ञापयसे विप्र बाढमेवं भविष्यति ।
ऋषेर्व्याहरतो वाक्यं प्रतिवक्ष्यामहे वयम् ॥ १२.३४०.३० ॥
Tal como lo haces saber, oh sabio, así sin duda será. Responderemos a las palabras que habla el sabio.