മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.340
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.340.1
गिरिशृङ्गं समारुह्य सुतो व्यासस्य भारत ।
समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत् ॥ १२.३४०.१ ॥
ഭാരതാ, വ്യാസപുത്രൻ പർവതശിഖരത്തിൽ കയറി, സമതലമായ ഏകാന്തസ്ഥലത്ത് ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ ഇരുന്നു.
12.340.2
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं यथाविधि ।
पादप्रभृतिगात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् ॥ १२.३४०.२ ॥
ശാസ്ത്രമനുസരിച്ചും വിധിപ്രകാരവും അവൻ ശരീരം ധരിച്ചു; പാദങ്ങളിൽ തുടങ്ങി ക്രമത്തിൽ അവയവങ്ങളെ നിലനിർത്തി; ക്രമയോഗമറിയുന്നവൻ.
12.340.3
ततः स प्राङ्भुखो विद्वानादित्ये नाचिरोदिते ।
पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् ॥ १२.३४०.३ ॥
പിന്നെ ആ പണ്ഡിതൻ കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച്, സൂര്യൻ ഇപ്പോൾ മാത്രം ഉദിച്ചപ്പോൾ, കൈകാലുകൾ അടക്കി വിനയത്തോടെ ഇരുന്നു.
12.340.4
न तत्र पक्षिसंपातो न शब्दो नापि दर्शनम् ।
यत्र वैयासकिर्धीमान्योक्तुं समुपचक्रमे ॥ १२.३४०.४ ॥
അവിടെ പക്ഷികളുടെ പറക്കലില്ല, ശബ്ദമില്ല, കാഴ്ചയുമില്ല; അവിടെവെച്ച് ബുദ്ധിമാനായ വ്യാസപുത്രൻ ഉപദേശിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.
12.340.5
स ददर्श तदाऽऽत्मानं सर्वसङ्गविनिःसृतम् ।
प्रजहास ततो हासं शुकः संप्रेक्ष्य तत्परम् ॥ १२.३४०.५ ॥
അപ്പോൾ അവൻ തന്നെത്തന്നെ എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും മോചിതനായി കണ്ടു; പിന്നെ ആ പരമമായ അവസ്ഥ കണ്ട് ശുകൻ ചിരിച്ചു.
12.340.6
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ।
महायोगेश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् ॥ १२.३४०.६ ॥
വീണ്ടും യോഗം അവലംബിച്ച്, മോക്ഷമാർഗം പ്രാപിക്കാൻ, മഹായോഗേശ്വരനായി അവൻ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു പോയി.
12.340.7
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा देवर्षि नारदं ततः ।
निवेदयामास च तं स्वं योगं परमर्षये ॥ १२.३४०.७ ॥
പിന്നീട് അദ്ദേഹം ദേവർഷി നാരദനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ആ പരമർഷിയോട് തന്റെ യോഗത്തെക്കുറിച്ച് അറിയിച്ചു.
12.340.8
दृष्टो मार्गः प्रवृत्तोस्मि स्वस्ति तेऽस्तु तपोधन ।
त्वत्प्रसादाद्गमिष्यामि गतिमिष्टां महाद्युते ॥ १२.३४०.८ ॥
മാർഗം കണ്ടെത്തി, ഞാൻ യാത്ര തിരിക്കുന്നു. തപോധനാ, നിനക്ക് ശുഭമുണ്ടാകട്ടെ. അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ ഇഷ്ടമായ ഗതി പ്രാപിക്കും, മഹാപ്രഭാവാ.
12.340.9
नारदेनाभ्यनुज्ञातः शुको द्वैपायनात्मजः ।
अभिवाद्य पुनर्योगमास्थायाकाशमाविशत् ॥ १२.३४०.९ ॥
നാരദന്റെ അനുവാദം ലഭിച്ച ദ്വൈപായനന്റെ പുത്രൻ ശുകൻ നമസ്കരിച്ച്, വീണ്ടും യോഗം അവലംബിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
12.340.10
कैलासपृष्ठादुत्पत्य स पपात दिवं तदा ।
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १२.३४०.१० ॥
കൈലാസ ശിഖരത്തിൽനിന്ന് കുതിച്ചുയർന്ന് അദ്ദേഹം അപ്പോൾ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പതിച്ചു. ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ ശ്രീമാൻ വ്യാസപുത്രൻ ഉറച്ച തീരുമാനമുള്ളവനായിരുന്നു.
12.340.11
तमुद्यन्तं द्विजश्रेष्ठं वैनतेयसमद्युतिम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि मनोऽमारुतरंहसम् ॥ १२.३४०.११ ॥
ഉയർന്നുപോകുന്ന ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനെ, ഗരുഡസമാനമായ പ്രഭയുള്ളവനെ, മനസ്സിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും വേഗമുള്ളവനെ എല്ലാ ജീവികളും കണ്ടു.
12.340.12
व्यवसायेन लोकांस्त्रीन्सर्वान्सोऽथ विचिन्तयन् ।
आस्थितो दिव्यमध्वानं पावकार्कसमप्रभः ॥ १२.३४०.१२ ॥
തന്റെ സങ്കൽപ്പത്താൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും പ്രഭയോടെ അദ്ദേഹം ദിവ്യമായ മാർഗത്തിൽ കയറി.
12.340.13
तमेकमनसं यान्तमव्यग्रमकुतोभयम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि जङ्गमानीतराणि च ॥ १२.३४०.१३ ॥
ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ, അചഞ്ചലനായി, ഒരിടത്തുനിന്നും ഭയമില്ലാതെ പോകുന്ന അവനെ ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ സർവ്വഭൂതങ്ങളും കണ്ടു.
12.340.14
यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तदा ।
पुष्पवर्षेश्च दिव्यैस्तमलंचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२.३४०.१४ ॥
അപ്പോൾ അവർ കഴിവിനൊത്തും നിയമപ്രകാരവും അവനെ പൂജിച്ചു; സ്വർഗ്ഗവാസികൾ ദിവ്യമായ പുഷ്പവൃഷ്ടികൊണ്ട് അവനെ അലങ്കരിച്ചു.
12.340.15
तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
ऋषयश्चैव संसिद्धाः परं विस्मयमागताः ॥ १२.३४०.१५ ॥
അവനെ കണ്ട് ഗന്ധർവ്വന്മാരും അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘങ്ങളും എല്ലാവരും വിസ്മയിച്ചു; സിദ്ധരായ ഋഷിമാരും അതിവിസ്മയം പൂണ്ടു.
12.340.16
अन्तरिक्षगतः कोऽयं तपसा सिद्धिमागतः ।
अधः कायोर्ध्ववक्रश्च नेत्रैः समतिवाह्यते ॥ १२.३४०.१६ ॥
ആകാശത്തിലൂടെ പോകുന്ന ഇദ്ദേഹം ആര്? തപസ്സിനാൽ സിദ്ധി നേടിയവൻ. കാൽ താഴെയും മുഖം മേലോട്ടുമായി, കണ്ണുകളാൽ മാത്രം കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു.
12.340.17
ततः परमधर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
भास्करं समुदीक्षन्स प्राङ्भुखो वाग्यतोऽगमत्।
शब्देनाकाशमखिलं पूरयन्निव सर्वशः ॥ १२.३४०.१७ ॥
അപ്പോൾ പരമധർമ്മാത്മാവും മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധനുമായവൻ, സൂര്യനെ ഉറ്റുനോക്കി, വാക്കടക്കി, കിഴക്കോട്ട് മുഖമാക്കി നടന്നു; ശബ്ദംകൊണ്ട് ആകാശമാകെ എല്ലായിടത്തും നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
12.340.18
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा सर्वाप्सरोगणाः ।
संभ्रान्तमनसो राजन्नासन्परमविस्मिताः।
पञ्चचूडाप्रभृतयो भृशमुत्फुल्ललोचनाः ॥ १२.३४०.१८ ॥
അവൻ പെട്ടെന്ന് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, പഞ്ചചൂഡ മുതലായ അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘങ്ങളെല്ലാം മനസ്സ് പതറി, രാജാവേ, അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു; അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നുപോയി.
12.340.19
दैवतं कतमं ह्येतदुत्तमां गतिमास्थितम् ।
सुनिश्चितमिहायाति विमुक्तमिव निःस्पृहम् ॥ १२.३४०.१९ ॥
ഉത്തമഗതി പ്രാപിച്ച്, മുക്തനെപ്പോലെ, ആഗ്രഹരഹിതനായി, അത്യന്തം ഉറച്ച നിശ്ചയത്തോടെ ഇവിടേക്കു വരുന്ന ഈ ദേവത ഏതാണ്?
12.340.20
ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् ।
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च यं नित्यमुपसेवतः ॥ १२.३४०.२० ॥
പിന്നീട് അദ്ദേഹം മലയം എന്ന പർവതത്തിലേക്ക് പോയി; ഉർവശിയും പൂർവചിത്തിയും അതിനെ എപ്പോഴും സേവിച്ചിരുന്നു.
12.340.21
तस्य ब्रह्मर्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतुः परम् ।
अहो बुद्धिसमाधानं वेदाभ्यासरते द्विजे ॥ १२.३४०.२१ ॥
ആ ബ്രഹ്മർഷിപുത്രനെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് വലിയ അത്ഭുതമുണ്ടായി. അഹോ, വേദാഭ്യാസത്തിൽ മുഴുകിയ ആ ദ്വിജന്റെ ബുദ്ധിയുടെ ഏകാഗ്രത എത്ര അത്ഭുതകരം!
12.340.22
अचिरेणैव कालेन नभश्चरति चन्द्रवत् ।
पितृशुश्रूषया बुद्धिं संप्राप्तोऽयमनुत्तमाम् ॥ १२.३४०.२२ ॥
അല്പകാലത്തിനകം ഇദ്ദേഹം ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കും. പിതാവിനെ ശുശ്രൂഷിച്ചതിനാൽ ഇദ്ദേഹം ഉത്തമമായ ബുദ്ധി നേടിയിരിക്കുന്നു.
12.340.23
पितृभक्तो दृढतपाः पितुः सुदयितः सुतः ।
अनन्यमनसा तेन कथं पित्रा विसर्जितः ॥ १२.३४०.२३ ॥
പിതൃഭക്തനും ദൃഢതപസ്വിയും പിതാവിന് അത്യന്തം പ്രിയപുത്രനുമായ ഇവനെ, ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ നിൽക്കുന്ന അവനെ, പിതാവ് എങ്ങനെ പറഞ്ഞയച്ചു?
12.340.24
उर्वश्या वचनं श्रुत्वा शुकः परमधर्मवित् ।
उदैक्षत दिशः सर्वा वचने गतमानसः ॥ १२.३४०.२४ ॥
ഉർവശിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പരമധർമജ്ഞനായ ശുകൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും നോക്കി; അവന്റെ മനസ്സ് ആ വാക്കിൽത്തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു.
12.340.25
सोऽन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् ।
विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा ॥ १२.३४०.२५ ॥
അപ്പോൾ അവൻ ആകാശത്തെയും പർവതങ്ങളും വനങ്ങളും ഉദ്യാനങ്ങളുമുള്ള ഭൂമിയെയും, തടാകങ്ങളെയും നദികളെയും നോക്കി.
12.340.26
ततो द्वैपायनसुतं बहुमानात्समन्ततः ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा निरीक्षन्ते स्म देवताः ॥ १२.३४०.२६ ॥
അപ്പോൾ ദേവന്മാരെല്ലാം വലിയ ബഹുമാനത്തോടെ, കൈകൂപ്പി, ചുറ്റുപാടുനിന്നും ദ്വൈപായനന്റെ പുത്രനെ നോക്കി.
12.340.27
अब्रवीत्तास्तदा वाक्यं शुकः परमधर्मवित् ।
पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमान शुकेति वै ॥ १२.३४०.२७ ॥
അപ്പോൾ പരമധർമ്മജ്ഞനായ ശുകൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: പിതാവ് എന്നെ പിന്തുടർന്ന് 'ശുകാ, ശുകാ' എന്ന് വിളിച്ചാൽ—
12.340.28
तस्य प्रतिवचो देयं सर्वैरेव समाहितैः ।
एतन्मे स्नेहनः सर्वे वचनं कर्तुमर्हथ ॥ १२.३४०.२८ ॥
അവന് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധയോടെ മറുപടി നൽകണം. സ്നേഹിതരേ, എന്റെ ഈ വാക്ക് നിങ്ങളെല്ലാവരും നിറവേറ്റേണ്ടതാണ്.
12.340.29
शुकस्य वचन श्रुत्वा दिशः सजलकाननाः ।
समुद्राः सरितः शैलाः प्रत्यूचुस्तं समन्ततः ॥ १२.३४०.२९ ॥
ശുകന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, ജലവും വനങ്ങളുമുള്ള ദിക്കുകളും, സമുദ്രങ്ങളും, നദികളും, പർവതങ്ങളും ചുറ്റുപാടുനിന്നും അവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
12.340.30
यथा ज्ञापयसे विप्र बाढमेवं भविष्यति ।
ऋषेर्व्याहरतो वाक्यं प्रतिवक्ष्यामहे वयम् ॥ १२.३४०.३० ॥
ഹേ വിപ്രാ, അങ്ങ് അറിയിച്ചതുപോലെ തന്നെ അത് സംഭവിക്കും. ഋഷി പറയുന്ന വാക്കിന് ഞങ്ങൾ മറുപടി പറയും.