மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.340
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.340.1
गिरिशृङ्गं समारुह्य सुतो व्यासस्य भारत ।
समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत् ॥ १२.३४०.१ ॥
பாரதா! வியாசரின் மகன் மலைச் சிகரத்தில் ஏறி, சமமானதும் தனிமையானதுமான இடத்தில் எவ்விதத் தடையுமின்றி அமர்ந்தான்.
12.340.2
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं यथाविधि ।
पादप्रभृतिगात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् ॥ १२.३४०.२ ॥
சாஸ்திரப்படியும் விதிப்படியும் அவர் தம் உடலைத் தாங்கினார்; கால்களிலிருந்து தொடங்கி முறையாக அங்கங்களை நிலைநிறுத்தினார்; முறையான யோகத்தை அறிந்தவர் அவர்.
12.340.3
ततः स प्राङ्भुखो विद्वानादित्ये नाचिरोदिते ।
पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् ॥ १२.३४०.३ ॥
பின்னர் அந்த அறிஞர் கிழக்கு முகமாக, சூரியன் சற்று முன்புதான் உதித்திருக்கையில், கைகால்களை அடக்கி, பணிவுடன் அமர்ந்தார்.
12.340.4
न तत्र पक्षिसंपातो न शब्दो नापि दर्शनम् ।
यत्र वैयासकिर्धीमान्योक्तुं समुपचक्रमे ॥ १२.३४०.४ ॥
அங்கு பறவைகளின் சஞ்சாரமும் இல்லை, ஓசையும் இல்லை, காட்சியும் இல்லை; அங்கே ஞானியான வியாசரின் மகன் உபதேசிக்கத் தொடங்கினான்.
12.340.5
स ददर्श तदाऽऽत्मानं सर्वसङ्गविनिःसृतम् ।
प्रजहास ततो हासं शुकः संप्रेक्ष्य तत्परम् ॥ १२.३४०.५ ॥
அப்போது அவர் தம்மைத் தாமே எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவராகக் கண்டார்; பின்னர் அந்த மேலான நிலையைக் கண்டு சுகர் சிரித்தார்.
12.340.6
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ।
महायोगेश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् ॥ १२.३४०.६ ॥
மீண்டும் யோகத்தை மேற்கொண்டு, விடுதலையின் வழியை அடைவதற்காக, மகாயோகேஸ்வரராகி அவர் வானத்தில் மேலெழுந்து சென்றார்.
12.340.7
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा देवर्षि नारदं ततः ।
निवेदयामास च तं स्वं योगं परमर्षये ॥ १२.३४०.७ ॥
பின்னர் அவர் தேவரிஷி நாரதரை வலம் வந்து, அந்த மகா ரிஷிக்குத் தம் யோகத்தைத் தெரிவித்தார்.
12.340.8
दृष्टो मार्गः प्रवृत्तोस्मि स्वस्ति तेऽस्तु तपोधन ।
त्वत्प्रसादाद्गमिष्यामि गतिमिष्टां महाद्युते ॥ १२.३४०.८ ॥
வழி கண்டேன், நான் புறப்படுகிறேன். தவச்செல்வரே, உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். உமது அருளால் விரும்பிய கதியை அடைவேன், மகா ஒளியுடையவரே.
12.340.9
नारदेनाभ्यनुज्ञातः शुको द्वैपायनात्मजः ।
अभिवाद्य पुनर्योगमास्थायाकाशमाविशत् ॥ १२.३४०.९ ॥
நாரதரின் அனுமதி பெற்ற துவைபாயனரின் மகன் சுகர் வணங்கி, மீண்டும் யோகத்தை மேற்கொண்டு ஆகாயத்தில் புகுந்தார்.
12.340.10
कैलासपृष्ठादुत्पत्य स पपात दिवं तदा ।
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १२.३४०.१० ॥
கைலாச சிகரத்திலிருந்து தாவி அவர் அப்போது வானத்தை நோக்கிச் சென்றார். ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் அந்த ஸ்ரீமான் வியாசபுத்திரர் உறுதியான சங்கற்பம் கொண்டவர்.
12.340.11
तमुद्यन्तं द्विजश्रेष्ठं वैनतेयसमद्युतिम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि मनोऽमारुतरंहसम् ॥ १२.३४०.११ ॥
எழுந்து செல்லும் அந்தத் துவிஜ சிறந்தவரை, கருடனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவரை, மனத்தையும் காற்றையும் போன்ற வேகமுடையவரை, அனைத்து உயிர்களும் கண்டன.
12.340.12
व्यवसायेन लोकांस्त्रीन्सर्वान्सोऽथ विचिन्तयन् ।
आस्थितो दिव्यमध्वानं पावकार्कसमप्रभः ॥ १२.३४०.१२ ॥
தம் சங்கற்பத்தால் மூன்று உலகங்களையும் முழுவதுமாகச் சிந்தித்தவாறு, அக்னியையும் சூரியனையும் போன்ற ஒளியுடைய அவர் தெய்வீகப் பாதையில் ஏறினார்.
12.340.13
तमेकमनसं यान्तमव्यग्रमकुतोभयम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि जङ्गमानीतराणि च ॥ १२.३४०.१३ ॥
ஒரே மனதுடன், கலங்காமல், எங்கிருந்தும் அச்சமின்றிச் செல்லும் அவனை அனைத்து உயிரினங்களும் கண்டன, நகர்வனவும் நகராதனவும்.
12.340.14
यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तदा ।
पुष्पवर्षेश्च दिव्यैस्तमलंचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२.३४०.१४ ॥
அப்போது அவர்கள் தங்கள் சக்திக்கேற்ப, முறைப்படி அவரை வணங்கினர்; விண்ணுலகவாசிகள் தெய்வீக மலர்மழை பொழிந்து அவரை அலங்கரித்தனர்.
12.340.15
तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
ऋषयश्चैव संसिद्धाः परं विस्मयमागताः ॥ १२.३४०.१५ ॥
அவரைக் கண்டு கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ் கூட்டங்களும் அனைவரும் வியப்படைந்தனர்; சித்தி பெற்ற ரிஷிகளும் மிகுந்த வியப்பை அடைந்தனர்.
12.340.16
अन्तरिक्षगतः कोऽयं तपसा सिद्धिमागतः ।
अधः कायोर्ध्ववक्रश्च नेत्रैः समतिवाह्यते ॥ १२.३४०.१६ ॥
வானில் செல்லும் இவர் யார்? தவத்தால் சித்தி அடைந்தவர். கீழே உடலும் மேலே முகமும் கொண்டவர்; கண்களாலேயே கொண்டு செல்லப்படுகிறார்.
12.340.17
ततः परमधर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
भास्करं समुदीक्षन्स प्राङ्भुखो वाग्यतोऽगमत्।
शब्देनाकाशमखिलं पूरयन्निव सर्वशः ॥ १२.३४०.१७ ॥
பின்னர், மிக்க தர்மாத்மாவும் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவருமான அவர், சூரியனை உற்று நோக்கி, வாக்கை அடக்கி, கிழக்கு நோக்கி நடந்தார்; அனைத்துத் திசைகளிலும் ஒலியால் முழு ஆகாயத்தையும் நிரப்புபவர் போல்.
12.340.18
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा सर्वाप्सरोगणाः ।
संभ्रान्तमनसो राजन्नासन्परमविस्मिताः।
पञ्चचूडाप्रभृतयो भृशमुत्फुल्ललोचनाः ॥ १२.३४०.१८ ॥
அவர் திடீரென வருவதைக் கண்டு அப்சரஸ் கூட்டத்தினர் அனைவரும், பஞ்சசூடா முதலானோர் தலைமையில், ஓ அரசே, மனம் கலங்கி மிகவும் வியப்படைந்தனர்; அவர்களின் கண்கள் மிகவும் விரிந்தன.
12.340.19
दैवतं कतमं ह्येतदुत्तमां गतिमास्थितम् ।
सुनिश्चितमिहायाति विमुक्तमिव निःस्पृहम् ॥ १२.३४०.१९ ॥
உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவராய், விடுதலை பெற்றவரும் ஆசையற்றவருமாய் போல, மிகத் உறுதியுடன் இங்கே வருகின்ற இவர் எந்த தெய்வம்?
12.340.20
ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् ।
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च यं नित्यमुपसेवतः ॥ १२.३४०.२० ॥
பின்னர் அவர் மலயம் என்ற மலையை நோக்கிச் சென்றார். உர்வசியும் பூர்வசித்தியும் அதை எப்போதும் சேவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
12.340.21
तस्य ब्रह्मर्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतुः परम् ।
अहो बुद्धिसमाधानं वेदाभ्यासरते द्विजे ॥ १२.३४०.२१ ॥
அந்தப் பிரம்மரிஷியின் மகனைப் பற்றி அவர்கள் இருவரும் மிகவும் வியந்தனர். ஆ! வேத பயிற்சியில் ஈடுபட்ட அந்த த்விஜனின் மனஒருமை எத்தகையது!
12.340.22
अचिरेणैव कालेन नभश्चरति चन्द्रवत् ।
पितृशुश्रूषया बुद्धिं संप्राप्तोऽयमनुत्तमाम् ॥ १२.३४०.२२ ॥
சிறிது காலத்திலேயே இவர் சந்திரனைப் போல ஆகாயத்தில் சஞ்சரிப்பார். தந்தையைச் சேவித்ததால் இவர் உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்துள்ளார்.
12.340.23
पितृभक्तो दृढतपाः पितुः सुदयितः सुतः ।
अनन्यमनसा तेन कथं पित्रा विसर्जितः ॥ १२.३४०.२३ ॥
தந்தையிடம் பக்தி கொண்டவரும், உறுதியான தவமுடையவரும், தந்தைக்கு மிகவும் பிரியமான மகனுமான இவரை, ஒருமனம் கொண்ட அவர் தந்தை எவ்வாறு அனுப்பி விட்டார்?
12.340.24
उर्वश्या वचनं श्रुत्वा शुकः परमधर्मवित् ।
उदैक्षत दिशः सर्वा वचने गतमानसः ॥ १२.३४०.२४ ॥
உர்வசியின் சொல்லைக் கேட்டு, பரம தர்மம் அறிந்த சுகர் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கினார்; அவர் மனம் அந்த வார்த்தையிலேயே நிலைத்திருந்தது.
12.340.25
सोऽन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् ।
विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा ॥ १२.३४०.२५ ॥
அப்போது அவன் வானத்தையும், மலைகள், காடுகள், சோலைகளுடன் கூடிய பூமியையும், ஏரிகளையும் ஆறுகளையும் பார்த்தான்.
12.340.26
ततो द्वैपायनसुतं बहुमानात्समन्ततः ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा निरीक्षन्ते स्म देवताः ॥ १२.३४०.२६ ॥
அப்போது எல்லா தேவர்களும் பெரும் மரியாதையுடன், சுற்றிலும் கைகூப்பி, த்வைபாயனரின் மகனை நோக்கினர்.
12.340.27
अब्रवीत्तास्तदा वाक्यं शुकः परमधर्मवित् ।
पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमान शुकेति वै ॥ १२.३४०.२७ ॥
அப்போது பரம தர்மம் அறிந்த சுகர் அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்: தந்தை என்னைப் பின்தொடர்ந்து 'சுகா, சுகா' என்று அழைத்தால்—
12.340.28
तस्य प्रतिवचो देयं सर्वैरेव समाहितैः ।
एतन्मे स्नेहनः सर्वे वचनं कर्तुमर्हथ ॥ १२.३४०.२८ ॥
அவனுக்கு அனைவரும் கவனத்துடன் பதில் அளிக்க வேண்டும். அன்புள்ளவர்களே, என் இந்த வேண்டுகோளை நீங்கள் அனைவரும் நிறைவேற்றுவது தகும்.
12.340.29
शुकस्य वचन श्रुत्वा दिशः सजलकाननाः ।
समुद्राः सरितः शैलाः प्रत्यूचुस्तं समन्ततः ॥ १२.३४०.२९ ॥
சுகரின் வார்த்தையைக் கேட்டு, நீர் நிறைந்த காடுகளுடன் கூடிய திசைகளும், கடல்களும், ஆறுகளும், மலைகளும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அவனுக்குப் பதில் சொன்னன.
12.340.30
यथा ज्ञापयसे विप्र बाढमेवं भविष्यति ।
ऋषेर्व्याहरतो वाक्यं प्रतिवक्ष्यामहे वयम् ॥ १२.३४०.३० ॥
ஓ முனிவரே, நீர் உரைத்தபடியே அது நிகழும். ரிஷி பேசும் வார்த்தைக்கு நாங்கள் பதில் சொல்வோம்.