Mahābhārata · Adhyāya 12.340
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.340.1
गिरिशृङ्गं समारुह्य सुतो व्यासस्य भारत ।
समे देशे विविक्ते स निःशलाक उपाविशत् ॥ १२.३४०.१ ॥
O Bhārata, der Sohn Vyāsas stieg auf einen Berggipfel und setzte sich, ungebunden, an einen ebenen, abgelegenen Ort.
12.340.2
धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं यथाविधि ।
पादप्रभृतिगात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् ॥ १२.३४०.२ ॥
Er hielt seinen Körper gemäß den Schriften und der Vorschrift, begann bei den Füßen und ging der Reihe nach durch die Glieder, denn er kannte die Abfolge des Yoga.
12.340.3
ततः स प्राङ्भुखो विद्वानादित्ये नाचिरोदिते ।
पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् ॥ १२.३४०.३ ॥
Dann setzte sich der Weise, nach Osten gewandt, als die Sonne eben aufgegangen war, die Hände und Füße gesammelt, demütig nieder.
12.340.4
न तत्र पक्षिसंपातो न शब्दो नापि दर्शनम् ।
यत्र वैयासकिर्धीमान्योक्तुं समुपचक्रमे ॥ १२.३४०.४ ॥
Dort gab es weder Vogelflug noch Laut, nicht einmal einen Anblick, wo der weise Sohn Vyāsas zu sprechen begann.
12.340.5
स ददर्श तदाऽऽत्मानं सर्वसङ्गविनिःसृतम् ।
प्रजहास ततो हासं शुकः संप्रेक्ष्य तत्परम् ॥ १२.३४०.५ ॥
Da sah er sich selbst von allen Bindungen befreit, und Śuka lachte, als er jenen höchsten Zustand erblickte.
12.340.6
स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ।
महायोगेश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् ॥ १२.३४०.६ ॥
Dann, erneut den Yoga ergreifend, um den Pfad der Befreiung zu erlangen, wurde er zum großen Herrn des Yoga, erhob sich und stieg in den Himmel empor.
12.340.7
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा देवर्षि नारदं ततः ।
निवेदयामास च तं स्वं योगं परमर्षये ॥ १२.३४०.७ ॥
Dann umschritt er den göttlichen Weisen Nārada und berichtete dem höchsten Weisen von seinem eigenen Yoga.
12.340.8
दृष्टो मार्गः प्रवृत्तोस्मि स्वस्ति तेऽस्तु तपोधन ।
त्वत्प्रसादाद्गमिष्यामि गतिमिष्टां महाद्युते ॥ १२.३४०.८ ॥
Ich habe den Pfad gesehen und mache mich auf. Heil sei dir, o Schatz der Askese. Durch deine Gnade werde ich das ersehnte Ziel erreichen, o Strahlender.
12.340.9
नारदेनाभ्यनुज्ञातः शुको द्वैपायनात्मजः ।
अभिवाद्य पुनर्योगमास्थायाकाशमाविशत् ॥ १२.३४०.९ ॥
Von Nārada beurlaubt, grüßte Śuka, der Sohn Dvaipāyanas, ihn, nahm erneut den Yoga auf und trat in den Himmel ein.
12.340.10
कैलासपृष्ठादुत्पत्य स पपात दिवं तदा ।
अन्तरिक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १२.३४०.१० ॥
Vom Gipfel des Kailāsa emporspringend, stürzte er da dem Himmel entgegen — der glanzvolle Sohn Vyāsas, der durch die Luft zieht, unerschütterlich entschlossen.
12.340.11
तमुद्यन्तं द्विजश्रेष्ठं वैनतेयसमद्युतिम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि मनोऽमारुतरंहसम् ॥ १२.३४०.११ ॥
Alle Wesen sahen jenen besten der Zweimalgeborenen sich erheben, strahlend wie Garuḍa, schnell wie der Geist und der Wind.
12.340.12
व्यवसायेन लोकांस्त्रीन्सर्वान्सोऽथ विचिन्तयन् ।
आस्थितो दिव्यमध्वानं पावकार्कसमप्रभः ॥ १२.३४०.१२ ॥
Entschlossen, die drei Welten betrachtend, bestieg er dann den göttlichen Pfad, strahlend wie Feuer und Sonne.
12.340.13
तमेकमनसं यान्तमव्यग्रमकुतोभयम् ।
ददृशुः सर्वभूतानि जङ्गमानीतराणि च ॥ १२.३४०.१३ ॥
Alle Wesen, bewegliche wie unbewegliche, sahen ihn gehen, einsinnig, unerschüttert und furchtlos von allen Seiten.
12.340.14
यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तदा ।
पुष्पवर्षेश्च दिव्यैस्तमलंचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२.३४०.१४ ॥
Da verehrten sie ihn, je nach ihren Kräften und nach der Ordnung, und die Himmelsbewohner schmückten ihn mit einem Regen göttlicher Blumen.
12.340.15
तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
ऋषयश्चैव संसिद्धाः परं विस्मयमागताः ॥ १२.३४०.१५ ॥
Als sie ihn sahen, staunten alle Scharen der Gandharvas und Apsarasen, und auch die vollendeten Weisen gerieten in großes Erstaunen.
12.340.16
अन्तरिक्षगतः कोऽयं तपसा सिद्धिमागतः ।
अधः कायोर्ध्ववक्रश्च नेत्रैः समतिवाह्यते ॥ १२.३४०.१६ ॥
Wer ist dieser, der durch den Himmel zieht und durch Askese Vollkommenheit erlangt hat? Sein Körper ist unten, sein Gesicht nach oben gewandt; er wird nur durch seine Augen vorwärtsgetragen.
12.340.17
ततः परमधर्मात्मा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
भास्करं समुदीक्षन्स प्राङ्भुखो वाग्यतोऽगमत्।
शब्देनाकाशमखिलं पूरयन्निव सर्वशः ॥ १२.३४०.१७ ॥
Da ging er, von höchst rechtschaffener Seele und in den drei Welten berühmt, den Blick fest auf die Sonne gerichtet, die Rede gezügelt, nach Osten, als erfülle er den ganzen Himmel ringsum mit seinem Klang.
12.340.18
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा सर्वाप्सरोगणाः ।
संभ्रान्तमनसो राजन्नासन्परमविस्मिताः।
पञ्चचूडाप्रभृतयो भृशमुत्फुल्ललोचनाः ॥ १२.३४०.१८ ॥
Als sie ihn plötzlich herannahen sahen, gerieten alle Scharen der Apsarasen, angeführt von Pañcacūḍā und den übrigen, o König, in Verwirrung und staunten sehr, die Augen weit geöffnet.
12.340.19
दैवतं कतमं ह्येतदुत्तमां गतिमास्थितम् ।
सुनिश्चितमिहायाति विमुक्तमिव निःस्पृहम् ॥ १२.३४०.१९ ॥
Welcher Gott ist dies, der den höchsten Zustand erreicht hat und hierher kommt, so fest entschlossen, als wäre er befreit und frei von Begierde?
12.340.20
ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् ।
उर्वशी पूर्वचित्तिश्च यं नित्यमुपसेवतः ॥ १२.३४०.२० ॥
Dann ging er zu dem Berg namens Malaya, dem Urvaśī und Pūrvacitti ständig dienten.
12.340.21
तस्य ब्रह्मर्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतुः परम् ।
अहो बुद्धिसमाधानं वेदाभ्यासरते द्विजे ॥ १२.३४०.२१ ॥
Beide staunten sehr über diesen Sohn eines brahmanischen Weisen. Ach, welche Sammlung des Geistes in diesem Zweimalgeborenen, der am Studium des Veda Freude hat!
12.340.22
अचिरेणैव कालेन नभश्चरति चन्द्रवत् ।
पितृशुश्रूषया बुद्धिं संप्राप्तोऽयमनुत्तमाम् ॥ १२.३४०.२२ ॥
In kurzer Zeit wird er wie der Mond am Himmel wandeln; durch den Dienst an seinem Vater hat er die höchste Weisheit erlangt.
12.340.23
पितृभक्तो दृढतपाः पितुः सुदयितः सुतः ।
अनन्यमनसा तेन कथं पित्रा विसर्जितः ॥ १२.३४०.२३ ॥
Dem Vater ergeben, fest in Askese, der dem Vater liebste Sohn — wie konnte der Vater ihn, der mit ungeteiltem Geist war, entlassen?
12.340.24
उर्वश्या वचनं श्रुत्वा शुकः परमधर्मवित् ।
उदैक्षत दिशः सर्वा वचने गतमानसः ॥ १२.३४०.२४ ॥
Als Śuka, der Kenner des höchsten Dharma, Urvaśīs Worte gehört hatte, blickte er in alle Richtungen, sein Geist ganz auf diese Worte gerichtet.
12.340.25
सोऽन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् ।
विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा ॥ १२.३४०.२५ ॥
Da blickte er auf den Himmel und die Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Hainen, ebenso auf die Seen und Flüsse.
12.340.26
ततो द्वैपायनसुतं बहुमानात्समन्ततः ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा निरीक्षन्ते स्म देवताः ॥ १२.३४०.२६ ॥
Da blickten alle Götter mit großer Ehrfurcht und gefalteten Händen von allen Seiten auf den Sohn Dvaipāyanas.
12.340.27
अब्रवीत्तास्तदा वाक्यं शुकः परमधर्मवित् ।
पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमान शुकेति वै ॥ १२.३४०.२७ ॥
Da sprach Śuka, der Kenner des höchsten Dharma, zu ihnen: »Wenn mein Vater mir folgt und ruft: ›Śuka, Śuka!‹—
12.340.28
तस्य प्रतिवचो देयं सर्वैरेव समाहितैः ।
एतन्मे स्नेहनः सर्वे वचनं कर्तुमर्हथ ॥ १२.३४०.२८ ॥
Ihm sollen alle mit ungeteilter Aufmerksamkeit antworten. Liebe Freunde, ihr solltet diese meine Bitte erfüllen.
12.340.29
शुकस्य वचन श्रुत्वा दिशः सजलकाननाः ।
समुद्राः सरितः शैलाः प्रत्यूचुस्तं समन्ततः ॥ १२.३४०.२९ ॥
Als sie Śukas Worte hörten, antworteten ihm von allen Seiten die Himmelsrichtungen mit ihren Gewässern und Wäldern, die Meere, Flüsse und Berge.
12.340.30
यथा ज्ञापयसे विप्र बाढमेवं भविष्यति ।
ऋषेर्व्याहरतो वाक्यं प्रतिवक्ष्यामहे वयम् ॥ १२.३४०.३० ॥
So wie du es kundtust, o Weiser, so wird es gewiss sein. Wir werden auf die Worte antworten, die der Weise spricht.