Mahābhārata · Adhyāya 13.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.113.1
एवमुक्त्वा ततो भीष्मः पुनर्धर्मसुतं नृपम् ।
जनमेजयभूपाल उवाचेदं सहेतुकम् ॥ १३.११३.१ ॥
Habiendo dicho esto, Bhīṣma habló de nuevo al rey, hijo de Dharma. El rey Janamejaya dijo esto, con sus razones.
13.113.2
एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
इक्ष्वाकुवंशजो राजा सौदासो वदतां वरः ॥ १३.११३.२ ॥
En ese mismo tiempo, el rey Saudāsa, nacido en la línea de Ikṣvāku y el mejor de los oradores, se acercó a Vasiṣṭha, el mejor de los sabios.
13.113.3
सर्वलोकचरं सिद्धं ब्रह्मकोशं सनातनम् ।
पुरोहितमभिप्रष्टुमभिवाद्योपचक्रमे ॥ १३.११३.३ ॥
Inclinándose ante el sacerdote doméstico, que recorre todos los mundos, es perfecto, tesoro del Brahman y eterno, comenzó a preguntarle.
13.113.4
त्रैलोक्ये भगवन्किंस्वित्पवित्रं कथ्यतेऽनघ ।
यत्कीर्तयन्सदा मर्त्यः प्राप्नुयात्पुण्यमुत्तमम् ॥ १३.११३.४ ॥
¡Oh venerable, oh sin mancha! ¿Qué en los tres mundos se dice que es purificador, alabándolo con lo cual el mortal siempre obtiene el mérito supremo?
13.113.5
तस्मै प्रोवाच वचनं प्रणताय हितं तदा ।
गवामुपनिषद्विद्यां नमस्कृत्य गवां शुचिः ॥ १३.११३.५ ॥
Entonces habló palabras beneficiosas al que se había inclinado: la enseñanza secreta de las vacas, habiendo reverenciado a las vacas y siendo puro.
13.113.6
गावः सुरभिगन्धिन्यस्तथा गुग्गुलुगन्धयः ।
गावः प्रतिष्ठा भूतानां गावः स्वस्त्ययनं महत् ॥ १३.११३.६ ॥
Las vacas son fragantes como surabhi, y fragantes como guggulu. Las vacas son el fundamento de los seres; las vacas son el gran camino del bienestar.
13.113.7
गावो भूतं च भव्यं च गावः पुष्टिः सनातनी ।
गावो लक्ष्म्यास्तथा मूलं गोषु दत्तं न नश्यति ॥ १३.११३.७ ॥
Las vacas son el pasado y el futuro; las vacas son el sustento eterno. Las vacas son también la raíz de Lakṣmī, y lo dado a las vacas no perece.
13.113.8
अन्नं हि परमं गावो देवानां परमं हविः ।
स्वाहाकारवषट्कारौ गोषु नित्यं प्रतिष्ठितौ ॥ १३.११३.८ ॥
Las vacas son en verdad el alimento supremo y la ofrenda suprema de los dioses. Las exclamaciones svāhā y vaṣaṭ están siempre establecidas en las vacas.
13.113.9
गावो यज्ञस्य हि फलं गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ।
गावो भविष्यं भूतं च गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.११३.९ ॥
Las vacas son el fruto del sacrificio; los sacrificios están establecidos en las vacas. Las vacas son el futuro y el pasado; los sacrificios están establecidos en las vacas.
13.113.10
सायं प्रातश्च सततं होमकाले महाद्युते ।
गावो ददति वै हौम्यमृषिभ्यः पुरुषर्षभ ॥ १३.११३.१० ॥
Por la mañana y por la tarde, constantemente, en el momento de la ofrenda, oh gran resplandeciente, las vacas dan la ofrenda de homa a los sabios, oh toro entre los hombres.
13.113.11
यानि कानि च दुर्गाणि दुष्कृतानि कृतानि च ।
तरन्ति चैव पाप्मानं धेनुं ये ददति प्रभो ॥ १३.११३.११ ॥
Cualesquiera que sean las dificultades y las malas acciones cometidas, quienes dan una dhenu, una vaca lechera, superan el pecado, oh señor.
13.113.12
एकां च दशगुर्दद्याद्दश दद्याच्च गोशती ।
शतं सहस्रगुर्दद्यात्सर्वे तुल्यफला हि ते ॥ १३.११३.१२ ॥
Se debe dar una vaca, o una de valor diez veces mayor; diez vacas, o cien vacas; cien deben darse, o una de valor mil veces mayor — todas ellas dan igual fruto.
13.113.13
अनाहिताग्निः शतगुरयज्वा च सहस्रगुः ।
समृद्धो यश्च कीनाशो नार्घमर्हन्ति ते त्रयः ॥ १३.११३.१३ ॥
El que no ha establecido el fuego sagrado, el que da cien vacas pero no sacrifica, el que da mil vacas, y el que es próspero pero tacaño — estos tres no merecen el arghya.
13.113.14
कपिलां ये प्रयच्छन्ति सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
सुव्रतां वस्त्रसंवीतामुभौ लोकौ जयन्ति ते ॥ १३.११३.१४ ॥
Quienes dan una vaca kapilā con su ternero, con un recipiente de bronce para ordeñar, de buenos votos y cubierta de tela, conquistan ambos mundos.
13.113.15
युवानमिन्द्रियोपेतं शतेन सहयूथपम् ।
गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलङ्कृतम् ॥ १३.११३.१५ ॥
Un toro joven, dotado de vigor, equivalente a cien vacas, jefe de la manada, señor de los bovinos, de muchos cuernos y adornado — debe darse al señor de los brahmanes.
13.113.16
वृषबं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाय परन्तप ।
ऐश्वर्यं तेऽधिगच्छन्ति जायमानाः पुनःपुनः ॥ १३.११३.१६ ॥
¡Oh tú que abrasas a los enemigos! Quienes dan un toro a un brahmán versado alcanzan la soberanía, naciendo una y otra vez.
13.113.17
नाकीर्तयित्वा गाःक सुप्यात्तासां संस्मृत्य चोत्पतेत् ।
सायं प्रातर्नमस्येच्च गास्ततः पुष्टिमाप्नुयात् ॥ १३.११३.१७ ॥
No se debe dormir sin recordar a las vacas; hay que levantarse recordándolas. Por la tarde y por la mañana hay que inclinarse ante las vacas; así se obtiene prosperidad.
13.113.18
गवां मूत्रपुरीषस्य नोद्विजेत कथञ्चन ।
न चासां मांसमश्नीयाद्गवां पुष्टिं तथाऽऽप्नुयात् ॥ १३.११३.१८ ॥
Nunca se debe sentir asco por la orina y el estiércol de las vacas, ni comer su carne; así se obtiene la prosperidad de las vacas.
13.113.19
गाश्च संकीर्तयन्नित्यं नावमन्येत तास्तथा ।
अनिष्टं स्वप्नमालक्ष्य गां नरः सम्प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११३.१९ ॥
Uno debe alabar siempre a las vacas y nunca despreciarlas. Al ver un sueño desfavorable, el hombre debe alabar debidamente a la vaca.
13.113.20
गोमयेन सदा स्नायाद्गोकरीषे च संविशेत् ।
श्लोष्ममूत्रपुरीषाणि प्रतिघातं च वर्जयेत् ॥ १३.११३.२० ॥
Uno debe bañarse siempre con estiércol de vaca y sentarse sobre una torta de estiércol de vaca. Debe evitar la flema, la orina y las heces, así como retenerlas.
13.113.21
सार्द्रे चर्मणि भुञ्जीत निरीक्षेद्वारुणीं दिशम् ।
वाग्यतः सर्पिषा भूमौ गवां व्युष्टिं सदाऽऽश्नुते ॥ १३.११३.२१ ॥
Uno debe comer sobre un cuero húmedo, mirar hacia el oeste y, controlando la palabra, ofrecer mantequilla clarificada sobre el suelo; así siempre obtiene la prosperidad de las vacas.
13.113.22
घृतेन जुहुयादग्निं घृतेन स्वस्ति वाचयेत् ।
घृतं दद्याद्धृतं प्राशेद्गवां व्युष्टिं सदाऽऽश्नुते ॥ १३.११३.२२ ॥
Uno debe ofrecer oblaciones de mantequilla clarificada al fuego, hacer recitar una bendición con ghee, dar ghee y comer ghee; así siempre obtiene la prosperidad de las vacas.
13.113.23
गोमत्या विद्यया धेनुं तिलानामभिमन्त्र्य यः ।
सर्वरत्नमयीं दद्यान्न स शोचेत्कृताकृते ॥ १३.११३.२३ ॥
Quien, tras consagrar sésamo con la ciencia de la Gomatī, da una vaca lechera hecha de todas las joyas, no se aflige por lo hecho ni por lo no hecho.
13.113.24
गावो मामुपतिष्ठन्तु हेमशृङ्ग्यः पयोमुचः ।
सुरभ्यः सौरभेय्यश्च सरितः सागरं यथा ॥ १३.११३.२४ ॥
Que las vacas de cuernos dorados, que derraman leche, fragantes y de la estirpe de Surabhi, vengan a mí, como los ríos fluyen hacia el océano.
13.113.25
गा वै पश्याम्यहं नित्यं गावः पश्यन्तु मां सदा ।
गावोस्माकं वयं तासां यतो गावस्ततो वयम् ॥ १३.११३.२५ ॥
Siempre miro a las vacas; que las vacas siempre me miren. Las vacas son nuestras y nosotros somos suyos; pues las vacas existen, por eso nosotros existimos.
13.113.26
एवं रात्रौ दिवा चापि समेषु विषमेषु च ।
महाभयेषु च नरः कीर्तयन्मुच्यते भवात् ॥ १३.११३.२६ ॥
Así, de noche y de día, en lugares llanos y en lugares escabrosos, y aun en grandes peligros, el hombre que canta las alabanzas es liberado de la existencia mundana.