மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.113.1
एवमुक्त्वा ततो भीष्मः पुनर्धर्मसुतं नृपम् ।
जनमेजयभूपाल उवाचेदं सहेतुकम् ॥ १३.११३.१ ॥
இவ்வாறு கூறிய பிறகு பீஷ்மர் மீண்டும் தர்மபுத்திரனான அரசனிடம் பேசினார். மன்னன் ஜனமேஜயன் இதனைக் காரணத்துடன் கூறினான்.
13.113.2
एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
इक्ष्वाकुवंशजो राजा सौदासो वदतां वरः ॥ १३.११३.२ ॥
அந்தக் காலத்தில் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்த, பேசுவோரில் சிறந்த அரசன் சௌதாசன் ரிஷிகளில் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் சென்றான்.
13.113.3
सर्वलोकचरं सिद्धं ब्रह्मकोशं सनातनम् ।
पुरोहितमभिप्रष्टुमभिवाद्योपचक्रमे ॥ १३.११३.३ ॥
எல்லா உலகங்களிலும் உலவும், சித்தரும், பிரம்மத்தின் பொக்கிஷமும், நித்தியமுமான புரோகிதரிடம் கேட்பதற்காக வணங்கி அவன் தொடங்கினான்.
13.113.4
त्रैलोक्ये भगवन्किंस्वित्पवित्रं कथ्यतेऽनघ ।
यत्कीर्तयन्सदा मर्त्यः प्राप्नुयात्पुण्यमुत्तमम् ॥ १३.११३.४ ॥
ஓ பகவானே! ஓ பாவமற்றவரே! மூவுலகிலும் எது தூய்மையானது எனச் சொல்லப்படுகிறது? அதை எப்போதும் துதிப்பதால் மனிதன் உயர்ந்த புண்ணியத்தைப் பெறுவான்?
13.113.5
तस्मै प्रोवाच वचनं प्रणताय हितं तदा ।
गवामुपनिषद्विद्यां नमस्कृत्य गवां शुचिः ॥ १३.११३.५ ॥
அப்போது வணங்கி நின்ற அவனுக்கு நலம் பயக்கும் சொல்லைக் கூறினார். பசுக்களின் உபநிஷத் வித்தையை, பசுக்களை வணங்கித் தூய்மையாகி.
13.113.6
गावः सुरभिगन्धिन्यस्तथा गुग्गुलुगन्धयः ।
गावः प्रतिष्ठा भूतानां गावः स्वस्त्ययनं महत् ॥ १३.११३.६ ॥
பசுக்கள் சுரபியின் மணமுள்ளவை, குக்குலுவின் மணமும் உள்ளவை. பசுக்கள் உயிரினங்களின் அடித்தளம்; பசுக்கள் பெரிய நலத்தின் வழி.
13.113.7
गावो भूतं च भव्यं च गावः पुष्टिः सनातनी ।
गावो लक्ष्म्यास्तथा मूलं गोषु दत्तं न नश्यति ॥ १३.११३.७ ॥
பசுக்கள் இறந்த காலமும் எதிர்காலமும் ஆவன; பசுக்கள் நிலையான வளமாகும். பசுக்கள் லக்ஷ்மியின் வேரும் ஆவன; பசுக்களுக்குக் கொடுத்தது அழிவதில்லை.
13.113.8
अन्नं हि परमं गावो देवानां परमं हविः ।
स्वाहाकारवषट्कारौ गोषु नित्यं प्रतिष्ठितौ ॥ १३.११३.८ ॥
பசுக்களே சிறந்த உணவு; அவை தேவர்களுக்கான மிகச் சிறந்த ஹவிஸ். ஸ்வாஹாகாரமும் வஷட்காரமும் எப்போதும் பசுக்களில் நிலைபெற்றவை.
13.113.9
गावो यज्ञस्य हि फलं गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ।
गावो भविष्यं भूतं च गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.११३.९ ॥
பசுக்கள் யாகத்தின் பலன்; பசுக்களில் யாகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. பசுக்கள் எதிர்காலமும் இறந்த காலமும் ஆவன; பசுக்களில் யாகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன.
13.113.10
सायं प्रातश्च सततं होमकाले महाद्युते ।
गावो ददति वै हौम्यमृषिभ्यः पुरुषर्षभ ॥ १३.११३.१० ॥
மாலையிலும் காலையிலும், எப்போதும் ஹோமத்தின் நேரத்தில், மகாதுதியே, பசுக்கள் ரிஷிகளுக்கு ஹோம்ய (ஹோமப் பொருள்) அளிக்கின்றன, ஓ புருஷர்ஷபா.
13.113.11
यानि कानि च दुर्गाणि दुष्कृतानि कृतानि च ।
तरन्ति चैव पाप्मानं धेनुं ये ददति प्रभो ॥ १३.११३.११ ॥
எந்தக் கடினங்களும் தீயச் செயல்களும் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், ஓ பிரபுவே, தேனு (பால் தரும் பசு) தானம் செய்பவர்கள் பாவத்தைக் கடந்து விடுகிறார்கள்.
13.113.12
एकां च दशगुर्दद्याद्दश दद्याच्च गोशती ।
शतं सहस्रगुर्दद्यात्सर्वे तुल्यफला हि ते ॥ १३.११३.१२ ॥
ஒரு பசுவை, அல்லது பத்து மடங்கு மதிப்புள்ளதைக் கொடுக்கலாம்; பத்துப் பசுக்களைக் கொடுக்கலாம், அல்லது நூறு பசுக்களைக் கொடுக்கலாம்; நூறு கொடுக்கலாம், அல்லது ஆயிரம் மடங்கு மதிப்புள்ளதைக் கொடுக்கலாம் — இவையனைத்தும் சமமான பலன் தருபவை.
13.113.13
अनाहिताग्निः शतगुरयज्वा च सहस्रगुः ।
समृद्धो यश्च कीनाशो नार्घमर्हन्ति ते त्रयः ॥ १३.११३.१३ ॥
தீயை நிறுவாதவன், நூறு பசுக்களைக் கொடுத்தும் யாகம் செய்யாதவன், ஆயிரம் பசுக்களைக் கொடுப்பவன், செல்வம் இருந்தும் கருமியாக இருப்பவன் — இம்மூவரும் அர்க்கியத்திற்குத் தகுதியற்றவர்கள்.
13.113.14
कपिलां ये प्रयच्छन्ति सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
सुव्रतां वस्त्रसंवीतामुभौ लोकौ जयन्ति ते ॥ १३.११३.१४ ॥
கன்றுடன் கூடிய, வெண்கலப் பால்பாத்திரத்துடன், நல்ல விரதமுள்ள, துணியால் போர்த்திய கபிலைப் பசுவைத் தருபவர்கள் இரு உலகங்களையும் வெல்கிறார்கள்.
13.113.15
युवानमिन्द्रियोपेतं शतेन सहयूथपम् ।
गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलङ्कृतम् ॥ १३.११३.१५ ॥
இளமையும் வலிமையும் கொண்ட, நூறு பசுக்களுடன் கூடிய மந்தைத் தலைவன், பசுக்களின் இந்திரனான, பல கொம்புகளுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட காளையை பிராமணர்களின் இந்திரனுக்குத் தருக.
13.113.16
वृषबं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाय परन्तप ।
ऐश्वर्यं तेऽधिगच्छन्ति जायमानाः पुनःपुनः ॥ १३.११३.१६ ॥
ஓ, பகைவரைத் தகிப்பவனே! சிறந்த வேதியனான ஸ்ரோத்ரியனுக்கு காளையைத் தருபவர்கள், பிறப்புதோறும் ஐசுவரியத்தை அடைகிறார்கள்.
13.113.17
नाकीर्तयित्वा गाःक सुप्यात्तासां संस्मृत्य चोत्पतेत् ।
सायं प्रातर्नमस्येच्च गास्ततः पुष्टिमाप्नुयात् ॥ १३.११३.१७ ॥
பசுக்களைப் புகழாமல் ஒருவன் உறங்கக் கூடாது; அவற்றை நினைத்தே எழ வேண்டும். மாலையிலும் காலையிலும் பசுக்களை வணங்க வேண்டும்; அதனால் செழிப்பை அடைவான்.
13.113.18
गवां मूत्रपुरीषस्य नोद्विजेत कथञ्चन ।
न चासां मांसमश्नीयाद्गवां पुष्टिं तथाऽऽप्नुयात् ॥ १३.११३.१८ ॥
பசுக்களின் சிறுநீரையும் சாணத்தையும் எந்த விதத்திலும் வெறுக்கக் கூடாது; அவற்றின் இறைச்சியை உண்ணக் கூடாது. இவ்வாறு பசுக்களின் செழிப்பை அடைவான்.
13.113.19
गाश्च संकीर्तयन्नित्यं नावमन्येत तास्तथा ।
अनिष्टं स्वप्नमालक्ष्य गां नरः सम्प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११३.१९ ॥
பசுக்களை எப்போதும் புகழ்ந்து பேச வேண்டும்; அவற்றை அவமதிக்கக் கூடாது. அசுபமான கனவைக் கண்டால் மனிதன் பசுவை நன்கு புகழ வேண்டும்.
13.113.20
गोमयेन सदा स्नायाद्गोकरीषे च संविशेत् ।
श्लोष्ममूत्रपुरीषाणि प्रतिघातं च वर्जयेत् ॥ १३.११३.२० ॥
எப்போதும் சாணத்தால் நீராட வேண்டும்; சாண வறட்டியின் மீது அமர வேண்டும். சளி, சிறுநீர், மலம் ஆகியவற்றையும் தடுத்தலையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
13.113.21
सार्द्रे चर्मणि भुञ्जीत निरीक्षेद्वारुणीं दिशम् ।
वाग्यतः सर्पिषा भूमौ गवां व्युष्टिं सदाऽऽश्नुते ॥ १३.११३.२१ ॥
ஈரத் தோலின் மீது உண்ண வேண்டும்; மேற்குத் திசையைப் பார்க்க வேண்டும்; பேச்சை அடக்கி, தரையில் நெய்யால் (ஆகுதி) செய்ய வேண்டும்; இதனால் எப்போதும் பசுக்களின் செழிப்பை அடைவான்.
13.113.22
घृतेन जुहुयादग्निं घृतेन स्वस्ति वाचयेत् ।
घृतं दद्याद्धृतं प्राशेद्गवां व्युष्टिं सदाऽऽश्नुते ॥ १३.११३.२२ ॥
நெய்யால் அக்னியில் ஆகுதி செய்ய வேண்டும்; நெய்யால் ஸ்வஸ்தி வாசனம் செய்விக்க வேண்டும்; நெய்யைத் தானம் செய்து நெய்யை உண்ண வேண்டும்; இதனால் எப்போதும் பசுக்களின் செழிப்பை அடைவான்.
13.113.23
गोमत्या विद्यया धेनुं तिलानामभिमन्त्र्य यः ।
सर्वरत्नमयीं दद्यान्न स शोचेत्कृताकृते ॥ १३.११३.२३ ॥
கோமதி வித்தையால் எள்ளை மந்திரித்து, எல்லா ரத்தினங்களாலான பசுவைத் தானம் செய்பவன், செய்ததற்கும் செய்யாததற்கும் வருந்த மாட்டான்.
13.113.24
गावो मामुपतिष्ठन्तु हेमशृङ्ग्यः पयोमुचः ।
सुरभ्यः सौरभेय्यश्च सरितः सागरं यथा ॥ १३.११३.२४ ॥
தங்கக் கொம்புடையவையும், பாலைப் பொழிபவையும், நறுமணமுடையவையும், சுரபியின் வழிவந்தவையுமான பசுக்கள் நதிகள் கடலை நோக்கிச் செல்வது போல் என்னிடம் வரட்டும்.
13.113.25
गा वै पश्याम्यहं नित्यं गावः पश्यन्तु मां सदा ।
गावोस्माकं वयं तासां यतो गावस्ततो वयम् ॥ १३.११३.२५ ॥
நான் எப்போதும் பசுக்களைக் காண்கிறேன்; பசுக்கள் எப்போதும் என்னைக் காணட்டும். பசுக்கள் நமக்கு உரியவை, நாம் அவற்றுக்கு உரியவர்கள்; பசுக்கள் எதனால் உள்ளனவோ அதனால் நாமும் உள்ளோம்.
13.113.26
एवं रात्रौ दिवा चापि समेषु विषमेषु च ।
महाभयेषु च नरः कीर्तयन्मुच्यते भवात् ॥ १३.११३.२६ ॥
இவ்வாறு இரவிலும் பகலிலும், சமமான இடங்களிலும் கடினமான இடங்களிலும், பெரும் அச்சங்களிலும் கீர்த்தனம் செய்யும் மனிதன் பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுபடுகிறான்.