Mahābhārata · Adhyāya 13.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.113.1
एवमुक्त्वा ततो भीष्मः पुनर्धर्मसुतं नृपम् ।
जनमेजयभूपाल उवाचेदं सहेतुकम् ॥ १३.११३.१ ॥
So gesprochen, wandte sich Bhīṣma erneut an den König, den Sohn des Dharma. König Janamejaya sprach dies mit seinen Gründen.
13.113.2
एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
इक्ष्वाकुवंशजो राजा सौदासो वदतां वरः ॥ १३.११३.२ ॥
Zu eben dieser Zeit näherte sich König Saudāsa, geboren im Geschlecht des Ikṣvāku und der beste der Redner, dem Weisen Vasiṣṭha, dem besten der Weisen.
13.113.3
सर्वलोकचरं सिद्धं ब्रह्मकोशं सनातनम् ।
पुरोहितमभिप्रष्टुमभिवाद्योपचक्रमे ॥ १३.११३.३ ॥
Nachdem er sich vor dem Hauspriester verneigt hatte, der alle Welten durchwandert, vollendet, Schatz des Brahman und ewig ist, begann er ihn zu fragen.
13.113.4
त्रैलोक्ये भगवन्किंस्वित्पवित्रं कथ्यतेऽनघ ।
यत्कीर्तयन्सदा मर्त्यः प्राप्नुयात्पुण्यमुत्तमम् ॥ १३.११३.४ ॥
O Verehrter, o Sündloser! Was in den drei Welten wird als reinigend bezeichnet, dessen Preisung dem Sterblichen stets höchstes Verdienst verschafft?
13.113.5
तस्मै प्रोवाच वचनं प्रणताय हितं तदा ।
गवामुपनिषद्विद्यां नमस्कृत्य गवां शुचिः ॥ १३.११३.५ ॥
Dann sprach er heilsame Worte zu dem, der sich verneigt hatte: die geheime Lehre von den Kühen, nachdem er sich vor den Kühen verneigt und sich gereinigt hatte.
13.113.6
गावः सुरभिगन्धिन्यस्तथा गुग्गुलुगन्धयः ।
गावः प्रतिष्ठा भूतानां गावः स्वस्त्ययनं महत् ॥ १३.११३.६ ॥
Die Kühe duften wie Surabhi und wie Guggulu. Die Kühe sind die Grundlage der Wesen; die Kühe sind der große Weg zum Wohlergehen.
13.113.7
गावो भूतं च भव्यं च गावः पुष्टिः सनातनी ।
गावो लक्ष्म्यास्तथा मूलं गोषु दत्तं न नश्यति ॥ १३.११३.७ ॥
Kühe sind Vergangenheit und Zukunft; Kühe sind ewige Nahrung. Kühe sind auch die Wurzel Lakṣmīs, und was den Kühen gegeben wird, geht nicht verloren.
13.113.8
अन्नं हि परमं गावो देवानां परमं हविः ।
स्वाहाकारवषट्कारौ गोषु नित्यं प्रतिष्ठितौ ॥ १३.११३.८ ॥
Kühe sind wahrlich die höchste Speise und die höchste Opfergabe der Götter. Die Rufe svāhā und vaṣaṭ sind stets in den Kühen gegründet.
13.113.9
गावो यज्ञस्य हि फलं गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ।
गावो भविष्यं भूतं च गोषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.११३.९ ॥
Kühe sind die Frucht des Opfers; Opfer sind in den Kühen gegründet. Kühe sind Zukunft und Vergangenheit; Opfer sind in den Kühen gegründet.
13.113.10
सायं प्रातश्च सततं होमकाले महाद्युते ।
गावो ददति वै हौम्यमृषिभ्यः पुरुषर्षभ ॥ १३.११३.१० ॥
Morgens und abends, ständig, zur Zeit des Opfers, o Strahlender, geben die Kühe den Sehern die Opfergabe, o Stier unter den Menschen.
13.113.11
यानि कानि च दुर्गाणि दुष्कृतानि कृतानि च ।
तरन्ति चैव पाप्मानं धेनुं ये ददति प्रभो ॥ १३.११३.११ ॥
Welche Nöte und bösen Taten auch begangen wurden, wer eine Dhenu, eine Milchkuh, gibt, überwindet die Sünde, o Herr.
13.113.12
एकां च दशगुर्दद्याद्दश दद्याच्च गोशती ।
शतं सहस्रगुर्दद्यात्सर्वे तुल्यफला हि ते ॥ १३.११३.१२ ॥
Man soll eine Kuh geben, oder eine im zehnfachen Wert; zehn Kühe geben, oder hundert Kühe; hundert geben, oder eine im tausendfachen Wert — alle diese bringen gleiche Frucht.
13.113.13
अनाहिताग्निः शतगुरयज्वा च सहस्रगुः ।
समृद्धो यश्च कीनाशो नार्घमर्हन्ति ते त्रयः ॥ १३.११३.१३ ॥
Wer das heilige Feuer nicht unterhält, wer hundert Kühe gibt, aber nicht opfert, wer tausend Kühe gibt, und wer wohlhabend, aber geizig ist — diese drei verdienen den Arghya nicht.
13.113.14
कपिलां ये प्रयच्छन्ति सवत्सां कांस्यदोहनाम् ।
सुव्रतां वस्त्रसंवीतामुभौ लोकौ जयन्ति ते ॥ १३.११३.१४ ॥
Wer eine Kapilā-Kuh mit ihrem Kalb, mit einem Bronzegefäß zum Melken, von guten Gelübden und in Stoff gehüllt gibt, gewinnt beide Welten.
13.113.15
युवानमिन्द्रियोपेतं शतेन सहयूथपम् ।
गवेन्द्रं ब्राह्मणेन्द्राय भूरिशृङ्गमलङ्कृतम् ॥ १३.११३.१५ ॥
Ein junger, kräftiger Stier, hundert Kühen gleich, Anführer der Herde, Herr der Rinder, mit vielen Hörnern und geschmückt — ist dem Herrn der Brahmanen zu geben.
13.113.16
वृषबं ये प्रयच्छन्ति श्रोत्रियाय परन्तप ।
ऐश्वर्यं तेऽधिगच्छन्ति जायमानाः पुनःपुनः ॥ १३.११३.१६ ॥
O Bezwinger der Feinde, wer einem gelehrten Brahmanen einen Stier gibt, erlangt Herrschaft, indem er immer wieder geboren wird.
13.113.17
नाकीर्तयित्वा गाःक सुप्यात्तासां संस्मृत्य चोत्पतेत् ।
सायं प्रातर्नमस्येच्च गास्ततः पुष्टिमाप्नुयात् ॥ १३.११३.१७ ॥
Man soll nicht schlafen, ohne der Kühe zu gedenken; man soll sich erheben, indem man sie bedenkt. Morgens und abends soll man sich vor den Kühen verneigen; so erlangt man Gedeihen.
13.113.18
गवां मूत्रपुरीषस्य नोद्विजेत कथञ्चन ।
न चासां मांसमश्नीयाद्गवां पुष्टिं तथाऽऽप्नुयात् ॥ १३.११३.१८ ॥
Man soll vor Urin und Kuhmist niemals Ekel empfinden und ihr Fleisch nicht essen; so erlangt man das Gedeihen der Kühe.
13.113.19
गाश्च संकीर्तयन्नित्यं नावमन्येत तास्तथा ।
अनिष्टं स्वप्नमालक्ष्य गां नरः सम्प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११३.१९ ॥
Man soll die Kühe stets preisen und sie niemals verachten. Hat ein Mensch einen unheilvollen Traum gesehen, so soll er die Kuh gebührend preisen.
13.113.20
गोमयेन सदा स्नायाद्गोकरीषे च संविशेत् ।
श्लोष्ममूत्रपुरीषाणि प्रतिघातं च वर्जयेत् ॥ १३.११३.२० ॥
Man soll sich stets mit Kuhdung baden und sich auf einen Kuhfladen setzen. Schleim, Urin und Kot sowie deren Zurückhaltung soll man meiden.
13.113.21
सार्द्रे चर्मणि भुञ्जीत निरीक्षेद्वारुणीं दिशम् ।
वाग्यतः सर्पिषा भूमौ गवां व्युष्टिं सदाऽऽश्नुते ॥ १३.११३.२१ ॥
Man soll auf einer feuchten Haut essen, nach Westen blicken und, die Rede zügelnd, Ghee auf die Erde opfern; so erlangt man stets den Wohlstand der Kühe.
13.113.22
घृतेन जुहुयादग्निं घृतेन स्वस्ति वाचयेत् ।
घृतं दद्याद्धृतं प्राशेद्गवां व्युष्टिं सदाऽऽश्नुते ॥ १३.११३.२२ ॥
Man soll mit Ghee Opfer ins Feuer darbringen, mit Ghee einen Segen rezitieren lassen, Ghee geben und Ghee essen; so erlangt man stets den Wohlstand der Kühe.
13.113.23
गोमत्या विद्यया धेनुं तिलानामभिमन्त्र्य यः ।
सर्वरत्नमयीं दद्यान्न स शोचेत्कृताकृते ॥ १३.११३.२३ ॥
Wer, nachdem er Sesam mit der Gomatī-Lehre geweiht hat, eine Milchkuh aus allen Juwelen gibt, grämt sich nicht über das Getane oder Ungetane.
13.113.24
गावो मामुपतिष्ठन्तु हेमशृङ्ग्यः पयोमुचः ।
सुरभ्यः सौरभेय्यश्च सरितः सागरं यथा ॥ १३.११३.२४ ॥
Mögen die Kühe mit goldenen Hörnern, die Milch spenden, duftend und von Surabhis Geschlecht, zu mir kommen, wie Flüsse zum Meer fließen.
13.113.25
गा वै पश्याम्यहं नित्यं गावः पश्यन्तु मां सदा ।
गावोस्माकं वयं तासां यतो गावस्ततो वयम् ॥ १३.११३.२५ ॥
Ich schaue stets auf die Kühe; mögen die Kühe stets auf mich schauen. Die Kühe gehören uns, und wir gehören ihnen; weil die Kühe sind, deshalb sind wir.
13.113.26
एवं रात्रौ दिवा चापि समेषु विषमेषु च ।
महाभयेषु च नरः कीर्तयन्मुच्यते भवात् ॥ १३.११३.२६ ॥
So wird der Mensch, der bei Nacht und bei Tage, auf ebenem wie auf unwegsamem Gelände und selbst in großen Gefahren den Preis rezitiert, von der weltlichen Existenz befreit.