Mahābhārata · Adhyāya 13.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.121.1
कदाचित्कामरूपिण्यो गावः स्त्रीवेषमाश्रिताः ।
ह्रदे क्रीडन्ति संहृष्टा गायन्त्यः पुण्यलक्षणाः ॥ १३.१२१.१ ॥
Una vez, las vacas que podían adoptar la forma que deseaban, marcadas con signos auspiciosos, tomaron apariencia de mujeres y, llenas de alegría, jugaban y cantaban en un lago.
13.121.2
ददृशुस्तस्य गावो वै विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
ऊचुश्च का यूयमिति स्त्रियो मानुषया गिरा ॥ १३.१२१.२ ॥
Las vacas, con los ojos abiertos de asombro, las vieron y preguntaron con voz humana: «¿Quiénes sois, mujeres?»
13.121.3
गाव एव वयं सर्वकर्मभिः शोभनैर्युताः ।
सर्वाः स्त्रीवेषधारिण्यो यथाकामं चरामेहे। ॥ १३.१२१.३ ॥
Somos vacas, en verdad, dotadas de todas las acciones auspiciosas; todas nosotras, con apariencia de mujeres, vagamos como deseamos.
13.121.4
गवां गावः परं दैवं गवां गावः परा गतिः ।
कथयध्वमिहास्माकं केन वः सुकृतां गतिः ॥ १३.१२१.४ ॥
Para las vacas, las vacas son el dios supremo; para las vacas, las vacas son la meta suprema. Decidnos aquí: ¿por qué acción se alcanza el destino de vuestras buenas obras?
13.121.5
अस्माकं हविषा देवा ब्राह्मणास्तर्पितास्तथा ।
कव्येन पितरश्चैव हव्येनाग्निश्च तर्पितः ॥ १३.१२१.५ ॥
Con nuestra oblación se satisfacen los dioses y los brahmanes; con la ofrenda kavya se satisfacen los antepasados, y con la ofrenda havya se satisface también el fuego.
13.121.6
प्रजया च तथाऽस्माकं कृषिरभ्युद्धृता सदा ।
शकटैश्चापि संयुक्ता दशवाहशतेन वै ॥ १३.१२१.६ ॥
Asimismo, nuestra labranza siempre se eleva gracias a nuestra prole, y se uncen a ella cien carros de diez bueyes cada uno.
13.121.7
तदेतैः सुकृतैः स्फीतैर्वयं याश्चैव नः प्रजाः ।
गोलोकमनुसम्प्राप्ता यः परं कामगोचरः ॥ १३.१२१.७ ॥
Por tanto, gracias a estas abundantes buenas acciones, nosotras y nuestra descendencia hemos alcanzado Go-loka, el mundo supremo donde se cumplen los deseos.
13.121.8
यूयं तु सर्वा रोहिण्यः सप्रजाः सहपुङ्गवाः ।
अधोगामिन्य इत्येव पश्यामो दिव्यचक्षुषा ॥ १३.१२१.८ ॥
Pero vemos con visión divina que todas ustedes, vacas Rohiṇī, con sus crías y sus toros, van hacia abajo.
13.121.9
एवं गवां परं दैवं गाव एव परायणम् ।
स्वपक्ष्यास्तारणीया वः शरणाय गता वयम् ॥ १३.१२१.९ ॥
Así, la divinidad suprema de las vacas son las propias vacas, y ellas son el refugio último. Vosotras, de nuestra propia especie, debéis salvarnos; hemos venido en busca de refugio.
13.121.10
किमस्माभिः करणीयं वर्तितव्यं कथञ्चन ।
प्राप्नुयाम च गोलोकं भवाम न च गर्हिताः ॥ १३.१२१.१० ॥
¿Qué debemos hacer? Debemos conducirnos de alguna manera, para alcanzar Go-loka y no ser despreciadas.
13.121.11
वर्तते रन्तिदेवस्य सत्रं वर्षसहस्रकम् ।
तत्र तस्य नृपस्याशु पशुत्वमुपगच्छतः ॥ १३.१२१.११ ॥
El sacrificio de Rantideva lleva mil años en curso; allí aquel rey pasa rápidamente al estado de animal.
13.121.12
ततस्तस्योपयोगेन पशुत्वे यज्ञसंस्कृताः ।
गोलोकान्प्राप्स्यथ शुभांस्तेन पुण्येन संयुताः ॥ १३.१२१.१२ ॥
Entonces, por medio de él, consagradas por el sacrificio en forma animal y dotadas de ese mérito, alcanzaréis los mundos auspiciosos de las vacas.
13.121.13
एतत्तासां वचः श्रुत्वा गवां संहृष्टमानसाः ।
गमनाय मनश्चक्रुरौत्सुक्यं चागमन्परम् ॥ १३.१२१.१३ ॥
Al oír estas palabras, las vacas, con el ánimo alegre, resolvieron partir y se pusieron en marcha con gran ardor.
13.121.14
न हि नो भार्गवो दाता पशुत्वेनोपयोजनम् ।
यज्ञस्तस्य नरेन्द्रस्य वर्तते धर्मतस्तथा ॥ १३.१२१.१४ ॥
El Bhārgava no nos entregará para ser usados como bestias; el sacrificio de aquel rey se desarrolla conforme al dharma.
13.121.15
वयं न चाननुज्ञाताः शक्ता गन्तुं कथञ्चन ।
अवोचन्नथ तत्रत्या भार्गवो वध्यतामयम् ॥ १३.१२१.१५ ॥
Sin permiso no podíamos en modo alguno marchar; entonces los que estaban allí dijeron: "Que este Bhārgava sea muerto."
13.121.16
एतत्सर्वा रोचयत न हि शक्यमतोऽन्यथा ।
लोकान्प्राप्तुं सहास्माभिर्निश्चयः क्रियतामयम् ॥ १३.१२१.१६ ॥
Aprobad todas esto, pues de otro modo no es posible; que se tome esta decisión para alcanzar los mundos junto con nosotras.
13.121.17
न तु तासां समेतानां काचिद्धोरेण चक्षुषा ।
शक्नोति भार्गवं द्रष्टुं सत्कृतेनोपसंयुता ॥ १३.१२१.१७ ॥
Pero ninguna de las reunidas podía mirar al Bhārgava con mirada terrible; solo podían verlo las que estaban unidas a él con respeto.
13.121.18
अथ पद्मसवर्णाभा भास्करांशुसमप्रभाः ।
जपालोहितताम्राक्ष्यो निर्मांसकठिनाननाः ॥ १३.१२१.१८ ॥
Entonces, con un resplandor color loto, brillantes como los rayos del sol, con ojos rojizos como flores de japā y color cobre, con rostros sin carne y duros;
13.121.19
रोहिण्यः कपिलाः प्राहुः सर्वासां वै समक्षतः ।
मेघस्तनितनिर्घोषास्तेजोभिरभिरञ्चिताः ॥ १३.१२१.१९ ॥
Las vacas Rohiṇī y las vacas pardas, en presencia de todas, hablaron así, con voces como el estruendo de nubes tronantes, resplandecientes de esplendor.
13.121.20
वयं हि तं वधिष्यामः सुमित्रं नात्रं संशयः ।
सुकृतं पृष्ठतः कृत्वा किं नः श्रेयो विधास्यथ ॥ १३.१२१.२० ॥
Ciertamente lo mataremos; no hay duda de ello. Dejando a un lado la buena acción realizada antes, ¿qué bien nos procurarás?
13.121.21
कपिलाः सर्ववर्णेषु प्रधानत्वमवाप्स्यथ ।
गवां शतफला चैकां दत्त्वा फलमवाप्स्यति ॥ १३.१२१.२१ ॥
Las vacas pardas dijeron: Obtendrás la preeminencia entre todas las castas; al dar aunque sea una vaca obtendrás una recompensa centuplicada.
13.121.22
एतद्गवां वचः श्रुत्वा कपिला हृष्टमानसाः ।
चक्रुः सर्वा भार्गवस्य सुमित्रस्य वधे मतिम् ॥ १३.१२१.२२ ॥
Al oír estas palabras de las vacas, las vacas pardas, con el ánimo alegre, todas resolvieron dar muerte a Sumitra, descendiente de Bhṛgu.