Mahābhārata · Adhyāya 13.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.121.1
कदाचित्कामरूपिण्यो गावः स्त्रीवेषमाश्रिताः ।
ह्रदे क्रीडन्ति संहृष्टा गायन्त्यः पुण्यलक्षणाः ॥ १३.१२१.१ ॥
Einst nahmen Kühe, die jede Gestalt annehmen konnten und von glückverheißenden Zeichen gekennzeichnet waren, die Gestalt von Frauen an und spielten und sangen freudig in einem See.
13.121.2
ददृशुस्तस्य गावो वै विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
ऊचुश्च का यूयमिति स्त्रियो मानुषया गिरा ॥ १३.१२१.२ ॥
Die Kühe sahen sie mit weit geöffneten Augen vor Staunen und fragten in menschlicher Sprache: »Wer seid ihr, Frauen?«
13.121.3
गाव एव वयं सर्वकर्मभिः शोभनैर्युताः ।
सर्वाः स्त्रीवेषधारिण्यो यथाकामं चरामेहे। ॥ १३.१२१.३ ॥
Wir sind wahrlich Kühe, mit allen glückverheißenden Taten begabt; wir alle, in Frauengestalt, wandern nach Belieben umher.
13.121.4
गवां गावः परं दैवं गवां गावः परा गतिः ।
कथयध्वमिहास्माकं केन वः सुकृतां गतिः ॥ १३.१२१.४ ॥
Für die Kühe sind die Kühe der höchste Gott; für die Kühe sind die Kühe das höchste Ziel. Sagt uns hier: Durch welche Tat wird das Ziel der Guttäter erreicht?
13.121.5
अस्माकं हविषा देवा ब्राह्मणास्तर्पितास्तथा ।
कव्येन पितरश्चैव हव्येनाग्निश्च तर्पितः ॥ १३.१२१.५ ॥
Durch unser Opfer werden die Götter und Brahmanen zufriedengestellt; durch das Kavya-Opfer die Ahnen, und durch das Havya-Opfer wird auch das Feuer befriedigt.
13.121.6
प्रजया च तथाऽस्माकं कृषिरभ्युद्धृता सदा ।
शकटैश्चापि संयुक्ता दशवाहशतेन वै ॥ १३.१२१.६ ॥
Ebenso wird unser Ackerbau stets durch unsere Nachkommenschaft gehoben, und er ist mit hundert Wagen verbunden, von je zehn Ochsen gezogen.
13.121.7
तदेतैः सुकृतैः स्फीतैर्वयं याश्चैव नः प्रजाः ।
गोलोकमनुसम्प्राप्ता यः परं कामगोचरः ॥ १३.१२१.७ ॥
Durch diese reichen guten Taten haben wir und unsere Nachkommen Go-loka erreicht, die höchste Welt, in der Wünsche sich erfüllen.
13.121.8
यूयं तु सर्वा रोहिण्यः सप्रजाः सहपुङ्गवाः ।
अधोगामिन्य इत्येव पश्यामो दिव्यचक्षुषा ॥ १३.१२१.८ ॥
Doch wir sehen mit göttlichem Auge, dass ihr alle, Rohiṇī-Kühe, mit euren Jungen und den Stieren, nach unten geht.
13.121.9
एवं गवां परं दैवं गाव एव परायणम् ।
स्वपक्ष्यास्तारणीया वः शरणाय गता वयम् ॥ १३.१२१.९ ॥
So ist die höchste Gottheit der Kühe die Kühe selbst, und sie sind die letzte Zuflucht. Ihr, von unserer eigenen Art, müsst uns retten; wir sind gekommen, um Zuflucht zu suchen.
13.121.10
किमस्माभिः करणीयं वर्तितव्यं कथञ्चन ।
प्राप्नुयाम च गोलोकं भवाम न च गर्हिताः ॥ १३.१२१.१० ॥
Was sollen wir tun? Wir müssen uns irgendwie verhalten, damit wir Go-loka erreichen und nicht verachtet werden.
13.121.11
वर्तते रन्तिदेवस्य सत्रं वर्षसहस्रकम् ।
तत्र तस्य नृपस्याशु पशुत्वमुपगच्छतः ॥ १३.१२१.११ ॥
Das Opfersatra des Rantideva dauert schon tausend Jahre; dort geht jener König rasch in den Zustand eines Tieres über.
13.121.12
ततस्तस्योपयोगेन पशुत्वे यज्ञसंस्कृताः ।
गोलोकान्प्राप्स्यथ शुभांस्तेन पुण्येन संयुताः ॥ १३.१२१.१२ ॥
Dann werdet ihr durch seinen Gebrauch, durch das Opfer in Tiergestalt geweiht und mit jenem Verdienst ausgestattet, die glückbringenden Welten der Kühe erreichen.
13.121.13
एतत्तासां वचः श्रुत्वा गवां संहृष्टमानसाः ।
गमनाय मनश्चक्रुरौत्सुक्यं चागमन्परम् ॥ १३.१२१.१३ ॥
Als sie diese Worte hörten, fassten die Kühe, mit frohem Herzen, den Entschluss zu gehen und zogen mit großer Eile los.
13.121.14
न हि नो भार्गवो दाता पशुत्वेनोपयोजनम् ।
यज्ञस्तस्य नरेन्द्रस्य वर्तते धर्मतस्तथा ॥ १३.१२१.१४ ॥
Der Bhārgava wird uns nicht als Tiere zum Gebrauch hergeben; das Opfer jenes Königs verläuft gemäß dem Dharma.
13.121.15
वयं न चाननुज्ञाताः शक्ता गन्तुं कथञ्चन ।
अवोचन्नथ तत्रत्या भार्गवो वध्यतामयम् ॥ १३.१२१.१५ ॥
Ohne Erlaubnis konnten wir auf keine Weise gehen; da sagten die Anwesenden: »Dieser Bhārgava soll erschlagen werden.«
13.121.16
एतत्सर्वा रोचयत न हि शक्यमतोऽन्यथा ।
लोकान्प्राप्तुं सहास्माभिर्निश्चयः क्रियतामयम् ॥ १३.१२१.१६ ॥
Stimmt alle dem zu, denn anders ist es nicht möglich; dieser Entschluss soll gefasst werden, um mit uns die Welten zu erlangen.
13.121.17
न तु तासां समेतानां काचिद्धोरेण चक्षुषा ।
शक्नोति भार्गवं द्रष्टुं सत्कृतेनोपसंयुता ॥ १३.१२१.१७ ॥
Keine der Versammelten konnte den Bhārgava mit grimmigem Blick ansehen; nur die, die ihm in Ehrerbietung verbunden waren, vermochten ihn zu sehen.
13.121.18
अथ पद्मसवर्णाभा भास्करांशुसमप्रभाः ।
जपालोहितताम्राक्ष्यो निर्मांसकठिनाननाः ॥ १३.१२१.१८ ॥
Da, mit lotusfarbenem Glanz, hell wie die Strahlen der Sonne, mit rötlich-kupferfarbenen Augen wie die Japā-Blüte, mit fleischlosen, harten Gesichtern;
13.121.19
रोहिण्यः कपिलाः प्राहुः सर्वासां वै समक्षतः ।
मेघस्तनितनिर्घोषास्तेजोभिरभिरञ्चिताः ॥ १३.१२१.१९ ॥
Die Rohiṇī-Kühe und die braunen Kühe sprachen da vor allen; ihre Stimmen glichen dem Donner der Gewitterwolken, und sie strahlten vor Glanz.
13.121.20
वयं हि तं वधिष्यामः सुमित्रं नात्रं संशयः ।
सुकृतं पृष्ठतः कृत्वा किं नः श्रेयो विधास्यथ ॥ १३.१२१.२० ॥
Wir werden ihn gewiss töten, daran ist kein Zweifel. Was für ein Heil werdet ihr uns bringen, wenn ihr die früher getane gute Tat beiseite schiebt?
13.121.21
कपिलाः सर्ववर्णेषु प्रधानत्वमवाप्स्यथ ।
गवां शतफला चैकां दत्त्वा फलमवाप्स्यति ॥ १३.१२१.२१ ॥
Die braunen Kühe sprachen: Du wirst unter allen Ständen den Vorrang erlangen; schon durch die Gabe einer einzigen Kuh wirst du hundertfachen Lohn empfangen.
13.121.22
एतद्गवां वचः श्रुत्वा कपिला हृष्टमानसाः ।
चक्रुः सर्वा भार्गवस्य सुमित्रस्य वधे मतिम् ॥ १३.१२१.२२ ॥
Als die braunen Kühe diese Worte der Kühe vernahmen, beschlossen sie alle, mit froh gestimmtem Herzen, Sumitra, den Nachkommen Bhṛgus, zu töten.