మహాభారతం · అధ్యాయం 13.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.121.1
कदाचित्कामरूपिण्यो गावः स्त्रीवेषमाश्रिताः ।
ह्रदे क्रीडन्ति संहृष्टा गायन्त्यः पुण्यलक्षणाः ॥ १३.१२१.१ ॥
ఒకప్పుడు ఇష్టమైన రూపాన్ని ధరించగల, పుణ్యలక్షణాలు కలిగిన ఆవులు స్త్రీ వేషం ధరించి ఆనందంగా ఒక సరస్సులో ఆడుతూ పాడాయి.
13.121.2
ददृशुस्तस्य गावो वै विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
ऊचुश्च का यूयमिति स्त्रियो मानुषया गिरा ॥ १३.१२१.२ ॥
విస్మయంతో విప్పారిన కళ్ళతో ఆవులు అతన్ని చూసాయి; మనుషుల భాషలో అవి అడిగాయి, "మీరు ఎవరు, స్త్రీలారా?"
13.121.3
गाव एव वयं सर्वकर्मभिः शोभनैर्युताः ।
सर्वाः स्त्रीवेषधारिण्यो यथाकामं चरामेहे। ॥ १३.१२१.३ ॥
మేము ఆవులమే; అన్ని శుభకర్మలతో కూడినవారము. మేమంతా స్త్రీ వేషం ధరించి ఇష్టానుసారం సంచరిస్తాము.
13.121.4
गवां गावः परं दैवं गवां गावः परा गतिः ।
कथयध्वमिहास्माकं केन वः सुकृतां गतिः ॥ १३.१२१.४ ॥
ఆవులకు ఆవులే పరమ దైవం; ఆవులకు ఆవులే పరమ గతి. ఇక్కడ మాకు చెప్పండి, మీ సుకృతుల గతి దేని వల్ల లభిస్తుంది?
13.121.5
अस्माकं हविषा देवा ब्राह्मणास्तर्पितास्तथा ।
कव्येन पितरश्चैव हव्येनाग्निश्च तर्पितः ॥ १३.१२१.५ ॥
మా హవిస్సుతో దేవతలు, బ్రాహ్మణులు తృప్తి చెందుతారు; కవ్యంతో పితృదేవతలు, హవ్యంతో అగ్ని కూడా తృప్తి చెందుతారు.
13.121.6
प्रजया च तथाऽस्माकं कृषिरभ्युद्धृता सदा ।
शकटैश्चापि संयुक्ता दशवाहशतेन वै ॥ १३.१२१.६ ॥
మా సంతానం ద్వారా కూడా, అలాగే మా వ్యవసాయం ఎల్లప్పుడూ ఉన్నతమవుతుంది; పది ఎద్దుల వందల బండ్లతోనూ అది కూడినది.
13.121.7
तदेतैः सुकृतैः स्फीतैर्वयं याश्चैव नः प्रजाः ।
गोलोकमनुसम्प्राप्ता यः परं कामगोचरः ॥ १३.१२१.७ ॥
కాబట్టి ఈ పుష్కలమైన సుకృతాల వల్ల మేమూ మా సంతానమూ గోలోకాన్ని పొందాము; అది పరమమైన, కోరికలు నెరవేరే లోకం.
13.121.8
यूयं तु सर्वा रोहिण्यः सप्रजाः सहपुङ्गवाः ।
अधोगामिन्य इत्येव पश्यामो दिव्यचक्षुषा ॥ १३.१२१.८ ॥
కానీ మీరందరూ రోహిణి ఆవులు, మీ దూడలు, ఎద్దులతో కలిసి కిందికి వెళ్తున్నట్లు దివ్యదృష్టితో మేము చూస్తున్నాము.
13.121.9
एवं गवां परं दैवं गाव एव परायणम् ।
स्वपक्ष्यास्तारणीया वः शरणाय गता वयम् ॥ १३.१२१.९ ॥
ఈ విధంగా ఆవులకు పరమ దైవం ఆవులే; అవే అంతిమ ఆశ్రయం. మా జాతికి చెందిన మిమ్మల్ని మేము రక్షించాలి; శరణు కోసం మేము వచ్చాము.
13.121.10
किमस्माभिः करणीयं वर्तितव्यं कथञ्चन ।
प्राप्नुयाम च गोलोकं भवाम न च गर्हिताः ॥ १३.१२१.१० ॥
మేము ఏమి చేయాలి? ఏ విధంగానైనా ప్రవర్తించాలి; గోలోకాన్ని పొందాలి, నిందితులుగా కాకుండా ఉండాలి.
13.121.11
वर्तते रन्तिदेवस्य सत्रं वर्षसहस्रकम् ।
तत्र तस्य नृपस्याशु पशुत्वमुपगच्छतः ॥ १३.१२१.११ ॥
రంతిదేవుని సత్రం వేయి సంవత్సరాలుగా జరుగుతోంది. అక్కడ ఆ రాజు త్వరలోనే పశుత్వాన్ని పొందుతున్నాడు.
13.121.12
ततस्तस्योपयोगेन पशुत्वे यज्ञसंस्कृताः ।
गोलोकान्प्राप्स्यथ शुभांस्तेन पुण्येन संयुताः ॥ १३.१२१.१२ ॥
అప్పుడు అతని వినియోగం వల్ల, పశురూపంలో యజ్ఞం ద్వారా శుద్ధులై, ఆ పుణ్యంతో కూడి మీరు శుభమైన గోలోకాలను పొందుతారు.
13.121.13
एतत्तासां वचः श्रुत्वा गवां संहृष्टमानसाः ।
गमनाय मनश्चक्रुरौत्सुक्यं चागमन्परम् ॥ १३.१२१.१३ ॥
వాటి ఈ మాటలను విని, సంతోషించిన మనసుతో ఆవులు వెళ్ళడానికి నిశ్చయించుకున్నాయి; మిక్కిలి ఆత్రుతతో అవి వెళ్ళాయి.
13.121.14
न हि नो भार्गवो दाता पशुत्वेनोपयोजनम् ।
यज्ञस्तस्य नरेन्द्रस्य वर्तते धर्मतस्तथा ॥ १३.१२१.१४ ॥
భార్గవుడు మమ్మల్ని పశువులుగా వాడుకోవడానికి ఇవ్వడు; ఆ రాజు యజ్ఞం ధర్మప్రకారమే జరుగుతోంది.
13.121.15
वयं न चाननुज्ञाताः शक्ता गन्तुं कथञ्चन ।
अवोचन्नथ तत्रत्या भार्गवो वध्यतामयम् ॥ १३.१२१.१५ ॥
అనుమతి లేకుండా మేము ఏ విధంగానూ వెళ్ళలేకపోయాము; అప్పుడు అక్కడి వారు, "ఈ భార్గవుడిని వధించండి" అన్నారు.
13.121.16
एतत्सर्वा रोचयत न हि शक्यमतोऽन्यथा ।
लोकान्प्राप्तुं सहास्माभिर्निश्चयः क्रियतामयम् ॥ १३.१२१.१६ ॥
మీరంతా దీనికి అంగీకరించండి; దీనికి భిన్నంగా మార్గం లేదు; మాతో కలిసి లోకాలను పొందడానికి ఇదే నిశ్చయం చేసుకోండి.
13.121.17
न तु तासां समेतानां काचिद्धोरेण चक्षुषा ।
शक्नोति भार्गवं द्रष्टुं सत्कृतेनोपसंयुता ॥ १३.१२१.१७ ॥
కాని సమావేశమైన వాటిలో ఏ ఒక్కటీ భయంకరమైన చూపుతో భార్గవుడిని చూడలేకపోయింది; గౌరవంతో కూడినవే అతన్ని చూడగలిగాయి.
13.121.18
अथ पद्मसवर्णाभा भास्करांशुसमप्रभाः ।
जपालोहितताम्राक्ष्यो निर्मांसकठिनाननाः ॥ १३.१२१.१८ ॥
అప్పుడు పద్మవర్ణ కాంతి కలవి, సూర్యకిరణాల వలె ప్రకాశించేవి, జపాపుష్పం వంటి ఎర్రని రాగి రంగు కళ్ళు కలవి, మాంసం లేని కఠినమైన ముఖాలు కలవి;
13.121.19
रोहिण्यः कपिलाः प्राहुः सर्वासां वै समक्षतः ।
मेघस्तनितनिर्घोषास्तेजोभिरभिरञ्चिताः ॥ १३.१२१.१९ ॥
రోహిణి ఆవులు, కపిల ఆవులు అందరి ముందు ఇలా అన్నాయి; మేఘగర్జనలా ధ్వనించేవి, తేజస్సుతో ప్రకాశించేవి.
13.121.20
वयं हि तं वधिष्यामः सुमित्रं नात्रं संशयः ।
सुकृतं पृष्ठतः कृत्वा किं नः श्रेयो विधास्यथ ॥ १३.१२१.२० ॥
మనం అతన్ని తప్పకుండా చంపుతాం, ఇందులో సందేహం లేదు. వెనుక చేసిన మంచిని పక్కనపెట్టి, మాకు ఏ మేలు చేస్తావు?
13.121.21
कपिलाः सर्ववर्णेषु प्रधानत्वमवाप्स्यथ ।
गवां शतफला चैकां दत्त्वा फलमवाप्स्यति ॥ १३.१२१.२१ ॥
కపిల ఆవులు అన్నాయి: అన్ని వర్ణాలలో నీవు ప్రాధాన్యం పొందుతావు; ఒక ఆవును దానం చేసినా వంద రెట్ల ఫలం పొందుతావు.
13.121.22
एतद्गवां वचः श्रुत्वा कपिला हृष्टमानसाः ।
चक्रुः सर्वा भार्गवस्य सुमित्रस्य वधे मतिम् ॥ १३.१२१.२२ ॥
ఆవుల ఈ మాట విని, సంతోషించిన మనసుతో కపిల ఆవులన్నీ భార్గవుడైన సుమిత్రుని వధకు నిశ్చయించుకున్నాయి.