மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.121.1
कदाचित्कामरूपिण्यो गावः स्त्रीवेषमाश्रिताः ।
ह्रदे क्रीडन्ति संहृष्टा गायन्त्यः पुण्यलक्षणाः ॥ १३.१२१.१ ॥
ஒருமுறை விரும்பிய வடிவை எடுக்கவல்ல, புண்ணிய அடையாளங்கள் கொண்ட பசுக்கள் பெண் வேடம் பூண்டு மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு குளத்தில் விளையாடிப் பாடின.
13.121.2
ददृशुस्तस्य गावो वै विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
ऊचुश्च का यूयमिति स्त्रियो मानुषया गिरा ॥ १३.१२१.२ ॥
வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் பசுக்கள் அவனைப் பார்த்தன; மனிதப் பேச்சில் அவை கேட்டன, "நீங்கள் யார், பெண்களே?"
13.121.3
गाव एव वयं सर्वकर्मभिः शोभनैर्युताः ।
सर्वाः स्त्रीवेषधारिण्यो यथाकामं चरामेहे। ॥ १३.१२१.३ ॥
நாங்கள் பசுக்களே; எல்லா நல்ல செயல்களாலும் கூடியவர்கள். நாங்கள் அனைவரும் பெண் வேடம் பூண்டு விரும்பியபடி திரிகிறோம்.
13.121.4
गवां गावः परं दैवं गवां गावः परा गतिः ।
कथयध्वमिहास्माकं केन वः सुकृतां गतिः ॥ १३.१२१.४ ॥
பசுக்களுக்கு பசுக்களே மிகச் சிறந்த தெய்வம்; பசுக்களுக்கு பசுக்களே உயர்ந்த கதி. இங்கு எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள், எந்தச் செயலால் உங்கள் நற்பேறுடையோரின் கதி கிடைக்கிறது?
13.121.5
अस्माकं हविषा देवा ब्राह्मणास्तर्पितास्तथा ।
कव्येन पितरश्चैव हव्येनाग्निश्च तर्पितः ॥ १३.१२१.५ ॥
எங்கள் அவிர்ப்பொருளால் தேவர்களும் அந்தணர்களும் திருப்தியடைகிறார்கள்; கவ்யத்தால் பிதரர்களும், ஹவ்யத்தால் அக்னியும் திருப்தியடைகிறார்கள்.
13.121.6
प्रजया च तथाऽस्माकं कृषिरभ्युद्धृता सदा ।
शकटैश्चापि संयुक्ता दशवाहशतेन वै ॥ १३.१२१.६ ॥
எங்கள் சந்ததியாலும் அவ்வாறே எங்கள் உழவு எப்போதும் உயர்த்தப்படுகிறது; நூறு பத்து-எருது வண்டிகளாலும் அது பூட்டப்பட்டிருக்கிறது.
13.121.7
तदेतैः सुकृतैः स्फीतैर्वयं याश्चैव नः प्रजाः ।
गोलोकमनुसम्प्राप्ता यः परं कामगोचरः ॥ १३.१२१.७ ॥
ஆகையால் இந்த மிகுந்த நல்வினைகளால் நாங்களும் எங்கள் சந்ததிகளும் கோலோகத்தை அடைந்தோம்; அது உயர்ந்த, விருப்பங்கள் நிறைவேறும் உலகம்.
13.121.8
यूयं तु सर्वा रोहिण्यः सप्रजाः सहपुङ्गवाः ।
अधोगामिन्य इत्येव पश्यामो दिव्यचक्षुषा ॥ १३.१२१.८ ॥
ஆனால் நீங்கள் அனைத்து ரோஹிணிப் பசுக்களும் உங்கள் கன்றுகளுடனும் காளைகளுடனும் கீழே செல்பவர்களாகத் தெரிகிறீர்கள் என்று நாங்கள் திவ்யக் கண்ணால் காண்கிறோம்.
13.121.9
एवं गवां परं दैवं गाव एव परायणम् ।
स्वपक्ष्यास्तारणीया वः शरणाय गता वयम् ॥ १३.१२१.९ ॥
இவ்வாறு பசுக்களுக்கு உயர்ந்த தெய்வம் பசுக்களே; அவையே இறுதிப் புகலிடம். நம் இனத்தவரான உங்களை நாங்கள் மீட்க வேண்டும்; நாங்கள் உங்கள் அடைக்கலம் தேடி வந்தோம்.
13.121.10
किमस्माभिः करणीयं वर्तितव्यं कथञ्चन ।
प्राप्नुयाम च गोलोकं भवाम न च गर्हिताः ॥ १३.१२१.१० ॥
நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? எப்படியாவது நடந்துகொள்ள வேண்டும்; கோலோகத்தை அடையவும் இகழப்படாதிருக்கவும் வேண்டும்.
13.121.11
वर्तते रन्तिदेवस्य सत्रं वर्षसहस्रकम् ।
तत्र तस्य नृपस्याशु पशुत्वमुपगच्छतः ॥ १३.१२१.११ ॥
ரந்திதேவனின் யாகம் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அங்கே அந்த அரசன் விரைவில் விலங்கு நிலையை அடைகிறான்.
13.121.12
ततस्तस्योपयोगेन पशुत्वे यज्ञसंस्कृताः ।
गोलोकान्प्राप्स्यथ शुभांस्तेन पुण्येन संयुताः ॥ १३.१२१.१२ ॥
பின்னர் அவனது பயன்பாட்டினால், விலங்கு நிலையில் யாகத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்டு, அந்தப் புண்ணியத்துடன் நீங்கள் சுபமான கோலோகங்களை அடைவீர்கள்.
13.121.13
एतत्तासां वचः श्रुत्वा गवां संहृष्टमानसाः ।
गमनाय मनश्चक्रुरौत्सुक्यं चागमन्परम् ॥ १३.१२१.१३ ॥
அவற்றின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த மனத்தோடு பசுக்கள் செல்ல முடிவு செய்தன; மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அவை சென்றன.
13.121.14
न हि नो भार्गवो दाता पशुत्वेनोपयोजनम् ।
यज्ञस्तस्य नरेन्द्रस्य वर्तते धर्मतस्तथा ॥ १३.१२१.१४ ॥
பார்கவர் நம்மை விலங்குகளாகப் பயன்படுத்துவதற்காகக் கொடுக்கமாட்டார்; அந்த அரசனின் யாகம் தர்மத்தின்படியே நடைபெறுகிறது.
13.121.15
वयं न चाननुज्ञाताः शक्ता गन्तुं कथञ्चन ।
अवोचन्नथ तत्रत्या भार्गवो वध्यतामयम् ॥ १३.१२१.१५ ॥
அனுமதி பெறாமல் நாங்கள் எவ்வகையிலும் செல்ல இயலவில்லை; அப்பொழுது அங்கிருந்தவர்கள், "இந்த பார்கவனைக் கொல்லுங்கள்" என்றார்கள்.
13.121.16
एतत्सर्वा रोचयत न हि शक्यमतोऽन्यथा ।
लोकान्प्राप्तुं सहास्माभिर्निश्चयः क्रियतामयम् ॥ १३.१२१.१६ ॥
நீங்கள் அனைவரும் இதற்கு இசையுங்கள்; இதைத் தவிர வேறு வழி சாத்தியமில்லை; எங்களுடன் உலகங்களை அடைவதற்கு இதுவே முடிவு செய்யப்படட்டும்.
13.121.17
न तु तासां समेतानां काचिद्धोरेण चक्षुषा ।
शक्नोति भार्गवं द्रष्टुं सत्कृतेनोपसंयुता ॥ १३.१२१.१७ ॥
ஆனால் கூடியிருந்த அவற்றில் எந்த ஒன்றும் பயங்கரப் பார்வையுடன் பார்கவனைப் பார்க்க இயலவில்லை; மரியாதையுடன் கூடியிருந்தால்தான் அவை பார்க்க முடிந்தன.
13.121.18
अथ पद्मसवर्णाभा भास्करांशुसमप्रभाः ।
जपालोहितताम्राक्ष्यो निर्मांसकठिनाननाः ॥ १३.१२१.१८ ॥
அப்போது தாமரை நிறப் பொலிவு கொண்டவை, சூரியனின் கதிர்களைப் போல ஒளிர்பவை, செம்பாதிரி மலர்போல் சிவந்த செம்பு நிறக் கண்களையுடையவை, சதையற்ற கடினமான முகங்களையுடையவை;
13.121.19
रोहिण्यः कपिलाः प्राहुः सर्वासां वै समक्षतः ।
मेघस्तनितनिर्घोषास्तेजोभिरभिरञ्चिताः ॥ १३.१२१.१९ ॥
ரோஹிணிப் பசுக்களும் கபிலப் பசுக்களும் அனைவர் முன்னிலையிலும் அவ்வாறு கூறின; மேகம் முழங்குவது போன்ற முழக்கமுடையவையாய், ஒளியால் பொலிந்தவையாய்.
13.121.20
वयं हि तं वधिष्यामः सुमित्रं नात्रं संशयः ।
सुकृतं पृष्ठतः कृत्वा किं नः श्रेयो विधास्यथ ॥ १३.१२१.२० ॥
நாம் அவனைக் கொல்வோம்; இதில் ஐயமில்லை. நற்செயலைப் பின்னால் வைத்துவிட்டு, எங்களுக்கு என்ன நன்மை செய்வீர்கள்?
13.121.21
कपिलाः सर्ववर्णेषु प्रधानत्वमवाप्स्यथ ।
गवां शतफला चैकां दत्त्वा फलमवाप्स्यति ॥ १३.१२१.२१ ॥
கபிலப் பசுக்கள் கூறின: எல்லா வருணங்களிலும் நீங்கள் முதன்மை அடைவீர்கள்; ஒரு பசுவை தானம் செய்தாலும் நூறு மடங்கு பலன் கிடைக்கும்.
13.121.22
एतद्गवां वचः श्रुत्वा कपिला हृष्टमानसाः ।
चक्रुः सर्वा भार्गवस्य सुमित्रस्य वधे मतिम् ॥ १३.१२१.२२ ॥
பசுக்களின் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த மனமுடைய கபிலப் பசுக்கள் அனைத்தும் பார்கவன் சுமித்திரனைக் கொல்ல முடிவு செய்தன.