महाभारत · अध्याय 13.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.121.1
कदाचित्कामरूपिण्यो गावः स्त्रीवेषमाश्रिताः ।
ह्रदे क्रीडन्ति संहृष्टा गायन्त्यः पुण्यलक्षणाः ॥ १३.१२१.१ ॥
एकदा इच्छेनुसार रूप धारण करणाऱ्या, पुण्यलक्षणांनी युक्त गायी स्त्रीवेष धारण करून आनंदाने सरोवरात क्रीडा करीत गात होत्या.
13.121.2
ददृशुस्तस्य गावो वै विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
ऊचुश्च का यूयमिति स्त्रियो मानुषया गिरा ॥ १३.१२१.२ ॥
आश्चर्याने विस्फारलेल्या डोळ्यांनी गायींनी त्यांना पाहिले; मानवी वाणीत त्या म्हणाल्या, "तुम्ही कोण आहात, स्त्रियांनो?"
13.121.3
गाव एव वयं सर्वकर्मभिः शोभनैर्युताः ।
सर्वाः स्त्रीवेषधारिण्यो यथाकामं चरामेहे। ॥ १३.१२१.३ ॥
आम्ही गायीच आहोत; सर्व शुभ कर्मांनी युक्त. आम्ही सर्व स्त्रीवेष धारण करून इच्छेनुसार विहार करतो.
13.121.4
गवां गावः परं दैवं गवां गावः परा गतिः ।
कथयध्वमिहास्माकं केन वः सुकृतां गतिः ॥ १३.१२१.४ ॥
गायींसाठी गायीच परम दैवत आहेत; गायींसाठी गायीच परम गती आहे. येथे आम्हाला सांगा, तुमच्या सुकृतांची गती कोणत्या कर्माने लाभते?
13.121.5
अस्माकं हविषा देवा ब्राह्मणास्तर्पितास्तथा ।
कव्येन पितरश्चैव हव्येनाग्निश्च तर्पितः ॥ १३.१२१.५ ॥
आमच्या हविर्द्रव्याने देव आणि ब्राह्मण तृप्त होतात; कव्याने पितर आणि हव्याने अग्नीही तृप्त होतो.
13.121.6
प्रजया च तथाऽस्माकं कृषिरभ्युद्धृता सदा ।
शकटैश्चापि संयुक्ता दशवाहशतेन वै ॥ १३.१२१.६ ॥
आमच्या संततीनेही तसेच आमची शेती सदैव उंचावली जाते; शंभर दहा-बैलांच्या गाड्यांनीही ती जोडलेली असते.
13.121.7
तदेतैः सुकृतैः स्फीतैर्वयं याश्चैव नः प्रजाः ।
गोलोकमनुसम्प्राप्ता यः परं कामगोचरः ॥ १३.१२१.७ ॥
म्हणून या विपुल सुकृतांमुळे आम्ही आणि आमची संतती गोलोकाला पोहोचलो; जे परम, कामनांची भूमी आहे.
13.121.8
यूयं तु सर्वा रोहिण्यः सप्रजाः सहपुङ्गवाः ।
अधोगामिन्य इत्येव पश्यामो दिव्यचक्षुषा ॥ १३.१२१.८ ॥
परंतु तुम्ही सर्व रोहिणी गाई, आपल्या वासरांसह व बैलांसह खाली जात आहात, असे आम्ही दिव्य दृष्टीने पाहतो.
13.121.9
एवं गवां परं दैवं गाव एव परायणम् ।
स्वपक्ष्यास्तारणीया वः शरणाय गता वयम् ॥ १३.१२१.९ ॥
अशा प्रकारे गायींचे परम दैवत गायीच आहेत आणि त्याच अंतिम आश्रय आहेत. आपल्या पक्षाच्या तुम्हांस आम्हांला तारायचे आहे; आम्ही शरणासाठी आलो आहोत.
13.121.10
किमस्माभिः करणीयं वर्तितव्यं कथञ्चन ।
प्राप्नुयाम च गोलोकं भवाम न च गर्हिताः ॥ १३.१२१.१० ॥
आम्ही काय करावे? कसेही करून वर्तन ठेवले पाहिजे; गोलोक मिळवावा आणि निंदित होऊ नये.
13.121.11
वर्तते रन्तिदेवस्य सत्रं वर्षसहस्रकम् ।
तत्र तस्य नृपस्याशु पशुत्वमुपगच्छतः ॥ १३.१२१.११ ॥
रन्तिदेवाचे सत्र हजार वर्षे चालू आहे. तेथे त्या राजाला लवकरच पशुत्व प्राप्त होत आहे.
13.121.12
ततस्तस्योपयोगेन पशुत्वे यज्ञसंस्कृताः ।
गोलोकान्प्राप्स्यथ शुभांस्तेन पुण्येन संयुताः ॥ १३.१२१.१२ ॥
मग त्याच्या उपयोगाने, पशुरूपात यज्ञाने शुद्ध होऊन, त्या पुण्याने युक्त होऊन तुम्ही शुभ गोलोक प्राप्त कराल.
13.121.13
एतत्तासां वचः श्रुत्वा गवां संहृष्टमानसाः ।
गमनाय मनश्चक्रुरौत्सुक्यं चागमन्परम् ॥ १३.१२१.१३ ॥
त्यांचे हे बोल ऐकून हर्षित मनाच्या गाई जाण्याचा निश्चय करत्या झाल्या; अत्यंत उत्सुकतेने त्या निघाल्या.
13.121.14
न हि नो भार्गवो दाता पशुत्वेनोपयोजनम् ।
यज्ञस्तस्य नरेन्द्रस्य वर्तते धर्मतस्तथा ॥ १३.१२१.१४ ॥
भार्गव आपल्याला पशुरूपाने उपयोगासाठी देणार नाहीत; त्या राजाचा यज्ञ धर्मानुसार चालू आहे.
13.121.15
वयं न चाननुज्ञाताः शक्ता गन्तुं कथञ्चन ।
अवोचन्नथ तत्रत्या भार्गवो वध्यतामयम् ॥ १३.१२१.१५ ॥
परवानगीशिवाय आम्ही कोणत्याही प्रकारे जाण्यास समर्थ नव्हतो; तेव्हा तेथील लोक म्हणाले, "या भार्गवाला ठार मारा."
13.121.16
एतत्सर्वा रोचयत न हि शक्यमतोऽन्यथा ।
लोकान्प्राप्तुं सहास्माभिर्निश्चयः क्रियतामयम् ॥ १३.१२१.१६ ॥
तुम्ही सर्वांनी याला संमती द्या, कारण यावाचून दुसरा मार्ग शक्य नाही; आमच्यासह लोक प्राप्त करण्याचा हाच निश्चय करावा.
13.121.17
न तु तासां समेतानां काचिद्धोरेण चक्षुषा ।
शक्नोति भार्गवं द्रष्टुं सत्कृतेनोपसंयुता ॥ १३.१२१.१७ ॥
परंतु एकत्र जमलेल्या त्यांपैकी कोणतीही भयानक नजरेने भार्गवाकडे पाहू शकत नव्हती; आदराने युक्त असतानाच त्या त्याला पाहू शकत होत्या.
13.121.18
अथ पद्मसवर्णाभा भास्करांशुसमप्रभाः ।
जपालोहितताम्राक्ष्यो निर्मांसकठिनाननाः ॥ १३.१२१.१८ ॥
तेव्हा कमळासारख्या वर्णाच्या तेजाने युक्त, सूर्यकिरणांसारखे तेजस्वी, जास्वंदीसारखे लालसर-तांबूस डोळे असलेल्या, मांसरहित आणि कठोर मुखांच्या (गाई);
13.121.19
रोहिण्यः कपिलाः प्राहुः सर्वासां वै समक्षतः ।
मेघस्तनितनिर्घोषास्तेजोभिरभिरञ्चिताः ॥ १३.१२१.१९ ॥
रोहिणी व कपिला गायी सर्वांसमोर असे म्हणाल्या; मेघगर्जनेसारखा आवाज असलेल्या, तेजाने झळाळणाऱ्या.
13.121.20
वयं हि तं वधिष्यामः सुमित्रं नात्रं संशयः ।
सुकृतं पृष्ठतः कृत्वा किं नः श्रेयो विधास्यथ ॥ १३.१२१.२० ॥
आम्ही त्याला नक्की मारू, यात शंका नाही. मागील सत्कृत्य मागे ठेवून तुम्ही आमचे काय कल्याण कराल?
13.121.21
कपिलाः सर्ववर्णेषु प्रधानत्वमवाप्स्यथ ।
गवां शतफला चैकां दत्त्वा फलमवाप्स्यति ॥ १३.१२१.२१ ॥
कपिला गायी म्हणाल्या: सर्व वर्णांमध्ये तुला श्रेष्ठत्व प्राप्त होईल; एक गाय दान केली तरी शंभरपट फळ मिळेल.
13.121.22
एतद्गवां वचः श्रुत्वा कपिला हृष्टमानसाः ।
चक्रुः सर्वा भार्गवस्य सुमित्रस्य वधे मतिम् ॥ १३.१२१.२२ ॥
गायींचे हे वचन ऐकून आनंदित मनाच्या कपिला गायींनी सर्वांनी भार्गव सुमित्राच्या वधाचा निश्चय केला.