ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.121.1
कदाचित्कामरूपिण्यो गावः स्त्रीवेषमाश्रिताः ।
ह्रदे क्रीडन्ति संहृष्टा गायन्त्यः पुण्यलक्षणाः ॥ १३.१२१.१ ॥
ಒಮ್ಮೆ ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ರೂಪ ಧರಿಸಬಲ್ಲ, ಪುಣ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳ ಹಸುಗಳು ಸ್ತ್ರೀ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
13.121.2
ददृशुस्तस्य गावो वै विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ।
ऊचुश्च का यूयमिति स्त्रियो मानुषया गिरा ॥ १३.१२१.२ ॥
ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಹಸುಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದವು; ಮಾನವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದವು, "ನೀವು ಯಾರು, ಸ್ತ್ರೀಯರೇ?"
13.121.3
गाव एव वयं सर्वकर्मभिः शोभनैर्युताः ।
सर्वाः स्त्रीवेषधारिण्यो यथाकामं चरामेहे। ॥ १३.१२१.३ ॥
ನಾವು ಹಸುಗಳೇ; ಎಲ್ಲ ಶುಭಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸ್ತ್ರೀ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇವೆ.
13.121.4
गवां गावः परं दैवं गवां गावः परा गतिः ।
कथयध्वमिहास्माकं केन वः सुकृतां गतिः ॥ १३.१२१.४ ॥
ಹಸುಗಳಿಗೆ ಹಸುಗಳೇ ಪರಮ ದೈವ; ಹಸುಗಳಿಗೆ ಹಸುಗಳೇ ಪರಮ ಗತಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೇಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಸುಕೃತರ ಗತಿ ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?
13.121.5
अस्माकं हविषा देवा ब्राह्मणास्तर्पितास्तथा ।
कव्येन पितरश्चैव हव्येनाग्निश्च तर्पितः ॥ १३.१२१.५ ॥
ನಮ್ಮ ಹವಿಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಕವ್ಯದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ಹವ್ಯದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
13.121.6
प्रजया च तथाऽस्माकं कृषिरभ्युद्धृता सदा ।
शकटैश्चापि संयुक्ता दशवाहशतेन वै ॥ १३.१२१.६ ॥
ನಮ್ಮ ಸಂತಾನದಿಂದಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಕೃಷಿ ಸದಾ ಉನ್ನತಗೊಳಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ನೂರು ಹತ್ತು-ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಗಳಿಂದಲೂ ಅದು ಕೂಡಿದೆ.
13.121.7
तदेतैः सुकृतैः स्फीतैर्वयं याश्चैव नः प्रजाः ।
गोलोकमनुसम्प्राप्ता यः परं कामगोचरः ॥ १३.१२१.७ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸಮೃದ್ಧ ಸುಕೃತಗಳಿಂದ ನಾವೂ ನಮ್ಮ ಸಂತತಿಯೂ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದೆವು; ಅದು ಪರಮವಾದ, ಕಾಮನೆಗಳು ಈಡೇರುವ ಲೋಕ.
13.121.8
यूयं तु सर्वा रोहिण्यः सप्रजाः सहपुङ्गवाः ।
अधोगामिन्य इत्येव पश्यामो दिव्यचक्षुषा ॥ १३.१२१.८ ॥
ಆದರೆ ನೀವೆಲ್ಲ ರೋಹಿಣಿ ಹಸುಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಹೋರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.
13.121.9
एवं गवां परं दैवं गाव एव परायणम् ।
स्वपक्ष्यास्तारणीया वः शरणाय गता वयम् ॥ १३.१२१.९ ॥
ಹೀಗೆ ಹಸುಗಳಿಗೆ ಪರಮ ದೇವತೆ ಹಸುಗಳೇ; ಅವುಗಳೇ ಅಂತಿಮ ಆಶ್ರಯ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದವರಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಉದ್ಧರಿಸಬೇಕು; ಶರಣಾಗತಿಗಾಗಿ ನಾವು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.
13.121.10
किमस्माभिः करणीयं वर्तितव्यं कथञ्चन ।
प्राप्नुयाम च गोलोकं भवाम न च गर्हिताः ॥ १३.१२१.१० ॥
ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಹೇಗಾದರೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಗೋಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು, ನಿಂದಿತರಾಗಬಾರದು.
13.121.11
वर्तते रन्तिदेवस्य सत्रं वर्षसहस्रकम् ।
तत्र तस्य नृपस्याशु पशुत्वमुपगच्छतः ॥ १३.१२१.११ ॥
ರಂತಿದೇವನ ಸತ್ರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಪಶುತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
13.121.12
ततस्तस्योपयोगेन पशुत्वे यज्ञसंस्कृताः ।
गोलोकान्प्राप्स्यथ शुभांस्तेन पुण्येन संयुताः ॥ १३.१२१.१२ ॥
ಆಗ ಅವನ ಬಳಕೆಯಿಂದ, ಪಶುರೂಪದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞದಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗಿ, ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿ ನೀವು ಶುಭವಾದ ಗೋಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.
13.121.13
एतत्तासां वचः श्रुत्वा गवां संहृष्टमानसाः ।
गमनाय मनश्चक्रुरौत्सुक्यं चागमन्परम् ॥ १३.१२१.१३ ॥
ಅವುಗಳ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಂತೋಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಸುಗಳು ಹೋಗಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದವು; ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅವು ಹೊರಟವು.
13.121.14
न हि नो भार्गवो दाता पशुत्वेनोपयोजनम् ।
यज्ञस्तस्य नरेन्द्रस्य वर्तते धर्मतस्तथा ॥ १३.१२१.१४ ॥
ಭಾರ್ಗವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಪಶುರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ರಾಜನ ಯಜ್ಞ ಧರ್ಮದಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
13.121.15
वयं न चाननुज्ञाताः शक्ता गन्तुं कथञ्चन ।
अवोचन्नथ तत्रत्या भार्गवो वध्यतामयम् ॥ १३.१२१.१५ ॥
ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು, "ಈ ಭಾರ್ಗವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿರಿ" ಎಂದರು.
13.121.16
एतत्सर्वा रोचयत न हि शक्यमतोऽन्यथा ।
लोकान्प्राप्तुं सहास्माभिर्निश्चयः क्रियतामयम् ॥ १३.१२१.१६ ॥
ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ; ಇದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇದೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಲಿ.
13.121.17
न तु तासां समेतानां काचिद्धोरेण चक्षुषा ।
शक्नोति भार्गवं द्रष्टुं सत्कृतेनोपसंयुता ॥ १३.१२१.१७ ॥
ಆದರೆ ಸೇರಿದ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಭಯಂಕರ ನೋಟದಿಂದ ಭಾರ್ಗವನನ್ನು ನೋಡಲಾರದು; ಗೌರವದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
13.121.18
अथ पद्मसवर्णाभा भास्करांशुसमप्रभाः ।
जपालोहितताम्राक्ष्यो निर्मांसकठिनाननाः ॥ १३.१२१.१८ ॥
ಆಗ ಕಮಲದ ವರ್ಣದ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವು, ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವು, ಜಪಾ ಪುಷ್ಪದಂತೆ ಕೆಂಪು-ತಾಮ್ರ ಬಣ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವು, ಮಾಂಸವಿಲ್ಲದ ಕಠಿಣ ಮುಖಗಳುಳ್ಳವು;
13.121.19
रोहिण्यः कपिलाः प्राहुः सर्वासां वै समक्षतः ।
मेघस्तनितनिर्घोषास्तेजोभिरभिरञ्चिताः ॥ १३.१२१.१९ ॥
ರೋಹಿಣಿ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕಪಿಲ ಹಸುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದವು; ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತಹ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳವು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
13.121.20
वयं हि तं वधिष्यामः सुमित्रं नात्रं संशयः ।
सुकृतं पृष्ठतः कृत्वा किं नः श्रेयो विधास्यथ ॥ १३.१२१.२० ॥
ನಾವು ಅವನನ್ನು ಖಂಡಿತ ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇವೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಯಾವ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುವೆ?
13.121.21
कपिलाः सर्ववर्णेषु प्रधानत्वमवाप्स्यथ ।
गवां शतफला चैकां दत्त्वा फलमवाप्स्यति ॥ १३.१२१.२१ ॥
ಕಪಿಲ ಹಸುಗಳು ಹೇಳಿದವು: ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಪ್ರಧಾನತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರೂ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಫಲ ದೊರೆಯುವುದು.
13.121.22
एतद्गवां वचः श्रुत्वा कपिला हृष्टमानसाः ।
चक्रुः सर्वा भार्गवस्य सुमित्रस्य वधे मतिम् ॥ १३.१२१.२२ ॥
ಹಸುಗಳ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಪಿಲ ಹಸುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಭಾರ್ಗವ ಸುಮಿತ್ರನ ವಧೆಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದವು.