ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.132.1
अपि चेदं पुरा राम श्रुतं मे ब्रह्मदर्शनम् ।
पितामहस्य यद्वृत्तं ब्रह्मणः परमात्मनः ॥ १३.१३२.१ ॥
ହେ ରାମ, ପୂର୍ବରେ ମୁଁ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ବ୍ରହ୍ମଦର୍ଶନର ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣିଥିଲି।
13.132.2
देवस्य महतस्तात वारुणीं बिभ्रतस्तनुम् ।
ऐश्वर्ये वारुणेवाऽथ रुद्रस्येशस्य वै प्रभो ॥ १३.१३२.२ ॥
ହେ ବତ୍ସ, ମହାନ ଦେବ ବାରୁଣୀ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ବରୁଣ ପରି, ରୁଦ୍ର ଈଶ ପରି, ହେ ପ୍ରଭୋ।
13.132.3
आजग्मुर्मुनयः सर्वे देवाश्चाग्निपुरोगमाः ।
यज्ञाङ्गानि च सर्वाणि वषट्कारश्च मूर्तिमान् ॥ १३.१३२.३ ॥
ସମସ୍ତ ମୁନି ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆଗେ ରଖି ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ; ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଆସିଲେ, ଏବଂ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ବଷଟ୍କାର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
13.132.4
मूर्तिमन्ति च सामानि यजूंषि च सहस्रशः ।
ऋग्वेदश्चागमत्तत्र पदक्रमविभूषितः ॥ १३.१३२.४ ॥
ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ସାମ ଓ ହଜାର ହଜାର ଯଜୁଃ ମନ୍ତ୍ର ଆସିଲେ; ସେଠାରେ ପଦ-କ୍ରମରେ ବିଭୂଷିତ ଋଗ୍ବେଦ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
13.132.5
लक्षणानि स्वरास्तोभा निरुक्ताः स्वरभक्तयः ।
ओंकारश्छन्दसां नेत्रं निग्रहप्रग्रहौ तथा ॥ १३.१३२.५ ॥
ଲକ୍ଷଣ, ସ୍ୱର, ସ୍ତୋଭ, ନିରୁକ୍ତ, ସ୍ୱରଭକ୍ତି, ଛନ୍ଦର ନେତ୍ର ଓଁକାର, ଏବଂ ନିଗ୍ରହ-ପ୍ରଗ୍ରହ।
13.132.6
वेदाश्च सोपनिषदो विद्या सावित्र्यथापि च ।
भूतं भव्यं भविष्यच्च दधार भगवाञ्शिवः ॥ १३.१३२.६ ॥
ଉପନିଷଦ ସହିତ ବେଦ, ବିଦ୍ୟା ଓ ସାବିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ; ଭୂତ, ଭବ୍ୟ ଓ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଭଗବାନ ଶିବ ଧାରଣ କଲେ।
13.132.7
संजुहावात्मनाऽऽत्मानं स्वयमेव तदा प्रभो ।
यज्ञं च शोभयामास बहुरूपं पिनाकधृत् ॥ १३.१३२.७ ॥
ହେ ପ୍ରଭୋ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଆହୁତି ଦେଲେ; ପିନାକ ଧନୁଧାରୀ ବହୁରୂପ ଯଜ୍ଞକୁ ଶୋଭିତ କଲେ।
13.132.8
द्यौर्नभः पृथिवी खं च तथा चैवैष भूपतिः ।
सर्वविद्येश्वरः श्रीमानेष चापि विभावसुः ॥ १३.१३२.८ ॥
ଆକାଶ, ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ, ପୃଥିବୀ ଓ ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସେ; ସେ ଭୂପତି, ସର୍ବବିଦ୍ୟାର ଈଶ୍ୱର, ଶ୍ରୀମାନ; ସେ ବିଭାବସୁ (ଅଗ୍ନି) ମଧ୍ୟ।
13.132.9
एष ब्रह्मा शिवो रुद्रो वरुणोऽग्निः प्रजापतिः ।
कीर्त्यते भगवान्देवः सर्वभूतपतिः शिवः ॥ १३.१३२.९ ॥
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ପ୍ରଜାପତି ବୋଲି କୀର୍ତ୍ତିତ; ଭଗବାନ ଦେବ, ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ପତି, ଶିବ ବୋଲି କଥିତ।
13.132.10
तस्य यज्ञः पशुपतेस्तपः क्रतव एव च ।
दीक्षा दीप्तव्रता देवी दिशश्च सदिगीश्वराः ॥ १३.१३२.१० ॥
ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ, ପଶୁପତିଙ୍କ ତପ, କ୍ରତୁ ମଧ୍ୟ ସେ; ଦୀକ୍ଷା, ଦୀପ୍ତବ୍ରତା ଦେବୀ, ଦିଗ ଓ ଦିକ୍ପାଳ ମଧ୍ୟ ସେ।
13.132.11
देवपत्न्यश्च कन्याश्च देवानां चैव मातरः ।
आजग्मुः सहितास्तत्र तदा भृगुकुलोद्वह।
यज्ञं पशुपतेः प्रीता वरुणस्य महात्मनः ॥ १३.१३२.११ ॥
ଦେବପତ୍ନୀ, କନ୍ୟା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମାତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଏକତ୍ର ଆସିଲେ; ହେ ଭୃଗୁକୁଳଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପଶୁପତିଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମହାତ୍ମା ବରୁଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ।
13.132.12
स्वयंभुवस्तु ता दृष्ट्वा रेतः समपतद्भुवि ॥ १३.१३२.१२ ॥
କିନ୍ତୁ ସ୍ୱୟଂଭୁ (ବ୍ରହ୍ମା) ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ରେତସ୍ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା।
13.132.13
तस्य शुक्रस्य निष्यन्दान्पांसून्सङ्गृह्य भूमितः ।
प्रास्यत्पूषा कराभ्यां वै तस्मिन्नेव हुताशने ॥ १३.१३२.१३ ॥
ସେହି ଶୁକ୍ରର ବିନ୍ଦୁ ଓ ଭୂମିର ଧୂଳି ସଂଗ୍ରହ କରି ପୂଷା ନିଜ ହାତରେ ସେହି ହୋମାଗ୍ନିରେ ପକାଇଲେ।
13.132.14
ततस्तस्मिन्सम्प्रवृत्ते सत्रे ज्वलितपावके ।
ब्रह्मणो जुह्वतस्तत्र प्रादुर्भावो बभूवह ॥ १३.१३२.१४ ॥
ତାପରେ ସେହି ସତ୍ର ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିତ ଥିଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ସେଠାରେ ଆହୁତି ଦେଉଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାବ ହେଲା।
13.132.15
स्कन्नमात्रं च तच्छुक्रं स्रुवेण परिगृह्य सः ।
आज्यवन्मन्त्रतश्चापि सोऽजुहोद्भृगुनन्दन ॥ १३.१३२.१५ ॥
ଢଳିପଡ଼ିଥିବା ସେହି ଶୁକ୍ରକୁ ସେ ସ୍ରୁବରେ ଧରି ଘିଅ ପରି ମନ୍ତ୍ରସହ ହୋମ କଲେ, ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ।
13.132.16
ततः स जनयामास भूतग्रामं च वीर्यवान् ।
तस्य तत्तेजसस्तस्माज्जज्ञे लोकेषु तैजसम् ॥ १३.१३२.१६ ॥
ତାପରେ ସେ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଭୂତସମୂହ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ତାଙ୍କ ସେହି ତେଜରୁ ଲୋକମାନଙ୍କରେ ତୈଜସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
13.132.17
तमसस्तामसा भावा व्यापि सत्वं तथोभयम् ।
स गुणस्तेजसो नित्यं तमस्याकाशमेव च।
सर्वभूतेषु च तथा सत्वं तेजस्तथोत्तमम् ॥ १३.१३२.१७ ॥
ତମସର ତାମସ ଭାବ, ବ୍ୟାପକ ସତ୍ତ୍ୱ, ଉଭୟ; ତେଜର ସେହି ଗୁଣ ସଦା ତମସରେ ଓ ଆକାଶରେ ଥାଏ; ଏବଂ ସର୍ବଭୂତରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ତେଜ ସେହିପରି ଉତ୍ତମ।
13.132.18
शुक्रे हुतेऽग्नौ तस्मिंस्तु प्रादुरासंस्त्रयः प्रभो ।
पुरुषा वपुषा युक्ताः स्वैः स्वैः प्रसवजैर्गुणैः ॥ १३.१३२.१८ ॥
ସେହି ଶୁକ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତ ହେଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଠାରେ ତିନି ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ନିଜ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିରୁ ଜାତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଦେହଧାରୀ ହୋଇ।
13.132.19
भर्जनाद्भृगुरित्येवमङ्गारेभ्योऽङ्गिराऽभवत् ।
अङ्गारसंश्रयाच्चैव कविरित्यपरोऽभवत्।
सह ज्वालाभइरुत्पन्नो भृगुस्तस्माद्भृगुः स्मृतः ॥ १३.१३२.१९ ॥
ଭର୍ଜନ ଯୋଗୁ ଭୃଗୁ ହେଲେ; ଅଙ୍ଗାରରୁ ଅଙ୍ଗିରା ଜନ୍ମିଲେ। ଅଙ୍ଗାରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି କବି ନାମକ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ହେଲେ। ଜ୍ୱାଳା ସହ ଜାତ ହେବାରୁ ସେ ଭୃଗୁ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
13.132.20
मरीचिभ्यो मरीचिस्तु मारीचः कश्यपो ह्यभूत् ।
अङ्गोरभ्योऽङ्गिरास्तात वालखिल्याः कुशोच्चयात् ॥ १३.१३२.२० ॥
ମରୀଚିମାନଙ୍କୁ ମରୀଚି ହେଲେ; ମାରୀଚ କଶ୍ୟପ ହେଲେ। ହେ ତାତ, ଅଙ୍ଗୁର ଜଳରୁ ଅଙ୍ଗିରା; କୁଶରାଶିରୁ ବାଳଖିଲ୍ୟ।
13.132.21
अत्रैवात्रेति च विभो जातमत्रिं वदन्त्यपि ॥ १३.१३२.२१ ॥
ହେ ବିଭୋ, 'ଏଠାରେ, ଏଠାରେ' ବୋଲି ଜାତ ହୋଇଥିବାକୁ ଅତ୍ରି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
13.132.22
तथा भस्मव्यपोहेभ्यो ब्रह्मर्षिगणसम्मताः ।
वैखानसाः समुत्पन्नास्तपः श्रुतगुणेप्सवः ॥ १३.१३२.२२ ॥
ସେହିପରି, ଭସ୍ମ ଝାଡ଼ିବାରୁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣଙ୍କ ସମ୍ମତ ବୈଖାନସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ସେମାନେ ତପ ଓ ଶ୍ରୁତର ଗୁଣ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ।
13.132.23
अश्रुतोऽस्य समुत्पन्नावश्विनौ रूपसम्मतौ ।
शेषाः प्रजानां पतयः स्रोतोभ्यस्तस्य जज्ञिरे।
ऋषयो रोमकूपेभ्यः स्वेदाच्छन्दो बलान्मनः ॥ १३.१३२.२३ ॥
ଏହାଙ୍କଠାରୁ ଅଶ୍ରୁତ; ରୂପରେ ସମ୍ମାନିତ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ରୋତରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ରୋମକୂପରୁ ଋଷି, ଘାମରୁ ଛନ୍ଦ, ବଳରୁ ମନ।
13.132.24
एतस्मात्कारणादाहुरग्निः सर्वास्तु देवताः ।
ऋषयः श्रुतसम्पन्ना वेदप्रामाण्यदर्शनात् ॥ १३.१३२.२४ ॥
ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି କୁହାଯାଏ; ବେଦ-ପ୍ରାମାଣ୍ୟ ଦେଖିବାରୁ ଋଷିମାନେ ଶ୍ରୁତସମ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
13.132.25
यानि दारूणि निर्यासास्ते मासाः पक्षसंज्ञिताः ।
अहोरात्रा मुहूर्ताश्च वीतज्योतिश्च वारुणम् ॥ १३.१३२.२५ ॥
ଯାହା କାଠ ଓ ସେମାନଙ୍କ ନିର୍ଯାସ, ସେମାନେ ପକ୍ଷ ନାମକ ମାସ; ଦିବାରାତ୍ରି ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ବୀତଜ୍ୟୋତି ଓ ବାରୁଣ ମଧ୍ୟ।
13.132.26
रौद्रं लोहितमित्याहुर्लोहितात्कनकं स्मृतम् ।
तन्मैत्रमिति विज्ञेयं धूमाच्च वसवः स्मृताः ॥ १३.१३२.२६ ॥
ରୌଦ୍ରକୁ ଲୋହିତ କୁହାଯାଏ; ଲୋହିତରୁ କନକ (ସୁନା) ଜଣାଯାଏ; ତାହାକୁ ମୈତ୍ର ବୁଝିବା ଉଚିତ; ଧୂଆଁରୁ ବସୁମାନେ ସ୍ମୃତ।
13.132.27
अर्चिषो याश्च ते रुद्रास्तथाऽऽदित्या महाप्रभाः ।
उद्दीप्तास्ते तथाऽङ्गारा ये धिष्ण्येषु दिवि स्थिताः ॥ १३.१३२.२७ ॥
ଶିଖାରୁ ଯେଉଁ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଏବଂ ମହାପ୍ରଭ ଆଦିତ୍ୟମାନେ; ସେହି ଦୀପ୍ତ ଅଙ୍ଗାରମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦିବିରେ ଧିଷ୍ଣ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ।
13.132.28
अग्निर्नाथश्च लोकस्य तत्परं ब्रह्म तद्भुवम् ।
सर्वकामदमित्याहुस्तत्र हव्यमुपावहन् ॥ १३.१३२.२८ ॥
ଅଗ୍ନି ଲୋକର ନାଥ; ତାହା ପରବ୍ରହ୍ମ; ତାହା ଭୂମି; ସର୍ବକାମଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେଠାରେ ହବ୍ୟ ବହନ କରାଯାଇଥିଲା।
13.132.29
ततोऽब्रवीन्महादेवो वरुणः पवनात्मकः ।
मम सत्रमिदं दिव्यमहं गृहपतिस्त्विह ॥ १३.१३२.२९ ॥
ତା'ପରେ ବାୟୁସ୍ୱରୂପ ମହାଦେବ ବରୁଣ କହିଲେ: ଏହା ମୋ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ର; ଏଠାରେ ମୁଁ ହିଁ ଗୃହପତି।
13.132.30
त्रीणि पूर्वाण्यपत्यानि मम तानि न संशयः ।
इति जानीत खगमा मम यज्ञफलं हि तत् ॥ १३.१३२.३० ॥
ମୋର ପୂର୍ବରୁ ତିନି ସନ୍ତାନ ଅଛନ୍ତି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏହା ଜାଣ, ହେ ଖଗଗଣ; ତାହା ମୋ ଯଜ୍ଞର ଫଳ।
13.132.31
मदङ्गेभ्यः प्रसूतानि मदाश्रयकृतानि च ।
ममैव तान्मपत्यानि मम शुक्लं हुतं हि तत् ॥ १३.१३२.३१ ॥
ସେମାନେ ମୋ ଅଙ୍ଗରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋ ଆଶ୍ରୟରେ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋରି ସନ୍ତାନ, କାରଣ ମୋ ଶୁକ୍ର ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋମ ହୋଇଛି।
13.132.32
अथाब्रवील्लोकगुरुर्ब्रह्मा लोकपितामहः ।
ममैव तान्यपत्यानि मम शुक्लं हुतं हि तत् ॥ १३.१३२.३२ ॥
ତା'ପରେ ଲୋକଗୁରୁ, ଲୋକପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସେମାନେ ମୋରି ସନ୍ତାନ, କାରଣ ମୋ ଶୁକ୍ର ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋମ ହୋଇଛି।
13.132.33
अहं वक्ता च मन्त्रस्य होता शुक्रस्य चैव ह ।
यस्य बीजं फलं तस्य शुक्रं चेत्कारणं मतम् ॥ १३.१३२.३३ ॥
ମୁଁ ହିଁ ମନ୍ତ୍ରର ବକ୍ତା ଏବଂ ଶୁକ୍ରର ହୋତା। ଯାହାର ବୀଜ, ତାହାରି ଫଳ; ଶୁକ୍ରକୁ କାରଣ ମନେ କଲେ...
13.132.34
ततोऽब्रुवन्देवगणाः पितामहमुपेत्य वै ।
कृताञ्जलिपुटाः सर्वे शिरोभिरभिवन्द्य च ॥ १३.१३२.३४ ॥
ତା'ପରେ ଦେବଗଣ ସମସ୍ତେ ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, କର ଯୋଡ଼ି, ମସ୍ତକ ନୁଆଇ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।
13.132.35
वयं च भगवन्सर्वे जगच्च सचराचरम् ।
तवैव प्रसवाः सर्वे तस्मादग्निर्विभावसुः।
वरुणश्चेश्वरो देवो लभतां काममीप्सितम् ॥ १३.१३२.३५ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଓ ଚରାଚର ଜଗତ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ବିଭାବସୁ ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ଦେବ ବରୁଣ ଇଚ୍ଛିତ କାମନା ଲାଭ କରନ୍ତୁ।
13.132.36
निसर्गाद्ब्रह्मणश्चापि वरुणो यादसाम्पतिः ।
जग्राह वै भृगु पूर्वमपत्यं सूर्यवर्चसम् ॥ १३.१३२.३६ ॥
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଧିକାରରୁ, ଜଳଚରଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବରୁଣ ପୂର୍ବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
13.132.37
ईश्वरोऽङ्गिरसं चाग्नेरपत्यार्थमकल्पयत् ।
पितामहस्त्वपत्यं वैकविं जग्राह तत्त्ववित् ॥ १३.१३२.३७ ॥
ଈଶ୍ୱର ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ; ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ପିତାମହ ବୈକବିଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
13.132.38
तदा स वारुणिः ख्यातो भृगुः प्रसवकर्मकृत् ।
आग्नेयस्त्वङ्गिराः श्रीमान्कविर्ब्राह्मो महायशाः।
भार्गवाङ्गिरसौ लोके लोकसन्तानलक्षणौ ॥ १३.१३२.३८ ॥
ସେତେବେଳେ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭୃଗୁ ସନ୍ତାନୋତ୍ପତ୍ତିର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଅଗ୍ନିର ପୁତ୍ର ଶ୍ରୀମାନ ଅଙ୍ଗିରା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାଯଶା କବି। ଲୋକରେ ଭାର୍ଗବ ଓ ଆଙ୍ଗିରସ ଲୋକସନ୍ତାନର ଲକ୍ଷଣ ଥିଲେ।
13.132.39
एते विप्रवराः सर्वे प्रजानां पतयस्त्रयः ।
सर्वं सन्तानमेतेषामिदमित्युपधारय ॥ १३.१३२.३९ ॥
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଜାଙ୍କର ତିନି ପ୍ରଭୁ। ଏମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଏହା ବୋଲି ବୁଝିନିଅ।
13.132.40
भृगोस्तु पुत्राः सप्तासन्सर्वे तुल्या भृगोर्गुणैः ।
च्यवनो वज्रशीर्षश्च शुचिरौर्वस्तथैव च ॥ १३.१३२.४० ॥
ଭୃଗୁଙ୍କର ସାତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଗୁଣରେ ସମାନ: ଚ୍ୟବନ, ବଜ୍ରଶୀର୍ଷ, ଶୁଚି ଓ ଔର୍ବ।
13.132.41
शुक्रो वरेण्यश्च विभुः सवनश्चेति सप्त ते ।
भार्गवा वारुणाः सर्वे येषां वंशे भवानपि ॥ १३.१३२.४१ ॥
ଶୁକ୍ର, ବରେଣ୍ୟ, ବିଭୁ ଓ ସବନ — ଏମାନେ ସାତ। ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଭାର୍ଗବ ଓ ବାରୁଣ; ଯେଉଁମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
13.132.42
अष्टौ चाङ्गिरसः पुत्रा वारुणास्तेऽप्यवारुणाः ।
बृहस्पतिरुचथ्यश्च वयस्यः शान्तिरेव च ॥ १३.१३२.४२ ॥
ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ଆଠ ପୁତ୍ର; ସେମାନେ ବାରୁଣ ଓ ଅବାରୁଣ ମଧ୍ୟ। ବୃହସ୍ପତି, ଉଚଥ୍ୟ, ବୟସ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି।
13.132.43
घोरो विरूपः संवर्तः सुधन्वा चाष्टमः स्मृतः ।
एतेऽष्टौ वह्निजाः सर्वे ज्ञाननिष्ठा निरामयाः ॥ १३.१३२.४३ ॥
ଘୋର, ବିରୂପ, ସଂବର୍ତ୍ତ ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ସୁଧନ୍ୱା ସ୍ମୃତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଆଠ ଜଣ ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିଜାତ, ଜ୍ଞାନନିଷ୍ଠ ଓ ରୋଗରହିତ।
13.132.44
ब्राह्मणाश्च कवेः पुत्रा वारुणास्तेऽप्युदाहृताः ।
अष्टौ प्रसवजैर्युक्ता गुणैर्ब्रह्मविदः शुभाः ॥ १३.१३२.४४ ॥
କବିଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ବାରୁଣ ବୋଲି କଥିତ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଠ ଜଣ। ବଂଶଜାତ ଗୁଣଯୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଓ ଶୁଭ।
13.132.45
कविः काव्यश्च विष्णुश्च बुद्धिमानुशना तथा ।
भृगुश्च वरुणश्चैव काश्यपोऽग्निश्च धर्मवित् ॥ १३.१३२.४५ ॥
କବି, କାବ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉଶନା, ଭୃଗୁ, ବରୁଣ, କଶ୍ୟପ ଏବଂ ଅଗ୍ନି—ଧର୍ମଜ୍ଞ।
13.132.46
अष्टौ कविसुता ह्येते सर्वमेभिर्जगत्ततम् ।
प्रजापतय एते हि प्रजानां यैरिमाः प्रजाः ॥ १३.१३२.४६ ॥
ଏହି ଆଠ ଜଣ କବିଙ୍କ ପୁତ୍ର; ଏମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଜଗତ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏମାନେ ପ୍ରଜାପତି, ଯାହାଙ୍କଠାରୁ ଏହି ପ୍ରଜାମାନେ ଜନ୍ମିଲେ।
13.132.47
एवमङ्गिरसश्चैव कवेश्च प्रसवान्वयैः ।
भृगोश्च भृगुशार्दूल वंशजैः सततं जगत् ॥ १३.१३२.४७ ॥
ଏହିପରି ଅଙ୍ଗିରସ ଏବଂ କବିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଓ ବଂଶଧରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ହେ ଭୃଗୁଶାର୍ଦୂଳ, ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ସର୍ବଦା ବ୍ୟାପ୍ତ।
13.132.48
वरुणश्चादितो विप्र जग्राह प्रभुरीश्वरः ।
कविं तात भृगुं चापि तस्मात्तौ वारुणौ स्मृतौ ॥ १३.१३२.४८ ॥
ହେ ବିପ୍ର, ଆଦିରେ ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱର ବରୁଣ (କବିଙ୍କୁ) ଗ୍ରହଣ କଲେ; ହେ ତାତ, କବି ଓ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ତେଣୁ ସେ ଦୁଇ ଜଣ ବାରୁଣ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
13.132.49
जग्राहाङ्गिरसं देवः शिखी तस्माद्भुताशनः ।
तस्मादाङ्गिरसा ज्ञेयाः सर्व एव तदन्वयाः ॥ १३.१३२.४९ ॥
ଦେବ ଶିଖୀ (ଅଗ୍ନି) ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଭୂତାଶନ (ଅଗ୍ନି)। ତାଙ୍କଠାରୁ ଆଙ୍ଗିରସ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ ବଂଶଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି।
13.132.50
ब्रह्मा पितामहः पूर्वं देवताभिः प्रसादितः ।
इमे नः सन्तरिष्यन्ति प्रजाभिर्जगदीश्वराः ॥ १३.१३२.५० ॥
ପୂର୍ବରେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ; ଜଗଦୀଶ୍ବର ଏମାନେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ପାର କରାଇବେ।
13.132.51
सर्वे प्रजानां पतयः सर्वे चातितपस्विनः ।
त्वत्प्रसादादिमं लोकं धारयिष्यन्ति शाश्वतं ॥ १३.१३२.५१ ॥
ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ପତି ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଅତି ତପସ୍ୱୀ; ତୁମର ପ୍ରସାଦରେ ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରିବେ।
13.132.52
तथैव वंशकर्तारस्तव तेजोविवर्धनाः ।
भवेयुर्वेदविदुषः सर्वे च कृतिनस्तथा ॥ १३.१३२.५२ ॥
ସେହିପରି ବଂଶପ୍ରବର୍ତ୍ତକ, ତୁମ ତେଜ ବଢ଼ାଉଥିବା; ସମସ୍ତେ ବେଦଜ୍ଞ ଓ କୃତୀ ହୁଅନ୍ତୁ।
13.132.53
देवपक्षचराः सौम्याः प्राजापत्या महर्षयः ।
अनन्तं ब्रह्म सत्यं च तपश्च परमं भुवि ॥ १३.१३२.५३ ॥
ଦେବପକ୍ଷରେ ବିଚରଣକାରୀ, ସୌମ୍ୟ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହର୍ଷିମାନେ; ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ ଓ ପରମ ତପ ପୃଥିବୀରେ।
13.132.54
सर्वे हि वयमेते च तवैव प्रसवाः प्रभो ।
देवानां ब्राह्मणानां च त्वं हि कर्ता पितामह ॥ १३.१३२.५४ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଓ ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମରି ସନ୍ତାନ; ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କର୍ତ୍ତା ତୁମେ ହିଁ, ହେ ପିତାମହ।
13.132.55
मारीचमादितः कृत्वा सर्वे चैवाथ भार्गवाः ।
अपत्यानीति सम्प्रेक्ष्य क्षमयाम पितामह ॥ १३.१३२.५५ ॥
ମରୀଚିଙ୍କୁ ଆଦି କରି ସମସ୍ତ ଭାର୍ଗବମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଭାବି, ହେ ପିତାମହ, ଆମେ କ୍ଷମା ମାଗୁଛୁ।
13.132.56
अथ स्वेनैव रूपेणि प्रजनिष्यन्ति वै प्रजाः ।
स्थापयिष्यन्ति चात्मानं युगादिनिधने तथा ॥ १३.१३२.५६ ॥
ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରଜା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବେ; ଯୁଗର ଆଦି ଓ ଅନ୍ତରେ ସେହିପରି ନିଜକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବେ।
13.132.57
इत्युक्तः स तदा तैस्तु ब्रह्मा लोकपितामहः ।
ततेत्येवाब्रवीत्प्रीतस्तेऽपि जग्मुर्यथागतम् ॥ १३.१३२.५७ ॥
ଏହିପରି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇ ଲୋକପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ"; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଫେରିଗଲେ।
13.132.58
एवमेतत्पुरावृत्तं तस्य यज्ञे महात्मनः ।
देवश्रेष्ठस्य लोकादौ वारुणीं बिभ्रतस्तनुम् ॥ १३.१३२.५८ ॥
ଏହା ପୁରାତନ ବୃତ୍ତାନ୍ତ; ସେହି ମହାତ୍ମା, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଦିରେ ବାରୁଣୀ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା।
13.132.59
अग्निर्ब्रह्म पशुपतिः शर्वो रुद्रः प्रजापतिः ।
अग्नेरपत्यमेतद्वै सुवर्णमिति धारणाः ॥ १३.१३२.५९ ॥
ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମ, ପଶୁପତି, ଶର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି — ଏମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ; ତେଣୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣକୁ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ବୋଲି ଧରାଯାଏ।
13.132.60
अग्न्यभावे च कुरुते वह्निस्थानेषु काञ्चनम् ।
जामदग्न्यप्रमाणज्ञो वेदश्रुतिनिदर्शनात् ॥ १३.१३२.६० ॥
ଅଗ୍ନି ଅଭାବରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଖାଯାଏ; ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରମାଣ ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ ବେଦଶ୍ରୁତିର ପ୍ରମାଣରେ ସେପରି କରନ୍ତି।
13.132.61
कुशस्तम्बे जुहोत्यग्निं सुवर्णे तत्र च स्थिते ।
वल्मीकस्य वपायां च कर्णे वाजस्य दक्षिणे ॥ १३.१३२.६१ ॥
କୁଶ ଗୁଚ୍ଛରେ ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦିଏ; ସେଠାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସୁନାରେ ମଧ୍ୟ; ବଲ୍ମୀକର ଚର୍ବିରେ, ଓ ଘୋଡ଼ାର ଡାହାଣ କାନରେ।
13.132.62
शकटोर्व्या परस्याप्सु ब्राह्मणस्य करे तथा ।
हुते प्रीतिकरीमृद्धिं भगवांस्तत्र मन्यते ॥ १३.१३२.६२ ॥
ଗାଡ଼ି ଚକର ଧାରରେ, ଅନ୍ୟର ଜଳରେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣର ହାତରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; ଆହୁତି ଦିଆଗଲେ ଭଗବାନ ସେଠାରେ ପ୍ରୀତିକର ସମୃଦ୍ଧି ମାନନ୍ତି।
13.132.63
तस्मादग्निपराः सर्वे देवता इति शुश्रुम ।
ब्रह्मणो हि प्रभूतोऽग्निरग्नेरपि च काञ्चनम् ॥ १३.१३२.६३ ॥
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଗ୍ନିପରାୟଣ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ; ବ୍ରହ୍ମରୁ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଚୁର, ଏବଂ ଅଗ୍ନିରୁ ସୁନା।
13.132.64
तस्माद्ये वै प्रयच्छन्ति सुवर्णं धर्मदर्शिनः ।
देवतास्ते प्रयच्छन्ति समस्ता इति नः श्रुतम् ॥ १३.१३२.६४ ॥
ତେଣୁ ଧର୍ମଦର୍ଶୀ ଯେଉଁମାନେ ସୁନା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦିଅନ୍ତି ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
13.132.65
तस्य वा तपसो लोकान्गच्छतः परमां गतिम् ।
स्वर्लोके राजराज्येन सोभिषिच्येत भार्गव ॥ १३.१३२.६५ ॥
ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ, କିମ୍ବା ଲୋକ ସମୂହକୁ ଯାଇ ପରମ ଗତି ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ରାଜ୍ୟ ସହିତ ସେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବ, ହେ ଭାର୍ଗବ।
13.132.66
आदित्योदयने प्राप्ते विधिमन्त्रपुरस्कृतम् ।
ददाति काञ्चनं यो वाः दुःस्वप्नं प्रतिहन्ति सः ॥ १३.१३२.६६ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହେଲେ, ବିଧି ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଯିଏ ସୁନା ଦିଏ, ସେ ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନ ଦୂର କରେ।
13.132.67
ददात्युदितमात्रे यस्यस्य पाप्मा विधूयते ।
मध्याह्ने ददतो रुक्मं हन्ति पापमनागतम् ॥ १३.१३२.६७ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହେବାମାତ୍ରେ ଦାନ ଦେଉଥିବା ଲୋକର ପାପ ଝଡ଼ିଯାଏ; ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ସୁନା ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଆସୁଥିବା ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରେ।
13.132.68
ददाति पस्चिमां सन्ध्यां यः सुवर्णं यतव्रतः ।
ब्रह्मवाय्वग्निसोमानां सालोक्यमुपयाति सः ॥ १३.१३२.६८ ॥
ବ୍ରତନିଷ୍ଠ ହୋଇ ଯିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ସୁନା ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମଙ୍କ ଲୋକ ପାଏ।
13.132.69
सेन्द्रेषु चैव लोकेषु प्रतिष्ठा विन्दते शुभाम् ।
इह लोके यशः प्राप्य शान्तपाप्मा च मोदते ॥ १३.१३२.६९ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଲୋକମାନଙ୍କରେ ସେ ଶୁଭ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଏ; ଏହି ଲୋକରେ ଯଶ ପାଇ, ପାପ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।
13.132.70
ततः सम्पद्यतेऽन्येषु लोकेष्वप्रतिमः सदा ।
अनावृतगतिश्चैव कामचारो भवत्युत ॥ १३.१३२.७० ॥
ତା'ପରେ ସେ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କରେ ସଦା ଅତୁଳନୀୟ ହୁଏ; ତାର ଗତି ଅବରୋଧହୀନ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବିଚରଣ କରେ।
13.132.71
न च क्षरति तेभ्यश्च यशश्चैवाप्नुते महत् ।
सुवर्णमक्षयं दत्त्वा लोकांश्चाप्नोति पुष्कलान् ॥ १३.१३२.७१ ॥
ସେ ସେହି ଲୋକରୁ ଖସେ ନାହିଁ; ମହାନ ଯଶ ମଧ୍ୟ ପାଏ; ଅକ୍ଷୟ ସୁନା ଦାନ କରି ସେ ପ୍ରଚୁର ଲୋକ ପାଏ।
13.132.72
यस्तु सञ्जनयित्वाऽग्निमादित्योदयनं प्रति ।
दद्याद्वै व्रतमुद्दिश्य सर्वकामान्समश्नुते ॥ १३.१३२.७२ ॥
ଅଗ୍ନି ଜାଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବେଳେ ବ୍ରତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯେ ଦାନ ଦିଏ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗ କରେ।
13.132.73
अग्निरित्येव तत्प्राहुः प्रदानं च सुखावहम् ।
यथेष्टगुणसंवृत्तं प्रवर्तकमिति स्मृतम् ॥ १३.१३२.७३ ॥
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ସେହିକୁ ଦାନ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସୁଖଦାୟକ। ଇଚ୍ଛିତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ସ୍ମୃତ ହୋଇଛି।
13.132.74
एषा सुवर्णस्योत्पत्तिः कथिता ते मयाऽनघ ।
कार्तिकेयस्य च विभो तद्विद्धि भृगुनन्दन ॥ १३.१३२.७४ ॥
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ହେ ନିଷ୍ପାପ, ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଉତ୍ପତ୍ତି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ହେ ବିଭୁ, କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କର ବି ଏହା ଜାଣ, ଭୃଗୁନନ୍ଦନ।
13.132.75
कार्तिकेयस्तु संवृद्धः कालेन महता तदा ।
देवैः सेनापतित्वेन वृतः सेन्द्रैर्भृगूद्वह ॥ १३.१३२.७५ ॥
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: କାର୍ତ୍ତିକେୟ ସେତେବେଳେ ଦୀର୍ଘ କାଳରେ ବଢ଼ିଲେ। ହେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେନାପତି ରୂପେ ବରଣ କଲେ।
13.132.76
जघान तारकं चापि दैत्यमन्यांस्तथाऽसुरान् ।
त्रिदशेन्द्राज्ञया ब्रह्मँल्लोकानां हितकाम्यया ॥ १३.१३२.७६ ॥
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଲୋକମାନଙ୍କ ହିତ ଇଚ୍ଛା କରି ସେ ତାରକ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
13.132.77
सुवर्णदाने च मया कथितास्ते गुणा विभो ।
तस्मात्सुवर्णं विप्रेभ्यः प्रयच्छ तदतांवर ॥ १३.१३२.७७ ॥
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ହେ ବିଭୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନର ଗୁଣ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଅତଏବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦିଅ।
13.132.78
इत्युक्तः स वसिष्ठेन जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
ददौ सुवर्णं विप्रभ्यो व्यमुच्यत च किल्बिषात् ॥ १३.१३२.७८ ॥
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି କୁହାଯିବାରୁ ପ୍ରତାପୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ (ପରଶୁରାମ) ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଲେ ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
13.132.79
एतत्ते सर्वमाख्यातं सुवर्णस्य महीपते ।
प्रदानस्य फलं चैव जन्म चास्य युधिष्ठिर ॥ १३.१३२.७९ ॥
ହେ ମହୀପତି, ସୁନାର ଏ ସମସ୍ତ କଥା, ତାର ଦାନର ଫଳ ଓ ତାର ଜନ୍ମ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
13.132.80
तस्मात्त्वमपि विप्रेभ्यः प्रयच्छ कनकं बहुः ।
ददत्सुवर्णं नृपते किल्बिषाद्विप्रमोक्ष्यसि ॥ १३.१३२.८० ॥
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଚୁର ସୁନା ଦିଅ। ହେ ନୃପତି, ସୁନା ଦାନ କରି ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।