مهابهاراتا · أدهيايا 13.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.147.1
क्षत्रा आरम्भयज्ञास्तु वीर्ययज्ञा विशः स्मृताः ।
शूद्रा परिचरायज्ञा जपयज्ञास्तु ब्राह्मणाः ॥ १३.१४७.१ ॥
قربان الكشاترية هو قربان المبادرة، وقربان الفايشيا هو قربان البأس، وقربان الشودرا هو قربان الخدمة، وقربان البراهمة هو قربان الجابا.
13.147.2
शुश्रूषाजीविनः शूद्रा वैश्या विपणिजीविनः ।
अनिष्टनिग्रहः क्षत्रा विप्राः स्वाध्यायजीविनः ॥ १३.१४७.२ ॥
الشودرا يعيشون بالخدمة، والفايشيا بالتجارة؛ والكشاترية يكفّون الضار؛ والبراهمة يعيشون بدرس الوحي الذاتي.
13.147.3
तपसा शोभते विप्रो राजन्यः पालनादिभिः ।
आतिथ्येन तथा वैश्यः शूद्रो दास्येन शोभते ॥ १३.१४७.३ ॥
يزدان البراهمي بالتقشف، ويزدان الكشاتري بالحماية وما إليها؛ وكذلك يزدان الفايشيا بإكرام الضيف، ويزدان الشودرا بالخدمة.
13.147.4
यतात्मना तु शूद्रेण शुश्रूषा नित्यमेव च ।
कर्तव्या त्रिषु वर्णेषु प्रायेणाश्रमवासिषु ॥ १३.१४७.४ ॥
يجب على الشودرا ضابط النفس أن يخدم دائمًا الطبقات الثلاث، وغالبًا من يقيمون في الآشراما.
13.147.5
अशक्तेन त्रिवर्गस्य सेव्या ह्याश्रमवासिनः ।
यथाशक्यं यथाप्रज्ञं यथाधर्मं यथाश्रुतम् ॥ १३.१४७.५ ॥
على العاجز أن يخدم سكان الآشراما من الطبقات الثلاث — بقدر استطاعته، وبحسب فهمه، وبحسب الدهارما، وكما سمع.
13.147.6
विशेषेणैव कर्तव्या शुश्रूषा भिक्षुकाश्रमे ॥ १३.१४७.६ ॥
ينبغي أن يكون الخدمة خاصة في آشراما المتسول.
13.147.7
आश्रमाणां तु सर्वेषां चतुर्णां भिक्षुकाश्रमम् ।
प्रधानमिति वर्ण्यन्ते शिष्टाः शास्त्रविनिश्चये ॥ १३.१४७.७ ॥
من بين المراحل الأربع للحياة، تُعلن مرحلة المتسول هي الأولى، كما يصفها الحكماء في تقرير الشاستراس.
13.147.8
यच्चोपदिश्यते शिष्टैः श्रुतिस्मृतिविधानतः ।
तथाऽऽस्थेयमशक्तेन स धर्म इति निश्चितः ॥ १३.१४७.८ ॥
ما يعلّمه الحكماء وفق أحكام الشروتي والسمرتي ينبغي أن يُمارَس كذلك حتى من عجز عنه؛ وهذا هو الدهرما المقرّر.
13.147.9
अतोऽन्यथा तु कुर्वाणः श्रेयो नाप्नोति मानवः ।
तस्माद्भिक्षुषु शूद्रेण कार्यमात्महितं सदा ॥ १३.१४७.९ ॥
فمن يفعل خلاف ذلك لا ينال الخير؛ لذلك ينبغي للشودرا أن يفعل دائمًا تجاه المتسولين ما فيه نفعه هو.
13.147.10
इह यत्कुरुते श्रेयस्तत्प्रेत्य समुपाश्नुते ।
तच्चानसूयता कार्यं कर्तव्यं यद्धि मन्यते ॥ १३.१४७.१० ॥
ما يفعله الإنسان من خير في هذه الدنيا فإنه يناله بعد الموت؛ وما يراه صوابًا ينبغي أن يُفعل بلا حسد.
13.147.11
असूयता तु तस्येह फलं दुःखादवाप्यते ।
प्रियवादी जितक्रोधो वीततन्द्रीरमत्सरः ॥ १३.१४७.११ ॥
أما الحسود فإن ثمرة عمله في هذه الدنيا تُنال بالألم. الذي يتكلم بلطف، ويغلب الغضب، ويخلو من الكسل والحسد.
13.147.12
क्षमावाञ्शीलसम्पन्नः सत्यधर्मपरायणः ।
आपद्भावेन कुर्याद्धि शुश्रूषां भिक्षुकाश्रमे ॥ १३.१४७.१२ ॥
ينبغي للرجل الصبور، المتحلي بحسن السيرة، المتفاني في الحق والدهرما، أن يخدم في مرحلة المتسول حتى في أوقات الشدة.
13.147.13
अयं मे परमो धर्मस्त्वनेनेदं सुदुष्करम् ।
संसारसागरं घोरं तरिष्यामि न संशयः ॥ १३.१४७.१३ ॥
هذا واجبي الأسمى؛ وبه، مع صعوبته البالغة، سأعبر هذا المحيط الرهيب من الوجود الدنيوي، ولا شك في ذلك.
13.147.14
विभयो देहमुत्सृज्य यास्यामि परमां गतिम् ।
नातः परं ममाप्यन्य एष धर्मः सनातनः ॥ १३.१४७.१४ ॥
سأبلغ الغاية العليا متجرداً من الخوف بعد أن أترك هذا الجسد؛ فليس لي ما هو أسمى من هذا، إنه الواجب الأبدي.
13.147.15
एवं सञ्चिन्त्य मनसा शूद्रो बुद्धिसमाधिना ।
कुर्यादविमना नित्यं शुश्रूषाधर्ममुत्तमम् ॥ १३.१४७.१५ ॥
بعد أن يتأمل في نفسه هكذا، بعقل مركّز، ينبغي للشودرا أن يؤدي دائماً واجب الخدمة الأسمى بقلب غير مشتت.
13.147.16
शुश्रूषानियमेनेह भाव्यं शिष्टाशिना सदा ।
शमान्वितेन दान्तेन कार्याकार्यविदा सदा ॥ १३.१४७.१६ ॥
ينبغي أن يكون المرء هنا ملتزماً بانضباط الخدمة، آكلاً دائماً بقايا الأخيار، هادئاً ضابطاً لنفسه، عالماً دائماً بما ينبغي فعله وما لا ينبغي.
13.147.17
सर्वकार्येषु कृत्यानि कृतान्येव तु दुर्शयेत् ।
यथा प्रियो भवेद्भिक्षुस्तथा कार्यं प्रसाधयेत् ॥ १३.१४७.१७ ॥
ينبغي في كل الأعمال ألا يُظهر المرء إلا الواجبات التي قد أُنجزت؛ وأن يتمم العمل بحيث يرضى المتسول.
13.147.18
यदकल्प्यं भवेद्भिक्षोर्न तत्कार्यं समाचरेत् ।
यथाऽऽश्रमस्याविरुद्धं धर्ममात्राभिसंहितम् ॥ १३.१४७.१८ ॥
ما لا يليق بالمتسول فلا يفعله؛ وليمارس ما لا يتعارض مع الخلوة ويرتبط بالدَّهرمَا وحده.
13.147.19
तत्कार्यमविचारेण नित्यमेव शुभार्थिना ।
मनसा कर्ममा वाचा नित्यमेव प्रसादयेत् ॥ १३.१४७.१९ ॥
على من يطلب الخير أن يؤدي ذلك الواجب دائمًا دون تردد، وأن يرضي (المعلم) دائمًا بالفكر والفعل والكلام.
13.147.20
स्थातव्यं तिष्ठमानेषु गच्छमानाननुव्रजेत् ।
आसीनेष्वासितव्यं च नित्यमेवानुवर्तता ॥ १३.१४७.२० ॥
عند وقوفهم يجب أن تقف، وتتبع من يمضي؛ وعند جلوسهم اجلس، دائمًا متبعًا رغباتهم.
13.147.21
धर्मलब्धेन स्नेहेन पादौ सम्पीडयेत्सदा ।
उद्वर्तनादींश्च तथा कुर्यादप्रतिचोदितः ॥ १३.१४७.२१ ॥
ينبغي دائمًا أن تدلك قدمي (المعلم) بزيت نيل بطريق مشروع، وأن تقوم بخدمة مثل تدليك الجسد دون أن تُطلب منك.
13.147.22
नैजकार्याणि कृत्वा तु नित्यं चैवानुचोदितः ।
यथाविधिरुपस्पृश्य संन्यस्य जलभाजनम् ॥ १३.१४७.२२ ॥
بعد إنجاز أعماله الخاصة، بأمر من المعلم دائمًا، وبعد التطهر بالماء وفق القاعدة ووضع إناء الماء، ينبغي أن ينصرف إلى الخدمة.
13.147.23
भिक्षूणां निलयं गत्वा प्रणम्य विधिपूर्वकम् ।
ब्रह्मपूर्वान्गुरूंस्तत्र प्रणम्यि नियतेन्द्रियः ॥ १३.१४७.२३ ॥
ينبغي أن يذهب إلى مسكن المتسولين فيحيّيهم حسب القاعدة، وهناك يحيّي المعلمين بدءًا بالعارفين بالبراهمن، وهو ضابط لحواسه.
13.147.24
तथाऽऽचार्यपुरोगाणामनुकुर्यान्नमस्क्रियाम् ।
स्वधर्मचारिणां चापि सुखं पृष्ट्वाऽभिवाद्य च ॥ १३.१४७.२४ ॥
وكذلك ينبغي أن يحيّي من يتقدمون المعلم بالتحية نفسها، وأن يسأل عن خير من يتبعون دهرمهم ثم يحييهم.
13.147.25
यो भवेत्पूर्वसंसिद्धस्तुल्यकर्मा भवेत्सदा ।
तस्मै प्रणामः कर्तव्यो नेतरेषु कदाचन ॥ १३.१४७.२५ ॥
ينبغي أن يُقدَّم الإجلال لمن قد بلغ الكمال من قبل وكان سلوكه دائمًا على نهج واحد، ولا يُقدَّم أبدًا لغيره.
13.147.26
अनुक्त्वा तेषु चोत्थाय नित्यमेव यतव्रतः ।
सम्मार्जनमथो गत्वा कृत्वा चाप्युपलेपनम् ॥ १३.१४७.२६ ॥
ينبغي له، دون أن يكلّمهم، وهو ثابت على نذوره، أن ينهض دائمًا ويذهب فيكنس ويطلي الأرض أيضًا.
13.147.27
ततः पुष्पबलिं दद्यापुष्पाण्यादाय धर्मतः ।
निष्क्रम्यावसथात्तूर्णमन्यत्कर्म समाचरेत् ॥ १३.१४७.२७ ॥
ثم ينبغي له أن يقدّم قربان الزهور، آخذًا الأزهار وفق الدهرما، ثم يخرج سريعًا من المسكن ليؤدي سائر الواجبات.
13.147.28
यथोपघातो न भवेत्स्वाध्यायेऽऽश्रमिणां तथा ।
उपघातं तु कुर्वाण एनसा सम्प्रयुज्यते।
तथाऽऽत्मा प्रणिधातव्यो यथा ते प्रीतिमाप्नुयुः ॥ १३.१४७.२८ ॥
ينبغي أن يسلك المرء بحيث لا يعوق درس النساك؛ فمن يعوق يتلبّس بالإثم. لذا ينبغي أن يكرّس نفسه بحيث ينالون الفرح.
13.147.29
परिचारकोऽहं वर्णानां त्रयाणां धर्मतः स्मृतः ।
किमुताश्रमवृद्धानां यथालब्धोपजीविनाम् ॥ १३.१४७.२९ ॥
يُعدّ الإنسان بحسب الدهرما خادمًا للطوائف الثلاث، فكيف بكبار المراحل العمرية الذين يعيشون على ما يُرزقون!
13.147.30
भिक्षूणां गतरागाणां केवलं ज्ञानदर्शिनम् ।
विशेषेण मया कार्या शुश्रूषा नियतात्मना ॥ १३.१४७.३० ॥
ينبغي أن أخدم بخاصة المتسوّلين المتحرّرين من الشهوة، الذين لا يبصرون إلا المعرفة، بقلب ضابط لنفسه.
13.147.31
तेषां प्रसादात्तपसा प्राप्स्यामीष्टां शुभां गतिम् ।
एवमेतद्विनिश्चित्य यदि सेवेत भिक्षुकान्।
विधिना स्वोपदिष्टेन प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ १३.१४७.३१ ॥
بفضلهم وبالتقشف سأبلغ المقصد المرغوب المبارك. فمن عقد العزم على ذلك وخدم المتسولين وفق القاعدة التي علّمها بنفسه، بلغ الغاية العليا.