மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.147.1
क्षत्रा आरम्भयज्ञास्तु वीर्ययज्ञा विशः स्मृताः ।
शूद्रा परिचरायज्ञा जपयज्ञास्तु ब्राह्मणाः ॥ १३.१४७.१ ॥
ஷத்திரியர்களின் யஜ்ஞம் ஆரம்பச் செயல்; வைசியர்களின் யஜ்ஞம் வீர்யம்; சூத்திரர்களின் யஜ்ஞம் பணிவிடை; பிராமணர்களின் யஜ்ஞம் ஜபம் என்று கூறப்படுகிறது.
13.147.2
शुश्रूषाजीविनः शूद्रा वैश्या विपणिजीविनः ।
अनिष्टनिग्रहः क्षत्रा विप्राः स्वाध्यायजीविनः ॥ १३.१४७.२ ॥
பணிவிடையால் வாழ்பவர்கள் சூத்திரர்; வியாபாரத்தால் வாழ்பவர்கள் வைசியர்கள்; தீமையை அடக்குபவர்கள் ஷத்திரியர்கள்; சுவாத்யாயத்தால் வாழ்பவர்கள் பிராமணர்கள்.
13.147.3
तपसा शोभते विप्रो राजन्यः पालनादिभिः ।
आतिथ्येन तथा वैश्यः शूद्रो दास्येन शोभते ॥ १३.१४७.३ ॥
தவத்தால் பிராமணன் சிறக்கிறான்; பாதுகாப்பு முதலியவற்றால் ராஜன்யன் (ஷத்திரியன்); அதுபோல் விருந்தோம்பலால் வைசியன்; அடிமைத்தனத்தால் சூத்திரன் சிறக்கிறான்.
13.147.4
यतात्मना तु शूद्रेण शुश्रूषा नित्यमेव च ।
कर्तव्या त्रिषु वर्णेषु प्रायेणाश्रमवासिषु ॥ १३.१४७.४ ॥
மனதை அடக்கிய சூத்திரன் எப்போதும் பணிவிடை செய்ய வேண்டும் — பெரும்பாலும் ஆசிரமங்களில் வசிக்கும் மூன்று வர்ணத்தாருக்கு.
13.147.5
अशक्तेन त्रिवर्गस्य सेव्या ह्याश्रमवासिनः ।
यथाशक्यं यथाप्रज्ञं यथाधर्मं यथाश्रुतम् ॥ १३.१४७.५ ॥
இயலாதவன் மூன்று வர்ணத்தாரில் ஆசிரமவாசிகளுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் — இயன்றவாறு, அறிவுக்கேற்ப, தர்மத்திற்கேற்ப, கேட்டறிந்தபடி.
13.147.6
विशेषेणैव कर्तव्या शुश्रूषा भिक्षुकाश्रमे ॥ १३.१४७.६ ॥
பிக்ஷுக ஆசிரமத்தில் குறிப்பாகவே பணிவிடை செய்யப்பட வேண்டும்.
13.147.7
आश्रमाणां तु सर्वेषां चतुर्णां भिक्षुकाश्रमम् ।
प्रधानमिति वर्ण्यन्ते शिष्टाः शास्त्रविनिश्चये ॥ १३.१४७.७ ॥
நான்கு ஆசிரமங்களிலும் பிக்ஷுக ஆசிரமமே முதன்மையானது என்று சாஸ்திர முடிவில் அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.
13.147.8
यच्चोपदिश्यते शिष्टैः श्रुतिस्मृतिविधानतः ।
तथाऽऽस्थेयमशक्तेन स धर्म इति निश्चितः ॥ १३.१४७.८ ॥
சுருதி, ஸ்மிருதி விதிகளின்படி அறிஞர்கள் எதை உபதேசிக்கிறார்களோ, அதை இயலாதவனும் அவ்வாறே கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அதுவே தர்மம் என்று நிச்சயிக்கப்பட்டது.
13.147.9
अतोऽन्यथा तु कुर्वाणः श्रेयो नाप्नोति मानवः ।
तस्माद्भिक्षुषु शूद्रेण कार्यमात्महितं सदा ॥ १३.१४७.९ ॥
ஆகவே இதற்கு மாறாகச் செய்பவன் மனிதன் நன்மை அடையமாட்டான். எனவே சூத்திரன் பிக்ஷுக்களிடம் எப்போதும் தனக்கு நன்மை தருவதைச் செய்ய வேண்டும்.
13.147.10
इह यत्कुरुते श्रेयस्तत्प्रेत्य समुपाश्नुते ।
तच्चानसूयता कार्यं कर्तव्यं यद्धि मन्यते ॥ १३.१४७.१० ॥
இவ்வுலகில் ஒருவன் எது நன்மை செய்கிறானோ, அதையே மரணத்திற்குப் பின் அடைகிறான். மேலும் எதைச் சரியென்று கருதுகிறானோ, அதை பொறாமையின்றிச் செய்ய வேண்டும்.
13.147.11
असूयता तु तस्येह फलं दुःखादवाप्यते ।
प्रियवादी जितक्रोधो वीततन्द्रीरमत्सरः ॥ १३.१४७.११ ॥
ஆனால் பொறாமை கொள்பவனுக்கு இவ்வுலகில் அதன் பலன் துன்பத்தின் வழியாகக் கிடைக்கிறது. இனிய பேச்சுடையவனும், கோபத்தை வென்றவனும், சோம்பல் இல்லாதவனும், பொறாமையற்றவனுமே (நற்பலன் பெறுவான்).
13.147.12
क्षमावाञ्शीलसम्पन्नः सत्यधर्मपरायणः ।
आपद्भावेन कुर्याद्धि शुश्रूषां भिक्षुकाश्रमे ॥ १३.१४७.१२ ॥
பொறுமையுடையவனும், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவனும், சத்தியம் தர்மம் இவற்றில் ஈடுபட்டவனும், ஆபத்துக் காலத்திலும் பிக்ஷு ஆசிரமத்தில் சேவை செய்ய வேண்டும்.
13.147.13
अयं मे परमो धर्मस्त्वनेनेदं सुदुष्करम् ।
संसारसागरं घोरं तरिष्यामि न संशयः ॥ १३.१४७.१३ ॥
இதுவே எனது மிக உயர்ந்த கடமை; இதன் மூலம், மிகவும் கடினமானதாயினும், இந்த பயங்கரமான சம்சார சாகரத்தை நான் கடப்பேன், இதில் ஐயமில்லை.
13.147.14
विभयो देहमुत्सृज्य यास्यामि परमां गतिम् ।
नातः परं ममाप्यन्य एष धर्मः सनातनः ॥ १३.१४७.१४ ॥
அச்சமின்றி உடலை விட்டுவிட்டு நான் உயர்ந்த கதியை அடைவேன்; இதை விட உயர்ந்தது எனக்கு வேறெதுவும் இல்லை, இதுவே நித்திய தர்மம்.
13.147.15
एवं सञ्चिन्त्य मनसा शूद्रो बुद्धिसमाधिना ।
कुर्यादविमना नित्यं शुश्रूषाधर्ममुत्तमम् ॥ १३.१४७.१५ ॥
இவ்வாறு மனதில் சிந்தித்து, அறிவின் ஒருமைப்பாட்டால், சூத்திரன் எப்போதும் சிதறாத மனத்துடன் உயர்ந்த சேவைத் தர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.
13.147.16
शुश्रूषानियमेनेह भाव्यं शिष्टाशिना सदा ।
शमान्वितेन दान्तेन कार्याकार्यविदा सदा ॥ १३.१४७.१६ ॥
இங்கு சேவை நியமத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; எப்போதும் நல்லோர் உண்ட எச்சத்தை உண்பவனாய், அமைதியுடனும் அடக்கத்துடனும், செய்யத்தக்கது எது, செய்யத்தகாதது எது என்பதை அறிந்தவனாய் இருக்க வேண்டும்.
13.147.17
सर्वकार्येषु कृत्यानि कृतान्येव तु दुर्शयेत् ।
यथा प्रियो भवेद्भिक्षुस्तथा कार्यं प्रसाधयेत् ॥ १३.१४७.१७ ॥
எல்லாச் செயல்களிலும் செய்யத்தக்க கடமைகள் செய்யப்பட்டவற்றையே காட்ட வேண்டும்; பிக்ஷு விரும்பத்தக்கவனாகும்படி, அவ்வாறே செயலை நிறைவேற்ற வேண்டும்.
13.147.18
यदकल्प्यं भवेद्भिक्षोर्न तत्कार्यं समाचरेत् ।
यथाऽऽश्रमस्याविरुद्धं धर्ममात्राभिसंहितम् ॥ १३.१४७.१८ ॥
பிக்ஷுவுக்குத் தகாதது எதுவோ, அச்செயலைச் செய்யக்கூடாது; ஆசிரமத்திற்கு முரணாததும் தர்மத்தோடு மட்டுமே இணைந்ததுமான செயலையே செய்ய வேண்டும்.
13.147.19
तत्कार्यमविचारेण नित्यमेव शुभार्थिना ।
मनसा कर्ममा वाचा नित्यमेव प्रसादयेत् ॥ १३.१४७.१९ ॥
நலம் விரும்புபவன் அந்தக் கடமையை எப்போதும் தயக்கமின்றிச் செய்ய வேண்டும்; மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் எப்போதும் (குருவை) மகிழ்விக்க வேண்டும்.
13.147.20
स्थातव्यं तिष्ठमानेषु गच्छमानाननुव्रजेत् ।
आसीनेष्वासितव्यं च नित्यमेवानुवर्तता ॥ १३.१४७.२० ॥
அவர்கள் நிற்கும்போது நிற்க வேண்டும்; செல்லும்போது பின்தொடர வேண்டும்; அவர்கள் அமரும்போது அமர வேண்டும்; எப்போதும் அவர்கள் விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்.
13.147.21
धर्मलब्धेन स्नेहेन पादौ सम्पीडयेत्सदा ।
उद्वर्तनादींश्च तथा कुर्यादप्रतिचोदितः ॥ १३.१४७.२१ ॥
நேர்மையாகப் பெற்ற எண்ணெயால் எப்போதும் (குருவின்) கால்களை அழுத்தி விட வேண்டும்; அதுபோல் உடலைத் தேய்ப்பது போன்ற பணிகளையும் கேளாமலே செய்ய வேண்டும்.
13.147.22
नैजकार्याणि कृत्वा तु नित्यं चैवानुचोदितः ।
यथाविधिरुपस्पृश्य संन्यस्य जलभाजनम् ॥ १३.१४७.२२ ॥
தன் சொந்தப் பணிகளை முடித்து, எப்போதும் (குருவின்) ஆணைப்படி, முறைப்படி நீரால் ஆசமனம் செய்து, நீர்ப்பாத்திரத்தை வைத்துவிட வேண்டும்.
13.147.23
भिक्षूणां निलयं गत्वा प्रणम्य विधिपूर्वकम् ।
ब्रह्मपूर्वान्गुरूंस्तत्र प्रणम्यि नियतेन्द्रियः ॥ १३.१४७.२३ ॥
பிக்ஷுக்களின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று முறைப்படி வணங்கி, அங்கே வேதம் அறிந்த பெரியோர் முதலானோரை வணங்கி, புலன்களை அடக்கியவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.147.24
तथाऽऽचार्यपुरोगाणामनुकुर्यान्नमस्क्रियाम् ।
स्वधर्मचारिणां चापि सुखं पृष्ट्वाऽभिवाद्य च ॥ १३.१४७.२४ ॥
அதுபோல் ஆசிரியருக்கு முன்னிருப்போருக்கும் அதே போல் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்; தம் தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோரின் நலத்தை விசாரித்து அவர்களையும் வணங்க வேண்டும்.
13.147.25
यो भवेत्पूर्वसंसिद्धस्तुल्यकर्मा भवेत्सदा ।
तस्मै प्रणामः कर्तव्यो नेतरेषु कदाचन ॥ १३.१४७.२५ ॥
முன்பே சித்தி பெற்றவனும் எப்போதும் சமமான செயல்களைச் செய்பவனுமான அவனுக்கே வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்; மற்றவர்களுக்கு ஒருபோதும் அல்ல.
13.147.26
अनुक्त्वा तेषु चोत्थाय नित्यमेव यतव्रतः ।
सम्मार्जनमथो गत्वा कृत्वा चाप्युपलेपनम् ॥ १३.१४७.२६ ॥
அவர்களிடம் எதுவும் சொல்லாமல், விரதங்களில் உறுதியுடன் எழுந்து, எப்போதும் பெருக்கி, பின்பு மெழுகவும் வேண்டும்.
13.147.27
ततः पुष्पबलिं दद्यापुष्पाण्यादाय धर्मतः ।
निष्क्रम्यावसथात्तूर्णमन्यत्कर्म समाचरेत् ॥ १३.१४७.२७ ॥
பின்பு தர்மப்படி மலர்களை எடுத்து மலர்ப் பலி அளிக்க வேண்டும்; இல்லத்திலிருந்து விரைவாக வெளியேறி மற்ற கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.
13.147.28
यथोपघातो न भवेत्स्वाध्यायेऽऽश्रमिणां तथा ।
उपघातं तु कुर्वाण एनसा सम्प्रयुज्यते।
तथाऽऽत्मा प्रणिधातव्यो यथा ते प्रीतिमाप्नुयुः ॥ १३.१४७.२८ ॥
ஆசிரமவாசிகளின் ஸ்வாத்தியாயத்திற்கு இடையூறு ஏற்படாதவாறு நடக்க வேண்டும்; இடையூறு செய்பவன் பாவத்துடன் இணைகிறான். ஆகவே, அவர்கள் மகிழ்ச்சி அடையுமாறு தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
13.147.29
परिचारकोऽहं वर्णानां त्रयाणां धर्मतः स्मृतः ।
किमुताश्रमवृद्धानां यथालब्धोपजीविनाम् ॥ १३.१४७.२९ ॥
மூன்று வர்ணங்களுக்கும் தர்மப்படி நான் பணியாளனாகக் கருதப்படுகிறேன்; பின்னர், கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழும் ஆசிரம முதியோருக்கு எப்படி இருக்கும்!
13.147.30
भिक्षूणां गतरागाणां केवलं ज्ञानदर्शिनम् ।
विशेषेण मया कार्या शुश्रूषा नियतात्मना ॥ १३.१४७.३० ॥
ராகமற்ற பிட்சுக்களும், ஞானத்தை மட்டுமே நோக்குபவர்களுமான அவர்களுக்கு, நான் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் சிறப்பாகப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும்.
13.147.31
तेषां प्रसादात्तपसा प्राप्स्यामीष्टां शुभां गतिम् ।
एवमेतद्विनिश्चित्य यदि सेवेत भिक्षुकान्।
विधिना स्वोपदिष्टेन प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ १३.१४७.३१ ॥
அவர்களின் அருளால், தவத்தால் நான் விரும்பிய சுபமான கதியை அடைவேன். இவ்வாறு உறுதி செய்துகொண்டு, துறவியர்களுக்குத் தொண்டு செய்தால், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட முறைப்படி அவன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.