Mahābhārata · Adhyāya 13.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.147.1
क्षत्रा आरम्भयज्ञास्तु वीर्ययज्ञा विशः स्मृताः ।
शूद्रा परिचरायज्ञा जपयज्ञास्तु ब्राह्मणाः ॥ १३.१४७.१ ॥
Para los kṣatriyas el sacrificio es el de la iniciativa; para los vaiśyas, el de la valentía; para los śūdras, el del servicio; y para los brāhmaṇas, el de la recitación.
13.147.2
शुश्रूषाजीविनः शूद्रा वैश्या विपणिजीविनः ।
अनिष्टनिग्रहः क्षत्रा विप्राः स्वाध्यायजीविनः ॥ १३.१४७.२ ॥
Los śūdras viven del servicio, los vaiśyas del comercio; los kṣatriyas refrenan lo nocivo; los brāhmaṇas viven del estudio de los Vedas.
13.147.3
तपसा शोभते विप्रो राजन्यः पालनादिभिः ।
आतिथ्येन तथा वैश्यः शूद्रो दास्येन शोभते ॥ १३.१४७.३ ॥
El brāhmaṇa brilla por la austeridad, el kṣatriya por la protección y otras funciones; igualmente el vaiśya por la hospitalidad, y el śūdra brilla por la servidumbre.
13.147.4
यतात्मना तु शूद्रेण शुश्रूषा नित्यमेव च ।
कर्तव्या त्रिषु वर्णेषु प्रायेणाश्रमवासिषु ॥ १३.१४७.४ ॥
El śūdra, de espíritu dominado, debe servir siempre a los tres varṇas, sobre todo a quienes habitan en los āśramas.
13.147.5
अशक्तेन त्रिवर्गस्य सेव्या ह्याश्रमवासिनः ।
यथाशक्यं यथाप्रज्ञं यथाधर्मं यथाश्रुतम् ॥ १३.१४७.५ ॥
Quien no puede debe servir a los habitantes de los āśramas de los tres varṇas, en la medida de sus fuerzas, según su entendimiento, según el dharma y según lo que ha oído.
13.147.6
विशेषेणैव कर्तव्या शुश्रूषा भिक्षुकाश्रमे ॥ १३.१४७.६ ॥
El servicio debe prestarse especialmente en el āśrama del mendicante.
13.147.7
आश्रमाणां तु सर्वेषां चतुर्णां भिक्षुकाश्रमम् ।
प्रधानमिति वर्ण्यन्ते शिष्टाः शास्त्रविनिश्चये ॥ १३.१४७.७ ॥
Entre los cuatro estadios de la vida, el de mendicante es declarado el primero, como describen los sabios en la conclusión de los śāstras.
13.147.8
यच्चोपदिश्यते शिष्टैः श्रुतिस्मृतिविधानतः ।
तथाऽऽस्थेयमशक्तेन स धर्म इति निश्चितः ॥ १३.१४७.८ ॥
Lo que los sabios enseñan según los preceptos de la śruti y la smṛti debe observarse así incluso por quien no puede cumplirlo del todo; eso se establece como dharma.
13.147.9
अतोऽन्यथा तु कुर्वाणः श्रेयो नाप्नोति मानवः ।
तस्माद्भिक्षुषु शूद्रेण कार्यमात्महितं सदा ॥ १३.१४७.९ ॥
Por ello, el hombre que actúa de otro modo no alcanza el bien; por eso el śūdra debe siempre hacer con los mendicantes lo que le sea beneficioso.
13.147.10
इह यत्कुरुते श्रेयस्तत्प्रेत्य समुपाश्नुते ।
तच्चानसूयता कार्यं कर्तव्यं यद्धि मन्यते ॥ १३.१४७.१० ॥
Lo que uno hace de bien en este mundo, eso lo obtiene después de la muerte; y lo que se juzga correcto debe hacerse sin envidia.
13.147.11
असूयता तु तस्येह फलं दुःखादवाप्यते ।
प्रियवादी जितक्रोधो वीततन्द्रीरमत्सरः ॥ १३.१४७.११ ॥
Pero para el envidioso, el fruto en este mundo se obtiene por medio del sufrimiento. Quien habla con amabilidad, ha vencido la ira, está libre de pereza y de celos.
13.147.12
क्षमावाञ्शीलसम्पन्नः सत्यधर्मपरायणः ।
आपद्भावेन कुर्याद्धि शुश्रूषां भिक्षुकाश्रमे ॥ १३.१४७.१२ ॥
El hombre paciente, dotado de buena conducta y devoto de la verdad y el dharma, debe prestar servicio en el estadio del mendicante incluso en tiempos de adversidad.
13.147.13
अयं मे परमो धर्मस्त्वनेनेदं सुदुष्करम् ।
संसारसागरं घोरं तरिष्यामि न संशयः ॥ १३.१४७.१३ ॥
Este es mi deber supremo; por medio de él, aunque muy difícil, cruzaré este terrible océano de la existencia mundana, no hay duda.
13.147.14
विभयो देहमुत्सृज्य यास्यामि परमां गतिम् ।
नातः परं ममाप्यन्य एष धर्मः सनातनः ॥ १३.१४७.१४ ॥
Sin temor, habiendo abandonado este cuerpo, alcanzaré la meta suprema; para mí no hay nada superior a esto: este es el deber eterno.
13.147.15
एवं सञ्चिन्त्य मनसा शूद्रो बुद्धिसमाधिना ।
कुर्यादविमना नित्यं शुश्रूषाधर्ममुत्तमम् ॥ १३.१४७.१५ ॥
Habiendo reflexionado así en su mente, con el intelecto concentrado, el śūdra debe cumplir siempre el supremo deber del servicio con la mente sin distracciones.
13.147.16
शुश्रूषानियमेनेह भाव्यं शिष्टाशिना सदा ।
शमान्वितेन दान्तेन कार्याकार्यविदा सदा ॥ १३.१४७.१६ ॥
Aquí se debe estar sujeto a la disciplina del servicio, comiendo siempre lo que sobra de los virtuosos, sereno, dominado en sí mismo, y siempre conociendo lo que debe y no debe hacerse.
13.147.17
सर्वकार्येषु कृत्यानि कृतान्येव तु दुर्शयेत् ।
यथा प्रियो भवेद्भिक्षुस्तथा कार्यं प्रसाधयेत् ॥ १३.१४७.१७ ॥
En todas las tareas se deben mostrar solo los deberes ya cumplidos; se debe cumplir la labor de modo que el mendicante quede satisfecho.
13.147.18
यदकल्प्यं भवेद्भिक्षोर्न तत्कार्यं समाचरेत् ।
यथाऽऽश्रमस्याविरुद्धं धर्ममात्राभिसंहितम् ॥ १३.१४७.१८ ॥
Lo que sea impropio para el mendicante, esa tarea no debe realizarla; debe practicar solo lo que no es contrario al ashrama y está ligado únicamente al dharma.
13.147.19
तत्कार्यमविचारेण नित्यमेव शुभार्थिना ।
मनसा कर्ममा वाचा नित्यमेव प्रसादयेत् ॥ १३.१४७.१९ ॥
Quien busca el bien debe cumplir siempre ese deber sin vacilar, y complacer siempre (al maestro) con la mente, la acción y la palabra.
13.147.20
स्थातव्यं तिष्ठमानेषु गच्छमानाननुव्रजेत् ।
आसीनेष्वासितव्यं च नित्यमेवानुवर्तता ॥ १३.१४७.२० ॥
Cuando ellos se levanten, uno debe levantarse; debe seguir a quienes se marchan; cuando ellos se sienten, uno debe sentarse; actuando siempre de acuerdo con sus deseos.
13.147.21
धर्मलब्धेन स्नेहेन पादौ सम्पीडयेत्सदा ।
उद्वर्तनादींश्च तथा कुर्यादप्रतिचोदितः ॥ १३.१४७.२१ ॥
Con aceite obtenido por medios justos, uno debe masajear siempre los pies (del maestro), y realizar igualmente servicios como frotar el cuerpo, sin que se le pida.
13.147.22
नैजकार्याणि कृत्वा तु नित्यं चैवानुचोदितः ।
यथाविधिरुपस्पृश्य संन्यस्य जलभाजनम् ॥ १३.१४७.२२ ॥
Tras terminar sus propias tareas, siempre por indicación del maestro, habiéndose purificado con agua según la regla y dejado el recipiente de agua, debe dedicarse al servicio.
13.147.23
भिक्षूणां निलयं गत्वा प्रणम्य विधिपूर्वकम् ।
ब्रह्मपूर्वान्गुरूंस्तत्र प्रणम्यि नियतेन्द्रियः ॥ १३.१४७.२३ ॥
Yendo a la morada de los mendicantes y postrándose según la regla, y allí postrándose ante los maestros, comenzando por los versados en Brahman, con los sentidos controlados.
13.147.24
तथाऽऽचार्यपुरोगाणामनुकुर्यान्नमस्क्रियाम् ।
स्वधर्मचारिणां चापि सुखं पृष्ट्वाऽभिवाद्य च ॥ १३.१४७.२४ ॥
Asimismo, uno debe rendir homenaje a quienes preceden al maestro, y saludar con respeto, tras preguntar por su bienestar, a quienes siguen su propio dharma.
13.147.25
यो भवेत्पूर्वसंसिद्धस्तुल्यकर्मा भवेत्सदा ।
तस्मै प्रणामः कर्तव्यो नेतरेषु कदाचन ॥ १३.१४७.२५ ॥
Aquel que ya ha alcanzado la perfección y actúa siempre de modo semejante: solo a él debe rendirse reverencia, nunca a los demás.
13.147.26
अनुक्त्वा तेषु चोत्थाय नित्यमेव यतव्रतः ।
सम्मार्जनमथो गत्वा कृत्वा चाप्युपलेपनम् ॥ १३.१४७.२६ ॥
Sin hablarles, levantándose siempre, firme en sus votos, debe ir a barrer y también a enlucir el suelo.
13.147.27
ततः पुष्पबलिं दद्यापुष्पाण्यादाय धर्मतः ।
निष्क्रम्यावसथात्तूर्णमन्यत्कर्म समाचरेत् ॥ १३.१४७.२७ ॥
Luego, tomando flores según el dharma, debe ofrecer una ofrenda floral; y saliendo rápidamente de la morada, debe realizar otras obligaciones.
13.147.28
यथोपघातो न भवेत्स्वाध्यायेऽऽश्रमिणां तथा ।
उपघातं तु कुर्वाण एनसा सम्प्रयुज्यते।
तथाऽऽत्मा प्रणिधातव्यो यथा ते प्रीतिमाप्नुयुः ॥ १३.१४७.२८ ॥
Para que no haya obstáculo al estudio de los ascetas, así debe actuar; quien causa obstáculo se une al pecado. Por tanto, debe dedicarse de modo que ellos alcancen la alegría.
13.147.29
परिचारकोऽहं वर्णानां त्रयाणां धर्मतः स्मृतः ।
किमुताश्रमवृद्धानां यथालब्धोपजीविनाम् ॥ १३.१४७.२९ ॥
Según el dharma, soy considerado servidor de las tres órdenes; ¡cuánto más lo seré de los ancianos de las etapas de la vida, que viven de lo que obtienen!
13.147.30
भिक्षूणां गतरागाणां केवलं ज्ञानदर्शिनम् ।
विशेषेण मया कार्या शुश्रूषा नियतात्मना ॥ १३.१४७.३० ॥
A los mendicantes libres de pasión, que solo contemplan el conocimiento, debo prestarles servicio especialmente, con mente controlada.
13.147.31
तेषां प्रसादात्तपसा प्राप्स्यामीष्टां शुभां गतिम् ।
एवमेतद्विनिश्चित्य यदि सेवेत भिक्षुकान्।
विधिना स्वोपदिष्टेन प्राप्नोति परमां गतिम् ॥ १३.१४७.३१ ॥
Por su gracia y mediante la austeridad alcanzaré la meta deseada y auspiciosa. Habiendo resuelto así, si uno sirve a los mendicantes según la regla que él mismo ha enseñado, alcanza la meta suprema.