Mahābhārata · Adhyāya 13.159
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.159.1
एको लोकस्तु कृतिनां स्वर्गे लोके पितामह ।
उत तत्रापि नानात्वं सर्वं ब्रूहि पितामह ॥ १३.१५९.१ ॥
Abuelo, ¿hay un único mundo celestial para los virtuosos? ¿O hay diversidad incluso allí? Abuelo, cuéntamelo todo.
13.159.2
कर्मभिः पार्थ नानात्वं लोकानां यान्ति मानवाः ।
पुण्यान्पुण्यकृतो यान्ति पापान्पापकृतो नराः ॥ १३.१५९.२ ॥
Pārtha, por sus acciones los hombres van a distintos mundos: los que hicieron mérito van a mundos meritorios, y los que pecaron van a mundos de pecado.
13.159.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गौतमस्य मुनेस्तात संवादं वासवस्य च ॥ १३.१५९.३ ॥
Querido, sobre esto también se narra esta antigua historia, el diálogo del sabio Gautama y de Vāsava (Indra).
13.159.4
ब्राह्मणो गौतमः कश्चिन्मृदुर्दान्तो जितेन्द्रियः ।
महावने हस्तिशिशुं परिद्यूनममातृकम् ॥ १३.१५९.४ ॥
Había un brahmán llamado Gautama, manso, dominado y señor de sus sentidos. En un gran bosque vio una cría de elefante, agotada y sin madre.
13.159.5
तं दृष्ट्वा जीवयामास सानुक्रोशो धृतव्रतः ।
स तु दीर्घेण कालेनि बभूवातिबलो महान् ॥ १३.१५९.५ ॥
Al verlo, el brahmán, lleno de compasión y firme en su voto, lo revivió. Tras mucho tiempo, aquella cría de elefante se volvió muy fuerte y grande.
13.159.6
तं प्रपन्नं महादीर्घं प्रभूतं सर्वतोमदम् ।
धृतराष्ट्रस्वरूपेण शक्रो जग्राह हस्तिनम् ॥ १३.१५९.६ ॥
Aquel elefante altísimo, poderoso y en celo por todos lados, se acercó. Entonces Indra, tomando la forma de Dhṛtarāṣṭra, apresó al elefante.
13.159.7
ह्रियमाणं तु तं दृष्ट्वा गौतमः संशितव्रतः ।
अभ्यभाषत राजानं धृतराष्ट्रं महातपाः ॥ १३.१५९.७ ॥
Al ver que se lo llevaban, Gautama, firme en sus votos y de gran austeridad, habló al rey Dhṛtarāṣṭra.
13.159.8
मामाहार्षीर्हस्तिनं पुत्रमेनं ।
दुःखात्पुष्टं धृतराष्ट्रात्कृतज्ञ।
मैत्रं सतां सप्तपदं वदन्ति ।
मित्रद्रोहो नेह राजन्स्पृसेत्त्वाम् ॥ १३.१५९.८ ॥
Me has quitado este elefante, mi hijo, criado con dificultad por Dhṛtarāṣṭra. ¡Oh desagradecido! La amistad de los buenos se llama «siete pasos». Oh rey, la traición a un amigo no te tocará aquí.
13.159.9
इध्मोदकप्रदातारं शून्यपालं ममाश्रमे ।
विनीतमाचार्यकुले सुयुक्तं गुरुकर्मणि ॥ १३.१५९.९ ॥
que trae leña y agua a mi ermita, cuida la ermita vacía, es humilde en la casa del maestro y está bien dedicado a las tareas del maestro.
13.159.10
शिष्टं दान्तं कृतज्ञं च प्रियं च सततं मम ।
न मे विक्रोशतो राजन्हर्तुमर्हसि कुञ्जरम् ॥ १३.१५९.१० ॥
Es disciplinado, dominado, agradecido y siempre querido por mí. Oh rey, no deberías llevarte este elefante aunque yo clame.
13.159.11
गवां सहस्रं भवते ददानि ।
शतानि निष्कस्य ददानि पञ्च।
अन्यच्च वित्तं विविधं महर्षे ।
किं ब्राह्मणस्येह गजेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.११ ॥
Te daré mil vacas y quinientos niṣka de oro, oh gran sabio, y otra riqueza de muchas clases. ¿Qué utilidad tiene aquí un elefante para un brahmán?
13.159.12
तवैव गावो हि भवन्तु राज-
न्दास्यः सनिष्का विविधं च रत्नम्।
अन्यच्च वित्तं विविधं नरेन्द्र ।
किं ब्राह्मणस्येह धनेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.१२ ॥
Que las vacas sean tuyas, oh rey, y también las esclavas, las monedas de oro y las diversas joyas. Oh señor de los hombres, que también sea tuya la otra riqueza variada. ¿Qué necesidad tiene aquí un brahmán de riquezas?
13.159.13
ब्राह्मणानां हस्तिभिर्नास्ति कृत्यं ।
राजन्यानां नागकुलानि विप्र।
स्वं वाहनं नयतो नास्त्यधर्मो ।
नागश्रेष्ठं गौतमास्मान्निवर्त ॥ १३.१५९.१३ ॥
Los brahmanes no tienen necesidad de elefantes. Oh brahmán, las manadas de elefantes pertenecen a los kṣatriyas. No hay injusticia en llevarse la propia montura. Oh Gautama, devuélvenos el mejor elefante.
13.159.14
यत्र प्रेतो नन्दति पुण्यकर्मा ।
यत्र प्रेतः शोचते पापकर्मा।
वैवस्वतस्य सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१४ ॥
Donde el difunto de buenas obras se regocija y donde el difunto de malas obras se aflige, en la morada del magnánimo Vaivasvata, allí te enviaré junto con el elefante.
13.159.15
ये निष्क्रिया नास्तिकाः श्रद्धधानाः ।
पापात्मान इन्द्रियार्थे निसृष्टाः।
यमस्य ते यातनां प्राप्नुवन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१५ ॥
Quienes descuidan los ritos, son incrédulos, y aunque parezcan creyentes son malvados y entregados a los objetos de los sentidos, obtienen el tormento de Yama. Pero Dhṛtarāṣṭra no irá allí.
13.159.16
वैवस्वती संयमनी जनानां ।
यत्रानृतं नोच्यते यत्र सत्यम्।
यत्रांबलान्बलिनो घातयन्ति ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१६ ॥
Allí está la ciudad de Vaivasvata, Saṃyamanī, para los hombres, donde no se dice la falsedad sino la verdad, donde los fuertes hacen matar a los débiles. Allí mismo, Hastin, te haré sufrir tormento.
13.159.17
ज्येष्ठां स्वसारं पितरं मातरं च ।
गुरून्यथाऽमानयन्तश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१७ ॥
Tal es el mundo de quienes viven sin honrar a la hermana mayor, al padre, a la madre y a los maestros, gran sabio; allí Dhṛtarāṣṭra no alcanzará la meta suprema.
13.159.18
मन्दाकिनी वैश्रवणस् राज्ञो ।
महाभागा भोगिजनप्रवेश्या।
गन्धर्वयक्षैरप्सरोभिश्च जुष्टा ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१८ ॥
El Mandākinī del rey Vaiśravaṇa, muy bendecido, al que entran quienes disfrutan de los placeres, frecuentado por gandharvas, yakṣas y apsarases. Allí mismo, Hastin, te haré sufrir tormento.
13.159.19
अतिथिव्रताः सुव्रता ये जना वै ।
प्रतिश्रयं ददति ब्राह्मणेभ्यः।
शिष्टाशिनः संविभज्याश्रितेभ्यो ।
मन्दाकिनीं तेऽपि हि भूषयन्ति ॥ १३.१५९.१९ ॥
Aquellas personas que guardan el voto de hospitalidad, de buenos votos, que dan refugio a los brahmanes, y que, tras alimentar a los dignos, comen lo que queda compartiéndolo con sus dependientes, esas ciertamente adornan el Mandākinī.
13.159.20
मेरोरग्रे यद्वनं भाति रम्यं ।
सुपुष्पितं किन्नरीगीतजुष्टम्।
सुदर्शना यत्र जम्बूर्विशाला ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२० ॥
El bosque delicioso que resplandece en la cima del Meru, bien florecido, disfrutado con los cantos de las kinnarīs, donde se alza el vasto árbol jambu Sudarśanā. Allí mismo, Hastin, te haré sufrir tormento.
13.159.21
ये ब्राह्मणा मृदवः सत्यशीला ।
बहुश्रुताः सर्वभूताभिरामाः।
येऽधीयते सेतिहासं पुराणं ।
मध्वाहुत्या जुह्वति वै द्विजेभ्यः ॥ १३.१५९.२१ ॥
Los brahmanes que son amables, de conducta veraz, muy instruidos y deleite de todos los seres, que estudian el Purāṇa junto con el Itihāsa y ofrecen oblaciones de miel a los dvijas.
13.159.22
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र।
यदन्यत्ते विदितं स्थानमस्ति ।
तद्ब्रूहि त्वं त्वरितो ह्येष यामि ॥ १३.१५९.२२ ॥
Oh gran vidente, este es el mundo de tales personas; Dhṛtarāṣṭra no irá allí a la meta suprema. Si conoces otro lugar, dímelo; dímelo pronto, que me voy.
13.159.23
सुपुष्पितं किंनरराजजुष्टं ।
प्रियं वनं नन्दनं नारदस्य।
गन्धर्वाणामप्सरसां च सद्म ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२३ ॥
El bosque Nandana, bien florecido, frecuentado por el rey de los Kinnaras, querido por Nārada, morada de los Gandharvas y las Apsarasas. Allí te llevaré, oh elefante.
13.159.24
ये नृत्यगीते कुशला जनाः सदा ।
देवात्मानः प्रियकामाश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२४ ॥
Aquellas personas siempre diestras en la danza y el canto, de naturaleza divina, que andan deseando placeres; oh gran vidente, este es el mundo de tales personas; Dhṛtarāṣṭra no irá allí a la meta suprema.
13.159.25
यत्रोत्तराः कुरवो भान्ति रम्या ।
देवैः सार्धं मोदमाना नरेन्द्रः।
यत्राग्नियौनाश्च वसन्ति विप्रा ।
अब्योनयः पर्वतयोनयश्च ॥ १३.१५९.२५ ॥
Donde los Kuru del norte brillan encantadores, los señores de los hombres se regocijan con los dioses; donde habitan los brahmanes nacidos del fuego, y los nacidos del agua y los nacidos de las montañas.
13.159.26
यत्र शक्रो वर्षति सर्वकामा-
न्यत्र स्त्रियः कामचारा भवन्ति।
यत्र चेर्ष्या नास्ति नारीनराणां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२६ ॥
Donde Indra derrama todos los deseos, donde las mujeres se mueven a su antojo y donde no hay celos entre mujeres y hombres, allí enviaré a ese elefante.
13.159.27
ये सर्वभूतेषु निवृत्तकामा ।
अमांसादा न्यस्तदण्डाश्चरन्ति।
न हिंसन्ति स्थावरं जङ्गमानि ।
भूतानां ये सर्वभूतात्मभूताः ॥ १३.१५९.२७ ॥
Aquellos que están libres de deseo hacia todos los seres, que no comen carne, que caminan habiendo depuesto el bastón, que no dañan a los seres inmóviles ni móviles, y que son el mismo ser de todas las criaturas.
13.159.28
निराशिषो निर्ममा वीतरागा ।
लाभालाभे तुल्यनिन्दाप्रशंसाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२८ ॥
Para aquellos libres de expectativas, de posesividad y de apego, iguales en ganancia y pérdida y en censura y alabanza, este mundo les pertenece, oh gran sabio. Dhṛtarāṣṭra no irá allí, al estado supremo.
13.159.29
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
सोमस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२९ ॥
Entonces brillan otros mundos eternos, de méritos muy fragantes, sin mancha y libres de dolor, en la morada del gran rey Soma. Allí enviaré a ese elefante.
13.159.30
ये दानशीला न प्रतिगृह्णते सदा ।
न चाप्यर्थांश्चाददते परेभ्यः।
येषामदेयमर्हते नास्ति किञ्चि-
त्सर्वातिथ्याः सुप्रजना जनाश्च ॥ १३.१५९.३० ॥
Aquellos que siempre son generosos, que no aceptan donativos, que ni siquiera toman riquezas de otros, para quienes nada queda que no deba darse a los dignos, que dan hospitalidad a todos y tienen buenos descendientes.
13.159.31
ये क्षन्तारो नाभिजल्पन्ति चान्या-
ञ्शक्ता भूत्वा सततं पुण्यशीलाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३१ ॥
Este es el mundo de quienes son paciente, que, aun siendo capaces, nunca injurian a otros y siempre son de conducta virtuosa, oh gran sabio. Dhṛtarāṣṭra no alcanzará allí la meta suprema.
13.159.32
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातना ।
विराजसा वितमस्का विशोकाः।
आदित्यदेवस्य पदं महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३२ ॥
Luego brillan otros mundos eternos, libres de pasión, libres de oscuridad, libres de dolor: la morada del gran dios Sol. Allí te enviaré de regreso a Hastinā.
13.159.33
स्वाध्यायशीला गुरुशुश्रूषकाश्च ।
तपस्विनः सुव्रताः सत्यसन्धाः।
आचार्याणामप्रतिकूलभाषिणो ।
नित्योत्थिता गुरुकर्मस्वचोद्याः ॥ १३.१५९.३३ ॥
Dedicados al estudio de los Vedas y al servicio de sus maestros, ascetas de votos firmes y promesas verdaderas, que nunca hablan en contra de sus maestros, siempre se levantan temprano y, sin que se les pida, se aplican a los deberes de sus maestros.
13.159.34
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
विशुद्धानां भावितो वाग्यतानाम्।
सत्ये स्थितानां वेदविदां महात्मनां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३४ ॥
Este es el mundo de quienes son puros, dominan su habla, permanecen firmes en la verdad, conocen los Vedas y son de grandes almas, oh gran sabio. Dhṛtarāṣṭra no alcanzará allí la meta suprema.
13.159.35
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा विशोकाः।
वरुणस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३५ ॥
Luego brillan otros mundos eternos, perfumados de gran mérito, libres de pasión, libres de dolor—en la morada del rey Varuṇa, el de gran alma. Allí te enviaré de regreso a Hastinā.
13.159.36
चातुर्मास्यैर्ये यजन्ते जनाः सदा ।
तथेष्टीनां दशशतं प्राप्नुवन्ति।
ये चाग्निहोत्रं जुह्वति श्रद्दधाना ।
यथान्यायं त्रीणि वर्षाणि विप्राः ॥ १३.१५९.३६ ॥
Quienes siempre ofrecen sacrificios con los cāturmāsya, y de igual modo obtienen diez mil (frutos) mediante las iṣṭis; y quienes, con fe, ofrecen en el fuego del Agnihotra durante tres años según la norma, oh brahmanes:
13.159.37
स्वदारगाणां धर्मकृतां महात्मनां ।
यथोदिते वर्त्मनि सुस्थितानाम्।
धर्मान्मनामुद्वहतां गतिं तां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३७ ॥
De los magnánimos que se atienen a sus propias esposas, que practican el dharma, que se mantienen firmes en el camino declarado, cuyas almas están en el dharma y que alcanzan aquella meta: al reino supremo, Dhṛtarāṣṭra no irá allí.
13.159.38
इन्द्रस्य लोका विरजा विशोका ।
दुरन्वयाः काङ्क्षिता मानवानाम्।
तस्याहं ते भवने भूरितेजसो ।
राजन्निमं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३८ ॥
Los mundos de Indra—inmaculados, sin pesar, difíciles de alcanzar para los hombres y deseados—en ellos, oh rey, en tu morada de gran esplendor, enviaré a este elefante.
13.159.39
शतवर्षजीवी यश्च शूरो मनुष्यो ।
वेदाध्यायी यश्च यज्वाऽप्रमत्तः।
एते सर्वे शक्रलोकं व्रजन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३९ ॥
El hombre que vive cien años, el héroe, el estudioso del Veda, el sacrificador, el atento: todos ellos van al mundo de Indra; pero al reino supremo Dhṛtarāṣṭra no irá allí.
13.159.40
प्राजापत्याः सन्ति लोका महान्तो ।
नाकस्य पृष्ठे पुष्कला वीतशोकाः।
मनीषिणां सर्वलोकाभयानां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४० ॥
Existen los grandes mundos de Prajāpati, y muchos mundos sin pesar en el lomo del cielo. Allí, para los sabios que no temen a ningún mundo, te enviaré con el elefante.
13.159.41
ये राजानो राजसूयाभिषिक्ता ।
धर्मात्मानो रक्षितारः प्रजानाम्।
ये चाश्वमेधावभृथे प्लुताङ्गा-
स्तेषां लोका धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.४१ ॥
Los reyes ungidos en el Rājasūya, protectores de sus súbditos de alma justa, y quienes se bañaron en la ablución final del Aśvamedha — suyos son los mundos; Dhṛtarāṣṭra no está allí.
13.159.42
ततःपरं भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
तस्मिन्नहं दुर्लभे चाप्यधृष्ये ।
गवां लोके हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४२ ॥
Más allá resplandecen los mundos eternos, de fragancia sagradísima, sin mancha y libres de pesar. En ese raro e inexpugnable mundo de las vacas, te enviaré con el elefante.
13.159.43
यो गोसहस्री शतदो महात्मा ।
यो गोशती दश दद्याच्च शक्त्या।
तथा दशभ्यो यश्च दद्यादिहैकां ।
पञ्चभ्यो वा दानशीलस्तथैकाम् ॥ १३.१५९.४३ ॥
El magnánimo que, poseyendo mil vacas, da cien; quien, poseyendo cien, da diez según sus medios; y quien aquí da una por cada diez, o una por cada cinco — ese es devoto de la generosidad.
13.159.44
ये जीर्यन्ते ब्रह्मचर्येणि विप्रा ।
ब्राह्मीं वाचं परिरक्षन्ति चैव।
मनस्विनस्तीर्थयात्रापरा ये ।
ते तत्र मोदन्ति ततो विमानैः ॥ १३.१५९.४४ ॥
Los brahmanes que envejecen en la disciplina del brahmacarya, los que custodian la palabra sagrada, y los resueltos dedicados a la peregrinación a los vados sagrados, allí se regocijan en carros celestiales.
13.159.45
प्रभासं मानसं तीर्थ पुष्कराणि महत्सरः ।
पुण्यं च नैमिषं तीर्थं बाहुदां करतोयिनीम् ॥ १३.१५९.४५ ॥
Prabhāsa, el vado de Mānasa, los lagos de Puṣkara, el gran lago, el sagrado vado de Naimiṣa, el Bāhudā y el Karatoyinī.
13.159.46
गां हयशिरश्चैव विपाशां स्थूलवालुकाम् ।
तूष्णीं गङ्गां शनैर्गङ्गां महाह्रदमथापि च ॥ १३.१५९.४६ ॥
El Gā, Hayaśiras, el Vipāśā, el Sthūlavālukā, el Gaṅgā silencioso, el Gaṅgā que fluye suavemente, y el gran estanque.
13.159.47
गोमतीं कौशिकीं पंपां महात्मानो धृतव्रताः ।
सरस्वतीदृषद्वत्यौ यमुनां ये तु यान्ति च ॥ १३.१५९.४७ ॥
El Gomatī, el Kauśikī, el Pampā; los magnánimos firmes en sus votos; el Sarasvatī y el Dṛṣadvatī, la Yamunā, y quienes acuden a ellos.
13.159.48
तत ते दिव्यसंस्थाना दिव्यमाल्यधराः शिवाः ।
प्रयान्ति पुण्यगन्धाढ्या धृतराष्ट्रो न तत्र वै ॥ १३.१५९.४८ ॥
Entonces ellos, de forma divina, portando guirnaldas divinas, auspiciosos, colmados de fragancia sagrada, se van; oh Dhṛtarāṣṭra, ciertamente no están allí.
13.159.49
यत्र शीतभयं नास्ति न चोष्णभयमण्वपि ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न दुःखं न सुखं तथा ॥ १३.१५९.४९ ॥
Donde no hay temor al frío, ni siquiera el menor temor al calor; ni hambre ni sed, ni fatiga, ni dolor, y asimismo ni placer.
13.159.50
न द्वेष्यो न प्रियः कश्चिन्न बन्धुर्न रिपुस्तथा ।
न जरामरणे तत्र न पुण्यं न च पातकम्। ॥ १३.१५९.५० ॥
Allí no hay nadie odioso ni querido, ni pariente ni enemigo; allí no hay vejez ni muerte, ni mérito ni pecado.
13.159.51
तस्मिन्विरजसि स्फीते प्रज्ञासत्वव्यवस्थिते ।
स्वयम्भुभवने पुण्ये हस्तिनं यातयिष्यति ॥ १३.१५९.५१ ॥
En aquella morada sagrada del Autoexistente, pura, vasta y establecida en la sabiduría y el sattva, hará que el hombre-elefante sea llevado.
13.159.52
निर्मुक्ताः सर्वसङ्गैर्ये कृतात्मानो यतव्रताः ।
अध्यात्मयोगसंस्तानैर्युक्ताः स्वर्गगतिं गताः ॥ १३.१५९.५२ ॥
Aquellos que, libres de todo apego, dueños de sí mismos y firmes en sus votos, unidos por la práctica del yoga del yo, han alcanzado la senda celestial—
13.159.53
ते ब्रह्मभवनं पुण्यं प्राप्नुवन्तीह सात्विकाः ।
न तत्र धृतराष्ट्रस्ते शक्यो द्रष्टुं महामुने ॥ १३.१५९.५३ ॥
Esos hombres sáttvicos alcanzan aquí la santa morada de Brahmā; oh gran sabio, allí no es posible ver a tu Dhṛtarāṣṭra.
13.159.54
रथन्तरं यत्र बृहच्च गीयते ।
यत्र वेदिः पुण्यजनैर्वृता च।
यत्रोपयाति हरिभिः सोमपीथी ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.५४ ॥
Donde se cantan el Rathantara y el Bṛhat, donde el altar está rodeado de gente santa, y donde Indra, bebedor de soma, llega con sus corceles fulvos—allí te haré ir, junto con Hastin.
13.159.55
बुध्यामि त्वां वृत्रहणं शतक्रतुं ।
व्यतिक्रमन्तं भुवनानि विश्वा।
कच्चिन्न वाचा वृजिनं कदाचि-
दकार्षं ते मनसोऽभिषङ्कात् ॥ १३.१५९.५५ ॥
Sé que tú eres Indra, matador de Vṛtra, el de cien sacrificios, que pasa más allá de todos los mundos. ¿Te he ofendido alguna vez con mis palabras, o por el apego de mi mente?
13.159.56
शतक्रतुरुवाच ।
मघवाऽहं लोकपथं प्रजाना-
मन्वागमं परिवादे गजस्य ।
तस्माद्भवान्प्रणतं माऽनुशास्तु
ब्रवीषि यत्तत्करवाणि सर्वम् ॥ १३.१५९.५६ ॥
Śatakratu dijo: Yo, Maghavān, he seguido el camino del mundo de los seres. En el asunto del reproche al elefante seguí ese camino. Por tanto, a ti que te inclinas humildemente no debo darte órdenes; haré todo lo que digas.
13.159.57
श्वेतं करेणुं मम पुत्रं हि नागं ।
प्रियं तु मे षष्टिवर्षं तु बालम्।
यो मे वने वसतोऽभूद्द्वितीय-
स्तमेव मे देहि सुरेन्द्र नागम् ॥ १३.१५९.५७ ॥
Gautama dijo: El blanco, el elefante que es mi hijo — querido para mí, un joven de sesenta años. El que fue mi segundo compañero mientras vivía en el bosque — ese mismo elefante, oh señor de los dioses, dámelo.
13.159.58
शतक्रतुरुवाच ।
अयं सुतस्ते द्विजमुख्यनाग
आघ्रायते त्वामभिवीक्षमाणः ।
पादौ च ते नासिकयोपजिघ्रते
श्रेयो ममाध्याहि नमश्च तेऽस्तु ॥ १३.१५९.५८ ॥
Śatakratu dijo: Aquí está tu hijo, el elefante, el mejor de los dvija, que te olfatea mientras te mira. Con su trompa también huele tus pies. Concédeme el bienestar; que haya homenaje para ti.
13.159.59
शिवं सदैवेह सुरेन्द्र तुभ्यं ।
ध्यायामि पूजां च सदा प्रयुञ्जे।
ममापि त्वं शक्र शिवं ददस्व ।
त्वया दत्तं प्रतिगृह्णामि नागम् ॥ १३.१५९.५९ ॥
Gautama dijo: Oh señor de los dioses, siempre medito aquí en el bienestar para ti, y siempre hago la ofrenda. Oh Śakra, concédeme también el bienestar. El elefante que me das lo acepto.
13.159.60
शतक्रतुरुवाच ।
येषां वेदा निहिता वै गुहायां
मनीषिणां सत्यवतां महात्मनाम् ।
तेषां त्वयैकेन महात्मनाऽस्मि
बुद्धस्तस्मात्प्रीतिमांस्तेऽहतद्य ॥ १३.१५९.६० ॥
Śatakratu dijo: Entre aquellos sabios, veraces y magnánimos en cuya gruta están depositados los Vedas, solo tú, de alma grande, me has instruido. Por eso hoy estoy complacido contigo y te hago inmune al daño.
13.159.61
हन्तैहि ब्राह्मणि क्षिप्रं सह पुत्रेण हस्तिना ।
त्वं हि प्राप्तुं शुभाँल्लोकानह्नाय च चिराय च ॥ १३.१५९.६१ ॥
Gautama dijo: ¡Oh brahmani, ve pronto y mata junto con tu hijo y el elefante, pues tú alcanzarás mundos auspiciosos por un día y por mucho tiempo.
13.159.62
स गौतमं पुरुस्कृत्य सह पुत्रेण हस्तिना ।
दिवमाचक्रमे वज्री सद्भिः सह दुरासदम् ॥ १३.१५९.६२ ॥
Poniendo a Gautama delante, junto con su hijo y el elefante, el portador del rayo ascendió con los buenos al cielo, difícil de alcanzar.
13.159.63
इदं यः शृणुयान्नित्यं यः पठेद्वा जितेन्द्रियः ।
स याति ब्रह्मणो लोकं ब्राह्मणो गौतमो यथा ॥ १३.१५९.६३ ॥
Quien escucha esto constantemente, o lo recita, con los sentidos dominados, va al mundo de Brahmā, como fue el brahmán Gautama.