ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.159
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.159.1
एको लोकस्तु कृतिनां स्वर्गे लोके पितामह ।
उत तत्रापि नानात्वं सर्वं ब्रूहि पितामह ॥ १३.१५९.१ ॥
ହେ ପିତାମହ, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଏକ ହିଁ କି? ନା ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଭେଦ ଅଛି? ହେ ପିତାମହ, ସବୁ କୁହନ୍ତୁ।
13.159.2
कर्मभिः पार्थ नानात्वं लोकानां यान्ति मानवाः ।
पुण्यान्पुण्यकृतो यान्ति पापान्पापकृतो नराः ॥ १३.१५९.२ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, କର୍ମ ଯୋଗୁଁ ମଣିଷମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀମାନେ ପୁଣ୍ୟଲୋକକୁ ଓ ପାପକର୍ମୀମାନେ ପାପଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.159.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गौतमस्य मुनेस्तात संवादं वासवस्य च ॥ १३.१५९.३ ॥
ହେ ପୁତ୍ର, ଏ ବିଷୟରେ ଲୋକମାନେ ଗୌତମ ମୁନି ଓ ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ସଂବାଦର କଥା କହନ୍ତି।
13.159.4
ब्राह्मणो गौतमः कश्चिन्मृदुर्दान्तो जितेन्द्रियः ।
महावने हस्तिशिशुं परिद्यूनममातृकम् ॥ १३.१५९.४ ॥
ଗୌତମ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ; ସେ କୋମଳ, ସଂଯମୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ଥିଲେ। ଏକ ମହାବନରେ ସେ କ୍ଳାନ୍ତ, ମାତୃହୀନ ଏକ ହାତୀ ଛୁଆକୁ ଦେଖିଲେ।
13.159.5
तं दृष्ट्वा जीवयामास सानुक्रोशो धृतव्रतः ।
स तु दीर्घेण कालेनि बभूवातिबलो महान् ॥ १३.१५९.५ ॥
ତାହାକୁ ଦେଖି, କରୁଣାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ବ୍ରତରେ ଦୃଢ଼ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାହାକୁ ବଞ୍ଚାଇଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେହି ହାତୀ ଛୁଆ ଅତି ବଳବାନ ଓ ମହାନ ହେଲା।
13.159.6
तं प्रपन्नं महादीर्घं प्रभूतं सर्वतोमदम् ।
धृतराष्ट्रस्वरूपेण शक्रो जग्राह हस्तिनम् ॥ १३.१५९.६ ॥
ଅତି ଉଚ୍ଚ, ବିଶାଳ, ଚାରିପାଖରେ ମଦରେ ଭରା ସେହି ହାତୀ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା। ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ରୂପ ଧରି ସେହି ହାତୀକୁ ଧରିଲେ।
13.159.7
ह्रियमाणं तु तं दृष्ट्वा गौतमः संशितव्रतः ।
अभ्यभाषत राजानं धृतराष्ट्रं महातपाः ॥ १३.१५९.७ ॥
ତାକୁ ନିଆଯାଉଥିବା ଦେଖି କଠୋରବ୍ରତୀ ମହାତପା ଗୌତମ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
13.159.8
मामाहार्षीर्हस्तिनं पुत्रमेनं ।
दुःखात्पुष्टं धृतराष्ट्रात्कृतज्ञ।
मैत्रं सतां सप्तपदं वदन्ति ।
मित्रद्रोहो नेह राजन्स्पृसेत्त्वाम् ॥ १३.१५९.८ ॥
ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଏହି ହାତୀକୁ ନେଲ — ଏ ମୋ ପୁତ୍ର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟରେ ପୋଷିତ। ହେ କୃତଘ୍ନ! ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମୈତ୍ରୀକୁ ସପ୍ତପଦ କୁହାଯାଏ। ହେ ରାଜନ, ମିତ୍ରଦ୍ରୋହ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବ ନାହିଁ।
13.159.9
इध्मोदकप्रदातारं शून्यपालं ममाश्रमे ।
विनीतमाचार्यकुले सुयुक्तं गुरुकर्मणि ॥ १३.१५९.९ ॥
ମୋ ଆଶ୍ରମରେ କାଠ ଓ ପାଣି ଆଣୁଥିବା, ଶୂନ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ରକ୍ଷକ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟକୁଳରେ ବିନୟୀ, ଗୁରୁକର୍ମରେ ଭଲ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ।
13.159.10
शिष्टं दान्तं कृतज्ञं च प्रियं च सततं मम ।
न मे विक्रोशतो राजन्हर्तुमर्हसि कुञ्जरम् ॥ १३.१५९.१० ॥
ସେ ଶିଷ୍ଟ, ଦାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ ଓ ସର୍ବଦା ମୋର ପ୍ରିୟ। ହେ ରାଜନ, ମୁଁ ଚିତ୍କାର କଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏହି ହାତୀକୁ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
13.159.11
गवां सहस्रं भवते ददानि ।
शतानि निष्कस्य ददानि पञ्च।
अन्यच्च वित्तं विविधं महर्षे ।
किं ब्राह्मणस्येह गजेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.११ ॥
ଆପଣଙ୍କୁ ହଜାରେ ଗାଈ ଦେବି, ପାଞ୍ଚ ଶହ ନିଷ୍କ ସୁନା ଦେବି; ହେ ମହର୍ଷି, ଆଉ ବିବିଧ ଧନ ମଧ୍ୟ ଦେବି। ବ୍ରାହ୍ମଣର ଏଠାରେ ହାତୀ ସହିତ କ'ଣ କାମ?
13.159.12
तवैव गावो हि भवन्तु राज-
न्दास्यः सनिष्का विविधं च रत्नम्।
अन्यच्च वित्तं विविधं नरेन्द्र ।
किं ब्राह्मणस्येह धनेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.१२ ॥
ରାଜନ୍, ଗାଈମାନେ ଆପଣଙ୍କର ହେଉ; ଦାସୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଏବଂ ବିବିଧ ରତ୍ନ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର ହେଉ। ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିବିଧ ଧନ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର ହେଉ। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଧନରେ କ'ଣ ପ୍ରୟୋଜନ?
13.159.13
ब्राह्मणानां हस्तिभिर्नास्ति कृत्यं ।
राजन्यानां नागकुलानि विप्र।
स्वं वाहनं नयतो नास्त्यधर्मो ।
नागश्रेष्ठं गौतमास्मान्निवर्त ॥ १३.१५९.१३ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ହାତୀ ସହିତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ହେ ବିପ୍ର, ହାତୀ ଦଳ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର। ନିଜ ବାହନ ନେଇ ଯିବାରେ ଅଧର୍ମ ନାହିଁ। ହେ ଗୌତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀକୁ ଆମକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ।
13.159.14
यत्र प्रेतो नन्दति पुण्यकर्मा ।
यत्र प्रेतः शोचते पापकर्मा।
वैवस्वतस्य सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१४ ॥
ପୁଣ୍ୟକର୍ମା ପ୍ରେତ ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ ଏବଂ ପାପକର୍ମା ପ୍ରେତ ଯେଉଁଠାରେ ଶୋକ କରେ, ସେହି ମହାତ୍ମା ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ଭବନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହାତୀ ସହିତ ସେଠାକୁ ପଠାଇବି।
13.159.15
ये निष्क्रिया नास्तिकाः श्रद्धधानाः ।
पापात्मान इन्द्रियार्थे निसृष्टाः।
यमस्य ते यातनां प्राप्नुवन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१५ ॥
ଯେଉଁମାନେ କର୍ମତ୍ୟାଗୀ, ନାସ୍ତିକ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ପରି ଦେଖାଉଥିବା ପାପାତ୍ମା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଯାତନା ପାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।
13.159.16
वैवस्वती संयमनी जनानां ।
यत्रानृतं नोच्यते यत्र सत्यम्।
यत्रांबलान्बलिनो घातयन्ति ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१६ ॥
ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ସଂଯମନୀ ନଗରୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ସେଠାରେ ମିଥ୍ୟା କୁହାଯାଏ ନାହିଁ, ସତ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ସେଠାରେ ବଳବାନମାନେ ଦୁର୍ବଳମାନଙ୍କୁ ବଧ କରାନ୍ତି; ସେଠାରେ ହିଁ, ହସ୍ତିନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରାଇବି।
13.159.17
ज्येष्ठां स्वसारं पितरं मातरं च ।
गुरून्यथाऽमानयन्तश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१७ ॥
ବଡ଼ ଭଉଣୀ, ପିତା, ମାତା ଓ ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଏହି ଲୋକ; ହେ ମହର୍ଷି, ସେଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପରମ ଗତି ପାଇବେ ନାହିଁ।
13.159.18
मन्दाकिनी वैश्रवणस् राज्ञो ।
महाभागा भोगिजनप्रवेश्या।
गन्धर्वयक्षैरप्सरोभिश्च जुष्टा ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१८ ॥
ବୈଶ୍ରବଣ ରାଜାଙ୍କ (କୁବେରଙ୍କ) ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ମନ୍ଦାକିନୀ, ଭୋଗୀଲୋକ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ; ସେଠାରେ ହିଁ, ହସ୍ତିନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରାଇବି।
13.159.19
अतिथिव्रताः सुव्रता ये जना वै ।
प्रतिश्रयं ददति ब्राह्मणेभ्यः।
शिष्टाशिनः संविभज्याश्रितेभ्यो ।
मन्दाकिनीं तेऽपि हि भूषयन्ति ॥ १३.१५९.१९ ॥
ଅତିଥି ସେବାକୁ ବ୍ରତ ଭାବେ ପାଳନ କରୁଥିବା, ସୁବ୍ରତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ, ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ ଅବଶିଷ୍ଟ ଆଶ୍ରିତମାନଙ୍କ ସହିତ ବାଣ୍ଟି ଖାଆନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
13.159.20
मेरोरग्रे यद्वनं भाति रम्यं ।
सुपुष्पितं किन्नरीगीतजुष्टम्।
सुदर्शना यत्र जम्बूर्विशाला ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२० ॥
ମେରୁର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଯେଉଁ ରମ୍ୟ ବନ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପୁଷ୍ପିତ, କିନ୍ନରୀଙ୍କ ଗୀତରେ ସେବିତ; ଯେଉଁଠାରେ ବିଶାଳ ସୁଦର୍ଶନା ଜମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷ ଅଛି; ସେଠାରେ ହିଁ, ହସ୍ତିନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରାଇବି।
13.159.21
ये ब्राह्मणा मृदवः सत्यशीला ।
बहुश्रुताः सर्वभूताभिरामाः।
येऽधीयते सेतिहासं पुराणं ।
मध्वाहुत्या जुह्वति वै द्विजेभ्यः ॥ १३.१५९.२१ ॥
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୋମଳ, ସତ୍ୟଶୀଳ, ବହୁଶ୍ରୁତ ଓ ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ଯେଉଁମାନେ ଇତିହାସ ସହ ପୁରାଣ ପଢ଼ନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମଧୁ-ଆହୁତି ଦିଅନ୍ତି।
13.159.22
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र।
यदन्यत्ते विदितं स्थानमस्ति ।
तद्ब्रूहि त्वं त्वरितो ह्येष यामि ॥ १३.१५९.२२ ॥
ହେ ମହର୍ଷି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାରେ ପରମ ଗତି ପାଇବେ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ଥିଲେ କୁହନ୍ତୁ; ଶୀଘ୍ର କୁହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯାଉଛି।
13.159.23
सुपुष्पितं किंनरराजजुष्टं ।
प्रियं वनं नन्दनं नारदस्य।
गन्धर्वाणामप्सरसां च सद्म ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२३ ॥
ସୁପୁଷ୍ପିତ, କିନ୍ନରରାଜଙ୍କ ସେବିତ, ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନନ୍ଦନ ବନ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ନିବାସ। ସେଠାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ହେ ହାତୀ।
13.159.24
ये नृत्यगीते कुशला जनाः सदा ।
देवात्मानः प्रियकामाश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२४ ॥
ଯେଉଁମାନେ ନୃତ୍ୟଗୀତରେ ସଦା କୁଶଳୀ, ଦେବସ୍ୱଭାବୀ, ପ୍ରିୟକାମୀ ହୋଇ ବିଚରଣ କରନ୍ତି; ହେ ମହର୍ଷି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଲୋକ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାରେ ପରମ ଗତି ପାଇବେ ନାହିଁ।
13.159.25
यत्रोत्तराः कुरवो भान्ति रम्या ।
देवैः सार्धं मोदमाना नरेन्द्रः।
यत्राग्नियौनाश्च वसन्ति विप्रा ।
अब्योनयः पर्वतयोनयश्च ॥ १३.१५९.२५ ॥
ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତର କୁରୁ ରମଣୀୟ ଭାବରେ ଝଲସନ୍ତି, ଦେବଗଣଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ନରେନ୍ଦ୍ରମାନେ; ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିଯୋନି ବିପ୍ରମାନେ, ଜଳଯୋନି ଓ ପର୍ବତଯୋନିମାନେ ବାସ କରନ୍ତି।
13.159.26
यत्र शक्रो वर्षति सर्वकामा-
न्यत्र स्त्रियः कामचारा भवन्ति।
यत्र चेर्ष्या नास्ति नारीनराणां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२६ ॥
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ କାମନା ବର୍ଷଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀପୁରୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଈର୍ଷ୍ୟା ନଥାଏ, ସେଠାକୁ ମୁଁ ସେହି ହାତୀକୁ ପଠାଇବି।
13.159.27
ये सर्वभूतेषु निवृत्तकामा ।
अमांसादा न्यस्तदण्डाश्चरन्ति।
न हिंसन्ति स्थावरं जङ्गमानि ।
भूतानां ये सर्वभूतात्मभूताः ॥ १३.१५९.२७ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କାମନାମୁକ୍ତ, ମାଂସ ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଦଣ୍ଡ ତ୍ୟାଗ କରି ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ହିଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଭୂତର ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ।
13.159.28
निराशिषो निर्ममा वीतरागा ।
लाभालाभे तुल्यनिन्दाप्रशंसाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२८ ॥
ଆଶାହୀନ, ମମତାହୀନ, ବୀତରାଗ, ଲାଭ-କ୍ଷତି ଓ ନିନ୍ଦା-ପ୍ରଶଂସାରେ ସମାନ — ଏପରି ଲୋକଙ୍କର ଏହି ଲୋକ, ହେ ମହର୍ଷି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାରେ ପରମ ଗତି ପାଇବ ନାହିଁ।
13.159.29
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
सोमस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२९ ॥
ତା'ପରେ ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ସନାତନ ଲୋକମାନେ ଝଲସନ୍ତି — ଅତି ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଣ୍ୟର, ନିର୍ମଳ ଓ ଶୋକହୀନ — ମହାତ୍ମା ରାଜା ସୋମଙ୍କ ଭବନରେ। ସେଠାକୁ ମୁଁ ସେହି ହାତୀକୁ ପଠାଇବି।
13.159.30
ये दानशीला न प्रतिगृह्णते सदा ।
न चाप्यर्थांश्चाददते परेभ्यः।
येषामदेयमर्हते नास्ति किञ्चि-
त्सर्वातिथ्याः सुप्रजना जनाश्च ॥ १३.१५९.३० ॥
ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ଦାନଶୀଳ, ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନ୍ୟଠାରୁ ଧନ ମଧ୍ୟ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ସୁପୁତ୍ରବାନ ଲୋକ।
13.159.31
ये क्षन्तारो नाभिजल्पन्ति चान्या-
ञ्शक्ता भूत्वा सततं पुण्यशीलाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३१ ॥
ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷମାଶୀଳ, ସମର୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦା ନ କରନ୍ତି, ସଦା ପୁଣ୍ୟଶୀଳ—ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଲୋକ, ହେ ମହର୍ଷି। ସେଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପରମ ଗତି ପାଇବେ ନାହିଁ।
13.159.32
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातना ।
विराजसा वितमस्का विशोकाः।
आदित्यदेवस्य पदं महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३२ ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକସବୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି—ରଜୋଗୁଣହୀନ, ଅନ୍ଧକାରମୁକ୍ତ, ଶୋକହୀନ; ମହାତ୍ମା ଆଦିତ୍ୟଦେବଙ୍କ ପଦ ତାହା। ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପଠାଇବି।
13.159.33
स्वाध्यायशीला गुरुशुश्रूषकाश्च ।
तपस्विनः सुव्रताः सत्यसन्धाः।
आचार्याणामप्रतिकूलभाषिणो ।
नित्योत्थिता गुरुकर्मस्वचोद्याः ॥ १३.१५९.३३ ॥
ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ନିରତ ଓ ଗୁରୁସେବାକାରୀ, ତପସ୍ୱୀ, ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ, ସତ୍ୟପ୍ରତିଜ୍ଞ; ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧ ନ ବୋଲନ୍ତି, ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ପ୍ରେରଣା ବିନା ଗୁରୁକର୍ମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି।
13.159.34
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
विशुद्धानां भावितो वाग्यतानाम्।
सत्ये स्थितानां वेदविदां महात्मनां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३४ ॥
ଏପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ଏହି ଲୋକ, ହେ ମହର୍ଷି—ଯେଉଁମାନେ ବିଶୁଦ୍ଧ, ବାଣୀ ସଂଯମୀ, ସତ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ, ବେଦଜ୍ଞ ମହାତ୍ମା। ସେଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପରମ ଗତି ପାଇବେ ନାହିଁ।
13.159.35
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा विशोकाः।
वरुणस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३५ ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକସବୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି—ପୁଣ୍ୟର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ରଜୋଗୁଣହୀନ, ଶୋକହୀନ; ମହାତ୍ମା ରାଜା ବରୁଣଙ୍କ ଭବନରେ। ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପଠାଇବି।
13.159.36
चातुर्मास्यैर्ये यजन्ते जनाः सदा ।
तथेष्टीनां दशशतं प्राप्नुवन्ति।
ये चाग्निहोत्रं जुह्वति श्रद्दधाना ।
यथान्यायं त्रीणि वर्षाणि विप्राः ॥ १३.१५९.३६ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ଯଜନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଇଷ୍ଟିରେ ଦଶହଜାର (ଫଳ) ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଯଥାନ୍ୟାୟ ତିନି ବର୍ଷ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ଆହୁତି ଦିଅନ୍ତି, ହେ ବିପ୍ରଗଣ!
13.159.37
स्वदारगाणां धर्मकृतां महात्मनां ।
यथोदिते वर्त्मनि सुस्थितानाम्।
धर्मान्मनामुद्वहतां गतिं तां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३७ ॥
ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କଠାରେ ହିଁ ନିଷ୍ଠ, ଧର୍ମ କରୁଥିବା, ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କର, କଥିତ ପଥରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ଥିତ, ଧର୍ମରେ ମନ ଦେଇଥିବା, ସେହି ଗତି ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କର—ପରମ (ଲୋକରେ) ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।
13.159.38
इन्द्रस्य लोका विरजा विशोका ।
दुरन्वयाः काङ्क्षिता मानवानाम्।
तस्याहं ते भवने भूरितेजसो ।
राजन्निमं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३८ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ—ନିର୍ମଳ, ଶୋକରହିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଗମ ଓ କାମ୍ୟ—ସେଠାରେ, ହେ ରାଜନ୍, ତୁମର ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଭବନରେ ମୁଁ ଏହି ହାତୀକୁ ପଠାଇବି।
13.159.39
शतवर्षजीवी यश्च शूरो मनुष्यो ।
वेदाध्यायी यश्च यज्वाऽप्रमत्तः।
एते सर्वे शक्रलोकं व्रजन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३९ ॥
ଶହେ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ଯିଏ ଶୂର, ଯିଏ ବେଦାଧ୍ୟାୟୀ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ଅପ୍ରମତ୍ତ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; (କିନ୍ତୁ) ପରମ (ଲୋକରେ) ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।
13.159.40
प्राजापत्याः सन्ति लोका महान्तो ।
नाकस्य पृष्ठे पुष्कला वीतशोकाः।
मनीषिणां सर्वलोकाभयानां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४० ॥
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ମହାନ ଲୋକସମୂହ ଅଛି; ସ୍ୱର୍ଗର ପୃଷ୍ଠରେ ବହୁ ଶୋକରହିତ ଲୋକ ଅଛି। ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରୁ ଭୟହୀନ ମନୀଷୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହାତୀ ସହିତ ତୁମକୁ ମୁଁ ପଠାଇବି।
13.159.41
ये राजानो राजसूयाभिषिक्ता ।
धर्मात्मानो रक्षितारः प्रजानाम्।
ये चाश्वमेधावभृथे प्लुताङ्गा-
स्तेषां लोका धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.४१ ॥
ରାଜସୂୟରେ ଅଭିଷିକ୍ତ, ଧର୍ମାତ୍ମା ଓ ପ୍ରଜାରକ୍ଷକ ରାଜାମାନେ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱମେଧର ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନରେ ସ୍ନାତ ଯେଉଁମାନେ — ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ ଅଛି; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେଠାରେ ନାହାଁନ୍ତି।
13.159.42
ततःपरं भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
तस्मिन्नहं दुर्लभे चाप्यधृष्ये ।
गवां लोके हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४२ ॥
ତା'ଠାରୁ ପରେ ସନାତନ ଲୋକସମୂହ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ — ଅତି ପୁଣ୍ୟଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ, ନିର୍ମଳ, ଶୋକରହିତ। ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅଜେୟ ଗୋଲୋକରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହାତୀ ସହିତ ପଠାଇବି।
13.159.43
यो गोसहस्री शतदो महात्मा ।
यो गोशती दश दद्याच्च शक्त्या।
तथा दशभ्यो यश्च दद्यादिहैकां ।
पञ्चभ्यो वा दानशीलस्तथैकाम् ॥ १३.१५९.४३ ॥
ହଜାରେ ଗାଈର ଅଧିକାରୀ ହୋଇ ଶହେ ଗାଈ ଦାନ କରୁଥିବା ମହାତ୍ମା; ଶହେ ଗାଈର ଅଧିକାରୀ ହୋଇ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦଶଟି ଦେଉଥିବା; ଏବଂ ଯେ ଏଠାରେ ଦଶ ପାଇଁ ଏକ, କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ପାଇଁ ଏକ ଦିଏ — ସେ ଦାନଶୀଳ।
13.159.44
ये जीर्यन्ते ब्रह्मचर्येणि विप्रा ।
ब्राह्मीं वाचं परिरक्षन्ति चैव।
मनस्विनस्तीर्थयात्रापरा ये ।
ते तत्र मोदन्ति ततो विमानैः ॥ १३.१५९.४४ ॥
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମୀ ବାଣୀର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ରତ ମନସ୍ୱୀମାନେ ସେଠାରେ ବିମାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
13.159.45
प्रभासं मानसं तीर्थ पुष्कराणि महत्सरः ।
पुण्यं च नैमिषं तीर्थं बाहुदां करतोयिनीम् ॥ १३.१५९.४५ ॥
ପ୍ରଭାସ, ମାନସ ତୀର୍ଥ, ପୁଷ୍କରସମୂହ, ମହାସରୋବର, ପୁଣ୍ୟ ନୈମିଷ ତୀର୍ଥ, ବାହୁଦା ଓ କରତୋୟିନୀ।
13.159.46
गां हयशिरश्चैव विपाशां स्थूलवालुकाम् ।
तूष्णीं गङ्गां शनैर्गङ्गां महाह्रदमथापि च ॥ १३.१५९.४६ ॥
ଗା, ହୟଶିରସ, ବିପାଶା, ସ୍ଥୂଳବାଲୁକା, ତୂଷ୍ଣୀ ଗଙ୍ଗା, ଧୀରେ ପ୍ରବାହିତ ଗଙ୍ଗା, ମହାହ୍ରଦ ମଧ୍ୟ।
13.159.47
गोमतीं कौशिकीं पंपां महात्मानो धृतव्रताः ।
सरस्वतीदृषद्वत्यौ यमुनां ये तु यान्ति च ॥ १३.१५९.४७ ॥
ଗୋମତୀ, କୌଶିକୀ, ପମ୍ପା; ବ୍ରତନିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମାମାନେ; ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ, ଯମୁନା—ଯେଉଁମାନେ ଏଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ଯାଆନ୍ତି।
13.159.48
तत ते दिव्यसंस्थाना दिव्यमाल्यधराः शिवाः ।
प्रयान्ति पुण्यगन्धाढ्या धृतराष्ट्रो न तत्र वै ॥ १३.१५९.४८ ॥
ତା'ପରେ ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରୂପଧାରୀ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଧାରଣକାରୀ, ମଙ୍ଗଳ, ପୁଣ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଗମନ କରନ୍ତି; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ସେଠାରେ ସେମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।
13.159.49
यत्र शीतभयं नास्ति न चोष्णभयमण्वपि ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न दुःखं न सुखं तथा ॥ १३.१५९.४९ ॥
ସେଠାରେ ଶୀତର ଭୟ ନାହିଁ, ଗରମର ଅଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନାହିଁ; କ୍ଷୁଧା-ତୃଷ୍ଣା ନାହିଁ, କ୍ଳାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ସେହିପରି ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
13.159.50
न द्वेष्यो न प्रियः कश्चिन्न बन्धुर्न रिपुस्तथा ।
न जरामरणे तत्र न पुण्यं न च पातकम्। ॥ १३.१५९.५० ॥
ସେଠାରେ ଘୃଣ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ; ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଜରା ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ; ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ, ପାପ ନାହିଁ।
13.159.51
तस्मिन्विरजसि स्फीते प्रज्ञासत्वव्यवस्थिते ।
स्वयम्भुभवने पुण्ये हस्तिनं यातयिष्यति ॥ १३.१५९.५१ ॥
ସେହି ନିର୍ମଳ, ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ସତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ, ସ୍ୱୟମ୍ଭୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ଭବନରେ ସେ ହସ୍ତୀକୁ ପହଞ୍ଚାଇବ।
13.159.52
निर्मुक्ताः सर्वसङ्गैर्ये कृतात्मानो यतव्रताः ।
अध्यात्मयोगसंस्तानैर्युक्ताः स्वर्गगतिं गताः ॥ १३.१५९.५२ ॥
ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ, ବ୍ରତନିଷ୍ଠ, ଅଧ୍ୟାତ୍ମଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗଗତି ପାଇଥିବା ଲୋକେ—
13.159.53
ते ब्रह्मभवनं पुण्यं प्राप्नुवन्तीह सात्विकाः ।
न तत्र धृतराष्ट्रस्ते शक्यो द्रष्टुं महामुने ॥ १३.१५९.५३ ॥
ସେହି ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଲୋକେ ଏଠାରୁ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଭବନ ପାଆନ୍ତି; ହେ ମହାମୁନି, ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
13.159.54
रथन्तरं यत्र बृहच्च गीयते ।
यत्र वेदिः पुण्यजनैर्वृता च।
यत्रोपयाति हरिभिः सोमपीथी ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.५४ ॥
ଯେଉଁଠି ରଥନ୍ତର ଓ ବୃହତ ଗାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ପୁଣ୍ୟଜନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ବେଦି ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସୋମପାୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର ହରି ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଆସନ୍ତି—ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହସ୍ତୀ ସହିତ ପଠାଇବି।
13.159.55
बुध्यामि त्वां वृत्रहणं शतक्रतुं ।
व्यतिक्रमन्तं भुवनानि विश्वा।
कच्चिन्न वाचा वृजिनं कदाचि-
दकार्षं ते मनसोऽभिषङ्कात् ॥ १३.१५९.५५ ॥
ତୁମେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଶତକ୍ରତୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତିକ୍ରମକାରୀ—ମୁଁ ଜାଣେ। ମୁଁ କେବେ ବାକ୍ୟରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କରିଛି କି, ନା ମନର ଆସକ୍ତିରେ?
13.159.56
शतक्रतुरुवाच ।
मघवाऽहं लोकपथं प्रजाना-
मन्वागमं परिवादे गजस्य ।
तस्माद्भवान्प्रणतं माऽनुशास्तु
ब्रवीषि यत्तत्करवाणि सर्वम् ॥ १३.१५९.५६ ॥
ଶତକ୍ରତୁ କହିଲେ: ମଘବା (ଇନ୍ଦ୍ର) ମୁଁ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଲୋକପଥ ଅନୁସରଣ କରିଛି। ହାତୀର ନିନ୍ଦା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସେହି ପଥରେ ଚାଲିଥିଲି। ଅତଏବ ପ୍ରଣତ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଦେଶ ଦେବି ନାହିଁ; ଆପଣ ଯାହା କହିବେ ସବୁ ମୁଁ କରିବି।
13.159.57
श्वेतं करेणुं मम पुत्रं हि नागं ।
प्रियं तु मे षष्टिवर्षं तु बालम्।
यो मे वने वसतोऽभूद्द्वितीय-
स्तमेव मे देहि सुरेन्द्र नागम् ॥ १३.१५९.५७ ॥
ଗୌତମ କହିଲେ: ଧଳା, ମୋ ପୁତ୍ର ସଦୃଶ ହାତୀ — ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ଷାଠିଏ ବର୍ଷର ଛୋଟ ଶିଶୁ। ବନରେ ମୁଁ ବସିଥିବା ସମୟରେ ଯେ ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ସାଥୀ ଥିଲା, ହେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର, ସେହି ହାତୀକୁ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।
13.159.58
शतक्रतुरुवाच ।
अयं सुतस्ते द्विजमुख्यनाग
आघ्रायते त्वामभिवीक्षमाणः ।
पादौ च ते नासिकयोपजिघ्रते
श्रेयो ममाध्याहि नमश्च तेऽस्तु ॥ १३.१५९.५८ ॥
ଶତକ୍ରତୁ କହିଲେ: ଏହି ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଆଘ୍ରାଣ କରୁଛି। ନିଜ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ପାଦକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘ୍ରାଣ କରୁଛି। ମୋତେ କଲ୍ୟାଣ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
13.159.59
शिवं सदैवेह सुरेन्द्र तुभ्यं ।
ध्यायामि पूजां च सदा प्रयुञ्जे।
ममापि त्वं शक्र शिवं ददस्व ।
त्वया दत्तं प्रतिगृह्णामि नागम् ॥ १३.१५९.५९ ॥
ଗୌତମ କହିଲେ: ହେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସଦା କଲ୍ୟାଣ ଧ୍ୟାନ କରେ ଏବଂ ସଦା ପୂଜା କରେ। ହେ ଶକ୍ର, ମୋତେ ମଧ୍ୟ କଲ୍ୟାଣ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଦେଇଥିବା ଏହି ହାତୀକୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି।
13.159.60
शतक्रतुरुवाच ।
येषां वेदा निहिता वै गुहायां
मनीषिणां सत्यवतां महात्मनाम् ।
तेषां त्वयैकेन महात्मनाऽस्मि
बुद्धस्तस्मात्प्रीतिमांस्तेऽहतद्य ॥ १३.१५९.६० ॥
ଶତକ୍ରତୁ କହିଲେ: ଯାହାଙ୍କ ଗୁହାରେ ବେଦ ନିହିତ, ସେହି ମନୀଷୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ତୁମେ ମୋତେ ବୋଧ ଦେଲ; ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମକୁ ଅହତ କରୁଛି।
13.159.61
हन्तैहि ब्राह्मणि क्षिप्रं सह पुत्रेण हस्तिना ।
त्वं हि प्राप्तुं शुभाँल्लोकानह्नाय च चिराय च ॥ १३.१५९.६१ ॥
ଗୌତମ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ପୁତ୍ର ଓ ହାତୀ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ମାରିଦିଅ; କାରଣ ତୁମେ ଦିନ ପାଇଁ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳ ପାଇଁ ଶୁଭ ଲୋକ ପାଇବ।
13.159.62
स गौतमं पुरुस्कृत्य सह पुत्रेण हस्तिना ।
दिवमाचक्रमे वज्री सद्भिः सह दुरासदम् ॥ १३.१५९.६२ ॥
ସେ ଗୌତମଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ପୁତ୍ର ଓ ହାତୀ ସହିତ, ବଜ୍ରଧାରୀ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।
13.159.63
इदं यः शृणुयान्नित्यं यः पठेद्वा जितेन्द्रियः ।
स याति ब्रह्मणो लोकं ब्राह्मणो गौतमो यथा ॥ १३.१५९.६३ ॥
ଯିଏ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ଏହା ନିତ୍ୟ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଏ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୌତମ ଗଲେ।