மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.159
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.159.1
एको लोकस्तु कृतिनां स्वर्गे लोके पितामह ।
उत तत्रापि नानात्वं सर्वं ब्रूहि पितामह ॥ १३.१५९.१ ॥
பிதாமகரே, புண்ணியம் செய்தவர்களுக்கு சொர்க்கலோகம் ஒன்றுதானா? அல்லது அதிலும் வேறுபாடு உண்டா? பிதாமகரே, அனைத்தையும் சொல்லுங்கள்.
13.159.2
कर्मभिः पार्थ नानात्वं लोकानां यान्ति मानवाः ।
पुण्यान्पुण्यकृतो यान्ति पापान्पापकृतो नराः ॥ १३.१५९.२ ॥
பார்த்தா, மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களால் வெவ்வேறு உலகங்களை அடைகிறார்கள். புண்ணியம் செய்தவர்கள் புண்ணிய உலகங்களுக்கும், பாவம் செய்தவர்கள் பாவ உலகங்களுக்கும் செல்கிறார்கள்.
13.159.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गौतमस्य मुनेस्तात संवादं वासवस्य च ॥ १३.१५९.३ ॥
அன்பனே, இதைப் பற்றியும் மக்கள் கௌதம முனிவருக்கும் வாசவனுக்கும் (இந்திரனுக்கும்) இடையே நடந்த இந்தப் பழைய உரையாடலைச் சொல்கிறார்கள்.
13.159.4
ब्राह्मणो गौतमः कश्चिन्मृदुर्दान्तो जितेन्द्रियः ।
महावने हस्तिशिशुं परिद्यूनममातृकम् ॥ १३.१५९.४ ॥
கௌதமர் என்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; அவர் மென்மையானவர், அடக்கமானவர், புலன்களை வென்றவர். ஒரு பெரிய காட்டில் சோர்ந்து தாயற்ற ஒரு யானைக்குட்டியை அவர் கண்டார்.
13.159.5
तं दृष्ट्वा जीवयामास सानुक्रोशो धृतव्रतः ।
स तु दीर्घेण कालेनि बभूवातिबलो महान् ॥ १३.१५९.५ ॥
அதைக் கண்டதும், இரக்கம் நிறைந்த, நோன்பில் உறுதியான அந்த பிராமணர் அதை உயிர்ப்பித்தார். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அந்த யானைக்குட்டி மிகுந்த வலிமையுள்ள பெரிய யானையாக ஆனது.
13.159.6
तं प्रपन्नं महादीर्घं प्रभूतं सर्वतोमदम् ।
धृतराष्ट्रस्वरूपेण शक्रो जग्राह हस्तिनम् ॥ १३.१५९.६ ॥
மிக உயரமான, பெரிய, எல்லாப் பக்கமும் மதம் பொங்கிய அந்த யானை வந்து சேர்ந்தது. அப்போது இந்திரன் திருதராஷ்டிரனின் வடிவம் கொண்டு அந்த யானையைப் பிடித்தான்.
13.159.7
ह्रियमाणं तु तं दृष्ट्वा गौतमः संशितव्रतः ।
अभ्यभाषत राजानं धृतराष्ट्रं महातपाः ॥ १३.१५९.७ ॥
அவன் கொண்டு செல்லப்படுவதைக் கண்ட, கடுமையான விரதம் கொண்ட, பெரும் தவம் செய்த கௌதமர் மன்னன் திருதராஷ்டிரனிடம் பேசினார்.
13.159.8
मामाहार्षीर्हस्तिनं पुत्रमेनं ।
दुःखात्पुष्टं धृतराष्ट्रात्कृतज्ञ।
मैत्रं सतां सप्तपदं वदन्ति ।
मित्रद्रोहो नेह राजन्स्पृसेत्त्वाम् ॥ १३.१५९.८ ॥
நீ என்னிடமிருந்து இந்த யானையை எடுத்துக்கொண்டாய் — இது என் மகன், திருதராஷ்டிரனால் கஷ்டத்துடன் வளர்க்கப்பட்டது. நன்றி கெட்டவனே! நல்லோரின் நட்பு ஏழடிகள் எனப்படுகிறது. ஓ அரசே, நண்பனுக்கு துரோகம் உன்னைத் தொடாது.
13.159.9
इध्मोदकप्रदातारं शून्यपालं ममाश्रमे ।
विनीतमाचार्यकुले सुयुक्तं गुरुकर्मणि ॥ १३.१५९.९ ॥
என் ஆசிரமத்தில் விறகும் நீரும் கொண்டு வருபவன், வெறுமையான ஆசிரமத்தைக் காப்பவன், ஆசார்ய குலத்தில் பணிவுள்ளவன், குருவின் கடமைகளில் நன்கு ஈடுபட்டவன்.
13.159.10
शिष्टं दान्तं कृतज्ञं च प्रियं च सततं मम ।
न मे विक्रोशतो राजन्हर्तुमर्हसि कुञ्जरम् ॥ १३.१५९.१० ॥
அவன் பண்பும் அடக்கமும் நன்றியும் உள்ளவன், எப்போதும் எனக்கு அன்புக்குரியவன். ஓ அரசே, நான் அழுது கூவும்போதும் இந்த யானையை நீ எடுத்துச் செல்லக்கூடாது.
13.159.11
गवां सहस्रं भवते ददानि ।
शतानि निष्कस्य ददानि पञ्च।
अन्यच्च वित्तं विविधं महर्षे ।
किं ब्राह्मणस्येह गजेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.११ ॥
உமக்கு ஆயிரம் பசுக்களைத் தருவேன், ஐநூறு நிஷ்க பொன்னும் தருவேன்; ஓ மகரிஷியே, வேறு பல்வேறு செல்வமும் தருவேன். இங்கு பிராமணனுக்கு யானையால் என்ன பயன்?
13.159.12
तवैव गावो हि भवन्तु राज-
न्दास्यः सनिष्का विविधं च रत्नम्।
अन्यच्च वित्तं विविधं नरेन्द्र ।
किं ब्राह्मणस्येह धनेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.१२ ॥
அரசே, பசுக்கள் உமதே ஆகட்டும்; அடிமைப் பெண்களும், பொன் நாணயங்களும், பலவகை ரத்தினங்களும் உமதே. நரேந்திரா, பிற பல்வகைச் செல்வமும் உமதே. இங்கு பிராமணனுக்குச் செல்வத்தால் என்ன பயன்?
13.159.13
ब्राह्मणानां हस्तिभिर्नास्ति कृत्यं ।
राजन्यानां नागकुलानि विप्र।
स्वं वाहनं नयतो नास्त्यधर्मो ।
नागश्रेष्ठं गौतमास्मान्निवर्त ॥ १३.१५९.१३ ॥
பிராமணர்களுக்கு யானைகளால் எந்தப் பயனும் இல்லை. விப்ரரே, யானைக் கூட்டங்கள் க்ஷத்திரியர்களுக்குரியவை. தன் வாகனத்தை எடுத்துச் செல்வதில் அதர்மம் இல்லை. கௌதமரே, சிறந்த யானையை எங்களிடமிருந்து திருப்பித் தாருங்கள்.
13.159.14
यत्र प्रेतो नन्दति पुण्यकर्मा ।
यत्र प्रेतः शोचते पापकर्मा।
वैवस्वतस्य सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१४ ॥
புண்ணியம் செய்தவன் இறந்தபின் மகிழ்ந்திருக்கும் இடத்திலும், பாவம் செய்தவன் இறந்தபின் துயருறும் இடத்திலும், மகாத்மாவான வைவஸ்வதரின் இல்லத்தில், அங்கே நான் உன்னையும் யானையுடன் அனுப்புவேன்.
13.159.15
ये निष्क्रिया नास्तिकाः श्रद्धधानाः ।
पापात्मान इन्द्रियार्थे निसृष्टाः।
यमस्य ते यातनां प्राप्नुवन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१५ ॥
செயலற்றவர்களும், நாத்திகர்களும், நம்பிக்கை உடையவர்போல் நடித்தாலும் பாவ மனமுடையவர்களும், புலன் இன்பங்களில் ஈடுபட்டவர்களுமாகிய அவர்கள் யமனின் வேதனையை அடைகிறார்கள். ஆனால் திருதராஷ்டிரன் அங்கு செல்லமாட்டான்.
13.159.16
वैवस्वती संयमनी जनानां ।
यत्रानृतं नोच्यते यत्र सत्यम्।
यत्रांबलान्बलिनो घातयन्ति ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१६ ॥
வைவஸ்வதரின் சம்யமனி நகரம் மனிதர்களுக்கு உள்ளது; அங்கு பொய் பேசப்படுவதில்லை, அங்கு உண்மை பேசப்படுகிறது; அங்கு வலிமையுள்ளோர் எளியோரைக் கொல்ல வைக்கிறார்கள்; அங்கேயே, ஹஸ்தினா, உன்னை நான் வேதனைப்படுத்துவேன்.
13.159.17
ज्येष्ठां स्वसारं पितरं मातरं च ।
गुरून्यथाऽमानयन्तश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१७ ॥
மூத்த சகோதரி, தந்தை, தாய், குருக்கள் ஆகியோரை மதிக்காமல் நடந்துகொள்ளும் மனிதர்களின் உலகம் இதுவே, மகரிஷியே; அங்கு திருதராஷ்டிரன் உயர்ந்த கதியை அடையமாட்டான்.
13.159.18
मन्दाकिनी वैश्रवणस् राज्ञो ।
महाभागा भोगिजनप्रवेश्या।
गन्धर्वयक्षैरप्सरोभिश्च जुष्टा ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१८ ॥
வைசிரவண அரசனின் (குபேரனின்) மஹாபாக்கியமான மந்தாகினி, இன்பம் துய்ப்பவர்கள் நுழையும் இடம்; கந்தர்வர், யக்ஷர், அப்சரஸ்களால் சேவிக்கப்படுகிறது; அங்கேயே, ஹஸ்தினா, உன்னை நான் வேதனைப்படுத்துவேன்.
13.159.19
अतिथिव्रताः सुव्रता ये जना वै ।
प्रतिश्रयं ददति ब्राह्मणेभ्यः।
शिष्टाशिनः संविभज्याश्रितेभ्यो ।
मन्दाकिनीं तेऽपि हि भूषयन्ति ॥ १३.१५९.१९ ॥
விருந்தோம்பலை விரதமாகக் கொண்டவர்களும், நல்ல விரதம் உடையவர்களும், பிராமணர்களுக்கு இடம் அளிப்பவர்களும், சான்றோருக்கு உணவளித்து மீதமுள்ளதை அடைக்கலம் பெற்றவர்களோடு பகிர்ந்து உண்பவர்களுமான மக்கள், நிச்சயமாக மந்தாகினியை அலங்கரிக்கிறார்கள்.
13.159.20
मेरोरग्रे यद्वनं भाति रम्यं ।
सुपुष्पितं किन्नरीगीतजुष्टम्।
सुदर्शना यत्र जम्बूर्विशाला ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२० ॥
மேருவின் உச்சியில் உள்ள, மிக அழகாக மலர்ந்து, கிந்நரிகளின் பாடல்களால் நிரம்பிய, ரம்மியமான காடு ஒளிர்கிறது; அங்கே விசாலமான சுதர்சனா ஜம்பு மரம் உள்ளது; அங்கேயே, ஹஸ்தினா, உன்னை நான் வேதனைப்படுத்துவேன்.
13.159.21
ये ब्राह्मणा मृदवः सत्यशीला ।
बहुश्रुताः सर्वभूताभिरामाः।
येऽधीयते सेतिहासं पुराणं ।
मध्वाहुत्या जुह्वति वै द्विजेभ्यः ॥ १३.१५९.२१ ॥
மென்மையானவர்களும், சத்திய நடத்தை கொண்டவர்களும், பல கற்றவர்களும், எல்லா உயிர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவர்களுமான பிராமணர்கள்; இதிகாசத்துடன் புராணத்தை ஓதுபவர்கள்; இருபிறப்பாளர்களுக்குத் தேனாகுதி அளிப்பவர்கள்.
13.159.22
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र।
यदन्यत्ते विदितं स्थानमस्ति ।
तद्ब्रूहि त्वं त्वरितो ह्येष यामि ॥ १३.१५९.२२ ॥
மகரிஷியே, அத்தகையோருக்கு இதுவே உலகம்; திருதராஷ்டிரன் அங்கே உயர்ந்த கதியை அடையமாட்டான். உமக்குத் தெரிந்த வேறு இடம் இருந்தால் அதைச் சொல்லுங்கள்; விரைவாகச் சொல்லுங்கள், நான் போகிறேன்.
13.159.23
सुपुष्पितं किंनरराजजुष्टं ।
प्रियं वनं नन्दनं नारदस्य।
गन्धर्वाणामप्सरसां च सद्म ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२३ ॥
நன்கு மலர்ந்தது, கின்னரர் அரசனால் சேவிக்கப்படுவது, நாரதருக்கு இனிய நந்தன வனம்; கந்தர்வர்களும் அப்சரஸுகளும் வாழும் இல்லம். அங்கே உன்னை நான் கொண்டு செல்வேன், யானையே.
13.159.24
ये नृत्यगीते कुशला जनाः सदा ।
देवात्मानः प्रियकामाश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२४ ॥
நடனத்திலும் பாட்டிலும் எப்போதும் திறமையுள்ள, தெய்வ இயல்புடைய, இன்பம் விரும்பி திரிபவர்கள்; ஓ மகரிஷியே, அத்தகையோருக்கு இதுவே உலகம்; திருதராஷ்டிரன் அங்கே உயர்ந்த கதியை அடையமாட்டான்.
13.159.25
यत्रोत्तराः कुरवो भान्ति रम्या ।
देवैः सार्धं मोदमाना नरेन्द्रः।
यत्राग्नियौनाश्च वसन्ति विप्रा ।
अब्योनयः पर्वतयोनयश्च ॥ १३.१५९.२५ ॥
உத்தர குருக்கள் அழகாக ஒளிர்ந்து, தேவர்களுடன் மகிழ்ந்திருக்கும் அரசர்கள் உள்ள இடம்; அக்னியிலிருந்து பிறந்த பிராமணர்களும், நீரிலிருந்து பிறந்தவர்களும், மலையிலிருந்து பிறந்தவர்களும் வாழும் இடம்.
13.159.26
यत्र शक्रो वर्षति सर्वकामा-
न्यत्र स्त्रियः कामचारा भवन्ति।
यत्र चेर्ष्या नास्ति नारीनराणां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२६ ॥
இந்திரன் எல்லா விருப்பங்களையும் பொழியும் இடத்திலும், பெண்கள் தம் விருப்பப்படி திரியும் இடத்திலும், பெண்களிடையேயும் ஆண்களிடையேயும் பொறாமை இல்லாத இடத்திலும், அங்கே நான் அந்த யானையை அனுப்புவேன்.
13.159.27
ये सर्वभूतेषु निवृत्तकामा ।
अमांसादा न्यस्तदण्डाश्चरन्ति।
न हिंसन्ति स्थावरं जङ्गमानि ।
भूतानां ये सर्वभूतात्मभूताः ॥ १३.१५९.२७ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்தும் விருப்பங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்கள், இறைச்சி உண்ணாதவர்கள், தண்டத்தை விட்டு வாழ்பவர்கள், அசையும் அசையாத உயிர்களைத் துன்புறுத்தாதவர்கள், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக இருப்பவர்கள்.
13.159.28
निराशिषो निर्ममा वीतरागा ।
लाभालाभे तुल्यनिन्दाप्रशंसाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२८ ॥
ஆசையற்றவர்கள், மமகாரமற்றவர்கள், பற்றற்றவர்கள், இலாபத்திலும் நஷ்டத்திலும், நிந்தையிலும் புகழிலும் சமமானவர்கள் — இத்தகையோருக்கே இந்த உலகம். மகரிஷியே, திருதராஷ்டிரன் அங்கே உயர்ந்த நிலையை அடைய மாட்டான்.
13.159.29
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
सोमस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२९ ॥
பின்னர் அங்கே வேறு நித்திய உலகங்கள் ஒளிர்கின்றன — மிக நறுமணமுள்ள புண்ணியமும், மாசற்றதும், துயரற்றதுமான உலகங்கள் — மகாத்மா அரசன் சோமனின் இல்லத்தில். அங்கே நான் அந்த யானையை அனுப்புவேன்.
13.159.30
ये दानशीला न प्रतिगृह्णते सदा ।
न चाप्यर्थांश्चाददते परेभ्यः।
येषामदेयमर्हते नास्ति किञ्चि-
त्सर्वातिथ्याः सुप्रजना जनाश्च ॥ १३.१५९.३० ॥
எப்போதும் தானம் செய்பவர்கள், தானம் ஏற்காதவர்கள், பிறரிடமிருந்து செல்வத்தையும் பெறாதவர்கள், தகுதியுடையவர்க்கு கொடுக்கத் தகாததொன்றும் இல்லாதவர்கள், எல்லோருக்கும் விருந்தோம்புபவர்கள், நல்ல மக்களைப் பெற்றவர்கள்.
13.159.31
ये क्षन्तारो नाभिजल्पन्ति चान्या-
ञ्शक्ता भूत्वा सततं पुण्यशीलाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३१ ॥
பொறுமையுடையவர்கள், வல்லமை பெற்றிருந்தும் பிறரை நிந்தியாதவர்கள், எப்போதும் புண்ணிய சீலர்களாக இருப்பவர்கள்—அத்தகையோருக்கு இந்த உலகம் உண்டு, மகரிஷியே. அங்கே திருதராஷ்டிரன் உயர்ந்த கதியை அடையமாட்டான்.
13.159.32
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातना ।
विराजसा वितमस्का विशोकाः।
आदित्यदेवस्य पदं महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३२ ॥
அதன் பின்னர் வேறு நித்திய உலகங்கள் ஒளிர்கின்றன—ரஜோகுணமற்றவை, இருளற்றவை, துயரற்றவை; மகாத்மா ஆதித்யதேவனின் பதம் அது. அங்கே உன்னை நான் ஹஸ்தினாவுக்கு அனுப்புவேன்.
13.159.33
स्वाध्यायशीला गुरुशुश्रूषकाश्च ।
तपस्विनः सुव्रताः सत्यसन्धाः।
आचार्याणामप्रतिकूलभाषिणो ।
नित्योत्थिता गुरुकर्मस्वचोद्याः ॥ १३.१५९.३३ ॥
வேதக் கல்வியில் ஈடுபட்டு குருசுச்ருஷை செய்பவர்கள், தவசிகள், உறுதியான விரதம் உடையவர்கள், சத்தியப் பிரதிக்ஞை உடையவர்கள்; ஆசிரியர்களுக்கு எதிராகப் பேசாதவர்கள், எப்போதும் விழிப்பானவர்கள், தூண்டுதல் இன்றியே குருப்பணிகளில் ஈடுபடுபவர்கள்.
13.159.34
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
विशुद्धानां भावितो वाग्यतानाम्।
सत्ये स्थितानां वेदविदां महात्मनां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३४ ॥
அத்தகையோருக்கு இந்த உலகம் உண்டு, மகரிஷியே—தூய்மையானவர்கள், வாக்கை அடக்கியவர்கள், சத்தியத்தில் நிலைத்தவர்கள், வேதம் அறிந்த மகாத்மாக்கள். அங்கே திருதராஷ்டிரன் உயர்ந்த கதியை அடையமாட்டான்.
13.159.35
ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा विशोकाः।
वरुणस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३५ ॥
பின்னர் வேறு நித்திய உலகங்கள் ஒளிர்கின்றன—புண்ணிய நறுமணம் நிறைந்தவை, ரஜோகுணமற்றவை, துயரற்றவை; மகாத்மாவான அரசன் வருணனின் மாளிகையில். அங்கே உன்னை நான் ஹஸ்தினாவுக்கு அனுப்புவேன்.
13.159.36
चातुर्मास्यैर्ये यजन्ते जनाः सदा ।
तथेष्टीनां दशशतं प्राप्नुवन्ति।
ये चाग्निहोत्रं जुह्वति श्रद्दधाना ।
यथान्यायं त्रीणि वर्षाणि विप्राः ॥ १३.१५९.३६ ॥
எப்போதும் சாதுர்மாஸ்ய யாகங்களால் யஜனம் செய்பவர்களும், அவ்வாறே இஷ்டிகளால் பத்தாயிரம் (பலனை) அடைபவர்களும்; சிரத்தையுடன் முறைப்படி மூன்று ஆண்டுகள் அக்னிஹோத்ரத்தில் ஆஹுதி அளிப்பவர்களும், ஓ விப்ரர்களே!
13.159.37
स्वदारगाणां धर्मकृतां महात्मनां ।
यथोदिते वर्त्मनि सुस्थितानाम्।
धर्मान्मनामुद्वहतां गतिं तां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३७ ॥
தங்கள் மனைவியரிடம் மட்டுமே நிற்கும், தர்மம் செய்யும், மகாத்மாக்களான, சொல்லப்பட்ட வழியில் நன்கு நிலைத்தவர்களின், தர்மத்தில் மனம் வைத்த, அந்த கதியை அடைபவர்களின்—உயர்ந்த (உலகில்) திருதராஷ்டிரன் அங்கே செல்லமாட்டான்.
13.159.38
इन्द्रस्य लोका विरजा विशोका ।
दुरन्वयाः काङ्क्षिता मानवानाम्।
तस्याहं ते भवने भूरितेजसो ।
राजन्निमं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३८ ॥
இந்திரனின் உலகங்கள்—மாசற்றவை, துயரற்றவை, மனிதர்களுக்கு அடைய முடியாதவை, விரும்பப்படுபவை—அந்த (உலகில்), ஓ அரசே, உன் மிகு ஒளி பொருந்திய இல்லத்தில் இந்த யானையை நான் அனுப்புவேன்.
13.159.39
शतवर्षजीवी यश्च शूरो मनुष्यो ।
वेदाध्यायी यश्च यज्वाऽप्रमत्तः।
एते सर्वे शक्रलोकं व्रजन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३९ ॥
நூறு ஆண்டுகள் வாழும் மனிதனும், சூரனும், வேதம் ஓதுபவனும், யஜ்ஞம் செய்பவனும், கவனமுள்ளவனுமான அனைவரும் இந்திரலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; (ஆனால்) உயர்ந்த (உலகில்) திருதராஷ்டிரன் அங்கே செல்லமாட்டான்.
13.159.40
प्राजापत्याः सन्ति लोका महान्तो ।
नाकस्य पृष्ठे पुष्कला वीतशोकाः।
मनीषिणां सर्वलोकाभयानां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४० ॥
பிரஜாபதியின் பெரிய உலகங்கள் உள்ளன; சொர்க்கத்தின் முதுகில் பல துயரற்ற உலகங்கள் உள்ளன. அங்கே, அனைத்து உலகங்களுக்கும் அஞ்சாத ஞானிகளுக்காக, யானையுடன் உன்னை நான் அனுப்புவேன்.
13.159.41
ये राजानो राजसूयाभिषिक्ता ।
धर्मात्मानो रक्षितारः प्रजानाम्।
ये चाश्वमेधावभृथे प्लुताङ्गा-
स्तेषां लोका धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.४१ ॥
ராஜசூய யாகத்தில் அபிஷேகம் பெற்ற, தர்மாத்மாக்களாய் மக்களைக் காத்த அரசர்களும், அசுவமேத அவப்ருத நீராட்டில் நீராடிய அரசர்களும் — அவர்களுக்கான உலகங்கள் உண்டு; திருதராஷ்டிரன் அங்கே இல்லை.
13.159.42
ततःपरं भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
तस्मिन्नहं दुर्लभे चाप्यधृष्ये ।
गवां लोके हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४२ ॥
அதற்கு அப்பால் நித்தியமான உலகங்கள் ஒளிர்கின்றன — மிக்க புண்ணிய நறுமணம் கொண்டவை, களங்கமற்றவை, துயரற்றவை. அரிதானதும் வெல்ல முடியாததுமான அந்த பசுக்களின் உலகில் உன்னை யானையுடன் நான் அனுப்புவேன்.
13.159.43
यो गोसहस्री शतदो महात्मा ।
यो गोशती दश दद्याच्च शक्त्या।
तथा दशभ्यो यश्च दद्यादिहैकां ।
पञ्चभ्यो वा दानशीलस्तथैकाम् ॥ १३.१५९.४३ ॥
ஆயிரம் பசுக்களின் உடைமையாளனாய், நூறு பசுக்களை தானம் செய்யும் மகாத்மாவும்; நூறு பசுக்களின் உடைமையாளனாய், தன் சக்திக்கேற்ப பத்து பசுக்களை தரும் ஒருவனும்; இங்கு பத்துக்கு ஒன்றையோ, ஐந்துக்கு ஒன்றையோ தரும் தானசீலனும் — இவர்களே.
13.159.44
ये जीर्यन्ते ब्रह्मचर्येणि विप्रा ।
ब्राह्मीं वाचं परिरक्षन्ति चैव।
मनस्विनस्तीर्थयात्रापरा ये ।
ते तत्र मोदन्ति ततो विमानैः ॥ १३.१५९.४४ ॥
பிரம்மசரியத்தால் முதுமை அடையும் அந்தணர்களும், பிராமி வாக்கைக் காப்பவர்களும், தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்ட மனஸ்விகளும் அங்கே விமானங்களால் மகிழ்கின்றனர்.
13.159.45
प्रभासं मानसं तीर्थ पुष्कराणि महत्सरः ।
पुण्यं च नैमिषं तीर्थं बाहुदां करतोयिनीम् ॥ १३.१५९.४५ ॥
பிரபாசம், மானச தீர்த்தம், புஷ்கரங்கள், பெரிய ஏரி, புண்ணிய நைமிஷ தீர்த்தம், பாஹுதா மற்றும் கரதோயினி.
13.159.46
गां हयशिरश्चैव विपाशां स्थूलवालुकाम् ।
तूष्णीं गङ्गां शनैर्गङ्गां महाह्रदमथापि च ॥ १३.१५९.४६ ॥
கா, ஹயசிரஸ், விபாசை, ஸ்தூலவாலுகை, தூஷ்ணீ கங்கை, மெல்ல ஓடும் கங்கை, மஹாஹ்ரதம் மற்றும்.
13.159.47
गोमतीं कौशिकीं पंपां महात्मानो धृतव्रताः ।
सरस्वतीदृषद्वत्यौ यमुनां ये तु यान्ति च ॥ १३.१५९.४७ ॥
கோமதி, கௌசிகி, பம்பா; விரதத்தில் உறுதியான மஹாத்மாக்கள்; சரஸ்வதி, த்ருஷத்வதி, யமுனை—இவற்றுக்குச் செல்பவர்கள்.
13.159.48
तत ते दिव्यसंस्थाना दिव्यमाल्यधराः शिवाः ।
प्रयान्ति पुण्यगन्धाढ्या धृतराष्ट्रो न तत्र वै ॥ १३.१५९.४८ ॥
பின்னர் அவர்கள் தெய்வீக உருவம் கொண்டவர்களாய், தெய்வீக மாலைகள் தரித்தவர்களாய், மங்கலமானவர்களாய், புண்ணிய நறுமணம் நிறைந்தவர்களாய்ச் செல்கின்றனர்; திருதராஷ்டிரரே, அங்கே அவர்கள் அல்ல.
13.159.49
यत्र शीतभयं नास्ति न चोष्णभयमण्वपि ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न दुःखं न सुखं तथा ॥ १३.१५९.४९ ॥
அங்கே குளிரின் அச்சமும் இல்லை, வெப்பத்தின் அச்சம் சிறிதும் இல்லை; பசியும் தாகமும் இல்லை, சோர்வும் இல்லை, துன்பமும் இல்லை, அவ்வாறே இன்பமும் இல்லை.
13.159.50
न द्वेष्यो न प्रियः कश्चिन्न बन्धुर्न रिपुस्तथा ।
न जरामरणे तत्र न पुण्यं न च पातकम्। ॥ १३.१५९.५० ॥
அங்கு வெறுப்பவரும் இல்லை, விருப்பமானவரும் இல்லை; உறவினரும் இல்லை, பகைவரும் இல்லை. அங்கு மூப்பும் இல்லை, மரணமும் இல்லை; புண்ணியமும் இல்லை, பாவமும் இல்லை.
13.159.51
तस्मिन्विरजसि स्फीते प्रज्ञासत्वव्यवस्थिते ।
स्वयम्भुभवने पुण्ये हस्तिनं यातयिष्यति ॥ १३.१५९.५१ ॥
அந்த மாசற்ற, விரிந்த, ஞானமும் சத்துவமும் நிலைபெற்ற, சுயம்பு பிரம்மாவின் புனித இல்லத்தில் அவன் ஹஸ்தினரை அனுப்புவான்.
13.159.52
निर्मुक्ताः सर्वसङ्गैर्ये कृतात्मानो यतव्रताः ।
अध्यात्मयोगसंस्तानैर्युक्ताः स्वर्गगतिं गताः ॥ १३.१५९.५२ ॥
எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, மனம் அடக்கி, விரதங்களில் உறுதியாக, ஆன்ம யோகப் பயிற்சியால் இணைந்து, சுவர்க்க கதியை அடைந்தவர்கள்—
13.159.53
ते ब्रह्मभवनं पुण्यं प्राप्नुवन्तीह सात्विकाः ।
न तत्र धृतराष्ट्रस्ते शक्यो द्रष्टुं महामुने ॥ १३.१५९.५३ ॥
அந்த சாத்விகர்கள் இங்கிருந்து புனித பிரம்ம பவனத்தை அடைகிறார்கள்; மகாமுனியே, அங்கு உங்கள் திருதராஷ்டிரனைக் காண இயலாது.
13.159.54
रथन्तरं यत्र बृहच्च गीयते ।
यत्र वेदिः पुण्यजनैर्वृता च।
यत्रोपयाति हरिभिः सोमपीथी ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.५४ ॥
ரதந்தர மற்றும் பிருஹத் பாடப்படும் இடத்தில், புண்ணியர்களால் சூழப்பட்ட வேதி உள்ள இடத்தில், சோமம் பருகும் இந்திரன் ஹரி குதிரைகளுடன் வரும் இடத்தில்—அங்கே நான் உன்னை ஹஸ்தினனுடன் அனுப்புவேன்.
13.159.55
बुध्यामि त्वां वृत्रहणं शतक्रतुं ।
व्यतिक्रमन्तं भुवनानि विश्वा।
कच्चिन्न वाचा वृजिनं कदाचि-
दकार्षं ते मनसोऽभिषङ्कात् ॥ १३.१५९.५५ ॥
நீ விருத்திரனைக் கொன்ற சதக்ரதுவாகிய இந்திரன் என்பதை நான் அறிவேன்; எல்லா உலகங்களையும் கடந்து செல்பவன். நான் எப்போதாவது வாக்கால் உனக்குத் தவறு செய்தேனா, அல்லது மனதின் பற்றால் செய்தேனா?
13.159.56
शतक्रतुरुवाच ।
मघवाऽहं लोकपथं प्रजाना-
मन्वागमं परिवादे गजस्य ।
तस्माद्भवान्प्रणतं माऽनुशास्तु
ब्रवीषि यत्तत्करवाणि सर्वम् ॥ १३.१५९.५६ ॥
சதக்ரது கூறினார்: மகவான் (இந்திரன்) நான் உயிரினங்களின் உலகப் பாதையைப் பின்பற்றினேன். யானையைப் பழித்த விஷயத்தில் நான் அந்தப் பாதையில் சென்றேன். ஆகவே வணங்கித் தாழ்ந்து நிற்கும் உமக்கு நான் கட்டளையிடக் கூடாது; நீர் சொல்வதெல்லாம் நான் செய்வேன்.
13.159.57
श्वेतं करेणुं मम पुत्रं हि नागं ।
प्रियं तु मे षष्टिवर्षं तु बालम्।
यो मे वने वसतोऽभूद्द्वितीय-
स्तमेव मे देहि सुरेन्द्र नागम् ॥ १३.१५९.५७ ॥
கௌதமர் கூறினார்: வெள்ளை நிறமானது, என் மகனான யானை — எனக்கு அன்புக்குரியது, அறுபது வயதான இளங்குட்டி. காட்டில் நான் வாழ்ந்தபோது எனக்கு இரண்டாவது துணையாக இருந்தது; ஹே சுரேந்திரா, அந்த யானையையே எனக்குக் கொடுங்கள்.
13.159.58
शतक्रतुरुवाच ।
अयं सुतस्ते द्विजमुख्यनाग
आघ्रायते त्वामभिवीक्षमाणः ।
पादौ च ते नासिकयोपजिघ्रते
श्रेयो ममाध्याहि नमश्च तेऽस्तु ॥ १३.१५९.५८ ॥
சதக்ரது கூறினார்: இதோ உமது மகன், இருபிறப்பாளரில் சிறந்த யானை, உம்மை நோக்கியபடி நுகர்கிறது. தன் துதிக்கையால் உமது பாதங்களையும் நுகர்கிறது. எனக்கு நன்மையை அருளுங்கள்; உமக்கு வணக்கம்.
13.159.59
शिवं सदैवेह सुरेन्द्र तुभ्यं ।
ध्यायामि पूजां च सदा प्रयुञ्जे।
ममापि त्वं शक्र शिवं ददस्व ।
त्वया दत्तं प्रतिगृह्णामि नागम् ॥ १३.१५९.५९ ॥
கௌதமர் கூறினார்: ஹே சுரேந்திரா, உமக்காக இங்கே எப்போதும் நன்மையை நினைக்கிறேன்; எப்போதும் வழிபாடு செய்கிறேன். ஹே சக்ரா, எனக்கும் நன்மையை அருளுங்கள். நீர் கொடுத்த இந்த யானையை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
13.159.60
शतक्रतुरुवाच ।
येषां वेदा निहिता वै गुहायां
मनीषिणां सत्यवतां महात्मनाम् ।
तेषां त्वयैकेन महात्मनाऽस्मि
बुद्धस्तस्मात्प्रीतिमांस्तेऽहतद्य ॥ १३.१५९.६० ॥
சதக்ரது கூறினார்: எவர்களின் குகையில் வேதங்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அந்த அறிஞர்களும் சத்தியவான்களுமான மகாத்மாக்களில், நீ ஒருவனே, மகாத்மாவே, எனக்கு அறிவு புகட்டினாய்; ஆகவே இன்று உன்மீது மகிழ்ச்சி கொண்டு உனக்கு அழிவற்ற நிலையை அளிக்கிறேன்.
13.159.61
हन्तैहि ब्राह्मणि क्षिप्रं सह पुत्रेण हस्तिना ।
त्वं हि प्राप्तुं शुभाँल्लोकानह्नाय च चिराय च ॥ १३.१५९.६१ ॥
கௌதமர் கூறினார்: பிராமணியே, மகனுடனும் யானையுடனும் விரைவாகச் சென்று கொல்; நீ நாளுக்கும் நெடுங்காலத்திற்கும் சுபமான உலகங்களை அடைவாய்.
13.159.62
स गौतमं पुरुस्कृत्य सह पुत्रेण हस्तिना ।
दिवमाचक्रमे वज्री सद्भिः सह दुरासदम् ॥ १३.१५९.६२ ॥
அவர் கௌதமரை முன்னிறுத்தி, மகனுடனும் யானையுடனும், வஜ்ரதாரி நல்லோருடன் அணுக முடியாத சொர்க்கத்தை நோக்கி ஏறினார்.
13.159.63
इदं यः शृणुयान्नित्यं यः पठेद्वा जितेन्द्रियः ।
स याति ब्रह्मणो लोकं ब्राह्मणो गौतमो यथा ॥ १३.१५९.६३ ॥
இதை எவன் எப்போதும் கேட்கிறானோ, அல்லது ஓதுகிறானோ, புலனடக்கமுள்ள அவன் பிரம்மலோகம் செல்கிறான், பிராமணன் கௌதமன் சென்றது போல.