Mahābhārata · Adhyāya 13.159

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.159.1

एको लोकस्तु कृतिनां स्वर्गे लोके पितामह ।
उत तत्रापि नानात्वं सर्वं ब्रूहि पितामह ॥ १३.१५९.१ ॥

Großvater, gibt es für die Verdienstvollen nur eine Himmelswelt? Oder gibt es auch dort Verschiedenheit? Großvater, sag mir alles.

13.159.2

कर्मभिः पार्थ नानात्वं लोकानां यान्ति मानवाः ।
पुण्यान्पुण्यकृतो यान्ति पापान्पापकृतो नराः ॥ १३.१५९.२ ॥

Pārtha, durch ihre Taten gehen die Menschen in verschiedene Welten: Die Verdienstvollen gehen in verdienstvolle Welten, die Sündigen in sündhafte Welten.

13.159.3

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गौतमस्य मुनेस्तात संवादं वासवस्य च ॥ १३.१५९.३ ॥

Lieber, dazu erzählt man auch diese alte Geschichte, das Zwiegespräch des Weisen Gautama und Vāsavas (Indras).

13.159.4

ब्राह्मणो गौतमः कश्चिन्मृदुर्दान्तो जितेन्द्रियः ।
महावने हस्तिशिशुं परिद्यूनममातृकम् ॥ १३.१५९.४ ॥

Es lebte ein Brahmane namens Gautama, sanft, selbstbeherrscht und seiner Sinne Herr. In einem großen Wald sah er ein erschöpftes, mutterloses Elefantenjunges.

13.159.5

तं दृष्ट्वा जीवयामास सानुक्रोशो धृतव्रतः ।
स तु दीर्घेण कालेनि बभूवातिबलो महान् ॥ १३.१५९.५ ॥

Als er es sah, belebte ihn der Brahmane, voller Mitgefühl und fest in seinem Gelübde, wieder. Nach langer Zeit wurde das Elefantenjunge außerordentlich stark und groß.

13.159.6

तं प्रपन्नं महादीर्घं प्रभूतं सर्वतोमदम् ।
धृतराष्ट्रस्वरूपेण शक्रो जग्राह हस्तिनम् ॥ १३.१५९.६ ॥

Der sehr hohe, mächtige und überall vom Brunstrausch erfüllte Elefant kam heran. Da ergriff Indra, in der Gestalt Dhṛtarāṣṭras, den Elefanten.

13.159.7

ह्रियमाणं तु तं दृष्ट्वा गौतमः संशितव्रतः ।
अभ्यभाषत राजानं धृतराष्ट्रं महातपाः ॥ १३.१५९.७ ॥

Als Gautama, fest in seinen Gelübden und von großer Askese, sah, wie er fortgeführt wurde, sprach er zu König Dhṛtarāṣṭra.

13.159.8

मामाहार्षीर्हस्तिनं पुत्रमेनं ।
दुःखात्पुष्टं धृतराष्ट्रात्कृतज्ञ।
मैत्रं सतां सप्तपदं वदन्ति ।
मित्रद्रोहो नेह राजन्स्पृसेत्त्वाम् ॥ १३.१५९.८ ॥

Du hast mir diesen Elefanten genommen, meinen Sohn, den Dhṛtarāṣṭra mühsam aufgezogen hat. O Undankbarer! Die Freundschaft der Guten heißt »sieben Schritte«. O König, der Verrat an einem Freund wird dich hier nicht berühren.

13.159.9

इध्मोदकप्रदातारं शून्यपालं ममाश्रमे ।
विनीतमाचार्यकुले सुयुक्तं गुरुकर्मणि ॥ १३.१५९.९ ॥

der Feuerholz und Wasser in meine Einsiedelei bringt, die leere Einsiedelei bewacht, im Haus des Lehrers demütig ist und gut in den Pflichten gegenüber dem Lehrer eingesetzt.

13.159.10

शिष्टं दान्तं कृतज्ञं च प्रियं च सततं मम ।
न मे विक्रोशतो राजन्हर्तुमर्हसि कुञ्जरम् ॥ १३.१५९.१० ॥

Er ist gesittet, gezähmt, dankbar und mir stets lieb. O König, du solltest diesen Elefanten nicht fortnehmen, selbst wenn ich schreie.

13.159.11

गवां सहस्रं भवते ददानि ।
शतानि निष्कस्य ददानि पञ्च।
अन्यच्च वित्तं विविधं महर्षे ।
किं ब्राह्मणस्येह गजेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.११ ॥

Ich werde dir tausend Kühe und fünfhundert Niṣka Gold geben, o großer Weiser, und andere Schätze mannigfacher Art. Was soll einem Brahmanen hier ein Elefant?

13.159.12

तवैव गावो हि भवन्तु राज-
न्दास्यः सनिष्का विविधं च रत्नम्।
अन्यच्च वित्तं विविधं नरेन्द्र ।
किं ब्राह्मणस्येह धनेन कृत्यम् ॥ १३.१५९.१२ ॥

Die Kühe sollen wahrlich dir gehören, o König, ebenso die Dienerinnen, die Goldmünzen und die vielerlei Juwelen. O Herr der Menschen, auch der sonstige vielfältige Reichtum sei dein. Was soll einem Brahmanen hier Reichtum?

13.159.13

ब्राह्मणानां हस्तिभिर्नास्ति कृत्यं ।
राजन्यानां नागकुलानि विप्र।
स्वं वाहनं नयतो नास्त्यधर्मो ।
नागश्रेष्ठं गौतमास्मान्निवर्त ॥ १३.१५९.१३ ॥

Brahmanen haben keinen Bedarf an Elefanten. O Brahmane, die Elefantenherden gehören den Kshatriyas. Es ist kein Unrecht, das eigene Reittier zu nehmen. O Gautama, gib uns den vortrefflichsten Elefanten zurück.

13.159.14

यत्र प्रेतो नन्दति पुण्यकर्मा ।
यत्र प्रेतः शोचते पापकर्मा।
वैवस्वतस्य सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१४ ॥

Dort, wo der Tote mit guten Taten sich freut und wo der Tote mit bösen Taten trauert, im Haus des großherzigen Vaivasvata, dorthin werde ich dich mit dem Elefanten senden.

13.159.15

ये निष्क्रिया नास्तिकाः श्रद्धधानाः ।
पापात्मान इन्द्रियार्थे निसृष्टाः।
यमस्य ते यातनां प्राप्नुवन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१५ ॥

Diejenigen, die die Riten vernachlässigen, die Ungläubigen sind, die, obwohl sie gläubig erscheinen, bösen Sinnes und den Sinnesobjekten hingegeben sind, erlangen die Qual Yamas. Doch Dhṛtarāṣṭra wird nicht dorthin gehen.

13.159.16

वैवस्वती संयमनी जनानां ।
यत्रानृतं नोच्यते यत्र सत्यम्।
यत्रांबलान्बलिनो घातयन्ति ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१६ ॥

Dort ist die Stadt Vaivasvatas, Saṃyamanī, für die Menschen, wo man keine Unwahrheit spricht, sondern Wahrheit, wo die Starken die Schwachen erschlagen lassen. Dort werde ich dich, Hastin, Qualen erleiden lassen.

13.159.17

ज्येष्ठां स्वसारं पितरं मातरं च ।
गुरून्यथाऽमानयन्तश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.१७ ॥

Dies ist die Welt derer, die ohne Ehrfurcht vor der älteren Schwester, dem Vater, der Mutter und den Lehrern leben, großer Weiser; dorthin wird Dhṛtarāṣṭra nicht das höchste Ziel erreichen.

13.159.18

मन्दाकिनी वैश्रवणस् राज्ञो ।
महाभागा भोगिजनप्रवेश्या।
गन्धर्वयक्षैरप्सरोभिश्च जुष्टा ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.१८ ॥

Die Mandākinī des Königs Vaiśravaṇa, hochgesegnet, in die die Genießenden eintreten, von Gandharvas, Yakṣas und Apsaras besucht. Dort werde ich dich, Hastin, Qualen erleiden lassen.

13.159.19

अतिथिव्रताः सुव्रता ये जना वै ।
प्रतिश्रयं ददति ब्राह्मणेभ्यः।
शिष्टाशिनः संविभज्याश्रितेभ्यो ।
मन्दाकिनीं तेऽपि हि भूषयन्ति ॥ १३.१५९.१९ ॥

Jene Menschen, die das Gelübde der Gastfreundschaft halten, gute Gelübde haben, den Brahmanen Unterkunft geben und, nachdem sie die Würdigen gespeist haben, das Übriggebliebene mit ihren Schutzbefohlenen teilend essen, sie schmücken gewiss die Mandākinī.

13.159.20

मेरोरग्रे यद्वनं भाति रम्यं ।
सुपुष्पितं किन्नरीगीतजुष्टम्।
सुदर्शना यत्र जम्बूर्विशाला ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२० ॥

Der liebliche Wald, der auf dem Gipfel des Meru leuchtet, reich in Blüte, von den Gesängen der Kinnarīs erfreut, wo der mächtige Jambu-Baum Sudarśanā steht. Dort werde ich dich, Hastin, Qualen erleiden lassen.

13.159.21

ये ब्राह्मणा मृदवः सत्यशीला ।
बहुश्रुताः सर्वभूताभिरामाः।
येऽधीयते सेतिहासं पुराणं ।
मध्वाहुत्या जुह्वति वै द्विजेभ्यः ॥ १३.१५९.२१ ॥

Jene Brahmanen, die sanft, von wahrhaftigem Wandel, vielbelesen und allen Wesen erfreulich sind, die Purāṇa mit Itihāsa studieren und den Zweimalgeborenen Honigopfer darbringen.

13.159.22

तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र।
यदन्यत्ते विदितं स्थानमस्ति ।
तद्ब्रूहि त्वं त्वरितो ह्येष यामि ॥ १३.१५९.२२ ॥

O großer Seher, dies ist die Welt solcher Menschen; Dhṛtarāṣṭra wird dorthin nicht zum höchsten Ziel gelangen. Wenn du einen anderen Ort kennst, sage ihn mir; sag es schnell, denn ich gehe.

13.159.23

सुपुष्पितं किंनरराजजुष्टं ।
प्रियं वनं नन्दनं नारदस्य।
गन्धर्वाणामप्सरसां च सद्म ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२३ ॥

Der wohlblühende Nandana-Wald, besucht vom König der Kinnaras, Nāradas Liebling, Wohnstatt der Gandharvas und Apsarasen. Dorthin werde ich dich bringen, o Elefant.

13.159.24

ये नृत्यगीते कुशला जनाः सदा ।
देवात्मानः प्रियकामाश्चरन्ति।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२४ ॥

Jene Menschen, die stets geschickt in Tanz und Gesang sind, göttlicher Natur, die, nach Freuden verlangend, umherziehen; o großer Seher, dies ist die Welt solcher Menschen; Dhṛtarāṣṭra wird dorthin nicht zum höchsten Ziel gelangen.

13.159.25

यत्रोत्तराः कुरवो भान्ति रम्या ।
देवैः सार्धं मोदमाना नरेन्द्रः।
यत्राग्नियौनाश्च वसन्ति विप्रा ।
अब्योनयः पर्वतयोनयश्च ॥ १३.१५९.२५ ॥

Wo die nördlichen Kurus lieblich strahlen, die Herren der Menschen sich mit den Göttern freuen; wo die aus dem Feuer geborenen Brahmanen wohnen, und die aus dem Wasser und die aus den Bergen Geborenen.

13.159.26

यत्र शक्रो वर्षति सर्वकामा-
न्यत्र स्त्रियः कामचारा भवन्ति।
यत्र चेर्ष्या नास्ति नारीनराणां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२६ ॥

Wo Indra alle Wünsche regnen lässt, wo Frauen nach Belieben umherziehen und wo es unter Frauen und Männern keine Eifersucht gibt, dorthin werde ich jenen Elefanten schicken.

13.159.27

ये सर्वभूतेषु निवृत्तकामा ।
अमांसादा न्यस्तदण्डाश्चरन्ति।
न हिंसन्ति स्थावरं जङ्गमानि ।
भूतानां ये सर्वभूतात्मभूताः ॥ १३.१५९.२७ ॥

Jene, die frei von Begierde gegenüber allen Wesen sind, kein Fleisch essen, den Stab niedergelegt haben und umhergehen, weder Unbewegliche noch Bewegliche verletzen und das Selbst aller Wesen sind.

13.159.28

निराशिषो निर्ममा वीतरागा ।
लाभालाभे तुल्यनिन्दाप्रशंसाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.२८ ॥

Für jene, die frei von Erwartung, Besitzgier und Anhaftung sind, gleich in Gewinn und Verlust, in Tadel und Lob, gehört diese Welt ihnen, o großer Weiser. Dhṛtarāṣṭra wird dorthin nicht zum höchsten Zustand gelangen.

13.159.29

ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
सोमस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.२९ ॥

Dann leuchten andere ewige Welten, von überaus duftendem Verdienst, makellos und frei von Kummer, in der Wohnstätte des großherzigen Königs Soma. Dorthin werde ich jenen Elefanten schicken.

13.159.30

ये दानशीला न प्रतिगृह्णते सदा ।
न चाप्यर्थांश्चाददते परेभ्यः।
येषामदेयमर्हते नास्ति किञ्चि-
त्सर्वातिथ्याः सुप्रजना जनाश्च ॥ १३.१५९.३० ॥

Jene, die stets freigebig sind, keine Gaben annehmen, auch keinen Reichtum von anderen nehmen, für die nichts übrig bleibt, was den Würdigen nicht gegeben werden müsste, die allen Gastfreundschaft erweisen und gute Nachkommen haben.

13.159.31

ये क्षन्तारो नाभिजल्पन्ति चान्या-
ञ्शक्ता भूत्वा सततं पुण्यशीलाः।
तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३१ ॥

Dies ist die Welt derer, die duldsam sind, die, obwohl fähig, niemals andere schmähen und stets tugendhaften Wandels sind, o großer Weiser. Dhṛtarāṣṭra wird dort nicht das höchste Ziel erreichen.

13.159.32

ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातना ।
विराजसा वितमस्का विशोकाः।
आदित्यदेवस्य पदं महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३२ ॥

Dann leuchten andere ewige Welten, frei von Leidenschaft, frei von Finsternis, frei von Kummer – die Wohnstätte des großherzigen Sonnengottes. Dort werde ich dich nach Hastinā zurücksenden.

13.159.33

स्वाध्यायशीला गुरुशुश्रूषकाश्च ।
तपस्विनः सुव्रताः सत्यसन्धाः।
आचार्याणामप्रतिकूलभाषिणो ।
नित्योत्थिता गुरुकर्मस्वचोद्याः ॥ १३.१५९.३३ ॥

Dem Studium des Veda und dem Dienst an ihren Lehrern ergeben, Asketen mit festen Gelübden und wahren Versprechen, die niemals gegen ihre Lehrer sprechen, stets früh aufstehen und ungebeten den Pflichten ihrer Lehrer nachkommen.

13.159.34

तथाविधानामेष लोको महर्षे ।
विशुद्धानां भावितो वाग्यतानाम्।
सत्ये स्थितानां वेदविदां महात्मनां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३४ ॥

Dies ist die Welt derer, die rein sind, ihre Rede beherrschen, in der Wahrheit standhaft sind, die Veden kennen und großherzig sind, o großer Weiser. Dhṛtarāṣṭra wird dort nicht das höchste Ziel erreichen.

13.159.35

ततोऽपरे भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा विशोकाः।
वरुणस्य राज्ञः सदने महात्मन-
स्तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३५ ॥

Dann leuchten andere ewige Welten, duftend von großem Verdienst, frei von Leidenschaft, frei von Kummer – im Hause des Königs Varuṇa, des großherzigen. Dort werde ich dich nach Hastinā zurücksenden.

13.159.36

चातुर्मास्यैर्ये यजन्ते जनाः सदा ।
तथेष्टीनां दशशतं प्राप्नुवन्ति।
ये चाग्निहोत्रं जुह्वति श्रद्दधाना ।
यथान्यायं त्रीणि वर्षाणि विप्राः ॥ १३.१५९.३६ ॥

Jene, die stets mit den Cāturmāsya-Opfern opfern und ebenso durch die Iṣṭis zehntausend (Früchte) erlangen; und jene, die voll Vertrauen drei Jahre lang der Regel gemäß im Agnihotra opfern, o Brahmanen:

13.159.37

स्वदारगाणां धर्मकृतां महात्मनां ।
यथोदिते वर्त्मनि सुस्थितानाम्।
धर्मान्मनामुद्वहतां गतिं तां ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३७ ॥

Für jene Hochgesinnten, die ihren eigenen Frauen treu sind, Dharma üben, fest auf dem dargelegten Pfad stehen, deren Sinn im Dharma ruht und die jenes Ziel erlangen—ins höchste Reich wird Dhṛtarāṣṭra dorthin nicht gelangen.

13.159.38

इन्द्रस्य लोका विरजा विशोका ।
दुरन्वयाः काङ्क्षिता मानवानाम्।
तस्याहं ते भवने भूरितेजसो ।
राजन्निमं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.३८ ॥

Die Welten Indras—rein, sorgenfrei, für Menschen schwer erreichbar und begehrt—in jenen, o König, in deiner Wohnstatt von großem Glanz, werde ich diesen Elefanten entsenden.

13.159.39

शतवर्षजीवी यश्च शूरो मनुष्यो ।
वेदाध्यायी यश्च यज्वाऽप्रमत्तः।
एते सर्वे शक्रलोकं व्रजन्ति ।
परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.३९ ॥

Der Mensch, der hundert Jahre lebt, der Held, der Veda-Schüler, der Opferer, der Achtsame—sie alle gehen in die Welt Indras; aber ins höchste Reich wird Dhṛtarāṣṭra dorthin nicht gelangen.

13.159.40

प्राजापत्याः सन्ति लोका महान्तो ।
नाकस्य पृष्ठे पुष्कला वीतशोकाः।
मनीषिणां सर्वलोकाभयानां ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४० ॥

Es gibt die großen Welten Prajāpatis, und viele sorgenfreie Welten auf dem Rücken des Himmels. Dort werde ich dich mit dem Elefanten hinsenden, für die Weisen, die vor keiner Welt Furcht haben.

13.159.41

ये राजानो राजसूयाभिषिक्ता ।
धर्मात्मानो रक्षितारः प्रजानाम्।
ये चाश्वमेधावभृथे प्लुताङ्गा-
स्तेषां लोका धृतराष्ट्रो न तत्र ॥ १३.१५९.४१ ॥

Jene Könige, die beim Rājasūya gesalbt wurden, gerechte Beschützer ihrer Untertanen, und jene, die im abschließenden Bad des Aśvamedha badeten — ihnen gehören die Welten; Dhṛtarāṣṭra ist dort nicht.

13.159.42

ततःपरं भान्ति लोकाः सनातनाः ।
सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशोकाः।
तस्मिन्नहं दुर्लभे चाप्यधृष्ये ।
गवां लोके हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.४२ ॥

Darüber hinaus leuchten die ewigen Welten, von heiligstem Wohlgeruch, makellos und frei von Kummer. In jener seltenen und unangreifbaren Welt der Kühe werde ich dich mit dem Elefanten hinsenden.

13.159.43

यो गोसहस्री शतदो महात्मा ।
यो गोशती दश दद्याच्च शक्त्या।
तथा दशभ्यो यश्च दद्यादिहैकां ।
पञ्चभ्यो वा दानशीलस्तथैकाम् ॥ १३.१५९.४३ ॥

Der großherzige, der tausend Kühe besitzt und hundert gibt; wer hundert besitzt und nach seinen Kräften zehn gibt; und wer hier eine für zehn oder eine für fünf gibt — der ist dem Schenken ergeben.

13.159.44

ये जीर्यन्ते ब्रह्मचर्येणि विप्रा ।
ब्राह्मीं वाचं परिरक्षन्ति चैव।
मनस्विनस्तीर्थयात्रापरा ये ।
ते तत्र मोदन्ति ततो विमानैः ॥ १३.१५९.४४ ॥

Die Brahmanen, die in der Keuschheitsdisziplin altern, die die heilige Rede bewahren, und die entschlossenen, den Pilgerfahrten zu den heiligen Furten ergebenen, freuen sich dort in himmlischen Wagen.

13.159.45

प्रभासं मानसं तीर्थ पुष्कराणि महत्सरः ।
पुण्यं च नैमिषं तीर्थं बाहुदां करतोयिनीम् ॥ १३.१५९.४५ ॥

Prabhāsa, die Furt Mānasa, die Puṣkara-Seen, der große See, die heilige Furt Naimiṣa, die Bāhudā und die Karatoyinī.

13.159.46

गां हयशिरश्चैव विपाशां स्थूलवालुकाम् ।
तूष्णीं गङ्गां शनैर्गङ्गां महाह्रदमथापि च ॥ १३.१५९.४६ ॥

Der Gā, Hayaśiras, der Vipāśā, der Sthūlavālukā, die stille Gaṅgā, die sanft fließende Gaṅgā und der große Teich.

13.159.47

गोमतीं कौशिकीं पंपां महात्मानो धृतव्रताः ।
सरस्वतीदृषद्वत्यौ यमुनां ये तु यान्ति च ॥ १३.१५९.४७ ॥

Die Gomatī, die Kauśikī, die Pampā; die großmütigen, in ihren Gelübden festen Seelen; die Sarasvatī und die Dṛṣadvatī, die Yamunā — und jene, die zu ihnen gehen.

13.159.48

तत ते दिव्यसंस्थाना दिव्यमाल्यधराः शिवाः ।
प्रयान्ति पुण्यगन्धाढ्या धृतराष्ट्रो न तत्र वै ॥ १३.१५९.४८ ॥

Dann ziehen sie, von göttlicher Gestalt, göttliche Girlanden tragend, verheißungsvoll, reich an heiligem Duft, hinaus; o Dhṛtarāṣṭra, dort sind sie fürwahr nicht.

13.159.49

यत्र शीतभयं नास्ति न चोष्णभयमण्वपि ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न दुःखं न सुखं तथा ॥ १३.१५९.४९ ॥

Wo keine Furcht vor Kälte ist, nicht einmal die geringste Furcht vor Hitze; kein Hunger noch Durst, keine Ermattung, kein Leid, und ebenso kein Glück.

13.159.50

न द्वेष्यो न प्रियः कश्चिन्न बन्धुर्न रिपुस्तथा ।
न जरामरणे तत्र न पुण्यं न च पातकम्। ॥ १३.१५९.५० ॥

Dort gibt es keinen Verhassten und keinen Geliebten, weder Verwandten noch Feind; dort gibt es weder Alter noch Tod, weder Verdienst noch Sünde.

13.159.51

तस्मिन्विरजसि स्फीते प्रज्ञासत्वव्यवस्थिते ।
स्वयम्भुभवने पुण्ये हस्तिनं यातयिष्यति ॥ १३.१५९.५१ ॥

In jener reinen, weiten Wohnstätte des Selbstexistenten, gegründet in Weisheit und Sattva, wird er Hastin hinführen lassen.

13.159.52

निर्मुक्ताः सर्वसङ्गैर्ये कृतात्मानो यतव्रताः ।
अध्यात्मयोगसंस्तानैर्युक्ताः स्वर्गगतिं गताः ॥ १३.१५९.५२ ॥

Jene, die von allen Bindungen befreit, selbstbeherrscht und standhaft in ihren Gelübden sind, durch die Übung des Selbst-Yoga vereint, haben den himmlischen Pfad erreicht—

13.159.53

ते ब्रह्मभवनं पुण्यं प्राप्नुवन्तीह सात्विकाः ।
न तत्र धृतराष्ट्रस्ते शक्यो द्रष्टुं महामुने ॥ १३.१५९.५३ ॥

Diese sattvischen Menschen erlangen hier die heilige Wohnstätte Brahmās; o großer Weiser, dort kann dein Dhṛtarāṣṭra nicht gesehen werden.

13.159.54

रथन्तरं यत्र बृहच्च गीयते ।
यत्र वेदिः पुण्यजनैर्वृता च।
यत्रोपयाति हरिभिः सोमपीथी ।
तत्र त्वाऽहं हस्तिनं यातयिष्ये ॥ १३.१५९.५४ ॥

Dort, wo Rathantara und Bṛhat gesungen werden, wo der Altar von frommen Menschen umgeben ist und wo Indra, der Somatrinker, mit seinen falben Rossen erscheint—dorthin werde ich dich mit Hastin gelangen lassen.

13.159.55

बुध्यामि त्वां वृत्रहणं शतक्रतुं ।
व्यतिक्रमन्तं भुवनानि विश्वा।
कच्चिन्न वाचा वृजिनं कदाचि-
दकार्षं ते मनसोऽभिषङ्कात् ॥ १३.१५९.५५ ॥

Ich erkenne dich als Indra, den Vṛtra-Töter, den Hundertopferer, der alle Welten durchschreitet. Habe ich dir je ein Unrecht getan, mit Worten oder durch die Anhaftung des Geistes?

13.159.56

शतक्रतुरुवाच ।
मघवाऽहं लोकपथं प्रजाना-
मन्वागमं परिवादे गजस्य ।
तस्माद्भवान्प्रणतं माऽनुशास्तु
ब्रवीषि यत्तत्करवाणि सर्वम् ॥ १३.१५९.५६ ॥

Śatakratu sprach: Ich, Maghavān, bin dem Weltpfad der Geschöpfe gefolgt, und in der Sache des Tadels gegen den Elefanten bin ich diesen Pfad gegangen. Daher soll ich dir, der du dich demütig verneigst, keine Befehle geben; was immer du sagst, werde ich tun.