महाभारत · अध्याय 13.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.16.1
द्वारकायां यथा प्राह पुराऽयं मुनिसत्तमः ।
वेदविप्रमयत्वं तु वासुदेवस्य तच्छृणु ॥ १३.१६.१ ॥
द्वारकेत पूर्वी या मुनिश्रेष्ठांनी सांगितल्याप्रमाणे, वासुदेवाचे वेदमयत्व व विप्रमयत्व ऐक.
13.16.2
यूपं विष्णुं वासुदेवं विजान-
न्सर्वान्विप्रान्बोधते तत्वदर्शि।
विष्णुं क्रान्तं वासुदेवं विजान-
न्विप्रो विप्रत्वं गच्छते तत्वदर्शी ॥ १३.१६.२ ॥
यूपाला विष्णू व वासुदेव जाणून तत्त्वदर्शी सर्व ब्राह्मणांना जागे करतो. क्रांत विष्णूला वासुदेव जाणणारा तत्त्वदर्शी ब्राह्मण ब्राह्मणत्व प्राप्त करतो.
13.16.3
विष्णुर्यज्ञस्त्विज्यते चापि विष्णुः ।
कृष्णो विष्णुर्यश्च कृत्स्नः प्रभुश्च।
कृष्णो वेदाङ्गं वेदवादाश्च कृष्ण ।
एवं जानन्ब्राह्मणो ब्रह्म एति ॥ १३.१६.३ ॥
विष्णूच यज्ञ आहे, आणि विष्णूचीच पूजा होते. कृष्ण विष्णू आहे; जो सर्व प्रभू आहे तोही विष्णूच. कृष्ण वेदाङ्ग आहे; वेदवचनेही कृष्णच. असे जाणून ब्राह्मण ब्रह्म प्राप्त करतो.
13.16.4
स्थानं सर्वं वैष्णवं यज्ञमार्गे ।
चातुर्होत्रं वैष्णवं तत्र कृष्णः।
सर्वैर्भावैरिज्यते सर्वकामैः ।
पुण्याँल्लोकान्ब्राह्मणाः प्राप्नुवन्ति ॥ १३.१६.४ ॥
यज्ञमार्गातील सर्व स्थान वैष्णव आहे. तेथे चातुर्होत्रही वैष्णव आहे, आणि तेथे कृष्ण आहे. सर्व भावांनी व सर्व कामनांनी कृष्णाची पूजा होते. ब्राह्मण पुण्यलोक प्राप्त करतात.
13.16.5
सोमं सद्भावाद्ये च जातं पिबन्ति ।
दीप्तिं कर्म ये विदानाश्चरन्ति।
एकान्तमिष्टं चिन्तयन्तो दिविस्था-
स्ते वै स्थानं प्राप्नुवन्ति व्रतज्ञाः ॥ १३.१६.५ ॥
सद्भावाने तयार केलेला सोम जे पितात, कर्माचे तेज जाणून जे आचरण करतात आणि एकाग्रतेने प्रिय (देवाचे) चिंतन करतात, व्रतज्ञ असे स्वर्गस्थ लोकच ते स्थान प्राप्त करतात.
13.16.6
ओमित्येतद्ध्यायमानो न गच्छे-
द्दुर्गं पन्थानं पापकर्मापि विप्रः।
सर्वं कृष्णं वासुदेवं हि विग्राः ।
कृत्वा ध्यानं दुर्गतिं न प्रयान्ति ॥ १३.१६.६ ॥
'ॐ' असे ध्यान करणारा ब्राह्मण पापकर्मी असला तरी दुर्गम मार्गाला जात नाही; सर्व काही कृष्ण वासुदेव आहे असे ध्यान करून विप्र दुर्गतीला जात नाहीत.
13.16.7
आज्यं यज्ञः स्रुक्स्रुवौ यज्ञदाता ।
इच्छा पत्नी पत्निशाला हवींषि।
इध्याः पुरोडाशं सर्वदा होतृकर्ता ।
कृत्स्नं विष्णुं संविजानंस्तमेति ॥ १३.१६.७ ॥
तूप हाच यज्ञ आहे; स्रुक् आणि स्रुव हे यज्ञदाते आहेत; इच्छा ही पत्नी आहे; पत्नीशाला म्हणजे हवी; इध्म आणि पुरोडाश हे सदैव होत्याचे कर्म आहे; संपूर्ण विष्णूला जाणणारा त्याला प्राप्त होतो.
13.16.8
योगेयोगे कर्मणां चाभिहारे ।
युक्ते वैताने कर्मणि ब्राह्मणस्य।
पुष्ट्यर्थेषु प्राप्नुयात्कर्मसिद्धिं ।
शान्त्यर्थेषु प्राप्नुयात्सर्वशान्तिम्ट ॥ १३.१६.८ ॥
प्रत्येक कर्मयोगात आणि आहुतीच्या वेळी, ब्राह्मणाच्या विहित वैतान कर्मात, पुष्टीसाठीच्या कर्मांनी कर्मसिद्धी आणि शांतीसाठीच्या कर्मांनी संपूर्ण शांती प्राप्त करावी.